Oui, bien sûr

Ola, ik moet dus echt wel opletten met wat ik negeer in 't vervolg. Een telefoontje met onbekende nummer op de GSM had ik bijna genegeerd. Veel te lastig omdat het meestal verkoopspraatjes zijn waar je zo snel mogelijk vanaf wil zijn. Helaas krijg ik er meestal geen woord tussen, maar ik ben nu meer getraind. Deze week toch binnen 30 seconden kunnen duidelijk maken dat ik dit jaar eventjes geen balpennen voor het goede doel wil kopen. Ik moest wel even onbeleefd zijn door de lange zin met superlatieven die mijn oneindige goedheid omschreef omdat ik dat vorig jaar wel deed te onderbreken.

Maar dit was andere koek. Een vriendelijke dame, voor zover ik dat kan beoordelen. Het was immers tout en français. En al snel ontstaat de neiging om de eerste lange zin opnieuw te onderbreken en beleefd te zeggen dat ik niks wil kopen. Maar HTML in 't Frans versta ik nog net, en ik had dus ook snel door dat ze eerder iets te bieden had dan te verkopen.

Ik kwam in de databank terecht omdat op mijn cv staat dat ik perfect tweetalig ben. Het is natuurlijk niet zo, maar ik had het aangepast omdat een andere dame van een ander selectiekantoor me 8/10 gaf voor mijn telefonisch Frans. Ikzelf gaf me een dikke 6, maar zij beweerde dus dat het meer waard was. In dit gesprek weet ik het niet, want ik kreeg geen beoordeling. Alleen heb ik wel een paar minuten tijd gehad om toch redelijk vlot uit te kunnen leggen dat HTML niet mijn specialiteit is. Dat het eerder Delphi, Interbase en SQL is. En een dagprijs kan ik ook wel vertalen. En dat die onderhandelbaar is ook.

Alleen jammer dat ik haar mailtje van vorige week moet gemist hebben. Ik zal mailtjes die niet in 't Nederlands zijn opgesteld ook niet per definitie mogen weggooien.

Al doende leert men. Als ze nu nog eens een job voor me zou hebben, dat zou helemaal fijn zijn. Maar de database is aangepast, en de dame zal met de nieuwe data rekening houden.

On verra...

Een dikke 6

Vandaag had ik een dame aan de lijn. Ze recruteert IT'ers en had duidelijk een Franstalige tongval. Ze spreekt wel perfect Nederlands, maar het accent is aanwezig. De vacature is in het Brussels gewest en de eventuele toekomstige collega's zijn allemaal Franstalig. Verdere details over het bedrijf ken ik niet, enkel dat er een Delphi programmeur werd gezocht met heel veel ervaring en met goede SQL kennis. Ze zoeken mij dus ;-)

Alleen ja, dat Frans he... De analyst die me zal begeleiden is Franstalig. Hoewel de documentatie van de bestaande software - het gaat over linken met boekhoudsoftware, iets wat ik al jaren doe.. jaja ze zoeken gewoon mij.. Hoewel dus die documentatie Engels is, en dat is zeker geen probleem, Frans is dat dus wel. Of ik wel tweetalig ben, dat was de vraag. We draaiden wat rond de pot. Ik zei dat ik wel telefonische ondersteuning gaf aan Waalse drukkerijen vroeger. En dat vond ik best wel vlot gaan. Ik haperde en stotterde veel, maar de boodschap werd steevast begrepen.

Ze verzon een truukje on the fly. Hoeveel ik zou geven als score van 0 tot 10 als het over Frans spreken gaat. Begrijpen was geen probleem, dat hadden we inmiddels vastgesteld. Maar voor het spreken gaf ik mezelf een zes op tien. Er zit ook wel wat sleet op want ik doe al jaren geen support meer. Zelfs niet in het Nederlands.

En dan zomaar out of the blue de ultieme test. Plots gaat het gesprek verder in het Frans. Ze vraagt me welke skills ik heb buiten Delphi. Ze vraagt me hoe goed ik ben in SQL server en of ik de link tussen die twee goed beheers. Embedded SQL heet dat in het mooi Vlaams. Ik leg haar uit dat ik in feite niet veel ken van SQL Server maar wel van Interbase SQL en dat lijkt er erg op. De taal is dezelfde, de engine is anders. Nog steeds merk ik dat ik heel die uitleg in het Frans aan het doen ben.

Het intermezzo sluit af en we pikken terug aan in mijn moedertaal. Ze vertelt me wat ze - zonder technische kennis te hebben - had begrepen van mijn uitleg. Ze kan perfect navertellen in het Nederlands waar de nuanceverschillen zitten in de twee technische items die ik aanhaalde.

Haar besluit was dat ik perfect tweetalig was. De eindklant zal met mijn kennis van het Frans in de wolken zijn. Hij zal enkel merken aan het accent dat ik Vlaming ben. Het is zeker een acht op tien waard.

Wat is dat toch met ons bescheiden Vlamingen. Waarom kan ik niet gewoon eerlijk van mezelf weten dat ik best wel behoorlijk Frans praat? Moeten we ons nu echt altijd minderwaardig inschatten om ons niet in verlegenheid te brengen? We lachen soms met onze Noorderburen dat zij het in de andere richting overdrijven. Dat is wellicht ook niet de taktiek. In elk geval zal ik mezelf vanaf nu een 8 op 10 geven voor Frans. Als anderen het overdreven vinden, mag dat gezegd worden en ik zal de quotering graag aanpassen naar een eventueel juistere weergave. In elk geval mik ik vanaf nu wat hoger. Wie niet waagt blijft maagd.

C'est du poulet?

We wonen in een goede buurt. Dat was al zo, want het "oude" appartement waar ik met mijn ventje woonde (eigenlijk nog woon) scheelt maar twee huisnummers met het nieuwe. Maar ik woonde toch ook een beetje in mijn kantoor in Hoboken, en daarvoor in Borgerhout. Of zoals de echte Antwerpenaar (ik dus niet) zegt: Borgerokko.

Je zou dus denken dat je hier meer Nederlands hoort spreken dan wat ik gewoon was in de vroegere buurten. De multiculturele samenleving is hier minder doorgesijpeld dan elders. En toch heb ik al vaak gemerkt dat er hier veel Frans gesproken wordt.

De broodjeszaak hier vlakbij heet "Blanc-cassé". De zaakvoerder had het ook gewoon "Gebroken wit" kunnen noemen, maar dat zou niet passen in de buurt. In Hoboken heette de bakker gewoon "Kiosk" en de broodjeszaak "Bagatelle". OK, slecht voorbeeld... In Borgerhout ging ik naar mijn buurman, de Rashid. Hij had alles in huis! Een dag- en nachtwinkel in één. Altijd open, alle producten aan fluctuerende prijzen. Naargelang het humeur van Rashid, en het tijdstip dat je binnenliep. Maar hij had wel alles. Vaak met Duitstalige of Arabische etiketten, maar je vond steeds wat je zocht!

Maar dat was vroeger. Nu dus bij de Blanc-cassé sta ik te wachten om mijn volkoren martino en twee blikjes Cola Zero te bestellen. Een chique dame die in de eetzaal haar café au lait had genuttigd komt naar de toonbank en gaat pal voor me staan. Ik ben lucht. Je suis de l'air. Ze begint het beleg te bekijken dat ligt uitgestald in de glazen vitrine van de toonbank.

Maar ze herkent niet alle ingrediënten. Terwijl ze één van de bakjes met beleg aanwijst vraagt ze aan le patron: c'est du poulet ou du ... varkensgebraad? Ik schrik me een aap. De dubbele aa in varkensgebraad vloeit uit haar mond bijna zoals de platte aa-klank van Axl Peleman. De dame is van een generatie die ik dus niet kende. De oude Antwerpse bourgeoisie bestaat nog. Nederlandstalige mensen die onder elkaar Frans praten omdat het sjieker klinkt.

Sindsdien let ik er op en ik heb het nu al vaker gehoord. Ik zit op een terrasje, naast me zitten twee oudere chique dames die in het Frans een lange vurige discussie voeren. Af en toe kennen ze een woordje niet, en lap: er komt een plat Antwerps woord tussen! Ook op de algemene vergadering van ons nieuw appartement had ik hetzelfde voor. Er zit een dame naast me en ze spreekt me aan in het Nederlands, met Antwerps accent. Maman komt erbij zitten en we worden verplicht om in 't Frans verder te gaan. Toch hoor ik af en toe ook bij haar een plat Antwerps woordje ertussen! Heel bizar.

OK, bij de Rashid heb ik misschien soms teveel betaald, maar zijn service was super. En altijd een brede smile op zijn gezicht. Hij had wellicht geen varkensgebraad, maar ik was ook geen vragende partij. Maar: c'est du poulet ou du varkensgebraad? Dat vind ik er ver over :-)