2000 dagen nuchter

2000 dagen

Dit schrijf ik onder het motto: elke uitvlucht is goed om een verhaal te vertellen. Want geef toe, wat zegt dat nu, 2000 dagen? 't Is ook enkel omdat deze smartphone app me als achtergrond de teller toont, dat ik weet dat het er 2000 zijn. Maar verder heb je daar geen vat op omdat we zo 'in real life' niet tellen. Het is ongeveer vijf jaar, vijf maanden en enkele weken. Kijk, dát zegt wel iets, maar dan is het geen jubileum meer.

Waarom ik het toch ga vieren? Wel dat komt dus door de AA. Twaalf stappen staan er in dat boekje, en in die vijf jaar en nog wat heb ik er nog niet de helft echt van uitgevoerd. Gelukkig is het een levenswerk en ik hoop dat ik nog veel tijd heb om alles af te werken. Dat neemt niet weg dat ik die stappen allemaal al tientallen keren mee gelezen heb, want elke donderdag ben ik paraat in mijn vaste groep. Maar stap één zegt: leef dag per dag en drink vandaag niet. Morgen zien we wel, maar vandaag drink je niet. Dan tel je dus wél dagen, omdat één dag niet drinken belangrijker is dan de afgelopen vijf jaar, zes maanden en wat weken niet drinken.

Maar terug naar die dagen. Stap één is de belangrijkste en die houdt je droog. Ik schrijf met opzet 'droog', niet 'nuchter'. Daar is een verschil tussen, het eerste wil zeggen dat je niet drinkt, het tweede dat je je leven verandert. Het ene kan niet zonder het andere, maar het moet in die volgorde. Je moet eerst (een geruime tijd, naar mijn bescheiden mening) 'droog' zijn, om 'nuchter' te worden. Soms noem ik het ook wel 'ongelukkig nuchter' en 'gelukkig nuchter'. En dat is vreemd, want als ik een nieuweling uitleg dat ie eerst 'ongelukkig nuchter' moet worden, dan lacht ie me uit. Of hij is teleurgesteld wanneer ie het snapt. Wordt er immers niet beloofd in dat boekje met die stappen dat je geluk zal vinden als je stopt met drinken? Wel ja, als je goed leest, staat dat erin. Maar dat is een proces van stap 2 tot 12. Gelukkig heeft niet iedereen ze alle elf nodig om gelukkig te worden.

Eerste verhaaltje. Ik ben ongelukkig.

Alles steekt me tegen, al van toen ik heel jong was. Er zijn veel redenen, ze hebben te maken met een zeer laag zelfbeeld en een visie op het leven die ik aangeleerd kreeg. In het kort: mij werd verteld dat ik getalenteerd was, maar veel te lui. Daarom zou ik er nooit geraken als ik niet alles zou geven en wat meer initiatief zou tonen op de schoolbank. Mijn passies werden de kop ingedrukt en mij aanporren gebeurde op een foute manier. Ik werd ongelukkig omdat ik de doelstellingen die niet de mijne waren, niet haalde.

Alcohol kwam in mijn leven en het gaf me eindelijk de kans om uitbundig te zijn en de verlegen nerd achter mij te laten. Alleen, na de kater was die nerd er gewoon terug. Daarom steeg de frequentie en de promille per drankje. Enkel sociaal hoor, niet op mijn eentje. Zolang je maar geen sterke drank drinkt, heb je geen probleem. Die simpele vuistregel leerde ik thuis. Ook daar enkel sociale drinkers.

Schoolcarrières eindigen, de mijne weinig succesvol. Te veel sociaal gefeest wellicht, maar op de achtergrond zat iets veel fundamenteler mis. Vrienden trouwen en bouwen een leven op. Ik wist niet hoe dat moest, zelfbeeld en zo weet je wel. Na een lange tijd lukte het toch, mits wat sociale alcohol. Hoe kon een verlegen jongeman anders een andere jongeman aanspreken? Maar ik vond het lotje uit de loterij.

Jaren gingen verder en intussen kreeg ik zorgen. Zorgen omdat sociaal drinken moeilijk werd als je geen sociaal leven hebt, en moeilijk omdat dezelfde doelen niet gehaald werden. Het gaat over succes hebben, geld hebben, iets waard zijn in onze maatschappij zodat anderen trots kunnen zijn op mij en mijn ego een boost krijgt. Soms lukte dat effectief, en dan vierde ik dat. Niet sociaal meer, want niemand kon mijn sociaal tempo nog aan.

Tweede verhaaltje. Ik ben gelukkig.

Alles steekt me tegen. Ik stopte met drinken en kreeg diabetes type 1. Het is pech hebben en staat los van elkaar, maar het was er plots. Het eerste jaar was een nachtmerrie omdat ik hypo's kreeg (dan staat je suiker te laag en panikeer je omdat je denkt flauw te vallen) en ik kon daar niet mee omgaan. Na een tijdje hing ik vast aan twee toestellen die mijn lijf bewaken: een insulinepomp die me insuline geeft en een glucosesensor die elke vijf minuten mijn bloedsuiker meet. Het is moeilijk omdat je ze nooit los kan maken, je slaapt ermee en leeft ermee.

Zowat op hetzelfde moment krijg ik een hernia en een eerste dringende operatie. Er volgen er nog, sommigen met succes. Mijn onderrug zit nu vol bouten en moeren van de Gamma en ik heb altijd pijn. Hetzelfde probleem doet zich nu voor in mijn nek en op andere plekken lopen de dingen ook mis als het met botten en gewrichten te maken heeft.

Ondertussen zijn we vijf jaar verder en ik ben nu invalide verklaard. Twee jaar kon ik niks doen, nu kan ik deeltijds werken maar veel stelt dat niet voor. Een financiële kater, het 'echte' werk ben ik kwijt en ik moest mijn wagen verkopen.

Het zijn twee verhaaltjes die mekaar opvolgen. Het eerste vertelt mijn eerste veertig levensjaren, het tweede de laatste vijf. Het eerste heeft weinig échte problemen, het tweede een hoop. Toch ben ik in het eerste verhaaltje ongelukkig, en in het tweede gelukkig.

Het geheim komt uit dat boekje. Vergeet alles wat je denkt te weten en begin opnieuw. Stel een nieuwe lijst op van normen en waarden. Op mijn nieuwe lijst van waarden staat geld en bezittingen op de vijfde plaats. Vreemd genoeg staat gezondheid pas op de vierde plaats. Op één staat met stip: nuchter leven, op twee mijn relatie en op drie hobby's, passies en vrienden. Vroeger had ik zo'n lijstje niet bewust, maar je kan de inhoud wel voorspellen: een goeie baan, een mooi huis, een mooie auto en een 'goei lief'.

Ook alle normen gooide ik weg en ik maakte een nieuwe lijst. Voor de eenvoud: normen beschrijven wat goed en slecht is. Vroeger moest ik bang zijn voor wat vreemd was, uitkijken voor wat mensen van mij zouden denken en oppassen voor drugs. Alcohol drinken mocht met sloten als het sociaal was. Zat zijn hoorde erbij want een feestje zonder alcohol is voor saaie mensen. Natuurlijk is dat nooit met zoveel woorden uitgelegd, ik was gewoon jong en deed na wat familie en vrienden deden.

Nu zijn de normen anders. Alcohol is altijd slecht, ook met mate. Dat komt omdat 'met mate' altijd veel meer is dan wat de Wereld Gezondheidsorganisatie zegt, en wat we als sociale drinker belachelijk moesten vinden. Wie drinkt er nu drie glazen op een avond? Saaie mensen, toch? Ik weet dat ik dat niet kan, drie glazen drinken. Twee ook niet, en één is onnozel. Daarom is het voor mij dus altijd slecht. Punt.

Mijn psycholoog zei vroeger: een sociale drinker is een drinker die dat sociaal doet. Het klinkt als de logica zelf, maar als je erover nadenkt, is het de nagel op de kop. Ik wou weten wanneer mijn drankprobleem was begonnen en dacht dus dat het dat moment was toen ik overstapte naar wodka om leeggoed te vermijden, of toen ik alleen begon te drinken omdat vrienden trouwden. Maar dat had er niks mee te maken, mijn drankprobleem was ontstaan na mijn eerste glas op mijn 17de levensjaar. Ik wist meteen dat ik niet één glas kon drinken, maar vreemd was dat niet. Niemand in mijn omgeving kon dat toen. Het was ook niet sociaal om één glas te drinken. Als je een water bestelde, vroeg men of je er een washandje en zeep bij wou.

Hoe komt het dan dat de eerste veertig jaar ongelukkig waren en de laatste vijf gelukkig? De nieuwe normen en waarden brachten een massa nieuwe uitdagingen, hobby's en nieuwe mensen in mijn leven. Ze hebben niks meer te maken met succes, een mooie wagen of aanzien van mijn medestanders in dezelfde sociale klasse. Ze hebben alles te maken met passie voor het leven, zin hebben om op te staan en te doen wat je graag doet. Helaas wordt dat gevoel weggespoeld als ik alcohol drink of wellicht ook als ik drugs zou nemen. De euforie van de hoogtes en de diepte van de depressie die erop volgt, maakt dat elk gevoel dat tussenin zit, verdwijnt. Gewoon blij zijn met iets, kan je niet omdat euforie je geluk in de weg staat. Het alles-of-niks-verhaal is waardeloos omdat het geluk tussen de cijfers één en negen zit op die schaal van nul tot tien.

Beslis gewoon dat je nul (depressie) en tien (geïnduceerde euforie) niet meer wilt, en plots zie je een regenboog aan emoties die ertussen zitten. Ze zijn mooi, pijnlijk, droevig, ontroerend, indrukwekkend, opgewekt en soms een beetje futloos.

Maar ze zijn écht. En dat is voor mij gelukkig nuchter zijn.

Ik ben niet belangrijk

Het was een moeilijke stap om te zetten. Maar omdat het uiteindelijke doel, en wellicht is dat in elk mensenleven zo, een zo goed en zo gelukkig mogelijk leven werd, moest ik hem zetten.

Dat gebeurt niet snel en ik kan het enkel nadien beschrijven. Dat lukt pas op het moment dat je merkt dat er iets is veranderd in je manier van denken. Tegelijkertijd blijft het duidelijk dat oude gewoonten en denkpatronen soms hardnekkig zijn, dus ook in dit geval noem ik dit een work in progress. Waar het echt om gaat, is net wat de titel zegt. Het besef dat je zelf niet belangrijk bent, moet lang sudderen vooraleer je zoiets echt kunt toegeven. In ons boekje met twaalf stappen noemt men dat nederigheid en vandaag is dat woord in ons halfrond iets vies.

Maar als je verder terugdenkt in de tijd of naar andere culturen kijkt, dan is het vaak een hoeksteen van geluk. Je hoeft niet meteen aan een Boeddhistische monnik te denken: ook de godsdienst waar ik groot mee werd, had het in hun boekje staan. Het boekje was dikker en er stond naar mijn mening enorm veel onzin in, maar net zoals dat met andere normen en waarden is gebeurd, is dit er eentje dat ik in ere heb hersteld.

Het begon toen ik verplicht werd om toe te geven dat ik machteloos stond tegenover alcohol. Dat klinkt zwaar maar het wil enkel zeggen dat ik nooit één of twee pinten kon drinken. Het was alles of niks. Een fles of een bak die half leeg was, verdroeg ik niet. Een avond beëindigen om één uur 's nachts omdat het goed geweest was, kon ik niet. Het was thuisblijven of de keet sluiten. En indien nodig, als het sluitingsuur me niet aanstond, zocht ik andere keten die mijn timing wel respecteerden. Zoiets noemen wij dan "nederig toegeven dat je machteloos staat tegenover alcohol". Er komen details als God en een Hogere Macht aan te pas, maar een atheïst kan die moeilijk meenemen.

Later werd gevraagd om dit principe uit te breiden. Maar ik was al nuchter en vroeg me af waarom ik me daar in godsnaam mee zou bezighouden. Toch is dat eenvoudig: als je nuchter wilt blijven, moet je eerst gelukkig worden en dan is dit een vereiste waar je niet omheen kan.

En dat vraagt tijd, want het gaat in tegen alle principes die je werden aangeleerd door familie, omgeving en school. Ik leerde dat ik een sterke eigen mening moest hebben. Ik moest ervoor uitkomen en duidelijk zeggen waar ik voor sta. Ik moest ook anderen overtuigen dat ik gelijk had, want een gezonde discussie verheldert de geest. Ik werd aangeleerd om van me af te bijten en me niet te laten doen in de grote boze wereld.

Aan de AA tafel was er een andere cultuur en dat was eerst moeilijk. Het ligt vast in regels die je moet volgen, en voor een alcoholist is zoiets zwaar. Plots moest ik zwijgen als anderen praten. Hoewel ik vaak wou tussenkomen, vaak zelfs gewoon om te zeggen dat ik iets begrijp of herken, volgens de nieuwe regels moest ik zwijgen. Daar was een goede reden voor: in plaats van praten, moest ik nu luisteren. Je mening voor jezelf houden tot je het woord krijgt, is niet makkelijk. Maar het kan dus en eens je het in het echte leven ook toepast, verandert er plots erg veel.

Het is niet nodig om je te verdedigen, want ik weet zelf wel waar ik voor sta. Mensen die me kennen, weten dat ook. Het is dus niet langer nuttig om te discussiëren en mijn gelijk te halen. Nederigheid mag dan een vies woord zijn, als je het toepast, word je leven veel rustiger. Er valt een hoop ballast van je schouders als je niet langer in de verdediging hoeft te gaan. Het wil niet zeggen dat je over je heen laat walsen, maar op het juiste moment zwijgen is een kunst die ik moest aanleren.

Ik moest denken aan dit dr Phil-ism. "Never mis a good chance to shut up", het zegt het allemaal. De hele kern van de zaak in één zin, daar is ie goed in. "Do you want to be right, or do you want to be happy" is er nog zo één.

"Ik ben niet belangrijk". Zo begon de tafelgenoot zijn betoog. Hij komt net zo lang aan deze tafel als ik. Hij heeft de kunst om enkele pagina's van het moeilijk plan, zijn "nieuwe film", uit te drukken in één korte zin. Als je nieuw bent, klinkt het vreemd. Als je al even hier komt, is zoiets heel logisch.

Dat is niet eerlijk

Alleen zijn was moeilijk. Niet in de betekenis van eenzaamheid, want die was er niet. Maar alleen zijn lukte nooit omdat mijn hoofd het had verboden.

Er was een vast stramien dat de dag bepaalde. Als je ontwaakt is er een heel kleine periode, slechts enkele seconden, dat je helemaal aan niks denkt. Het eerste idee dat in je hoofd komt, bepaalt je bewustzijn op dat moment en in mijn geval bepaalde het mijn gemoed voor de ganse dag.

Er kwam jaren aan een stuk slechts één idee. De praktische invulling varieerde elke dag, dus ik had niet door dat datzelfde idee zich vermomd had. Maar het idee kan je het best omschrijven als: het is niet eerlijk. Achteraf doet het me denken aan het zwarte kuiken met een eierschaal als hoedje, maar wat het beestje zei, was de nagel op de kop. Alles wat er gebeurde, vond ik niet eerlijk. Het was ook niet mijn schuld, anderen waren zo oneerlijk tegenover mij dat ik echt wel recht had om te klagen.

Het verlamde mijn dag, want hoe kan je nu beginnen aan je taken als dat idee overheerst? Hoe kan ik nu met goede moed de mailberichtjes lezen en aan de slag gaan als net die berichtjes weer elke keer het originele idee versterkten? Een probleem bij een klant waar ie zich terecht boos om maakte, draaide ik altijd om. "Hoe zou jij het doen in mijn situatie?", zou ik denken. Ik zei het nooit, ik dacht het alleen.

Hoe zou jij dat doen als je een todolijst had van meer dan 2000 puntjes? Toen was het echt zo, ik had zelf een online service geprogrammeerd waar mijn collega's puntjes konden ingeven die ik moest aanpassen in de software. Na een jaar of twee stonden er dus 2000 punten in die niet afgevinkt waren. Ik programmeerde een quotatiesysteem zodat ze konden aangeven hoe belangrijk een puntje was. Een cijfer van 1 tot 5 gaf aan hoe dringend iets was. Het resultaat was dat ik alleen puntjes met een 1 overhield. Soms gaf iemand wel eens een 2 in, maar 3 of hoger gebeurde niet. En de 2 werd na een week weer aangepast naar een 1 als de klant opnieuw had gebeld.

Het was niet eerlijk dat ik dan dat mailtje van vanmorgen ook nog eens op mijn boterham kreeg. Snapte hij dan niet dat er nog 2000 wachtenden voor hem waren? Als je het achteraf bekijkt is het antwoord eenvoudig: nee, natuurlijk snapte hij dat niet. Het is ook niet zijn fout. Hij heeft gewoon een softwareprobleem dat reëel is, en weet helemaal niks van mijn todolijst.

Maar hoe was het zo ver kunnen komen? Ik gaf de schuld aan de collega's en ik doe dat nu nog. Maar zeggen dat het niet eerlijk is, zet een eindeloze spiraal in gang. Het wil zeggen dat ik die dag niet veel problemen kon oplossen in de software. Alleen het feit dat ik het niet eerlijk vond, zorgde ervoor dat ik ook weinig uren kon factureren. Na een uur of vijf, zes had ik al lang genoeg van al die zever, en dan had ik een beloning verdiend. De beloning zat in een glas en soms nam ik zelfs de moeite niet om er een uit de kast te nemen.

De spiraal was bijna rond. Een deel van de namiddag, de avond en de hele nacht liep ik weg. Als je alleen bent met je eigen gedachten, kan je hier helemaal niet mee om. Je wordt gek als je elke bewuste minuut van de dag aan dat ene enkele ding denkt. Mijn beloning was een trip naar mijn droomwereld waar alles anders was.

Zei ik nu net dat het de schuld was van de collega's? Ja dat was zo. Alleen, er was maar één persoon die toeliet dat het zo ver kwam. Alleen ik kon op de rem gaan staan, maar dan kwam er kritiek want alles was dringend. Pogingen om de lijst uit te dunnen lukten nooit, maar de eindverantwoordelijkheid nam ik nooit zelf op. Ik had kunnen zeggen dat ik het niet meer aanvaardde of ik had zelfs kunnen uitkijken naar een andere job. Maar ik koos zelf voor de weg van mijn beloning en dat was dus wél mijn schuld.

Zoveel jaren later gebeurt het nog steeds. Eén dag vroeger had ik afscheid genomen van de man die ik altijd als voorbeeld had beschouwd aan de AA-tafel. Dat was niet eerlijk. De telecomfactuur die nog maar eens in de bus zat, dit keer met twee aanmaningen en extra bedragen die ik helemaal niet verschuldigd ben. Dat was niet eerlijk. Al die moeite die ik deed om de elektronica spulletjes aan de praat te krijgen, en de laatste minuut verpest ik alles met een domme kemel. Dat was niet eerlijk.

Wacht eens even. Hoor ik dat laatste nu goed? Zelfs iets wat ik zelf fout heb gedaan, ga ik anderen verwijten. Ik herken opnieuw de eindeloze spiraal en weet nu uit ons boekje met 12 stappen dat dit een naam heeft: zelfmedelijden. Intussen is de dag enkele uren oud en ik zit gevangen in een eindeloze spiraal die niet stopt.

Ik beslis dit keer niet om me te troosten, maar om een hard reset uit te voeren. Dat is een computerterm die wil zeggen dat je volledig opnieuw begint. Je kan je machine opnieuw opstarten in veilige modus om zo na te kijken waar het probleem zit. Het neemt wat tijd in beslag, maar het zorgt voor de gezondheid van alle onderdelen.

Ook in je hoofd kan je zo'n reset uitvoeren. Ik heb daar CD's voor en ze doen wonderen. Op één CD staat een oefening die 'bodyscan' heet. Drie kwartier lang hoor je een dame met een zachte stem die vreemde dingen zegt. "Voel je met je adem hoe je de aandacht verlegt naar je linkervoet. Denk nu aan je grote teen, je kleine teen en de tenen ertussen." Als je zoiets opschrijft, lijk je wel een idioot. Ooit zat die CD per ongeluk in mijn wagen en ik hoorde hoe belachelijk het klinkt als je die zinnen in je normale dagelijkse leven afspeelt. Maar als je bewust gekozen hebt om drie kwartier op een matje te liggen en te luisteren, dan lost dit alles op.

Ik weet nog wat de lesgeefster zei toen ik enkele jaren geleden deze cursus volgde. Ze zei dat je geen wonderen moest verwachten van die oefeningen. Mensen denken dat meditatie je helemaal tot rust brengt tot je in trance komt. Dat is helemaal niet zo, maar voor mij doet het één wonderbaarlijk groot ding: het geeft mij terug enkele seconden tijd om te ontwaken. Die enkele seconden die je hebt als je ontwaakt, die zijn goud waard. Helemaal aan niks denken is moeilijk en je houdt het nooit vol. Maar met de oefening zijn ze er even, en ze geven je dag een tweede kans.

Het is trouwens heel erg goed afgelopen. De rest van de dag was vol van aangename bezigheden. Ik was écht alleen want mijn vriend was enkele dagen naar Londen. Maar alleen zijn is niet meer moeilijk. Alleen zijn is fijn als je getraind bent.

Soms komt zo'n lange uitleg écht juist van pas. Toevallig lazen we vandaag stap 11 en die gaat over God, gebed en meditatie. Die eerste twee, daar heb ik niks mee. Maar dat derde sinds enkele jaren dus wel.

De truuk is jezelf graag zien maar daar heb ik veertig jaar op moeten oefenen.

Eén op zeven

Ik schrijf het beter op, dat is een feit. Waar zit ik nu met die balpennen van Child Focus die ik per kilo kocht? En nu heb ik er vaak geen enkele bij. Stom.

Verbazingwekkend! Mijn eerste woord in gedachten en uit mijn mond. We zitten hier weer met zoveel volk aan tafel. Die nieuwelingen, ik tel er vier, zitten er nog altijd. Een paar weken geleden dacht ik nog dat het één groep was die samen hoorde. Het was gewoon toeval. Vier nieuwe mensen die op één avond beslisten dat ze best niet meer zouden drinken. Ze kwamen uit verschillende huizen en zaten plots mee aan tafel.

Wat er zo raar aan was, ik krijg 25 minuten spreektijd en dat is veel. Er staat nooit een limiet op, enkel bij de laatste spreker. We stoppen om 22u, en om 21u35 krijg ik het woord. Als laatste. Dat is verbazingwekkend en ik gooi het in de groep. Hoe meer mensen aan tafel, hoe minder ze zeggen. Blijkbaar toch, want vroeger draaiden we vaak overuren met weinig volk. Nu heeft iedereen zijn zeg al gedaan en omdat ik graag afsluit - het zijn niet mijn woorden en ik weet niet of het klopt - heb ik dus 25 minuten over van de 90 (min taart dan nog). Het is niet evenredig verdeeld.

Stap 5 zegt me niks. Na 20 seconden ben ik uitgepraat. Gelukkig is er de vrijheid om te praten over alles wat er op je maag ligt. Het heet koffieklets, het is op café gaan hoorde ik van de week nog. Ik zei dat ik het zo nodig had en het werd pas duidelijk toen ik maanden verplicht moest thuisblijven. "Natuurlijk", zei ie, "met alle respect: de AA is gewoon op café gaan voor u!" Hij kon er niet meer naast zitten, en toch voor een stuk zo de nagel op de kop slaan.

Ik ben bezorgd om die gasten, meer dan ik zelf dacht. Chatberichten en sms'jes van hun dames met alleen maar slecht nieuws. Ik antwoord en probeer moed in te spreken als het past. Het lukt niet maar ik hoor soms toch dat het helpt. We zullen zien als ze weer thuis zijn, maar het ziet er niet goed uit. Ook de thuisblijver is een zorgenkind. Het kan wel over de telefoon omdat de gesprekken dan nationaal zijn. De inhoud is gelijk. Wanhoop, aan het einde van haar latijn. Woorden helpen niet altijd, het gewoon gezegd hebben aan iemand die het snapt, blijkbaar wel. Het is wat het is, maar het komt dus ook op mijn boterham. Het is beleg waar ik niet om vraag en ik kan het niet altijd kwijt. Maar zie, wat we 'de kracht van de tafel' noemen, doet het toch maar weer.

Nog vijftien minuten over. Tel ik dat nu echt? Ik moet geen 25 minuten vullen, er moet me gewoon één ding van het hart. Het gaat over dromen die onnozel en belachelijk zijn. Ik bedoel geen dromen in de nacht die je wakker maken, maar dagdromen. Ze zei iets over uren aan een stuk achter de PC zitten en plots beslissen dat ze alles achterlaat en in Spanje gaat wonen. Of op een appartementje aan zee. Het gaat ver, want er kwamen makelaars aan te pas en ze ging al een kijkje nemen. Er was maar één probleem: ze moest haar imaginaire hond in opvang plaatsen, want die moet toch eten hebben en verzorgd worden. De hond is imaginair omdat ie het resultaat is van een vorige droom. Het is stom, want de dromen komen niet uit. Maar als de ene droom de andere opvolgt, bestaat de eerste nog.

Ze denkt wel dat ze gek moet zijn om zo te denken. Het is niet zo, want ze vertelde net mijn hele leven. Ik zie mensen knikken als ik het zeg, maar het hing altijd al aan mekaar met dromen die onzin lijken. Waarom bestel ik meer dan honderd (nu al een pak meer dan tweehonderd) keer iets op een Chinese website? Ik koop dromen. Ze liggen er nog in aparte bakjes die zelfs een etiket krijgen. Ik zit er soms op te kijken en denk na over waarom ik dat ene bakje heb gevuld met dat ene componentje in 50-voud een jaar geleden. Ik weet het wel, het kost allemaal niks, maar het ligt hier maar. Ik gebruikte het nooit.

Maar ik snap de clou nu wel, men heeft het me geleerd. Probeer zeven dingen en faal zes keer. Schaam je er niet voor en laat het los. Maar die ene zevende keer is zalig! Daar gaat het om, dat was de clou. Het is niet het resultaat dat telt, maar de inhoud van de originele droom. En toen ik zat was, was de verhouding nul op zeven. Nu één op zeven. Mijn slimme psychologe zei dat het de sleutel was tot mijn geluk. Ik moest mensen verbazen, dat was mijn ding. De reden waarom iemand opstaat en doet wat ie doet. Zij heeft dat dus ontdekt: ik moet dit doen, maar de verhouding aanpassen. Voer één droom echt uit van de zeven die in je hoofd komen en laat de rest liggen. Dat is wat ze zei, en het is wat ik nu enkele jaren doe.

Het leuke is dat je een lange lijst krijgt aan échte dingen. Dingen die je vast kan nemen, zijn geen dromen meer. Je hebt ze verwezenlijkt.

"[Jangeox] did a little experiment in taking a unipolar motor, cutting the trace to the coil taps, and measuring the before and after torque. The results are impressive: as a unipolar motor, the motor has about 380 gcm of torque. In bipolar mode, the same motor has 800 gcm of torque. You can check that video out below."

Het staat op een website die ik niet ken. Ze hebben me niks gevraagd maar ineens kwam er 8000 man kijken wat ie bedoelde. Het is een dom filmpje van een jaar oud dat niemand echt interesseerde. Het was tweehonderd keer bekeken en dan na één dag 8200. De reacties zijn navenant want mensen kopen die kleine motortjes in grote massa's en zien dan dat ze niet sterk zijn. Door met een cuttermes één koperbaan te knippen, wordt ie plots twee en een half keer sterker, en dat was de geniale ingeving een jaar geleden. Ze dient nu tot iets, want plots zijn ze bruikbaar voor veel mensen. Het was maar één voorbeeld.

Foto's nemen van een gebouw was er één. Fantaseren over geocachewaypoints ook. Maar de film bestaat nu en er volgt een nieuwe echte opdracht uit. En de waypoints liggen er nu echt en mensen komen op bezoek en zijn enthousiast. Ik maak ze ook in grotere aantallen voor andere mensen. De dromen kan je vastpakken en opsturen. Ze liggen dan ergens in de duinen binnenkort. Een logic analyzer van 9$, een lens en een camera, een tijdschakelaar die waypoints regelt, nieuwe servo's die zo klein zijn dat ze in een glucosepotje passen en nieuw RAM geheugen dat ik echt ga gebruiken. Misschien komt er niks van. Maar één op zeven is geen slechte verhouding, je moet gewoon aanvaarden dat je zes keer alleen wat hebt gelummeld. De zevende keer is echt, en als je al die zevende keren optelt kom ik aan vier nuchtere jaren vol geluk. Wist ik vroeger maar dat het zo simpel was. De dame schrijft vanalles op als ik dit zeg en even moet ik zelfs uitrekenen hoeveel procent dat is, die één op zeven. Ik weet niet, vijftien of zo? Zo nauw zal 't wel niet steken, zeker?

Weet je dat ik er bijna ben? Ik moest er mee lachen want ik ben verlegen. Hoe kan ik nu 25 minuten volpraten tegen een groep mensen die ik nog niet helemaal ken over wat er op de lever ligt. Dat kan ik nooit hoor, want ik ben verlegen.

Maar 20 minuten is blijkbaar gelukt.

De kracht van de tafel doet het weer.

Jaloezie en afgunst

Ik ben zo dom geweest toen ik het liet meespelen. Er was hulp nodig van mensen die gestudeerd hebben en de menselijke geest beter begrijpen dan ik toen deed. Maar dat het soms sluimerend aanwezig was, was één van de belangrijkste oorzaken van het ongeluk waarin ik me dacht gestort te hebben.

Ik schrijf wel degelijk 'dacht', want mijn ongeluk was overgoten met wodka, en dat was oorzaak nummer één om het zover te laten komen. Het drankje zorgde er ook voor dat ik deze twee gevoelens uit de titel - die trouwens een verschillende betekenis hebben - soms zo erg heb gevoeld.

Jaloezie wil zeggen dat je niet tevreden bent omdat een andere persoon iets heeft dat jij niet hebt. In afgunst zit dezelfde component, maar er is wel degelijk een belangrijk verschil. Als je jaloers bent, dan wil je dat wat de andere heeft ook hebben of bereiken. Bij afgunst kan je alleen niet verdragen dat iemand anders iets heeft, maar je verlangt er zelf niet naar. Misschien is afgunst nog wel een gevaarlijker gevoel als het om de aantasting van je geluk gaat. Iemand die afgunst heeft, wenst immers de tweede persoon ongeluk toe. Een arbeider die afgunstig is op de Porsche van zijn baas wil niet per se zelf die Porsche hebben, want in zijn sociale omgeving zou dat belachelijk zijn. Zijn vrienden en familie zouden hem uitlachen of denken dat ie plots de lotto won of drugdealer als bijberoep heeft. Hij is afgunstig op de Porsche van zijn baas en zal misschien 's nachts met zijn sleutel in de carrosserie gaan krassen, of lachen als de baas putten in zijn dak krijgt door een hevige hagelbui. Afgunst is dus per definitie iemand anders ongeluk toewensen, en het is één van de belangrijkste redenen waarom iemand nooit gelukkig kan worden.

In het gesprek met mijn psychologe ging het over een fabrieksarbeider. Ik had hem achter zijn rug uitgelachen toen ik als jobstudent met hem samenwerkte. Hij stapelde warm gebakken bakstenen op een pallet en moest uitrekenen hoeveel stenen er op één pallet kunnen. Hij kon tachtig stenen op één laag stapelen en moest weten hoeveel er dan op één pallet passen. Eén pallet heeft acht lagen, en hij nam dus een papiertje om uit te rekenen hoeveel 8 x 80 was. Ik zei lachend dat je daar toch geen papiertje voor nodig hebt, want hij schrok van mijn hoofdrekencapaciteit toen ik zei dat het er 640 moesten zijn. Hoe kon ik dat nu weten met zo'n grote getallen!

Maar ik zat wel bij de psychologe omdat mijn leven in een vergeetput was gevallen. Zij vroeg me of de man die wat minder goed was in hoofdrekenen een lach op zijn gezicht had als ie op z'n werk kwam. Ik moest dat bevestigen, de man zei zelfs ooit dat ie blij was met zijn job omdat binnen het bedrijf andere arbeiders de stenen uit de oven moesten halen, en dat was dus veel zwaarder werk. Maar deze man had voldoening in zijn werk en hij straalde als hij me had kunnen aanleren hoe ik zijn tempo bijna kon evenaren op het einde van mijn studentenjob.

Het cliché dat geld niet gelukkig maakt geloofde ik niet. Maar de man die stenen stapelde had geen jaloezie of afgunst. Mijn postbode en onze vuilnismannen hebben dat ook niet. Ze doen fluitend en lachend hun ronde zonder dat er nagedacht wordt over de Porsche van de baas. Er zullen best wel werknemers zijn die het gevoel wel hebben, ik vrees ook dat hun vakbond dit soort gevoel soms aanwakkert.

Maar ik herinner me het moment. Er kwam één bepaald moment dat ik voor mezelf heb beslist om al die onzin achter mij te laten. Ik kon het pas echt toen ik meer mensen leerde kennen die een andere levensweg hadden doorwandeld. Als je enkel je oude klasgenoten in je vriendenkring hebt, zal je jezelf vergelijken met die groep en de kans is reëel dat je niet het meeste geld verdient in die groep. Er is er trouwens in elke klas maar één die het meeste verdient, alle anderen moeten 'onderdoen'. Als die allemaal afgunst voelen, zal je behoorlijk vervelende klasreünies krijgen.

Maar het is al jaren weg, dat gevoel. Daar ben ik heel erg blij om, want een score op de geluksschaal boven de vijf op tien zat er voor mij niet in als ik geplaagd werd door jaloezie of afgunst. Het komt trouwens van pas, nu ik door mijn langrdurige ziekte er financiëel behoorlijk op achteruit ga. En nee, hoe vreemd het ook klinkt, dat heeft tot nu toe geen enkele invloed op mijn score op de geluksmeter.

Dus dank u fabrieksarbeider, psychologe en Cola Zero om me dit duidelijk te maken :)

Ik had graag verteld

dat het geen jaar was van kommer en kwel. Als ik spreek over één jaar, bedoel ik zelfs een pak meer omdat in ons gesprek de periode tussen twee operaties telt, terwijl mijn situatie gauw twee jaar dezelfde zal zijn. Maar spreken over één jaar is eenvoudiger omdat de data van de ingrepen zo gelijkend waren.

Maar het was niet enkel kommer en kwel, en dat had ik graag verteld. Het klopt dat alles anders werd. Er was pijn en ik voelde me vaak slecht. Meer dan ik zelf besef, want ik hoorde van iemand dat het zelfs zichtbaar erger werd door enkel mijn gelaatsuitdrukking per maand te zien veranderen.

En toch was het niet zo en dat had ik graag verteld. Het was slechts één deel van mijn leven, het overheerste de dag niet. Dat is cru gezegd, want ik had wel van die dagen. Ik schreef het op, ze staan hier op deze pagina's en dat hielp. Maar als je alles samentelt, was het echt niet zo. Ik had dat graag verteld.

Ik deed trouwens niets anders dan dat. Ik vertelde dat ik een nieuwe hobby terugvond. Maar alles wat jij hoorde was het deel in de zin voor de komma. "Door de pijn kan ik niet meer geocachen, daarom heb ik een oude nieuwe hobby weer ontdekt". Ik sprak de zin uit om te zeggen dat ik blij was met de nieuwe hobby. Maar jij hoorde enkel het eerste deel met pijn en hoe erg ik dat moest vinden. Maar dat deed ik niet en dat kon je niet plaatsen. "Hoe kun je nu zo denken", hoorde ik ooit. Ik kan het omdat ik het geleerd heb. En ik ben er blij mee, want het heeft mijn leven veranderd, jaren geleden al.

Ik vertelde over een gebouw dat men afbreekt. Dat ik enthousiast was omdat zo'n dingen filmen en versnellen heel spannend zijn. Het is een andere hobby die opnieuw tevoorschijn kwam en het maakte me blij. Dat het uit de hand liep met meer camera's op andere plaatsen, dat ik zelfs werd uitgenodigd op het dak van het gebouw omdat de man die baas was over de afbraak even enthousisast was over die filmpjes die ik maakte. Dat alles heb ik verteld en steeds veranderde het onderwerp. Want ik moest praten over hoe slecht het met me ging. Als ik het niet deed, hoorde je mijn woorden maar je stopte met luisteren.

Het klopt dat ik minder bel en niet meer zo vaak langskom. Dat komt omdat ik de censuur niet verdraag. Ik ben een volledige persoon en geen ziektebulletin. Ik had het je graag verteld en ik deed het ook. De woorden waren er, maar je hebt ze genegeerd. Ik vind dat heel jammer want het is slecht voor je gemoed. Maar ik ga verder omdat mijn gemoed in tact is.

Ik had graag verteld ... maar de boodschap verdwijnt steeds.

Ik aanvaard het omdat ik het niet kan veranderen.

Het levenslied

Een hobby als een ander, denkt men dan. Ik weet het eigenlijk niet echt hoor, of het dat is. Misschien was er ooit wel een single of zelfs een album. Maar als het al zo was, dan was dat voor mijn tijd en zo goed ik ken hem niet.

Wat ik wel ken is de reputatie. Een reputatie wordt eenzijdig opgebouwd en is per definitie gebaseerd op verkeerde info. Anders zou men het gewoon je karakter noemen, maar dat doet men niet. Een reputatie geeft enkel overdreven karaktertrekken weer en zo ontstaat er een karikatuur van wat je echt bent.

Ik ben een overloper! Ik ben helemaal van kamp veranderd. Dat komt door levenservaring en door mezelf niets meer aan te trekken wat de directe omgeving denkt. Je gedachten zijn immers vrij of ze horen dat toch te zijn. Dat was niet zo en mijn mening was dus voorgekauwd. Ik moest dat onnozel vinden omdat het past in het aangeleerd recept om geluk te verwerven. Dat recept heeft ingrediënten en bereidingen die haaks staan op de trekjes van een schlagerzanger. Het zegt dat je diploma's nodig hebt en centen. Je zal goed studeren en mensen zullen naar je opkijken door de functieomschrijving op je cv. De ultieme droom is een functie die je voornaam wordt. Als men jou omschrijft als 'die dokter' of 'die ingenieur', is het ultieme levensdoel bereikt.

Ik moest zo lachen met die kronkel, maar vroeger was het bittere ernst. Ik weet niet hoe men hem omschrijft, het zit wellicht meer in de trant van 'de levensgenieter' of 'die met die bloemetjes op poezenfoto's op Facebook'. En ja, je mag lachen. Je mag heel hard lachen omdat het onnozel is.

Alleen is er iets vreemds. Ik weet dat Facebookvrienden niks betekenen en het aantal tellen geeft geen nuttige info. Maar als het er duizend zijn of meer, zegt het alvast één ding: mensen zijn niet akkoord met het oude recept. Ze vinden het wel fijn om 's morgens een foto te zien met bloemen of poezen die je een prettige dag toewensen. Ik weet het omdat die mensen het gewoon zeggen.

Waarom ik dan van kamp veranderd ben? Mijn recept is veranderd omdat ik met het oude geen lekkere maaltijd kon bereiden. Als je leeft per dag, dan telt je titel niet en je centen staan niet in de lijst van ingrediënten. Maak je geen zorgen, ik ga niet plots foto's van bloemen of poezen posten, tenzij het beesten zijn die ik ken. Maar met het nieuwe recept zit er veel meer smaak in de dag.

Als er dan nog eens zo'n foto passeert denk ik niet meer "get a life" maar "got a life!".

Maak er een fijne dag van

Dat is een beetje een clichézinnetje als je iemand een fijne verjaardag toewenst. Gelukkige verjaardag, maak er een fijne dag van! Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat degene die het schrijft niet meent wat ie schrijft.

Ik heb het in elk geval redelijk letterlijk genomen. Er moet wel wat over nagedacht worden, want niet alle activiteiten behoren tot de mogelijkheden. Als je niet goed kan stappen en ook lang op een stoel zitten pijn doet, dan moet je de dagindeling zo samenstellen dat je net die activiteiten tot een minimum herleidt.

Vandaar mijn planning van deze 20ste maart, dat is immers mijn verjaardag. Zoals ik dat elke ochtend doe, moet ik minimaal één ding uitkiezen dat ik graag doe. Het is een truukje van de psychologe om de gelukscore op peil te houden, en het werkt wonderwel. Maar voor een verjaardag kan je een tandje bijsteken. Ik heb alleen dingen gepland die leuk zijn, de rest is één dag opgeschoven.

Opdracht één was heel erg fijn. Op zoek naar de schatten die er nog niet liggen in Niel. Dat wil zeggen dat ik zelf schatten ga verstoppen en Niel is de tweede gemeente die onder mijn hoede valt en dus ook elektronische gadgets zal krijgen achter een boom of ergens in een bos. Het eerste plan was om in Niel wat minder toeters en bellen te voorzien en dus enkel een traditional cache te leggen. Ik veranderde vorige week van gedacht toen ik door het natuurgebied dat de helft van het grondgebied van de gemeente bedekt, had doorpikkeld. Het is zo prachtig dat ik het wel moet inlassen in een kleine wandeling, en dus een multicache zal gaan plaatsen. Dat is er dus eentje met tussenstappen (waypoints).

Omdat je in een natuurgebied nooit je zin kan doen, moet ik het anders oplossen. Een stuk van de wandeling zal gewoon door het centrum lopen en een stuk door het natuurgebied. Op zogenaamde 'question to answer'-waypoints zal de wandelaar in het natuurgebied een domme vraag moeten oplossen die toegang geeft tot het volgende punt. Dat is wél toegestaan omdat je er geen fysiek punt van maakt, ik verstop daar dus niks. Het ultieme punt is natuurlijk het laatste, waar ik een schat moet verstoppen.



Wil dat toch wel lukken dat net op die plaats, nog geen honderd meter van het einde van de wandeling die ik in mijn hoofd had, deze boom tegenkom gewoon naast een afgelegen weg.

Hij schreeuwt zo hard "geocache!!!" met al zijn wortels en takken dat ik meteen ging kijken of er nog geen schat in ligt.

En nee hoor, de GPS bevestigt zelfs dat binnen een straal van 160 meter geen schatten verstopt liggen. Hij is dus vrij!






Dit was mijn tweede waypoint dat ik had uitgekozen via Google Maps. Als je tien meter naar links gaat, kom ik te dicht bij een andere schat. Ga je tien meter naar rechts, dan kom je te dicht bij nog een andere schat. Dit plaatsje was dus ideaal.

Ik ga er staan en probeer de coördinaten vast te krijgen om toch zeker te zijn dat de afstanden kloppen. Dat duurt een tijd en een dame ziet me bezig. Ze spreekt me aan met de woorden: "zeg, gij gaat toch niet springen hè!".

Het plekje ligt naast een beek en de helling is nogal fel. Ze vertelt me dat ze net op die plek ooit in die beek is gesukkeld. Blijkbaar wordt alles hier behoorlijk glad als het geregend heeft. Ik beslis dan maar om het punt niet te gebruiken, er was trouwens wel wat inkijk van mensen met een stadstuintje vlakbij.



Dit is de tweede reden waarom ik het niet gebruik, maar dat zag ik thuis pas.

Volgens mij ligt dit punt zelfs net niet op het grondgebied van Niel als je deze foto ziet :)

Soit, het was een succesvolle trip want ik ken nu de coördinaten buiten het natuurgebied. De anderen, binnen het gebied dus, moet ik nog eens noteren als ik de moed heb om dat stuk nog een keer te wandelen. Vandaag lukte dat helaas niet omdat de rug echt niet akkoord was.



Ah ja, de rest van de dag was ook goed gevuld. En ja, alleen dingen die leuk zijn. In de late namiddag heb ik gezorgd dat we de komende maanden weer zeker zijn dat één weekdag voorzien is van de nodige spijzen. Hoeveel porties het juist zijn, weet ik niet. Maar twee grote kastrollen spaghettisaus zitten nu in het vriesvak.

De avond afsluiten met een heel fijne vergadering in het AA lokaal, dat was de laatste pitstop. Iemand nieuw verwelkomen is altijd fijn, we hebben alle kanonnen bovengehaald om de persoon ervan te overtuigen dat onze tafel wonderen verricht. Dat ie er eentje nodig heeft, zo'n wonder, dat is duidelijk. Het zijn zijn eigen woorden. We hopen dus dat we hem volgende week weer kunnen begroeten.

"Maak er een fijne dag van." : missie geslaagd :)

Ochtendzon

Er is één voordeel aan zo vroeg wakker worden. Dit is geen foto van vanmorgen maar van enkele dagen geleden. Het voordeel is dat ik voor de eerste keer in Antwerpen een zonsopgang zag van dit kaliber.

De avonden had ik al heel vaak vastgelegd en die zijn even mooi. Alleen, als je 's morgens buiten kijkt en ziet wat er gaat gebeuren, kan ik niet het statief op het terras plaatsen en mijn digitale spiegelreflexcamera opstellen om dat perfecte kiekje te nemen. De wereld slaapt immers nog en ik zou medebewoners storen. Dit is dus met de slimme foon genomen en dat zie je natuurlijk.

Het deed me denken aan iets. Er is een reden om het hier te plaatsen. Ik wil het niet vergeten, die vijftien minuten dat ik voor het raam heb gestaan. Je weet dat ik vaak schrijf over die tijd die je neemt om niet na te denken. Voor de één of de andere reden lukt het altijd als de zon op- of ondergaat. Het moet iets magisch hebben.

Eén idee zat in mijn hoofd tijdens die vijftien minuten. Weet je nog dat verschil tussen geluk en euforie? Dit is 'm dus. Ik moest dus wel aan iets denken, maar één idee in vijftien minuten, dat beschouw ik nog als niet nadenken. Ik dacht aan oudjaar en hoe dat vroeger zo'n belangrijk moment was. Ik dacht aan hoe ik kon nagenieten van de avond, 't is te zeggen het stuk dat ik me herinnerde. En ik dacht aan de dagen dat het bleef hangen. Na een dikke week was het weg. Ik herinnerde me alleen nog dat ik dacht dat ik een geweldige avond had gehad op de jaarwisseling. Maar ik kon het niet meer voor de geest halen, ik kon het niet voelen na de feiten.

Dat is exact het verschil tussen euforie en geluk. Euforie duurt eventjes en het is niet mogelijk om het gevoel opnieuw op te roepen na de feiten. Bij geluk is dat wel zo. Dit is het beste bewijs, ik zal me nu altijd nog herinneren dat ik op een ochtend in 2014 voor de eerste keer sinds ik in Antwerpen woonde zo'n mooie zonsopgang zag.

Ik speel een beetje vals door de foto hier te plaatsen. Maar ook zonder zal ik het me nog jaren herinneren.

Geluk - euforie : 1 - 0

Huiswerk

Lelijk, dom, lui, verlegen, alleen en anders. Dat is een zware last om te dragen. Stel dat dit je zelfbeeld is, dan is het niet fijn om 's morgens op te staan en de dag in zo'n lichaam door te brengen.

Omdat dat moeilijk is, komt er een eindeloze gedachtenspiraal op gang. Omdat dit het idee is dat je over jezelf hebt, kom je in de problemen. Waarom zou je immers moeite doen om het huiswerk dat je krijgt met succes uit te voeren? Maakt niet uit in welk stadium van je leven je zit, huiswerk is er namelijk altijd. Als je jong bent is dat: ga naar school, doe je best, maak je taken, leer je lessen en zorg voor goede punten. Het huiswerk omvat andere aspecten, want het leven van een kind of tiener omvat meer dan dat. Daarnaast moet je sociaal zijn, na de school moet je afspreken om leuke dingen te doen met vriendjes. Je moet hobby's hebben omdat het leven meer is dan school alleen.

Het huiswerk verandert. Wees succesvol in je werk, doe je best, zorg dat je collega's en je baas op je kunnen rekenen zodat je een goed loon verdient. Je hebt dat nodig, want zonder geld ben je niks waard. "Geld maakt niet gelukkig maar het helpt wel" moest ik vaak horen. Waarmee dus bedoeld werd dat geld wél gelukkig maakt en de originele spreuk belachelijk werd gemaakt. Je moest ook geld hebben om je hobby's en je sociaal leven uit te bouwen. Alle hobby's kosten geld en op stap gaan met vrienden trouwens ook. Je kan dus maar best zorgen dat je genoeg geld verdient, zodat je niet moet onderdoen voor je leeftijdsgenoten.

Ik ben gebuisd over heel de lijn.

Ik was dan ook anders, remember? Lelijk, lui, dom, verlegen en alleen zijn helpt niet om het moeilijke huiswerk uit te voeren. Ik heb het dan ook nooit uitgevoerd, ik koos kort na mijn 17de verjaardag om in een andere wereld te gaan leven. Ik ging op stap en leerde nieuwe vrienden kennen. Ik ging op kot en leerde nog meer vrienden kennen. Ik was plots sociaal, welbespraakt, grappig en uitbundig. Lui zijn of een beetje dom was niet erg in die vriendenkring. Ook uiterlijk was er niet belangrijk.

Uiteraard was er slechts één ding veranderd: ik dronk alcohol. Veel alcohol. Twintig jaar later werd duidelijk dat het niet de juiste keuze was. Ik voelde me nog altijd lelijk, dom, lui, verlegen, alleen en anders. Alleen als ik dronk, was het gevoel weg.

De bron aanpakken van het originele probleem begon dan pas. Psychologen legden me uit dat pestgedrag in mijn jonge jaren de oorzaak waren van mijn laag zelfbeeld over mijn uiterlijke verschijning. Dom, lui, verlegen en anders was ik geworden omdat anderen het me ingeprent hadden. Eindeloos werd herhaald dat ik slim genoeg was, als ik maar meer mijn best deed. Een IQ test wees trouwens jaren later uit dat ik inderdaad erg slim was en ervaringen uit mijn weinig succesvolle carrière wezen uit dat ik heel gedreven kon zijn als ik de juiste prikkeling kreeg. Verlegen zijn ben ik verleerd en alleen ben ik al lang niet meer. Anders ben ik wel, maar dat is iets om fier op te zijn.

Plots niks meer drinken loste niks op. Het plaatste me gewoon terug naar af. Het ene grote probleem moest eruit, en dat was die eindeloze spiraal van piekeren in mijn hoofd. Denken zonder te kunnen stoppen is een marteling. Als één idee in je hoofd nooit weggaat en je dag verpest, dan moet je een oplossing vinden om je gedachtengang te stoppen. Een pint drinken wou ik niet meer, maar dat was het enige effectieve wapen dat ik had.

Je kan moeilijk zeggen dat ik verlegen ben. Ondertussen was ik misschien al wel een half uur aan het praten in een kleine groep met échte vrienden. Ik vertelde hoe ik dus deze stap kon zetten die in ons boekje nummer elf heeft gekregen. Het boekje praat over God, gebed en bezinning. Toen ik dat naast me neer had gelegd zoals ik dat in alle andere stappen moet doen, bleef er één ding over: meditatie. Een praktisch truukje dat ik leerde in de cursus mindfulness en tot op de dag van vandaag nog heel vaak toepas. De vorm is anders, maar de inhoud is gelijk. Ik lig niet meer op een matje zoals in de les, maar tot rust komen in je hoofd heb ik helemaal onder de knie. Over niks nadenken is moeilijk, maar ik heb het geleerd. Een negatieve gedachtenspiraal kan ik stoppen met eenvoudige oefeningen. Ook zonder cursus lukt het nu, het werd een automatisme.

Leven van dag tot dag is de sleutel tot geluk. Dat grote huiswerk heb ik naast me neer gelegd. Ik neem de uitdaging niet aan. De nieuwe opdracht is: wees vandaag gelukkig en dat lukt wonderwel. Alle elementen die me aangeleerd werden zijn overbodig. Vandaag gelukkig zijn is zo eenvoudig, dat kan elk kind. Misschien is dat net de fout die we maakten? Als je nadenkt als een kind heb je geen aangeleerde ballast en dan komt geluk vanzelf.

Ik ben niet alleen, zo blijkt. Ik zag het, dat je met veel aandacht luisterde. Ik zag dat je de meeste van deze zorgen ook had. Alleen had je veel van hen nu nog. Je mag me niet onderbreken, dat zijn de regels. Maar na de meeting mag het natuurlijk wel. Ik kan enkel de ervaring delen, ik kan ze niet oplossen voor iemand anders. Ik kan wel een objectieve spiegel zijn en zien dat vele zorgen ongegrond zijn. Ik heb ogen en oren die me vertellen dat zorgen ongegrond zijn. Ik ben objectief omdat ik op een afstand sta, en niet belemmerd door die gedachten in jouw hoofd. Ik zou een goede psycholoog zijn, maar heb de cursus voorlopig nog niet besteld. Maar het blijft een uitdaging die ik ooit zal aangaan, alleen is de timing nu slecht.

Maar uitstel is geen afstel. Mijn gezondheid verplicht me om eerst te laten gebeuren wat er komt.

Tot die tijd hou ik me bezig met gelukkig zijn.

Dag per dag.

Het curriculum

Ontwaken gebeurt anders. Het eerste idee dat in je hoofd komt, bepaalt de dag.

Ik ontwaak en ik moet naar school. De lessen zijn geen probleem, want als je 10 bent is het curriculum niet van die aard om bang van te zijn. Toch ben ik bang. Ik ben bang omdat ik weet dat er middagpauze is. Ze duurt een uur en tien minuten en ze is een hel. Dat komt omdat ik niet voetbal al mijn vriendjes wel. Een uur en tien minuten per dag voel ik mij hopeloos alleen. Na vijf minuten is hun brooddoos leeg en het resterende uur en vijf minuten ben ik alleen. Ik hoor nu vaak mensen lachen met het feit dat kinderen 'overbegeleid' worden in de lagere school. Een kind van 10 moet je laten spelen, dat kan toch niet depressief zijn? Ik durf dat idee gerust betwisten.

Ik ontwaak en ik moet naar school. De lessen zijn geen probleem, want als je 15 bent heb je hopelijk de juiste keuze curriculumgewijs wel gemaakt. Maar ik ben bang. De school is anders maar de middagpauze even lang. Er zijn nog twee pauzes en die zijn even erg. Ik heb twee bully's die me pesten elke minuut van de dag. Vooral de minuten buiten de klas zijn een hel. En er zijn er heel veel, zo'n minuten buiten de klas.

Ik ontwaak te laat en moet veel doen. Klanten hebben gebeld en gemaild. Ze zijn boos. Vanalles is dringend, maar dat is al jaren zo. Goed is het nooit, da's ook al jaren zo. Iets doen of niets doen maakt weinig verschil. Blij worden ze niet meer, want de berg is veel te groot en ik heb alleen een fiets. Ik neem een medicijn om de pijn te verzachten. Het zit niet in een pillendoosje maar in een glas. En nee, het is geen bruistablet.

Ik ontwaak vandaag en moet veel doen. Dat komt omdat ik te weinig tijd heb. Hoewel ik al veertien maanden thuis zit, heb ik te weinig tijd om alles te doen wat ik wil doen. Ik moet niks doen, begrijp me niet verkeerd. Ik wil iets doen. Ik maak te veel plannen om te kunnen uitvoeren dus sommige dingen blijven liggen. Ik neem een medicijn om de pijn te verzachten. Het zit wel in een pillendoosje en de pijn is maar lichamelijk. Niet alles is leuk vandaag, maar dat is nooit zo. Maar de leuke dingen halen het altijd. Ze doen dat al enkele jaren.

Ik vind het zo jammer dat de volgorde van de sprekers gisteren fout was. Ze is willekeurig en dat speelt me nu parten. Ik had namelijk gezegd dat volgens een wetenschappelijke studie die gisteren in het nieuws was, blijkt dat 50% van je geluk genetisch bepaald is. 10% hangt af van je materiële welstand en de overige 40% vul je zelf in. Dat idee werd opgepikt door de nieuweling die zei dat ze wellicht in die 50% vast hangt.

Ik had zo graag verteld wat hierboven staat. Ik had zo graag gezegd dat gelukkig zijn gewoon leerstof is die je kunt aanleren. Je moet alleen het juist curriculum opzoeken en dan komt het vanzelf. Maar eerst en vooral stoppen met moeite doen. Stop de wervelwind in je hoofd en zit stil. Zit stil en luister naar anderen, naar dingen, naar dieren of gewoon naar niets.

Ik hoop dat ze het meent. Ik hoop dat ze echt terugkomt, want het duurde bij mij ook een jaar voor het lukte. Er is dus nog tijd genoeg. Zelfs al heb je die 50% slechte genen, de 40% die je zelf bestuurt kan wonderen doen. Stoppen met drinken wil niet zeggen gelukkig worden, hoor ik aan tafel. Het wordt meteen beaamd door anderen. Het maakt je leven op z'n minst gemakkelijker. Stoppen met drinken lost niet alles op. Het maakt je niet vanzelf gelukkig, hoor ik nog.

Maar het kán dus wel.

Dat kan het al niet zijn

Toch vreemd dat ik mezelf hier op betrap.

Die optelsom die ik vroeger maakte, was misleidend. De uitkomst was geluk en om tot die som te komen moest je eenvoudige dingen optellen. Het zijn de dingen die we geleerd hadden van andere mensen die daar meer verstand van hadden. Dat is toch hoe ik moet gedacht hebben toen het me werd aangeleerd. Ik was er wel bij, maar het is niet helemaal bewust gebeurd. De goede raad drong langzaam door met de jaren.

Maar het was pas toen ik bijna veertig was, dat ik doorhad dat de optelsom helemaal verkeerd was. Ik moest tweede zit doen bij een psychologe, want voor het vak 'gelukkig zijn' was ik helemaal gebuisd. Toch waren alle factoren aanwezig om tot de som te komen: een goede baan, een mooie woonst, een goeie vriend, een mooie auto en genoeg geld. Ze leerde me dat ik al die jaren verkeerd geteld had. Daarom zat ik muurvast in een depressie die alcohol als brandstof vroeg.

De oplossing past niet in één zin, laat staan op één pagina. Ze komt erop neer dat ik minder moest proberen maar zeker niet minder ambitieus moest zijn. Ik moest de pijlen alleen richten op een hele andere roos, maar voor ik die nog maar kon zien, had ik vele lessen nodig. Om dan raak te mikken, is de volgende stap en dat heeft tijd nodig. Maar ondertussen was je wel onderweg en meteen voel je dat deze route niet de snelste of de kortste is. Het is de leukste.

En net op dat moment maak ik zelf die rekenfout. Waarom was er iemand ongelukkig? Hij heeft nieuw werk, dus dat kan het al niet zijn. Dat is exact wat ik zei. Ik denk dat de pillen me hebben verdwaasd, want ik weet het heel goed. Ik weet heel goed hoe moeilijk de weg is als je de richting niet kent. En met werk, een auto of een goei lief heeft het echt niks te maken.

Ik ben gewoon gestopt met proberen, veranderde van richting en vanbinnen werd het heel erg stil. Dat was een goede zaak, want eerst was er veel te veel lawaai. Altijd, elke dag en de ganse dag. Maar nu was het stil. Dat heet blijkbaar innerlijke rust.

Waarom is iemand ongelukkig? Hij heeft nieuw werk, dus dat kan het al niet zijn. Maar die innerlijke rust heeft ie niet. En dat kan het dus wél zijn.

Ik ben zelfs bijna zeker dat het zo is.

Schoenen te koop?

Zien jullie dat ook? Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk komt er enkel bij mij nu opstaan dat er bij Zalando een actie loopt die ik niet mag missen. Het hangt af van je surfgedrag wat je nu ziet. Het is een intelligent systeem dat achter de reclame zit die plots hier is verschenen tussen de berichten.

Geef toe dat mijn nieuwe voornemen om snel rijk te worden een goed idee is. Ik heb er zelf nooit aan gedacht, maar het kwam me ter ore dat het heel eenvoudig in te stellen is in Blogger, dat is het platform waar deze blog op draait. Da's natuurlijk ook niet zo moeilijk want het is allemaal hetzelfde bedrijf dat die dingen ondersteunt.

En nee, natuurlijk ga ik er niet rijk van worden. Als het meezit, kan ik misschien elke maand een koffie gaan drinken van de opbrengst. Maar een tweede idee dat lang geleden al speelde kwam hierdoor weer in mijn hoofd. Dat is mede de reden waarom er plots reclame staat. Lees je dat goed, dat woordje mede? Ik wil er dus wel degelijk iets aan verdienen, laat het volgende niet als excuus overkomen. Ik mag met mijn blog doen wat ik wil hè, en als ik nu graag reclame plaats, doe ik dat gewoon ;-)

Maar ik dacht al even om het een beetje te promoten, wat hier staat. Ik spreek nu enkel over de pagina's die over mijn nieuwe alcoholvrije levensstijl gaan, laat dat duidelijk zijn. Het was niet het originele plan van deze blog, maar inmiddels heeft het een groot deel van mijn begeleiding die ik vroeger van psychologen kreeg, overgenomen. En dat gebeurt zomaar, zonder iets te doen. Nu ja, da's niet echt waar, ik moet het wel allemaal neerschrijven natuurlijk.

En ik voel in mijn omgeving dat dat goed is. Ik krijg vooral positieve reacties op dat deel van de blog. Op het rest ook hoor, maar dat is voor mij toch het meest waardevol. Er zijn trouwens ook negatieve reacties, maar niemand durft ze tot nu toe recht in mijn gezicht uitspreken. En sinds een tijdje krijg ik ook af en toe positieve reacties van compleet vreemde lezers. Mensen komen hier per toeval terecht en beginnen alles te lezen. Het is fijn om te horen, dat betekent dat het zelfs voor vreemde mensen al iets heeft betekend.

Daarom dacht ik al een tijdje geleden van opnieuw reclame te maken op Google. Ik deed dat vroeger ook toen ik de Atkinswebsite had gemaakt, en dat gaf echt wel heel mooie resultaten. Toen had ik natuurlijk budget, want ik had net een super goede deal gedaan en 5000$ verdiend aan de verkoop van mijn toenmalige domeinnaam.

Nu heb ik uiteraard geen geld, dus ik kan dat niet. Ik hoop nu dat er met die reclameboodschappen toch wat euro's binnenkomen, en dan open ik opnieuw een account als adverteerder. Diegene die ik heb, werkt misschien zelfs nog. Toen vulde ik die telkens aan met schijven van 50€ en als de hype groot was, het dubbele. Dan kwam ik eerst in de zoekresultaten staan als iemand "atkins" intypte in Google.

Dat is nu dus ook de bedoeling. Stel dat je "stoppen met drinken" of "alcoholverslaving" Googelt, dan zou ik dus graag in de zoekresultaten verschijnen. Ik moet nog goed nadenken over zoekwoorden en een mooie domeinnaam die vóór jangeox.be komt te staan. Op dit moment is dat alcohol.jangeox.be, maar dat kan beter. Ik denk aan nuchter.jangeox.be of zo. Dan kom je op deze blog terecht, meteen gefilterd op de tab alcohol.

En misschien, heel misschien... is er ooit iemand die een probleem heeft en op die manier zijn of haar beste beslissing ooit neemt, net zoals ik dat ooit deed. Dat wens ik namelijk iedereen toe.

En dan is ook die koffie mij wel gegund, zou ik denken ;-)

De trompetviool

Je moet het gezien hebben om te snappen wat ik bedoel. Het woord heb ik zelf verzonnen, maar ik had het net zo goed viooltrompet kunnen noemen. Het is moeilijk hoor, want beide woorden zijn van toepassing op het instrument.

Toch is er altijd één woord dat overheerst, en dat moet je achteraan plaatsen. Er bestaat een truuk voor, wist je dat? Je moet het object in kwestie vanop een hele grote afstand bekijken en dan benoemen wat je als eerste ziet. Zie je eerst dat het vooral een viool is, dan noem je het trompetviool. Als de trompetvorm overheerst, dan noem je het viooltrompet. Het principe is kaas met gaten, probeer het maar eens met snoekbaars of zalmforel. Dat lukt mij zeker niet, maar misschien komt dat vooral omdat ik niks van vissen ken.

Maar dit is een instrument dat je wellicht trompetviool zou noemen, moest je het voor de eerste maal zien. De man die het bespeelt is nogal irritant omdat ie buiten naast de winkelkarren van den Aldi zit. Hij zit zo dichtbij dat ie je meteen aankijkt en zijn tempo en volume verhoogt als je een kar neemt om te gaan winkelen. Ik heb het altijd vreemd gevonden dat ie hier zit. Waarom gaat ie niet aan de Delhaize zitten? Je kan toch verwachten dat ie daar meer omzet draait?

Ik ben slecht gezind vandaag. Dat komt omdat ik weer moeilijk kan wandelen maar met de nieuwe medicijnen kan het weer net. Je zou verwachten dat dat dan goed is, maar de regelmaat waarmee het altijd weer bergaf gaat speelt me parten. De man ziet het als ie me aankijkt en lacht. Hij doet dat om zijn halve euro te krijgen, dat weet ik wel. Maar mijn halve euro gaat in de kar en niet in het potje van de man. Hij moet toch weten dat ie best moeite doet als mensen hun kar terugplaatsen want mensen die de winkel binnengaan hebben hun cent nodig om het slot van de kar te openen. Toch doet ie een enthousiast vreugdedansje bij zijn lied. Hij draait zelfs even rond maar dat zal wel bij de act horen.

Ik doe mijn aankopen en kom terug op de parking. Nog voor ik buiten ben, hoor ik de viool spelen. Het liedje is nu met nog meer tempo en nog voor ik de man zie kan ik al raden dat ie een klant lokt. Je hoort het aan het volume en het tempo. Maar als de deuren van de winkel openen, zie ik op de hele parking niemand in de verste verte in de buurt van de winkelkarren. De man staat er alleen en draait rond door zijn eigen enthousiasme. Het brengt niks op hoor, hij doet het dit keer gewoon omdat ie goed gezind is.

Misschien was dat dan ook zo toen ik binnenkwam? Ik ga er vanuit dat hij mensen wil lokken met zijn deuntjes, maar misschien vindt ie het gewoon fijne liedjes? Anders zou ie nu toch gewoon op zijn achterwerk op het muurtje zitten in plaats van zich uit te sloven?

Ik moet nu weer naar hem toe, want lege winkelkarren horen daar thuis. Maar hij irriteert me niet meer, het is een beetje grappig. Heel mijn redenering was in duigen gevallen en daar moet ik om lachen. Ook dat heeft ie gezien en hij verhoogt zijn tempo en volume nog een beetje. Deze keer gooi ik wel de halve euro die uit de kar komt in zijn bekertje. Gewoon, omdat ie zo grappig is.

De waarheid ligt wellicht in 't midden. Niemand doet dit voor zijn plezier, dat geloof ik nooit. Maar hij geniet er vandaag duidelijk van en er is al een beetje opbrengst want het bekertje klingelt als mijn halve euro erin valt. Hij is trouwens helemaal niet zo dom hoor. Weet je dat er aan de Delhaize ook altijd iemand zit? Hij verkoopt een krantje en de mensen die er met hun volle winkelkarren voorbij komen zijn altijd heel erg gehaast. Ik zag nog nooit iemand een krantje kopen. Maar de trompetviool maakt mensen blij. Hun budget is wellicht lager maar toch zag ik vaak muntjes die uit de winkelkar recht in het bekertje voor zijn voeten worden gedropt.

En vandaag bracht het dus op. Hij heeft immers een halve euro verdiend en ik ben niet meer slecht gezind.

Niet meer onder controle

Een week en een paar dagen maken een groot verschil. Rekening houdend met het feit dat mijn blogposts niet altijd op de exacte dag verschijnen, zei ik dus meer dan een week geleden dat het onder controle was toen de dokter me de vraag stelde. Het gaat over pijn in de rug en het linkerbeen zoals dat wellicht inmiddels duidelijk is na bijna een jaar blogpagina's in die trant.

Vanmorgen moest ik nee zeggen. Gisteren ook nee en de dag ervoor ook. Slapen ging weer moeilijker, ook dat ken ik van vorig jaar. Niet dat ik door kermende pijn wakker word, maar ik word wel wakker en ze is er meteen. Ze is ook meteen heel vervelend. Zo vervelend dat geen enkele ligpositie pijnloos is, en dan kan je onmogelijk de slaap terug vatten.

Vanmorgen zei ik niet enkel nee tegen mezelf maar ook tegen de huisarts. Nee, de pijn is niet meer onder controle. Ik weet dat ik te vroeg terug bij je aanbel, want de Tramadol dosis ging me veertien dagen helpen. Het is nu dag tien en het lukt al even niet meer. Twee opties, zonder dat ik echt kan kiezen. Ik weet dat Tramadol nog één stap verhogen kan, maar weinig verschil maakt. Overschakelen naar Targinact deed ik vóór de operatie ook met veel succes. Alleen, die lastige periode dat ik een beetje van de wereld was, niet meer met de wagen kon rijden en mijn geheugen van korte termijn me volledig in de steek liet, was niet fijn. Dát ben ik niet vergeten.

Toch kies ik dat nu opnieuw omdat ik weet dat het helpt. Het labeltje Targinact 10mg/5mg slaat op 10mg Oxycodon en 5mg van een paardenmiddel tegen obstipatie. Die nevenwerking heeft zowat iedereen bij dingen die onder de Opiumwet vallen. Die wet zorgt nu ook weer voor de nodige papierwinkel die rondgaat tussen arts, apotheek en mutualiteit. Gelukkig leef ik in België bedenk ik me weer, want het papierwerk zorgt er wel voor dat dit beschikbaar is en tegen een prijs die heel vriendelijk is voor het budget. Meteen is de optie daar om zelf te kiezen voor de verhoging naar 20mg/10mg, maar het spreekt voor zich dat we eerst laag beginnen.

Ondertussen zijn er ook instanties wakker geworden. De RSZ kwam kijken of ik wel ziek genoeg was, maar die meneer hoefde ik echt niet te overtuigen. Hij zag het meteen toen ik hem een stoel aanbood. Dat de mutualiteit nog niks liet horen vindt deze man ook vreemd, maar binnen twee weken is het dan toch zo ver. De controledokter zal wellicht dezelfde conclusie trekken. Tegen die tijd is er een MRI en een afspraak bij de chirurg die ik kan toevoegen aan het dossier. Jammer dat de controle net enkele dagen vóór de chirurg gebeurt, maar ja..

Mocht de toon wat negatief zijn, dat was niet het plan. Enkel objectieve feiten vandaag. Lang geleden werden de twee cijfers losgekoppeld hoewel dat moeite kost. Het cijfer van 0 tot 10 dat zegt hoeveel pijn er is, staat los van dat andere cijfer op mijn geluksschaal. Er zijn namelijk truukjes voor en die pas ik al lang toe. Als je niet meer kan wandelen of geocachen, doe dan iets anders. Elektronica heb ik toen opnieuw toegevoegd aan het lijstje met dingen die me voldoening geven. Ik ben zelfs opnieuw verder aan 't schrijven aan dat boek dat ik ging af hebben rond deze tijd. En af en toe leer ik online wat bij over c#. Al zal dat laatste nu weer moeilijker worden. Targinact doet alles bovenin trager en slechter werken.

Verwacht je dus ook maar aan meer schrijffouten op mijn blog!

Gelukkig heb ik een goede waakhond :D

Nog één keer dan

Waarom is het toch zo moeilijk? Verschillende keren was de discussie daar. En geen enkele keer drong de boodschap door. Het is nochtans heel erg simpel, dus waarom de boodschap nu niet, vroeger niet en wellicht dus nooit duidelijk wordt, dat weet ik niet.

De vraag was heel erg simpel en het antwoord moest dat ook zijn. Dat moest gewoon ja of nee zijn. Op de vraag: ben je gelukkig? moest dat het antwoord zijn. Vroeger zei ik dan bla bla bla, net zoals jij dat nog steeds doet. Die woorden kwamen niet van mij, maar van mijn psycholoog. Hij zei dat ik bla bla bla had geantwoord toen hij me vroeg of ik gelukkig was.

Ik snapte dat niet, maar wat ie bedoelde was eenvoudig uit te leggen. Op de bewuste vraag had ik geantwoord dat het wel goed ging met de zaak, dat ik over het geld niet kon klagen en dat mijn relatie goed in orde was. Volgens hem was dat bla bla bla, want dat had er niks mee te maken. Het was het antwoord op een andere vraag, maar die had ie niet gesteld. Hij had gevraagd of ik gelukkig was en ik had niet geantwoord. Het antwoord moest namelijk ja of nee zijn en dat snapte ik niet.

Daarom kwam er dus dat systeem van punten tellen. Ik plak er een cijfer op, op dat geluk. Een cijfer van nul tot tien. Nul duidt aan hoe ik me voelde op de rotste dag van mijn leven en tien was de gelukkigste ooit. Nu kon ik steeds vergelijken en zeggen hoe gelukkig ik was op een schaal van nul tot tien. Het antwoord bleef gewoon ja of nee, en het cijfer hielp me om te kiezen. Maar bla bla bla mocht ik nooit meer zeggen.

Waarom moet je dan kwaad worden als ik dat nu zeg? Ik zou denken dat mensen blij zijn als ik ja zeg. Maar nu is het niet zo. Blijkbaar is het niet toegestaan om het nu te zeggen, want er kwam een duidelijk verwijt terug. Hoe kon ik dat nu zeggen? Je bedoelde dan: hoe kon ik dat op dit moment nu zeggen? Het klonk alsof het een schande is. Ik mag het nu niet zeggen, niet nu! Net nu het weer slecht gaat met de rug, net nu ik daarom precies dat feit kwam melden. Waar haal ik toch dat lef vandaan om nu ja te zeggen. Ik zit bijna een jaar zonder werk, heb opnieuw veel pijn en het herstel is "on hold" gezet. Besefte ik wel wat dat allemaal wil zeggen? Straks sta ik nog alleen, stel je voor! Ons appartement zou ik moeten verkopen dan, besef ik dat wel? Hoe onverantwoord is dat nu zeg, zeggen dat de vogeltjes fluiten? Ik heb er duidelijk allemaal geen verstand van.

Eerlijk? Het is helemaal andersom. Ik heb er juist heel veel verstand van. Minder jaren levenservaring, ik weet het wel. Maar vogeltjes fluiten nu eenmaal, ze trekken zich niks aan van hernia's en appartementen. Daar kan ik toch niks aan doen? Waarom moet ik me trouwens verontschuldigen nu? Wie is er dan degene die verkeerd bezig is?

Ik niet. Jammer dat ik me moet verdedigen. Het antwoord is nog steeds ja en daar ben ik heel blij om. Jammer dat je dat niet gelooft. Jammer dat ik dat niet kan delen, maar dat is dan maar zo.

De Porsche-wens

Er is een duidelijk patroon aanwezig. Het gaat over van generatie op generatie en het doorbreken is niet makkelijk. Alleen kan en wil ik het patroon niet volgen en dat geeft stof tot discussie.

Het gaat over de weg die je bewandelt en de manier waarop je gelukkig wilt worden. Laat ons voor de eenvoud even als vertrekpunt nemen dat we dat toch allemaal willen. Het patroon is heel duidelijk en het is opgedrongen. Je wordt verliefd, je trouwt, krijgt kinderen en leeft nog lang en gelukkig. Het zit zelfs ingebakken in de laatste standaardzin die iedereen zo logisch vindt.

Als je dat niet doet, wordt dat best wel aanvaard. Uiteraard ben ik daar blij mee, want verliefd worden deed ik al verkeerd. Ik had natuurlijk een meisje moeten kiezen. Trouwen zou nog kunnen, maar dat willen we niet. Kinderen, tja.. dat is biologisch nog niet mogelijk. Maar hier bestaat ook helemaal geen kinderwens, dus daar is geen probleem.

Of toch wel blijkbaar? Het probleem zit niet hier, maar bij de toeschouwer. Ik krijg niet het verwijt dat ik geen kinderen heb, maar wel dat ik dat niet snap. Ik kan toch nooit weten hoe dat aanvoelt, dus ik mag me niet moeien in het debat. En dat is best vreemd, want mijn mening werd gevraagd. Het ging er namelijk over hoe je dat moet doen, dat gelukkig worden. En ja, ik behoor zelf nu tot die categorie waar het lukte.

Maar de toeschouwer behoort niet tot die categorie. Het geluk zoeken blijkt niet te lukken en mijn suggesties die bedoeld waren om te helpen, werden afgeblokt met het eeuwige cliché: dat begrijp jij niet want jij hebt geen kinderen. Om die reden werd de suggestie genegeerd. En dat verbaast me want de suggestie zou echt veel invloed hebben op het geluk. Maar ze werd dus niet uitgevoerd. En niet omdat de kinderen last zouden ondervinden, daar waren we het over eens. Gewoon het idee alleen kon niet voor iemand met kinderen. Mijn logische redenering dat in dit geval kinderen dus geen geluk maar ongeluk brengen, kon natuurlijk niet gewaardeerd worden.

Ik sprak jaren geleden met mijn therapeut over de weg naar geluk. Omdat dit idee zo doorbakken is, vroeg ie mij op de man af: mis jij dat dan, kinderen? Nee natuurlijk niet, maar misschien zou ik dan gelukkig worden. Je weet wel, de kinderwens hè. Hij gaf een belachelijk voorbeeld van iemand die in therapie was gegaan omdat ie geen Porsche kon kopen. De man wou geen kinderen, hij wou een Porsche. Om het duidelijk te stellen lachte de therapeut nog en zei: hij had dus een Porsche-wens en geen kinderwens. Er waren kosten aan om het idee dat een Porsche hem gelukkig zou maken uit zijn hoofd te praten. Maar naar het schijnt is het wel gelukt.

Wat ie bedoelde met het voorbeeld: als ik geen kinderwens heb, moet ik me er toch zeker geen laten aanpraten? Het was het begin van een lange weg om uit te zoeken welke wens ik dan wel had. Maar kinderen hebben daar niks mee te maken. En toch is dat gelukt, dat gelukkig worden. Misschien moet de toeschouwer dan toch even luisteren als ik vertel hoe het me lukte? Als ik zelfs zonder kinderen gelukkig werd, hoe makkelijk zou het dan met kinderen wel kunnen gaan?

De rem is kapot

Noem het een gebrek of een karaktertrek als je minder negatief bent ingesteld. Feit is dat het heel sterk aanwezig is en ik ben zeker niet alleen. Hoe meer mensen je ontmoet die alcoholvrij leven, hoe vaker je dezelfde kronkel ontdekt. Ze hebben hem namelijk allemaal, en net dat is één van de redenen waarom het fout liep.

Als er het woordje te aan voorafgaat is het slecht. Te groot, te dik, te snel, te hoog, te braaf... "TE" is nooit goed, behalve in tevreden. Aan een andere tafel heette het anders: de rem is kapot. Dat is een exacte omschrijving van het probleem en alles wat ik doe of deed is doorweekt met datzelfde fenomeen.

Om de zomer door te komen kan je één paar schoenen kopen. Twee als je afwisseling wilt, maar 14 kan je nooit verklaren. Ik kan het wel hoor, ze waren op. Er waren maar 14 nieuwe modellen in dat zomerseizoen bij Geox. En ik moest ze alle 14 hebben, ik had geen andere keuze.

Gelukkig wist ik toen al hoe het kwam, want enkele jaren eerder had een psycholoog me ingefluisterd dat die rem kapot was. Hij leidde dat niet alleen af uit het feit dat ik de jaren daarvoor meer dan één fles vodka per dag dronk, hij leidde het af uit mijn verhalen die ik uit mijn jeugd vertelde. Dat doen die mensen, ze horen je uit tot in je jonge jaren.

Hoe ik nachten wakker bleef als puber, tokkelend op een klein computertje dat maar niet wou luisteren naar wat ik zei. Hoe dat zo lang duurde tot het wel zo was, maar de voldoening was navenant. Het heette programmeren en het zou mijn beroep worden. De deur van de kamer opende op mijn spraakcommando en de gordijnen deden dat ook. Dat zoiets heel bijzonder was, dat heeft ie mij geleerd. Niet in de eerste plaats omdat ik het kon, maar omdat ik niet kon stoppen tot het werkte.

De rode draad ging verder en het was dezelfde man die me uitvroeg over latere jaren. Zeven jaar aan één stuk at ik geen aardappelen, geen rijst, geen pasta, geen brood, kortom geen koolhydraten. Het was de beste manier voor mij om af te vallen en ik maakte een website over dat Atkinsdieet. Mensen lazen het en deden mee. Ze vielen ook goed af, maar na enkele jaren bleef het discussieforum stil. Normale mensen houden dat immers niet vol, zo'n eetgewoonte. Maar als de rem kapot is, voel je dat niet. Ik had ook nooit het gevoel dat ik iets raar deed. Ik zou het trouwens nog doen, moest mijn pancreas niet de geest gegeven hebben (die deed dat niet om die reden, voor alle duidelijkheid.. ik had alleen pech).

Het gevoel bleef weer hangen na een getuigenis die ik gaf over mijn insulinepomp en de glucosesensor. De endocrinoloog die in de zaal zat, zei tussen neus en lippen dat ik dan wel het goede voorbeeld was, maar dat andere mensen met dezelfde aandoening nooit zo fanatiek bezig zijn met hun diabetes. Ik ken er zo nog hoor. Mijn eigen endocrinoloog liet me dat al vaker verstaan. Ik mag geen vragen stellen om iets aan te passen aan mijn insulinepomp want dat is belachelijk. Mijn suikerwaarden zijn zoals die van een niet-diabeet dus waarom zou ik beter willen? Hij zei me letterlijk dat ik meer chocoladekoeken moest eten. Ik moest toch normaal leven?

Ik zou de lijst kunnen aanvullen met bloggen, geocachen of bestellingen op Chinese websites. Maar ik denk dat de rode draad duidelijk aanwezig is.

Laat dat nu net het sterke punt zijn aan de afwijking. Maar om dat te snappen moest ik het eerst nog eens heel duidelijk horen van een andere nuchtere jongeman. Uiteraard heeft ie de afwijking ook, anders had ie zich nooit zo lang laveloos zat gedronken. Maar de logica is exact dezelfde. Alleen heeft ie het een beetje anders ingevuld. Hij heeft er zijn beroep van gemaakt. Omdat ie zo fanatiek en zo gedreven is in alles wat ie doet, kan ie nu mensen helpen die willen stoppen met drinken. En heel vaak is dat nu ook al gelukt. Hij beschouwt het dan ook niet langer als een gebrek, maar als een gave. Gebruik dezelfde kapotte rem in positieve zaken, en je kan bergen verzetten. Dat is ook wat ie nu doet.

Als het zo in elkaar zit, ben ik best wel blij dat mijn rem kapot is.

Ze zorgt er namelijk ook voor dat ik nuchter blijf.

Je moet

Door elkaar schudden. Zeggen hoe dom je bent door alles zo maar weg te gooien. Weet je dat dan niet? Zo hoort het helemaal niet. Je moet altijd je best doen. Je moet werken. Je moet je post open doen. Je moet afbetalen. Je moet liefhebben. Je moet iets maken van je leven.

Je moet gelukkig zijn.

Maar wat als ie niet wil? Wat als het niet lukt? Wat als ie niet luistert? Goede raad komt niet aan. Het maakt de put alleen dieper. Hoe vaker moeten in een zin zit, hoe meer foert hij denkt.

Ik heb snel een mening gevormd. Dat komt helaas door de ervaring die ik te veel heb. Al lang had ik ze, die mening. Ik weet dat ik snel conclusies trek. Toch is er nu consensus. Die hoeveelheden, de uren van de dag, de redenen waarom. Been there, done that. Als ik de harde cijfers hoor, schrik ik zelfs nog. Op die leeftijd zo'n volumes en zo'n uren van de dag? Daar schrik ik nog van. Maar het maakt geen verschil, dat is ook een deel van de les van vroeger. Mensen dronken soms één vierde en waren net zo verslaafd. Ik ging er twee keer over, dus hier was geen twijfel.

De oplossing is niet nabij. Hoe het moet, dat weet ik niet. Ik weet dat het woordje moet weg moet.

Probeer te zien wat je weggooit. Ik weet dat je het niet ziet. Trek je niks aan van wat hoort en niet hoort. Probeer je best te doen. Probeer te werken. Probeer de dringende post toch te openen. Probeer de afbetaling toch te doen. Probeer ooit weer lief te hebben. Probeer iets te maken van je leven.

Probeer het, probeer gelukkig te zijn.
Maar probeer het enkel voor vandaag.
Morgen zie je wel weer.

10 redenen waarom ik blij ben met mijn drankverslaving

Lijstjes zijn tof. Zeker als ze zo'n titel hebben, dan vind ik ze helemaal de max. Stel nu dat je zelf echt geen probleem hebt met alcohol, dan wil je dit toch weten? Dat is ook zo als je zeker bent van jezelf dat er geen probleem is. Als je wel een probleem hebt hoop ik dat je ze herkent. Het is namelijk behoorlijk fijn om een drankverslaving te hebben.

1. Ik ben altijd BOB. Ik kan overal naartoe rijden zonder betrapt te worden. Ooit moest ik blazen op weg naar de AA. Op de vraag of ik gedronken had, zei ik tegen de agent: "nee hoor, ik ben op weg naar de AA". Hij moest lachen en geloofde er geen bal van. Hij had al veel uitvluchten gehoord maar deze vond ie super. Toch was de test negatief en de agent schrok. "Hoe, je meende dat dus, of wat? Allee goed bezig dan", zei ie.

2. Als ik dat wil, heb ik oneindig veel vrienden. Ik kan altijd in elke stad en in elk dorp naar een AA meeting gaan zonder voorbereiding. Het is makkelijker om contact te leggen met mensen dan vroeger op café. Ik heb dat dan ook al vaker gedaan en je voelt je meteen overal thuis.

3. Mensen luisteren naar mij. Ze moeten wel, want het is een basisregel in de AA. Als ik spreek moet iedereen zwijgen. Ik kan uit mijn nek lullen zonder dat iemand mag antwoorden. Dat is wonderbaarlijk.

4. Mensen luisteren naar mij. Ze doen dat ook vrijwillig en ze vinden vaak dat wat ik zeg zinnig is en soms inspirerend. Iedereen aan de tafel wordt op die manier behandeld. Luisteren is een gave die ik geleerd heb sinds ik nuchter ben.

5. Activiteiten die ik probeerde sinds...

nuchter	"sociale drinker"
Dj	drinken
geocaching	bekomen
electronica
schietstand
fotografie
timelapse
AA
videomontage
blog
boek schrijven
mindfulness
meditatie
programmeren
microcontrollers
diabetescafé's
diabetesforum

6. Zolang ik maar niet drink is het toegestaan om andere verslavingen te hebben die verbleken bij die ene. Ik ben verslaafd aan Geox schoenen. Ik kocht ooit alle 14 modellen van één lenteseizoen omdat ik ze mooi vond. De verkoopster is nog steeds heel lief als ze me ziet.

7. Ik heb mezelf leren kennen door de psychologische begeleiding. Ik leerde waarom ik ongelukkig was en depressief werd. Ik weet ook perfect hoe ik in de fout ging en herken de tekenen nu heel snel.

8. Omdat ik enkel vandaag leef maak ik me nooit nog zorgen. Omdat het verleden niet meer meetelt schaam ik me ook nergens meer voor.

9. Ik zie mezelf graag.

10. Ik ben gelukkig.


mijn alcoholblog: http://nuchter.jangeox.be