Ik denk dat het een jaarlijkse gewoonte zal worden. Sterker nog, ik plan in de toekomst wellicht meer dan één keer per jaar een geocache camping trip die ik alleen met de scooter kan doen. De redenen zijn van praktische aard: ik kan niet (lees: nauwelijks) meer wandelen door rugklachten die een definitief karakter lijken te krijgen.
Daarom dus alternatieve manieren om op reis te gaan en toch mijn hobby te kunnen beoefenen. Lockpicking caches zijn echt de max, maar een partner in crime zou niet passen terwijl ik slotjes aanval. Hij zou zich doodergeren als het te lang duurt en ik zou het slot niet kunnen kraken als iemand vol ongeduld zit te wachten om naar de volgende uitdaging op zoek te gaan.
Daar kwam een tweede idee bij, ook uit praktische overwegingen. Ik doe dat nog maar één jaar en ondertussen heb ik alle lockpicking caches in een straal van 150km gedaan. Dat zegt weinig over mijn skills, maar veel over het lage aantal caches van die soort in België en Nederland. Ik zocht iets nieuws en vond een prachtige tak van de hobby die geocaching heet: lost places. Denk aan oude gebouwen of verlaten industriële sites waar een schat verstopt ligt. Voordeel is alweer dan wandelen niet echt hoeft, en ik kan de plekjes makkelijk met mijn nieuwe cachemobiel bereiken. Ik ruilde mijn wagen enkele jaren geleden al in tegen een 125cc scooter door dezelfde medische klachten. Autorijden gaat moeilijk door de slechte houding en de positie van de voet op het ontkoppelingspedaal. Een retro scooter heeft dat probleem niet omdat je rechtop zit en geen versnellingen bedient.
Dat alles gezegd zijnde: dit is het eerste filmpje dit jaar van een scootertrip waar ik op zoek ging naar zo'n lost places en twee lockpicking caches in Zeeland en iets daarboven. De streek was zo mooi en de mogelijkheden zo legio dat ik wellicht volgend jaar dezelfde plek bezoek. Hopelijk heb ik dan ook zo'n zomerweertje als in dit filmpje :)
(het filmpje bevat spoilers)
Posts tonen met het label geocaching. Alle posts tonen
Posts tonen met het label geocaching. Alle posts tonen
dinsdag 27 juni 2017
woensdag 15 maart 2017
Geocachen en elektronica
Wie deze blog een beetje gevolgd heeft, zag vaak de beide onderwerpen uit de titel - vaak gecombineerd - opduiken in de blogposts. Ik schreef een korte samenvatting van hoe dat nu gekomen is op de website geocachen.be.
Klik hier voor het artikel
dinsdag 20 september 2016
Lockpicking geocaches
Het is al een hele tijd moeilijk voor me om één van mijn favoriete hobby's te beoefenen. Door de rugproblemen die helaas niet meer beter worden, kan ik niet meer verder dan één kilometer wandelen en dat maakt het praktisch onmogelijk om nog geocaches te zoeken.
Of toch niet? Ik was sinds het voorjaar thuis aan het oefenen geslagen met een Chinees lockpicking setje. Bij lockpicking is het de bedoeling om een slot te openen met de hulpmiddelen die een slotenmaker gebruikt. En er zijn ook een aantal geocaches die hun schat op die manier vergrendelen.
Nu was dat eigenlijk best wel meegevallen, ik had zelf vijf sloten thuis liggen en na enkele weken kon ik er vier van openen. Slechts eentje lukte niet en dat heeft alles te maken met hoe de cilinder is gebouwd. Als er beveiligde pinnen in de cilinder zitten - spool pins, mushroom pins, serrated pins - ik ken alleen de Engelse termen van Youtube ;) - dan heb je een andere techniek nodig die ik niet onder de knie had.
Toch is dat behoorlijk goed gelukt op een tripje dat ik zopas maakte naar Nederland. Ik verbleef zes dagen in Roermond en heb in die omgeving acht slotjes gevonden, zeven daarvan heb ik overwonnen en slechts eentje bleef gesloten. Het leuke is dat vijf van de acht sloten toch beveiligde pins hadden, ik heb het dus ter plaatse toch nog geleerd.
Hier is een filmpje van de trip:
Zoals je ziet is het een echte reis geworden in plaats van een tripje. Het originele plan om twee overnachtingen te plannen werd bijgestuurd tot maar liefst vijf nachten. Ik was echt wel bang dat ik het als allereerste keer alleen op reis snel voor bekeken zou houden. Maar ik heb me echt ongelofelijk geamuseerd! Dat komt natuurlijk omdat ik zowat alles wat ik graag doe (geocaching, scooter, camping, de drone besturen en dus nu ook lockpicking) in één reis combineerde. Dat is trouwens de reden dat ik de trip alleen deed, het is niet zo dat ik niemand vond om mee te gaan.
Toen ik weer thuis was, knaagde het toch wel dat ik thuis nog steeds dat ene slot had liggen dat niet wou openen. Voor de kenners: het Yale Y110/40 slot heeft vier spool pins en één gewone pin. De eerste poging die ik thuis deed is ook meteen gelukt:
Naast het lockpicken had ik ook het plan om wat dronebeelden te maken op de reis. Dat ligt niet voor de hand als je op een trekkersplaats op een camping staat, want je hebt wellicht geen elektriciteit om je dronebatterijen op te laden.
Daar had ik op geanticipeerd door enkele Chinese elektronica componenten aan elkaar te koppelen. Het resultaat is een oplader die de telefoon (5V) , de drone (12V) en zelfs mijn laptop (19V) oplaadt met de spanning van de scooterbatterij. Dat vroeg ook wat sleutelwerk aan de scooter, maar alles werkte perfect op de trip.
Maar het was dus een succes en er is meteen een vervolgtrip gepland.
En ik heb er een nieuwe hobby bij :)
Of toch niet? Ik was sinds het voorjaar thuis aan het oefenen geslagen met een Chinees lockpicking setje. Bij lockpicking is het de bedoeling om een slot te openen met de hulpmiddelen die een slotenmaker gebruikt. En er zijn ook een aantal geocaches die hun schat op die manier vergrendelen.
Nu was dat eigenlijk best wel meegevallen, ik had zelf vijf sloten thuis liggen en na enkele weken kon ik er vier van openen. Slechts eentje lukte niet en dat heeft alles te maken met hoe de cilinder is gebouwd. Als er beveiligde pinnen in de cilinder zitten - spool pins, mushroom pins, serrated pins - ik ken alleen de Engelse termen van Youtube ;) - dan heb je een andere techniek nodig die ik niet onder de knie had.
Toch is dat behoorlijk goed gelukt op een tripje dat ik zopas maakte naar Nederland. Ik verbleef zes dagen in Roermond en heb in die omgeving acht slotjes gevonden, zeven daarvan heb ik overwonnen en slechts eentje bleef gesloten. Het leuke is dat vijf van de acht sloten toch beveiligde pins hadden, ik heb het dus ter plaatse toch nog geleerd.
Hier is een filmpje van de trip:
Zoals je ziet is het een echte reis geworden in plaats van een tripje. Het originele plan om twee overnachtingen te plannen werd bijgestuurd tot maar liefst vijf nachten. Ik was echt wel bang dat ik het als allereerste keer alleen op reis snel voor bekeken zou houden. Maar ik heb me echt ongelofelijk geamuseerd! Dat komt natuurlijk omdat ik zowat alles wat ik graag doe (geocaching, scooter, camping, de drone besturen en dus nu ook lockpicking) in één reis combineerde. Dat is trouwens de reden dat ik de trip alleen deed, het is niet zo dat ik niemand vond om mee te gaan.
Toen ik weer thuis was, knaagde het toch wel dat ik thuis nog steeds dat ene slot had liggen dat niet wou openen. Voor de kenners: het Yale Y110/40 slot heeft vier spool pins en één gewone pin. De eerste poging die ik thuis deed is ook meteen gelukt:
Naast het lockpicken had ik ook het plan om wat dronebeelden te maken op de reis. Dat ligt niet voor de hand als je op een trekkersplaats op een camping staat, want je hebt wellicht geen elektriciteit om je dronebatterijen op te laden.
Daar had ik op geanticipeerd door enkele Chinese elektronica componenten aan elkaar te koppelen. Het resultaat is een oplader die de telefoon (5V) , de drone (12V) en zelfs mijn laptop (19V) oplaadt met de spanning van de scooterbatterij. Dat vroeg ook wat sleutelwerk aan de scooter, maar alles werkte perfect op de trip.
Maar het was dus een succes en er is meteen een vervolgtrip gepland.
En ik heb er een nieuwe hobby bij :)
donderdag 29 oktober 2015
Oled snail
I need four original waypoints for my new geocache, this is number three. I made a promise to myself to always make electronic waypoints and as this is my third multicache, I'm not planning on breaking that promise yet. Now, the idea of my new multi is to go a bit further. For the final, it means using some motors and servos. For the waypoints, it means that this time I want them to really blend into the background.
I started off with this fake plant, now I'm trying to get all electronics needed to get the information displayed to the cacher in a snail house. First, let's not worry about being waterproof because it simply isn't. I may take a leap in the dark and try to place it in the woods as is. That means the pcb with display and battery is only wrapped into a heat shrink sleeve which is glued into the snail house. That's only possible if it sustains humidity, but I'm guessing that this will work.
Actually, my other caches contain all electronic waypoints in waterproof containers, but they often fail. Someone forgets to tightly close the cap or the plastic wears off, leaving the electronics exposed. I noticed that the electronics have never failed for that reason (they do fail for a lot of other reasons ;) ) but not because of humidity.
I always use plastic spray on my finished pcbs, including the batteries. The other components I use now (like Oled displays) will sustain bad weather for a long time. Again, these things are not meant to last for years, I'm glad they last one year. As a final test, I hold my finished projects under the water tap and check if they make it. Until now, they always do.
That said, this is the new challenge. I no longer use magnetic switches, so visitors won't need a magnet to activate the snail (well.. the display). I use a tilt switch, so turning them over will start the show. After it has shown its info, the chip will fall asleep and only activate when there's movement. So it doesn't matter how you place it back. I would prefer face down but I know better than that. Also, these things cannot be secured by a lock or a small chain, so they can be easily ripped. We'll see about that, I plan on making a few extra and I never had things ripped before.
This is my prototype for now:
I started off with this fake plant, now I'm trying to get all electronics needed to get the information displayed to the cacher in a snail house. First, let's not worry about being waterproof because it simply isn't. I may take a leap in the dark and try to place it in the woods as is. That means the pcb with display and battery is only wrapped into a heat shrink sleeve which is glued into the snail house. That's only possible if it sustains humidity, but I'm guessing that this will work.Actually, my other caches contain all electronic waypoints in waterproof containers, but they often fail. Someone forgets to tightly close the cap or the plastic wears off, leaving the electronics exposed. I noticed that the electronics have never failed for that reason (they do fail for a lot of other reasons ;) ) but not because of humidity.
I always use plastic spray on my finished pcbs, including the batteries. The other components I use now (like Oled displays) will sustain bad weather for a long time. Again, these things are not meant to last for years, I'm glad they last one year. As a final test, I hold my finished projects under the water tap and check if they make it. Until now, they always do.
That said, this is the new challenge. I no longer use magnetic switches, so visitors won't need a magnet to activate the snail (well.. the display). I use a tilt switch, so turning them over will start the show. After it has shown its info, the chip will fall asleep and only activate when there's movement. So it doesn't matter how you place it back. I would prefer face down but I know better than that. Also, these things cannot be secured by a lock or a small chain, so they can be easily ripped. We'll see about that, I plan on making a few extra and I never had things ripped before.
This is my prototype for now:
zaterdag 5 september 2015
Geocacheweekend De Weerribben
Naar jaarlijkse gewoonte hebben we nog eens een uitstapje gepland. Het wordt elk jaar wat moeilijker om lange afstanden te wandelen, vandaar de keuze om dit jaar vooral verplaatsingen per boot te doen. En dan liefst een elektrisch bootje, want kajakken is ook niet zo'n goed idee. Maar zoals je kan zien kon dat zeker de pret niet derven! De keuze is gevallen op het Nationaal Park "De Weerribben" in Overijssel. Dit was ook de eerste keer dat ik mijn nieuw speeltje, de Parrot Bebop drone, eens kon uittesten. En die is met vlag en wimpel geslaagd!
woensdag 19 augustus 2015
Birdhouse Geocache part 1
I'm planning a new geoache and the idea for the final stash is to place an ammobox with a lock. This way I can make sure that not all visitors who find the box, will be able to open it. In fact, if you don't know how to achieve the key, you won't be able to reach the logbook in the box.
Next to the hiding place, a birdhouse will hide the key. It will take some effort to make this failsafe, but that will not be the main issue. The key will be released by some intelligent circuitry that understands your "secret knock". I'm thinking something like: knock x times, wait a bit and then y times. With x and y being some numbers of the last few waypoints.
The main issue is making the motor failsafe, and this is my first effort. I think the result is great, it's strong and fast enough to let the key come out of the birdhouse fast enough (12 seconds down, 17 seconds up, the 'up' speed needs more torque and has a lower pulses per second).
I'm using a bipolar stepper motor with reduction gears. The 24 volts will be supplied by a DC-DC convertor that boosts one or two 18650 batteries (so 3.7V or 7.2V) to 24 volts. I tried one model and it works great. I can easily draw 2A current out of one battery, or 1A out of 2 batteries to make a strong enough 24V power supply that should last for 2 to 4 hours 'motor movement'.
I made this construction with a 10cm shaft holding a spindle that winds up a small chain with a key attached at the end. The shaft can rotate freely due to the two ball bearings. The rigid shaft coupler connects the shaft to the motor. This video shows how it works:
Next to the hiding place, a birdhouse will hide the key. It will take some effort to make this failsafe, but that will not be the main issue. The key will be released by some intelligent circuitry that understands your "secret knock". I'm thinking something like: knock x times, wait a bit and then y times. With x and y being some numbers of the last few waypoints.
The main issue is making the motor failsafe, and this is my first effort. I think the result is great, it's strong and fast enough to let the key come out of the birdhouse fast enough (12 seconds down, 17 seconds up, the 'up' speed needs more torque and has a lower pulses per second). I'm using a bipolar stepper motor with reduction gears. The 24 volts will be supplied by a DC-DC convertor that boosts one or two 18650 batteries (so 3.7V or 7.2V) to 24 volts. I tried one model and it works great. I can easily draw 2A current out of one battery, or 1A out of 2 batteries to make a strong enough 24V power supply that should last for 2 to 4 hours 'motor movement'.
I made this construction with a 10cm shaft holding a spindle that winds up a small chain with a key attached at the end. The shaft can rotate freely due to the two ball bearings. The rigid shaft coupler connects the shaft to the motor. This video shows how it works:
zaterdag 23 mei 2015
Oled fake plant
This geocache waypoint is supposed to really blend into the background. The fake plant is available in many geocache webshops and it comes in many different shapes. Not only the container may vary, you can also pick a plant that will suit its purpose best in the setting you have in mind. Off course, when you buy it, it comes with a small logbook and a tiny pencil to log the cache.
But my plans are usually a bit more nerdy so this thing was the ideal container for a design I had actually laying around for more than a year now. The major problem was that I just could not get ANY pixel light up in these Oled displays (dutch) that I bought in a major shopping mood.
Recently I made some serious progress in that area, especially with connecting them to Attiny 45 and Attiny 85 microcontrollers. I still use the Arduino environnement to program this, it's not necessary in this design but the vast library collection keeps me hanging on to this platform.
Anyway, this is the final result and I'm really pleased with it. I think the logo is really cool and I added an extra container to keep it a bit safe in the soil and even more important: its second container has some strong magnets glued in. These magnets will activate the magnetic switch on the lower side of the container with the display inside.
This is how it works:
Soldering
I've been improving my soldering skills for some time because these designs really need it. The Attiny 85 on this pcb is the really really small QFN package. It's only 4 by 4 millimeters in size, and it comes with 20 pins, 5 pins on each side of the chip.
The 'normal' SMD version has actual pins you can touch with a soldering iron, 1.27mm apart. This package was meant to be used with a reflow oven. There's no actual pins on the side, only on the bottom of the tiny chip. Instead of 1.27 mm , they're only 0.5 mm apart.
Now I don't have a reflow oven and I'm not planning on buying one in the near future. So I had to do this with a regular soldering iron. I bougth a soldering station with a tiny J-shaped tip and that really does the job. I actually heat the pcb pads instead of the ones on the chip. First of all, you really need a station and not a normal soldering iron. The pins on the pcb are so tiny that a slight touch of even a 25 Watt soldering iron just wipes away the small tracks.
My pcb software (freepcb) did not have a layout for this chip, so I took the datasheet and created my own. Its pads are only 0.25 by 0.80 mm. In real life, this is a really really small amount of copper and especially those pads that are not connected immediately detach from my pcb when you overheat them. With the soldering station and je J-shaped soldering iron, I keep the heat below 300°C and never had that problem again. It still takes some time, some boards and even a few chips before I got my first one really working. I have to kinda guess where the pads are, solder them one row at a time and then look through a microscope to see if they are aligned at all four edges. That took some time and practice.
PCB design
There's a tiny problem with my pcb designing technique. I used to design my own pcb, print two copies on a transparent sheet with a laser printer and glue them on top of eachother. That's a really cool way of making a 100% black pcb design which never fails. If your laser printer would leave out some tiny black dots because your room is a bit dusty (which nerd room isn't?), that does not cause any problem because you have a backup sheet on top. The chance of your printer failing to do its job on the exact same dot twice is almost non-existent.
The problem is: you have to get both sheets on top of each other 100% aligned. In this pcb design, the smallest distance between pads is 0.2 mm. It's just not humanly possible to get this design aligned on the whole sheet (I print at least 4 or 5 pcb's on one sheet, that's still a small board).
So I decided to skip that step (so only use one sheet) and try to work through the problem of the UV light touching the photoresist pcb at places that I can't predict. It worked out pretty well, it's now a combination of three things:
The etching tank gives me a 100% control over the etching process. This is SO important when working with these tiny pcb designs. You can see the etching process happening before your very eyes, which makes it easy to get the pcb out exactly one minute after you see the image appearing. When I think it's done, I wait one extra minute. When I look under the microsope, I can see that I need this minute to completely get all copper off, if I wait another minute, some existing 6 mils traces (= 0.23 mm) will start to dissolve. The etching solution actually runs under the copper pads after a while.
As you can see, it works out pretty well.
Only this one design (out of five) had a minor defect.
I do have to check them visually before soldering, measuring them out is just too hard.
The 14 pins connector of the Oled display was also a problem. The freePCB software can't handle smaller distances than 0.1 mm. The pads are 0.625 mm apart, which makes it impossible.
So I just created my own 14 pins connector with 0.60 mm spacing, and every 4 pins I add one at 0.70 mm. If you look in detail, it looks odd, but in real life it's just about perfect (note that the picture is a 15 pins connector from another display, 0.65mm apart, skip every 2 pins, but you get the idea, right?).
Software design
As I said, it's actually an Arduino sketch which makes things happen here. I'm not putting any code here just because I don't have one single working all purpose solution. I'll be happy to mail some code if you're interested. But there were a few major obstacles.
First off all, most of the small Oled displays on this blog (and anywhere else) are driven by an I2C interface. That's a bit of an issue when using Attiny 85 chips, because these chips don't really support the interface. They do have some basic pins that can act as an I2C interface with an extra library (I use TinyWireM , M stands for Master).
Since I only have 8kB of program memory, there's just no way to use a library to drive the display (all my monochrome Oleds have a SSD1306 chip). That means I had to write my own code. It basically sends existing bitmaps that are hardcoded into program memory to the display. I actually wrote the whole Verdana 12 alphabet (uppercase and lowercase) in MS paint and copied all characters one by one. I just had to make sure my bitmaps are a multiple of 8 in height, since I'm writing bytes vertically to the display. I did the same thing with the numbers in Verdana 28. As a result, I get a nice readable font of 16 pixels high (so two lines on this 128 x 32 display) and really clear and big numbers to display coördinates of 32 bits in height (one scrolling line on this display).
One definition of one charcter would look like this:
The PROGMEM keyword is very important, it keeps this static data in program memory, otherwise it would be stored in the SRAM of the Attiny chip, which is only 512 bytes big. Its program memory (flash memory) is 8kB (see Arduino link about memory usage).
The array represents a bitmap of the character 'm' , font Verdana 12 , copied to a bitmap of 13 pixels width and 16 pixels height. This nice tool does the conversion of a monochrome bitmap to an array style notation like we need (beware of the different variable declaration that is generated).
As for now, my software only allows Verdana 12 characters to be displayed with Verdana 28 numbers. An Attiny 85 has some extra space available for a logo, the '45 does not. It even crashes when I write more than 5 lines of text in total (tricky: the compiler never says it's out of memory when adding arrays to your program memory, it compiles perfectly and then crashes once and a while. Very amusing. Not.). Although this may seem a bit of a limitation, I think it's just awesome that a tiny controller can do these amazing things with a bit of code :)
But my plans are usually a bit more nerdy so this thing was the ideal container for a design I had actually laying around for more than a year now. The major problem was that I just could not get ANY pixel light up in these Oled displays (dutch) that I bought in a major shopping mood.
Recently I made some serious progress in that area, especially with connecting them to Attiny 45 and Attiny 85 microcontrollers. I still use the Arduino environnement to program this, it's not necessary in this design but the vast library collection keeps me hanging on to this platform.
Anyway, this is the final result and I'm really pleased with it. I think the logo is really cool and I added an extra container to keep it a bit safe in the soil and even more important: its second container has some strong magnets glued in. These magnets will activate the magnetic switch on the lower side of the container with the display inside.
This is how it works:
Soldering
I've been improving my soldering skills for some time because these designs really need it. The Attiny 85 on this pcb is the really really small QFN package. It's only 4 by 4 millimeters in size, and it comes with 20 pins, 5 pins on each side of the chip.
Now I don't have a reflow oven and I'm not planning on buying one in the near future. So I had to do this with a regular soldering iron. I bougth a soldering station with a tiny J-shaped tip and that really does the job. I actually heat the pcb pads instead of the ones on the chip. First of all, you really need a station and not a normal soldering iron. The pins on the pcb are so tiny that a slight touch of even a 25 Watt soldering iron just wipes away the small tracks.
My pcb software (freepcb) did not have a layout for this chip, so I took the datasheet and created my own. Its pads are only 0.25 by 0.80 mm. In real life, this is a really really small amount of copper and especially those pads that are not connected immediately detach from my pcb when you overheat them. With the soldering station and je J-shaped soldering iron, I keep the heat below 300°C and never had that problem again. It still takes some time, some boards and even a few chips before I got my first one really working. I have to kinda guess where the pads are, solder them one row at a time and then look through a microscope to see if they are aligned at all four edges. That took some time and practice.
PCB design
There's a tiny problem with my pcb designing technique. I used to design my own pcb, print two copies on a transparent sheet with a laser printer and glue them on top of eachother. That's a really cool way of making a 100% black pcb design which never fails. If your laser printer would leave out some tiny black dots because your room is a bit dusty (which nerd room isn't?), that does not cause any problem because you have a backup sheet on top. The chance of your printer failing to do its job on the exact same dot twice is almost non-existent.
The problem is: you have to get both sheets on top of each other 100% aligned. In this pcb design, the smallest distance between pads is 0.2 mm. It's just not humanly possible to get this design aligned on the whole sheet (I print at least 4 or 5 pcb's on one sheet, that's still a small board).
So I decided to skip that step (so only use one sheet) and try to work through the problem of the UV light touching the photoresist pcb at places that I can't predict. It worked out pretty well, it's now a combination of three things:
- a smaller exposure time to UV light (2 minutes instead of 2.5 ... 3 min before)
- exactly measuring off your developing solution (6 units of water + 1 unit of 10% NaOH-solution - dutch link)
- this really cool all new etching tank (dutch link)
The etching tank gives me a 100% control over the etching process. This is SO important when working with these tiny pcb designs. You can see the etching process happening before your very eyes, which makes it easy to get the pcb out exactly one minute after you see the image appearing. When I think it's done, I wait one extra minute. When I look under the microsope, I can see that I need this minute to completely get all copper off, if I wait another minute, some existing 6 mils traces (= 0.23 mm) will start to dissolve. The etching solution actually runs under the copper pads after a while.
As you can see, it works out pretty well.
Only this one design (out of five) had a minor defect.
I do have to check them visually before soldering, measuring them out is just too hard.
The 14 pins connector of the Oled display was also a problem. The freePCB software can't handle smaller distances than 0.1 mm. The pads are 0.625 mm apart, which makes it impossible.
So I just created my own 14 pins connector with 0.60 mm spacing, and every 4 pins I add one at 0.70 mm. If you look in detail, it looks odd, but in real life it's just about perfect (note that the picture is a 15 pins connector from another display, 0.65mm apart, skip every 2 pins, but you get the idea, right?).
Software design
As I said, it's actually an Arduino sketch which makes things happen here. I'm not putting any code here just because I don't have one single working all purpose solution. I'll be happy to mail some code if you're interested. But there were a few major obstacles.
First off all, most of the small Oled displays on this blog (and anywhere else) are driven by an I2C interface. That's a bit of an issue when using Attiny 85 chips, because these chips don't really support the interface. They do have some basic pins that can act as an I2C interface with an extra library (I use TinyWireM , M stands for Master).
Since I only have 8kB of program memory, there's just no way to use a library to drive the display (all my monochrome Oleds have a SSD1306 chip). That means I had to write my own code. It basically sends existing bitmaps that are hardcoded into program memory to the display. I actually wrote the whole Verdana 12 alphabet (uppercase and lowercase) in MS paint and copied all characters one by one. I just had to make sure my bitmaps are a multiple of 8 in height, since I'm writing bytes vertically to the display. I did the same thing with the numbers in Verdana 28. As a result, I get a nice readable font of 16 pixels high (so two lines on this 128 x 32 display) and really clear and big numbers to display coördinates of 32 bits in height (one scrolling line on this display).
One definition of one charcter would look like this:
The array represents a bitmap of the character 'm' , font Verdana 12 , copied to a bitmap of 13 pixels width and 16 pixels height. This nice tool does the conversion of a monochrome bitmap to an array style notation like we need (beware of the different variable declaration that is generated).
As for now, my software only allows Verdana 12 characters to be displayed with Verdana 28 numbers. An Attiny 85 has some extra space available for a logo, the '45 does not. It even crashes when I write more than 5 lines of text in total (tricky: the compiler never says it's out of memory when adding arrays to your program memory, it compiles perfectly and then crashes once and a while. Very amusing. Not.). Although this may seem a bit of a limitation, I think it's just awesome that a tiny controller can do these amazing things with a bit of code :)
dinsdag 12 mei 2015
Home made GPS en kompas
Voor een nieuwe geocache had ik het idee om een "reverse cache" te maken. Dat wil zeggen dat je de schat meteen vindt, maar hij is op slot. Je neemt de schat dus mee op pad en je doet een wandeling zoals je dat in een normale multi-cache zou doen. Het grote verschil is dat je geen GPS meer gebruikt, de doos die je vast hebt zal zelf instructies geven om telkens naar een volgend waypoint te gaan. De klassieke manier is dat de doos een aantal keer zegt hoe ver het nog is. Maar ik dacht aan enkele varianten zoals enkel de richting aangeven, af en toe zeggen "ga wat meer naar links/rechts" of woorden gebruiken zoals "koud, lauw, warm, heet" om aan te geven of je bijna aan het volgende punt bent.
Dat wil dus zeggen dat de doos redelijk slim moet zijn, minimum moet er een kompas, een GPS en een scherm in zitten. Dat heb ik dit weekend uitgetest en de resultaten zijn echt verbazend goed. Vooral van de GPS dan, met het kompas heb ik nog wat problemen omdat het te gevoelig is voor magneten in de buurt.
Maar de GPS zat nooit meer dan 3 meter naast mijn 'dure' Garmin, en dat woord 'duur' kan je hier ook schrijven als je een GPS in den Aldi had gekocht. De GPS module kost in China immers maar een goeie 10$ dus dat is bijna te verwaarlozen. De kompas chips kocht ik bulk aan 4$ voor 20 stuks, dat kan je dus helemaal negeren.
Ik heb de GPS getest in een voor mij heel bekende omgeving omdat ik wou weten of bomen veel invloed hebben op de resultaten. Je verwacht toch ergens addertjes onder 't gras als je zo'n goedkope Chinees in huis haalt. Maar die zijn er dus niet ! :)
Dat wil dus zeggen dat de doos redelijk slim moet zijn, minimum moet er een kompas, een GPS en een scherm in zitten. Dat heb ik dit weekend uitgetest en de resultaten zijn echt verbazend goed. Vooral van de GPS dan, met het kompas heb ik nog wat problemen omdat het te gevoelig is voor magneten in de buurt.Maar de GPS zat nooit meer dan 3 meter naast mijn 'dure' Garmin, en dat woord 'duur' kan je hier ook schrijven als je een GPS in den Aldi had gekocht. De GPS module kost in China immers maar een goeie 10$ dus dat is bijna te verwaarlozen. De kompas chips kocht ik bulk aan 4$ voor 20 stuks, dat kan je dus helemaal negeren.
Ik heb de GPS getest in een voor mij heel bekende omgeving omdat ik wou weten of bomen veel invloed hebben op de resultaten. Je verwacht toch ergens addertjes onder 't gras als je zo'n goedkope Chinees in huis haalt. Maar die zijn er dus niet ! :)
zondag 26 april 2015
7-Segment kokertje
Ik heb geprobeerd om mijn 7-segment potje in een andere vorm te gieten. In het filmpje zie je de metalen kokertjes die je vaak terugvindt als micro geocache, er zit dan een klein logboekje in of je kan er een papiertje met coördinaten in kwijt.
De uitdaging was hier vooral dat de batterij veel kleiner is en ik toch de symbolische grens van minstens 100 logs op één batterij wil behouden. Met het originele potje en dus een grotere batterij was dat geen probleem, tot nu toe heb ik nog geen platte batterijen gehad in dat soort potjes.
Om dat ook nu te vermijden is het contrast opnieuw wat lager (ik heb het ooit verhoogd in de originele potjes, maar dat verbruikt meer stroom) en de duurtijd van één weergave is verkort tot 30 seconden. Verder draait de klok van de microcontroller acht keer trager, ook dat spaart wat energie.
Ook nu is er een optie voor een kwikschakelaar maar dat was minder praktisch (te groot), dus deze wordt opnieuw geactiveerd met een magneet.
Om dat ook nu te vermijden is het contrast opnieuw wat lager (ik heb het ooit verhoogd in de originele potjes, maar dat verbruikt meer stroom) en de duurtijd van één weergave is verkort tot 30 seconden. Verder draait de klok van de microcontroller acht keer trager, ook dat spaart wat energie.
Ook nu is er een optie voor een kwikschakelaar maar dat was minder praktisch (te groot), dus deze wordt opnieuw geactiveerd met een magneet.
maandag 9 maart 2015
Oled Nano Geocache waypoint
Ik ben er goed mee weg, met die displaytjes. Onder het motto: wat ik in China koop, wil ik nu ook zoveel mogelijk gebruiken, heb ik een andere limiet opgezocht: het dunste elektronisch waypoint.
Het doel was om het waypoint niet meer dan één centimeter diameter te maken. Omdat ik een behuizing nodig heb, zocht ik een doorzichtige plastic slangetje van één centimeter dik (binnenmaat). Dan volstaat een gat van 14 mm om de cache te verbergen en dat is iets wat makkelijk moet lukken.
De componentjes moesten dus ook juist gekozen worden. Er is geen plaats voor de microcontroller die ik normaal gebruik, dus deze is kleiner. Het displaytje is 9.5mm hoog. De batterij is de kleinste knoopcel die ik vond (9mm diameter) en ze zou in theorie 3 uur moeten meegaan (3u display 'aan' wel te verstaan). Het gele rondje is die batterij, ik kan er ook makkelijk twee of drie op elkaar monteren.
Dit keer koos ik opnieuw voor de magneetschakelaar, maar ook de kwikschakelaar was hier een optie. Nu nog die vier andere soorten displays proberen ;-)
UPDATE 27/3/2015
Ik heb de software van de Attiny aangepast. Het belangrijkste deel van het batterijverbruik (4 à 5 mA) ging naar de Attiny, terwijl de display (afhankelijk van de tekst die je toont) slechts 2 à 3 mA gebruikt. De Attiny gebruikt dus 2x zoveel als de display. Ik heb nu de Attiny in slaapmode gezet elke keer als ie tekst heeft getoond. Dus tijdens de pauze tussen de regels (telkens 2 of 4 seconden) gebruikt de Attiny geen stroom meer. Dat wil zeggen dat de levensduur van de batterij bijna drie keer langer zal zijn. Volgens de specs van de batterij is het nu dus 9u i.p.v. 3u (de batterij is 30mAh).
Het doel was om het waypoint niet meer dan één centimeter diameter te maken. Omdat ik een behuizing nodig heb, zocht ik een doorzichtige plastic slangetje van één centimeter dik (binnenmaat). Dan volstaat een gat van 14 mm om de cache te verbergen en dat is iets wat makkelijk moet lukken.De componentjes moesten dus ook juist gekozen worden. Er is geen plaats voor de microcontroller die ik normaal gebruik, dus deze is kleiner. Het displaytje is 9.5mm hoog. De batterij is de kleinste knoopcel die ik vond (9mm diameter) en ze zou in theorie 3 uur moeten meegaan (3u display 'aan' wel te verstaan). Het gele rondje is die batterij, ik kan er ook makkelijk twee of drie op elkaar monteren.
Dit keer koos ik opnieuw voor de magneetschakelaar, maar ook de kwikschakelaar was hier een optie. Nu nog die vier andere soorten displays proberen ;-)
UPDATE 27/3/2015
Ik heb de software van de Attiny aangepast. Het belangrijkste deel van het batterijverbruik (4 à 5 mA) ging naar de Attiny, terwijl de display (afhankelijk van de tekst die je toont) slechts 2 à 3 mA gebruikt. De Attiny gebruikt dus 2x zoveel als de display. Ik heb nu de Attiny in slaapmode gezet elke keer als ie tekst heeft getoond. Dus tijdens de pauze tussen de regels (telkens 2 of 4 seconden) gebruikt de Attiny geen stroom meer. Dat wil zeggen dat de levensduur van de batterij bijna drie keer langer zal zijn. Volgens de specs van de batterij is het nu dus 9u i.p.v. 3u (de batterij is 30mAh).
maandag 9 februari 2015
Oled Micro geocache waypoint
Het was alleen een kwestie van tijd natuurlijk vooraleer het zou lukken om zo'n mooi beeld dat je van een Oled display krijgt, ook in een potje van glucosestrips te proppen. Let wel, niet enkel een kwestie van tijd, ook van veel moeite. Het was behoorlijk frustrerend om te merken dat van alle modellen die ik in huis had, er geen enkele display paste. Toch zijn ze allemaal heel klein, maar de onderkant van zo'n potje is nu eenmaal heel krap. Het is dus uiteindelijk de allerkleinste geworden die nog net voor het Chinese nieuwjaar geleverd werd. Daarna is het drie weken kinkloppen op AliExpress.
Ik moest alles in super kleine versies aankopen, zo was de microcontroller niet bedoeld om met de hand te solderen, maar het is gelukt. Het display'tje heeft een diameter van slechts 0.49 inch, dat is zo'n 1.2 cm. Ik krijg er wel makkelijk de nodige tekst op en wat er niet op kan, kan je laten scrollen. Da's het grote voordeel ten opzicht van een 7-segment potje. Een ander voordeel is dat je er allerhande andere tekst kan meegeven en uiteraard zijn er al nieuwe plannen in die richting.
Het potje werkt nu niet meer met een magneet, maar wel met een kwikschakelaar. Hij start dus als je het potje rechtop houdt en gaat weer in slaap als ie zijn zeg gedaan heeft. Er is dus geen probleem met hoe je het potje weer terug legt: zolang ie stil ligt, zal ie slapen.
vrijdag 30 januari 2015
Adolphe Sax Geocoin 360°
Hoewel er enkel wat fotootjes nodig waren, ik neem die nu eenmaal in mijn 360° lightbox omdat ik niks anders heb. Een 360° filmpje was dus zeker ook een optie, ware het niet dat deze zware geocoin zich niet rechtop laat zetten zonder steun.
Vermits ik zo'n professioneel houdertje in plexiglas niet bezit, hing ik de doe-het-zelver uit en probeerde het met een paperclip. Maar dat komt later wellicht allemaal wel goed.
Vergeet nu even de paperclip en het feit dat ie daardoor niet stabiel staat. Dan moet je toch toegeven dat zo'n mooie coin echt tot zijn recht komt als je alle kanten kan zien.
Trouwens, de ambitie van de ontwerper van deze coin is hoog. Op regelmatige basis kunnen we naar het schijnt in de toekomst gelijkaardige Belgische ontwerpen vinden op de webshop http://www.GC4ALL.com.
Ik ben alvast benieuwd!
Deze grotere versie kan je zelf bewegen dankzij RotaryView
donderdag 25 december 2014
RV Zwijndrecht is er weer
Er was werk aan de winkel aan mijn Rondje Vlaanderen geocache in Zwijndrecht. Waypoint 3 was al even buiten dienst, het volgende was door de lokale landbouwer verwijderd. Ik had het plan om waypoint 2 te vervangen door een mooier ontwerp, dat is dus ook gebeurd. Na een check van alle nieuwtjes bleek dat nummer één het toch ook niet zo goed meer deed. Dat is dan ook vervangen, het resultaat is dus dat alles nu nieuw is. Hopelijk zijn er niet te veel kinderziektes want drie van de vier zijn dus ook nieuwe ontwerpjes.
Hier is een 'sneak preview' van wat je kan verwachten:
Hier is een 'sneak preview' van wat je kan verwachten:
woensdag 17 december 2014
MP3 potje 3.0
Oef! Het is dan toch eindelijk gelukt. De hele toestand sleepte al enkele maanden aan, één van de belangrijkste redenen is het feit dat onderdelen uit China lang onderweg zijn, maar mijn opzet om mijn origineel MP3 potje te verkleinen tot het in een potje van glucosestrips past, is gelukt.
Het resultaat is dus klein, maar vooral heel erg zuinig. Niet enkel voor de portemonnee (enkele dollars onderdelen) maar vooral het stroomverbruik is nu 10 tot 20 keer lager dan het vorige model. Ik weet nog steeds niet precies hoe het komt, maar wel waarom het nu dus heel goed is. Ik gebruik geen versterker, geen SD-kaartjes meer en alles kan nu op een knoopcelbatterij tot 20u muziek maken.
Let wel, dat is een theoretische berekening (het ding verbruikt slechts 6 à 7 mA stroom, met oortjes zo'n 10mA) maar één praktijktest gaf al aan dat het zeker 7 uur is. Dan was de batterij leeg (gezakt van 3.2 naar 2 Volt) en de spraak was niet meer verstaanbaar (hij was er nog wel). Hoe lang het met een volle batterij duurt (dit was een gebruikte) weet ik nog niet, maar dat wordt snel duidelijk. Ik heb ook knoopcellen in de aanbieding die 550 mAh capaciteit bezitten, de huidige slechts 180. Dat is dus desnoods nog een optie.
Technisch
De Arduino sketch werkt in de microcontroller en haalt 8-bit mono samples uit het WinBond SPI flash geheugen van 4 of 16Mb. Ik soldeer voorlopig enkel de 4Mb chips, omdat ik daar al meer dan 4 minuten geluid op kwijt kan. Ik haal maximaal een samplefrequentie van 15kHz en dat is te wijten aan de vreemde opzet van het RAM-geheugen. Elke byte die je door de D/A convertor hoort, moet uiteraard eerst uit het geheugen opgehaald worden. Maar daarvoor moet ik seriëel eerst een commando en drie adresbytes sturen, dan ontvang ik één byte antwoordjes. Je zou per pagina kunnen lezen (en dus veel hogere snelheden halen), maar dat is geen optie omdat er dan geen constante stroom aan bytes naar de D/A convertor loopt. Daar komt bij dat de Attiny85 microcontroller zonder kristal werkt om energie te sparen, en dat halveert de snelheid.
Dat stelde wel enkele praktische problemen. Een samplefrequentie van 15 kHz kan ik niet creëren. De meeste gratis software kan wel downsamplen naar hele factoren, dus van 44 kHz naar 22 kHz, maar een exacte match kon ik niet maken (het is in 't echt 15250 Hz gemeten op de oscilloscoop). Die software heb ik dus zelf geschreven in Delphi XE.
Verder moet ik de samples van de PC in de geheugenchip krijgen en ook dat is niet simpel. Ik wil dat namelijk altijd kunnen, ook als de chip gesoldeerd is, en ik heb geen plaats voor een extra RAM-connector op mijn mini printplaatje waar ik hem mee zou kunnen programmeren. De enige optie was een seriële verbinding tussen mijn Delphi programma (dat toch al draait voor de conversie) en mijn Arduino sketch. Die geeft dan commando's door aan de RAM chip om bytes op de seriële poort (USB-poort) op te slaan.
Een derde functie die ik heb moeten programmeren is een RAM-browser. Ik moet kunnen zien wat er effectief in het RAM geheugen zit om fouten te kunnen opsporen. Ik heb mijn eerste chip al opgeblazen en hoe ie zich dan gedraagt, daar word je gek van. Effectief de golf in de RAM kunnen zien, had me toen veel problemen bespaard. Maar toen ik de browser klaar had, wist ik dus meteen dat mijn chip kapot was, hoewel je nog steeds geluid kon horen (wel behoorlijk vervormd).
Nu kan ik eindelijk mijn Rondje Vlaanderen Zwijndrecht weer online brengen. Ik kan immers dit potje overal verstoppen, de vorige verstopplaats was verdwenen, alsook mijn 2.0 potje van toen. Dat is nu ineens niet zo erg meer :)
Het resultaat is dus klein, maar vooral heel erg zuinig. Niet enkel voor de portemonnee (enkele dollars onderdelen) maar vooral het stroomverbruik is nu 10 tot 20 keer lager dan het vorige model. Ik weet nog steeds niet precies hoe het komt, maar wel waarom het nu dus heel goed is. Ik gebruik geen versterker, geen SD-kaartjes meer en alles kan nu op een knoopcelbatterij tot 20u muziek maken. Let wel, dat is een theoretische berekening (het ding verbruikt slechts 6 à 7 mA stroom, met oortjes zo'n 10mA) maar één praktijktest gaf al aan dat het zeker 7 uur is. Dan was de batterij leeg (gezakt van 3.2 naar 2 Volt) en de spraak was niet meer verstaanbaar (hij was er nog wel). Hoe lang het met een volle batterij duurt (dit was een gebruikte) weet ik nog niet, maar dat wordt snel duidelijk. Ik heb ook knoopcellen in de aanbieding die 550 mAh capaciteit bezitten, de huidige slechts 180. Dat is dus desnoods nog een optie.
Technisch
De Arduino sketch werkt in de microcontroller en haalt 8-bit mono samples uit het WinBond SPI flash geheugen van 4 of 16Mb. Ik soldeer voorlopig enkel de 4Mb chips, omdat ik daar al meer dan 4 minuten geluid op kwijt kan. Ik haal maximaal een samplefrequentie van 15kHz en dat is te wijten aan de vreemde opzet van het RAM-geheugen. Elke byte die je door de D/A convertor hoort, moet uiteraard eerst uit het geheugen opgehaald worden. Maar daarvoor moet ik seriëel eerst een commando en drie adresbytes sturen, dan ontvang ik één byte antwoordjes. Je zou per pagina kunnen lezen (en dus veel hogere snelheden halen), maar dat is geen optie omdat er dan geen constante stroom aan bytes naar de D/A convertor loopt. Daar komt bij dat de Attiny85 microcontroller zonder kristal werkt om energie te sparen, en dat halveert de snelheid.
Dat stelde wel enkele praktische problemen. Een samplefrequentie van 15 kHz kan ik niet creëren. De meeste gratis software kan wel downsamplen naar hele factoren, dus van 44 kHz naar 22 kHz, maar een exacte match kon ik niet maken (het is in 't echt 15250 Hz gemeten op de oscilloscoop). Die software heb ik dus zelf geschreven in Delphi XE.
Verder moet ik de samples van de PC in de geheugenchip krijgen en ook dat is niet simpel. Ik wil dat namelijk altijd kunnen, ook als de chip gesoldeerd is, en ik heb geen plaats voor een extra RAM-connector op mijn mini printplaatje waar ik hem mee zou kunnen programmeren. De enige optie was een seriële verbinding tussen mijn Delphi programma (dat toch al draait voor de conversie) en mijn Arduino sketch. Die geeft dan commando's door aan de RAM chip om bytes op de seriële poort (USB-poort) op te slaan.
Een derde functie die ik heb moeten programmeren is een RAM-browser. Ik moet kunnen zien wat er effectief in het RAM geheugen zit om fouten te kunnen opsporen. Ik heb mijn eerste chip al opgeblazen en hoe ie zich dan gedraagt, daar word je gek van. Effectief de golf in de RAM kunnen zien, had me toen veel problemen bespaard. Maar toen ik de browser klaar had, wist ik dus meteen dat mijn chip kapot was, hoewel je nog steeds geluid kon horen (wel behoorlijk vervormd).Nu kan ik eindelijk mijn Rondje Vlaanderen Zwijndrecht weer online brengen. Ik kan immers dit potje overal verstoppen, de vorige verstopplaats was verdwenen, alsook mijn 2.0 potje van toen. Dat is nu ineens niet zo erg meer :)
dinsdag 2 december 2014
Muziek in een doosje - vervolg
Eén groot nadeel aan bestellingen in China: ze duren en duren en duren...
Het is alweer meer dan een maand geleden dat ik muziek in een doosje probeerde te stoppen, iets wat toen slecht afliep. De testen met de D/A convertor waren slecht omdat alles veel te traag ging.
Ik bestelde dus andere modellen en die arriveerden vorige week. Meteen was duidelijk dat op z'n minst het formaat van de chip past in mijn plannen: een zo klein mogelijk doosje dat muziek maakt of coördinaten uitspreekt in bosrijk gebied.
Het oude concept van mijn MP3 potje had nadelen en onder het motto: wat je zelf doet, doe je beter is dit een schot in de roos.
Hier is het dus om te doen, om deze grafiek. De oscilloscoop toont het resultaat van mijn testprogrammaatje dat draait op een Arduino Mini. Ik heb een sinusgolf in een lijst gestopt en gebruik nu 128 stapjes om één golf (op en neer) weer te geven. Er is geen vertraging ingebouwd, dus wat je hier ziet is de maximumfrequentie die mogelijk is met de Arduino en de Max522 seriële D/A convertor. Omdat de seriële verbinding nu SPI is in plaats van I2C, kan ie nu veel hogere snelheden aan.
De golf heeft een frequentie van ongeveer 450 Hz. Dat wil zeggen dat ik grofweg 60.000 samples per seconde seriëel kan versturen. Als je weet dat het met de vorige chip, door het trage I2C protocol slechts 3 à 4000 was, is dit natuurlijk een wereld van verschil.
Muziek is natuurlijk nooit zo'n perfecte sinus, maar als je weet dat een CD speler met 44.000 samples per seconde werkt, zit ik nu toch wel heel goed. Het is natuurlijk nog maar één kanaal, of ik al dan niet stereogeluid ga voorzien zal afhangen van het geheugen dat ik vrij heb (de chip heeft 2 kanalen, dus het kan wel). Het vorige MP3 potje deed dat ook niet, en wees nu eerlijk: zo belangrijk is het niet als verstaanbare coördinaten je doel zijn. Een CD speler gebruikt ook 16 bits per sample en deze chip slechts 8. Maar geef toe, de golf is bijna perfect.
Dat wil zeggen dat de klank dat normaal ook zal zijn :)
Het is alweer meer dan een maand geleden dat ik muziek in een doosje probeerde te stoppen, iets wat toen slecht afliep. De testen met de D/A convertor waren slecht omdat alles veel te traag ging.
Ik bestelde dus andere modellen en die arriveerden vorige week. Meteen was duidelijk dat op z'n minst het formaat van de chip past in mijn plannen: een zo klein mogelijk doosje dat muziek maakt of coördinaten uitspreekt in bosrijk gebied.Het oude concept van mijn MP3 potje had nadelen en onder het motto: wat je zelf doet, doe je beter is dit een schot in de roos.
Hier is het dus om te doen, om deze grafiek. De oscilloscoop toont het resultaat van mijn testprogrammaatje dat draait op een Arduino Mini. Ik heb een sinusgolf in een lijst gestopt en gebruik nu 128 stapjes om één golf (op en neer) weer te geven. Er is geen vertraging ingebouwd, dus wat je hier ziet is de maximumfrequentie die mogelijk is met de Arduino en de Max522 seriële D/A convertor. Omdat de seriële verbinding nu SPI is in plaats van I2C, kan ie nu veel hogere snelheden aan.
De golf heeft een frequentie van ongeveer 450 Hz. Dat wil zeggen dat ik grofweg 60.000 samples per seconde seriëel kan versturen. Als je weet dat het met de vorige chip, door het trage I2C protocol slechts 3 à 4000 was, is dit natuurlijk een wereld van verschil.
Muziek is natuurlijk nooit zo'n perfecte sinus, maar als je weet dat een CD speler met 44.000 samples per seconde werkt, zit ik nu toch wel heel goed. Het is natuurlijk nog maar één kanaal, of ik al dan niet stereogeluid ga voorzien zal afhangen van het geheugen dat ik vrij heb (de chip heeft 2 kanalen, dus het kan wel). Het vorige MP3 potje deed dat ook niet, en wees nu eerlijk: zo belangrijk is het niet als verstaanbare coördinaten je doel zijn. Een CD speler gebruikt ook 16 bits per sample en deze chip slechts 8. Maar geef toe, de golf is bijna perfect.
Dat wil zeggen dat de klank dat normaal ook zal zijn :)
dinsdag 25 november 2014
8 x 7-segment geocache waypoint
Project 2 van 3 uit een productief weekend is ook klaar. Er waren al heel wat maten en vormen van 7-segment displays hier te zien en enkelen worden ten velde ook vaak gespot door geocachers. Maar tot nu toe slaagde ik er niet in om een 8 cijferige display zo klein te maken dat die bruikbaar is.
Je kan zo'n display met printplaat overal krijgen, dus daar zit niet echt een probleem. Het probleem zit hem in het feit dat die dan nog te groot zijn voor een PETling container van 2.2 cm doorsnede. Net dat is belangrijk als je de display niet wil inbouwen in een vaste constructie, maar gewoon ergens wil verstoppen ten velde. En die display die je koopt, daar zit nog geen besturing in. Je zou er een Arduino aan moeten koppelen en dan wordt je doos al snel veel te groot (en te duur en dus diefstalgevoelig).
Tot nu was er geen manier om een pcb layout zo klein te maken dat alles op één printplaatje past waar net nog een batterij aan vastzit en die net klein genoeg is om nog mee in het plastic 'flesje' te stoppen. Er is enkel plaats voor één microcontroller en die moet veel uitgangen hebben. De Attiny 2313 is een stokoud model, maar de SMD versie is net klein genoeg om in de fles te stoppen. Slechts 2 kB geheugen vroeg heel wat discipline in programmeren, ik heb 40 bytes vrij ;-)
De truuk zit hem hier: de printplaat die ik gemaakt heb, gaat nog net één stap verder dan wat normaal mogelijk is als je ze zelf maakt. De koperen verbindingen bovenaan en onderaan zijn al op de dunst mogelijke maat (10 mil = 0.254mm), maar ze liggen nu op de helft van de mogelijke afstand van elkaar (dus geen 10 mil, maar nog slechts 5 mil = 0.127 mm uit elkaar). Toen ze ontwikkeld en geëtst was, moest ik dus ook met een fijn mesje de baantjes nog eens onder mijn mini microsoopje vrijmaken, want ik zat echt duidelijk op de limiet van wat mijn etsproces aankan.
Maar het lukt, en belangrijk: het is reproduceerbaar. Nu was slechts één op vier printjes gelukt, maar ik ken nu de truuken van de foor om dat gemiddelde op te voeren.
Soit, het is het resultaat dat telt. En dat werkt ! :)
Je kan zo'n display met printplaat overal krijgen, dus daar zit niet echt een probleem. Het probleem zit hem in het feit dat die dan nog te groot zijn voor een PETling container van 2.2 cm doorsnede. Net dat is belangrijk als je de display niet wil inbouwen in een vaste constructie, maar gewoon ergens wil verstoppen ten velde. En die display die je koopt, daar zit nog geen besturing in. Je zou er een Arduino aan moeten koppelen en dan wordt je doos al snel veel te groot (en te duur en dus diefstalgevoelig).
Tot nu was er geen manier om een pcb layout zo klein te maken dat alles op één printplaatje past waar net nog een batterij aan vastzit en die net klein genoeg is om nog mee in het plastic 'flesje' te stoppen. Er is enkel plaats voor één microcontroller en die moet veel uitgangen hebben. De Attiny 2313 is een stokoud model, maar de SMD versie is net klein genoeg om in de fles te stoppen. Slechts 2 kB geheugen vroeg heel wat discipline in programmeren, ik heb 40 bytes vrij ;-)
De truuk zit hem hier: de printplaat die ik gemaakt heb, gaat nog net één stap verder dan wat normaal mogelijk is als je ze zelf maakt. De koperen verbindingen bovenaan en onderaan zijn al op de dunst mogelijke maat (10 mil = 0.254mm), maar ze liggen nu op de helft van de mogelijke afstand van elkaar (dus geen 10 mil, maar nog slechts 5 mil = 0.127 mm uit elkaar). Toen ze ontwikkeld en geëtst was, moest ik dus ook met een fijn mesje de baantjes nog eens onder mijn mini microsoopje vrijmaken, want ik zat echt duidelijk op de limiet van wat mijn etsproces aankan.Maar het lukt, en belangrijk: het is reproduceerbaar. Nu was slechts één op vier printjes gelukt, maar ik ken nu de truuken van de foor om dat gemiddelde op te voeren.
Soit, het is het resultaat dat telt. En dat werkt ! :)
zondag 23 november 2014
OLED Geocache Waypoint
Het eerste project is gelukt en dat is uiteraard heel fijn. Een tijdje was ik al op zoek naar goeie manieren om een Oled display te gebruiken in een geocache, maar eerdere pogingen liepen op niks uit.
Er was vooral heel wat programmeerwerk nodig. Dat komt vooral omdat ik beperkt ben in de mogelijkheden van kleine microcontrollers die ik wil gebruiken. Het doel is immers ook dat het ooit in een potje past waar ooit glucosestrips in zaten. En daar past geen Arduino in, ik mikte dus op een kleine microcontroller (Attiny 85) en een seriële verbinding naar de display. Die strenge eisen hebben me verplicht om het wiel opnieuw uit te vinden softwaregewijs, er bestaat immers geen goeie library die alles al voorgekauwd heeft en waarmee ik simpel kon zeggen: laat nu eens coördinaten zien op dat schermpje.
Hoe het dan wel moest? Tja, alle enen en nullen zelf naar het scherm sturen hé. Dat vraagt wat tijd en denkwerk en daar ging eerder al een heel weekend aan op. Dit weekend ging op aan drie ontwerpen voor de hardware waarvan dit dus het eerste is dat werkt. De volgende uitdaging is hetzelfde model van scherm, maar dan zelf gesoldeerd op één printplaatje. Het maakt alles zot goedkoop, alleen die connector solderen maakt me zenuwachtig.
Maar de verkeerspaal in mijn Rondje Vlaanderen geocache in Zwijndrecht zal binnenkort dus al oplichten met dit schermpje :)
Er was vooral heel wat programmeerwerk nodig. Dat komt vooral omdat ik beperkt ben in de mogelijkheden van kleine microcontrollers die ik wil gebruiken. Het doel is immers ook dat het ooit in een potje past waar ooit glucosestrips in zaten. En daar past geen Arduino in, ik mikte dus op een kleine microcontroller (Attiny 85) en een seriële verbinding naar de display. Die strenge eisen hebben me verplicht om het wiel opnieuw uit te vinden softwaregewijs, er bestaat immers geen goeie library die alles al voorgekauwd heeft en waarmee ik simpel kon zeggen: laat nu eens coördinaten zien op dat schermpje.
Hoe het dan wel moest? Tja, alle enen en nullen zelf naar het scherm sturen hé. Dat vraagt wat tijd en denkwerk en daar ging eerder al een heel weekend aan op. Dit weekend ging op aan drie ontwerpen voor de hardware waarvan dit dus het eerste is dat werkt. De volgende uitdaging is hetzelfde model van scherm, maar dan zelf gesoldeerd op één printplaatje. Het maakt alles zot goedkoop, alleen die connector solderen maakt me zenuwachtig.Maar de verkeerspaal in mijn Rondje Vlaanderen geocache in Zwijndrecht zal binnenkort dus al oplichten met dit schermpje :)
dinsdag 21 oktober 2014
Muziek in een doosje
Ik wil muziek maken! Het is te zeggen, zoals met mijn Mp3 potje wil ik muziek of spraak die vooraf is opgenomen, opnieuw afspelen ergens in een bos.
Maar ik heb dat potje al, dus waarom iets veranderen dat werkt? Omdat het niet zo goed werkt, en omdat alles beter kan. De batterij laat het te snel afweten en de grootte van het potje irriteert me. Ook het feit dat er een SD kaartje in zit, zit me niet lekker. Kleine SD-kaartjes van 128Mb vind ik hier nergens meer en de Chinese versies zijn onbetrouwbaar.
Ander en beter, dacht ik dus. Maar het alternatief onder het motto: "wat je zelf doet, doe je beter", is in dit geval een behoorlijke uitdaging. Om te beginnen ga ik dus geen MP3 module meer gebruiken zoals vroeger. Zo'n module is voorgeprogrammeerd om muziek te spelen die op een SD kaartje staat. Het enige dat mijn potje doet is met een aparte microcontroller de module besturen als er een magneet in de buurt komt.
Nu moet het dus anders. Ik ga zelf een module maken die geheugen heeft om de muziek op te slaan en een D/A convertor om de digitale signalen hoorbaar te maken door MP3 oortjes. Omdat dat allemaal nieuw is voor mij, was dit de eerste stap. Een Chinees verkocht 20 D/A covertors voor een dollar en dat boeide me. Ik ging er vandaag mee aan de slag en weet nu waarom ie die prijs hanteerde.
Uiteraard gaat het zo niet in een potje, we zijn slechts in de experimenteerfase. Links zie je een mini Arduino en rechts de beruchte Chinees (PCF8591). Het is een chip met 4 A/D convertors en één D/A convertor. Hij heeft dus te veel pinnen en is nog te groot voor wat ik echt nodig heb. Maar dat is nu even het minste van mijn zorgen.
De chip doet de D/A coversie serieel, dat wil zeggen dat de Arduino links muziek data zal doorgeven door twee draadjes. Daar zit dus meteen de belangrijkste reden om deze chip niet te gebruiken. De seriële interface kan 100kbps versturen, wat op zich best veel is. Maar als ik 8 bits nodig heb per sample (het blijken er 9 te zijn), kan ik dus 11000 bytes per seconde versturen. Dat is behoorlijk weinig als je weet dat een CD speler er 44100 verstuurt. Ik zal dus geluiden met een frequentie boven 5500 Hz niet kunnen afspelen en dat is een probleem. Nu sta ik niet te springen om CD kwaliteit in een bos te brengen, maar enkel spraak onder de 5500 Hz klinkt al niet mooi meer. De 's' klanken worden 'sj' klanken en het verschil tussen een 't' en de 'p' zal vervagen.
Toch moest ik even proberen wat ie kon. Geef toe, dit is een mooie zaagtand die de Arduino heeft verzonnen. Hij is samengesteld uit 512 waarden van 0 tot 255 en weer terug naar 0. De vorm is goed, maar je hoort niks. Dat komt omdat alles zo traag gaat dat ie maar 5 Hz is. Je hoort dus niks. Nu is dat geen punt, want ik moet voor één vorm nooit 512 waarden gebruiken, een CD speler kan dat ook niet.
Ik kan 50 waarden proberen zoals hier, maar er loopt iets mis. De chip heeft een soort datamodus (die heb ik nodig) om enkel data te versturen over de bus. Je stuurt enkele bytes om te zeggen dat ie in die modus moet werken, en alles wat je dan stuurt, moet ie als data beschouwen.
En dat doet ie dus niet! Je ziet dat de vorm kleine hoekjes heeft, zo zouden er dus 50 moeten komen. Maar in de helft geeft ie het op, en daardoor is de golf plots onderbroken. Ik kan dus maximaal een 20 of 30-tal bytes sturen in deze modus, en dan zou ik weer twee bytes moeten sturen om opnieuw te starten. Maar dan zijn er dus kleine hiaten elke 20 of 30 samples. En dat zal je zeker horen als een constante ruis. Het alternatief is die modus niet gebruiken (zoals de eerste foto), maar dan beperk ik het aantal samples tot 3000 à 4000 per seconde, en dat is waardeloos. Spraak van 1.5 à 2 kHz kan je echt niet maken, een goed oor kan tot 15 kHz horen.
Soit, ik kan er dus niks mee doen en een volgende lading chips is onderweg. Ze zijn veel kleiner en de seriële bus is een SPI bus. Die is niet beperkt in snelheid tenzij de snelheid van de Arduino me parten speelt. Maar daar gaan we even niet vanuit.
Oh ja, ze zijn ook veel veel duurder, die andere chips. In plaats van twintig voor één dollar heb ik er maar twee voor één dollar.
Duur hè ;-)
Maar ik heb dat potje al, dus waarom iets veranderen dat werkt? Omdat het niet zo goed werkt, en omdat alles beter kan. De batterij laat het te snel afweten en de grootte van het potje irriteert me. Ook het feit dat er een SD kaartje in zit, zit me niet lekker. Kleine SD-kaartjes van 128Mb vind ik hier nergens meer en de Chinese versies zijn onbetrouwbaar.
Ander en beter, dacht ik dus. Maar het alternatief onder het motto: "wat je zelf doet, doe je beter", is in dit geval een behoorlijke uitdaging. Om te beginnen ga ik dus geen MP3 module meer gebruiken zoals vroeger. Zo'n module is voorgeprogrammeerd om muziek te spelen die op een SD kaartje staat. Het enige dat mijn potje doet is met een aparte microcontroller de module besturen als er een magneet in de buurt komt.
Nu moet het dus anders. Ik ga zelf een module maken die geheugen heeft om de muziek op te slaan en een D/A convertor om de digitale signalen hoorbaar te maken door MP3 oortjes. Omdat dat allemaal nieuw is voor mij, was dit de eerste stap. Een Chinees verkocht 20 D/A covertors voor een dollar en dat boeide me. Ik ging er vandaag mee aan de slag en weet nu waarom ie die prijs hanteerde.
Uiteraard gaat het zo niet in een potje, we zijn slechts in de experimenteerfase. Links zie je een mini Arduino en rechts de beruchte Chinees (PCF8591). Het is een chip met 4 A/D convertors en één D/A convertor. Hij heeft dus te veel pinnen en is nog te groot voor wat ik echt nodig heb. Maar dat is nu even het minste van mijn zorgen.
De chip doet de D/A coversie serieel, dat wil zeggen dat de Arduino links muziek data zal doorgeven door twee draadjes. Daar zit dus meteen de belangrijkste reden om deze chip niet te gebruiken. De seriële interface kan 100kbps versturen, wat op zich best veel is. Maar als ik 8 bits nodig heb per sample (het blijken er 9 te zijn), kan ik dus 11000 bytes per seconde versturen. Dat is behoorlijk weinig als je weet dat een CD speler er 44100 verstuurt. Ik zal dus geluiden met een frequentie boven 5500 Hz niet kunnen afspelen en dat is een probleem. Nu sta ik niet te springen om CD kwaliteit in een bos te brengen, maar enkel spraak onder de 5500 Hz klinkt al niet mooi meer. De 's' klanken worden 'sj' klanken en het verschil tussen een 't' en de 'p' zal vervagen.
Toch moest ik even proberen wat ie kon. Geef toe, dit is een mooie zaagtand die de Arduino heeft verzonnen. Hij is samengesteld uit 512 waarden van 0 tot 255 en weer terug naar 0. De vorm is goed, maar je hoort niks. Dat komt omdat alles zo traag gaat dat ie maar 5 Hz is. Je hoort dus niks. Nu is dat geen punt, want ik moet voor één vorm nooit 512 waarden gebruiken, een CD speler kan dat ook niet. 
Ik kan 50 waarden proberen zoals hier, maar er loopt iets mis. De chip heeft een soort datamodus (die heb ik nodig) om enkel data te versturen over de bus. Je stuurt enkele bytes om te zeggen dat ie in die modus moet werken, en alles wat je dan stuurt, moet ie als data beschouwen. En dat doet ie dus niet! Je ziet dat de vorm kleine hoekjes heeft, zo zouden er dus 50 moeten komen. Maar in de helft geeft ie het op, en daardoor is de golf plots onderbroken. Ik kan dus maximaal een 20 of 30-tal bytes sturen in deze modus, en dan zou ik weer twee bytes moeten sturen om opnieuw te starten. Maar dan zijn er dus kleine hiaten elke 20 of 30 samples. En dat zal je zeker horen als een constante ruis. Het alternatief is die modus niet gebruiken (zoals de eerste foto), maar dan beperk ik het aantal samples tot 3000 à 4000 per seconde, en dat is waardeloos. Spraak van 1.5 à 2 kHz kan je echt niet maken, een goed oor kan tot 15 kHz horen.
Soit, ik kan er dus niks mee doen en een volgende lading chips is onderweg. Ze zijn veel kleiner en de seriële bus is een SPI bus. Die is niet beperkt in snelheid tenzij de snelheid van de Arduino me parten speelt. Maar daar gaan we even niet vanuit.
Oh ja, ze zijn ook veel veel duurder, die andere chips. In plaats van twintig voor één dollar heb ik er maar twee voor één dollar.
Duur hè ;-)
zaterdag 11 oktober 2014
Geocache waypoint verklikker
Het moet niet altijd moeilijk zijn qua elektronica, soms is het idee op zich zo simpel en toch heel erg origineel.
Dit is dan ook niet mijn idee, maar het idee van een andere CO (cache owner) voor wie ik een hele tijd geleden al eens een waypoint had gemaakt. Tot vandaag lag dit ding nergens ten velde, hij had er gewoon twee 'in stock' zoals dat heet.
Het grijze doosje met de rode knop is een variantje op mijn geocache MP3 potje, maar dan in een meer eenvoudige behuizing en zonder magnetische activering.
Maar het idee werd dus uitgebreid: stel dat je graag zou hebben dat dit waypoint coördinaten uitspreekt (waar het dus voor bedoeld is) en dat je zelf als CO graag wilt weten wanneer iemand op de knop heeft gedrukt om ze te horen.
Voorwaarde is natuurlijk dat het alleen maar lukt als je binnen het bereik van de drukknop van deze deurbel woont, dat spreekt voor zich. Maar in dit geval is dat ook zo.
Het enige wat dus moest gebeuren, is dat mijn waypoint als iemand op de rode knop drukt niet alleen de muziek gaat afspelen door de oortjes, maar ook dat op de achtergrond de deurbel wordt geactiveerd. Uiteraard moet dat gebeuren zonder dat je de drukknop van de deurbel ziet zitten. Maar zoals je ziet op de foto's is de elektronica die in de drukknop zit enorm compact en kan die makkelijk mee in het grijze doosje dat het geluid gaat produceren.
Uiteraard is het niet voldoende dat het erin past, het moet ook activeren als je op de rode knop drukt, en ik wil de batterij van de deurbel omzeilen. Er zit een kleine 3V knoopcel in en het zou een beetje dom zijn om twee batterijen te gebruiken in één toestel. Mijn waypoint werkt op 3.7V, dus dat bleek geen probleem te zijn.
Het tweede punt is natuurlijk de drukknop. Je kan niet zomaar de elektronica die ik heb gemaakt en de elektronica van de drukknop van de deurbel aan één rode drukknop vastsolderen en hopen dat alles werkt. Ik weet immers niet wat die knop in de deurbel juist doet, en ik zou makkelijk een kortsluiting kunnen maken, of de bel zou misschien helemaal niks doen. In 't slechtste geval zou ie ook geen muziek meer maken. Ik had er dus al op gerekend dat ik een extra uitgang moest voorzien aan mijn elektronica die de drukknop van de bel zou bedienen. Ik zou de software moeten aanpassen zodat samen met het afspelen van de muziek ook meteen de bel zou activeren via een ander pinnetje van de microcontroller.
Toch bleek dat allemaal niet nodig. Dit is de drukknop van de bel, en al snel was duidelijk dat het iets heel simpel is. De gele plastic kon ik gewoon wegsnijden en het middelste contact moet enkel verbonden worden met de drie andere die daar rond liggen. Het toeval wil dat die verbonden zijn met de negatieve kant van de batterij, net zoals dat met mijn drukknop het geval is. Zo toevallig is dat niet trouwens, het is niet omdat dit stukje elektronica industriëel is en dat van mij handwerk, dat we niet dezelfde basisprincipes gebruiken. Eén daarvan is dat ik elke drukknop activeer met een GND signaal dat via een pull-up weerstand aan de +3.7 Volt hangt. Hier was dat dus niet anders.
Vandaar de hele simpele oplossing. Geen software update nodig, geen extra uitgang van de microcontroller. Met drie draadjes van de deurbel naar mijn printplaatje (twee voor de batterij en één voor de drukknop), is het probleem opgelost.
De drukknop zorgt ervoor dat zowel in mijn elektronica als in die van de deurbel een signaal laag wordt, waardoor ze allebei hun ding doen.
En dat is: muziek maken, zowel binnen als buiten :)
Dit is dan ook niet mijn idee, maar het idee van een andere CO (cache owner) voor wie ik een hele tijd geleden al eens een waypoint had gemaakt. Tot vandaag lag dit ding nergens ten velde, hij had er gewoon twee 'in stock' zoals dat heet.
Het grijze doosje met de rode knop is een variantje op mijn geocache MP3 potje, maar dan in een meer eenvoudige behuizing en zonder magnetische activering.
Maar het idee werd dus uitgebreid: stel dat je graag zou hebben dat dit waypoint coördinaten uitspreekt (waar het dus voor bedoeld is) en dat je zelf als CO graag wilt weten wanneer iemand op de knop heeft gedrukt om ze te horen. Voorwaarde is natuurlijk dat het alleen maar lukt als je binnen het bereik van de drukknop van deze deurbel woont, dat spreekt voor zich. Maar in dit geval is dat ook zo.
Het enige wat dus moest gebeuren, is dat mijn waypoint als iemand op de rode knop drukt niet alleen de muziek gaat afspelen door de oortjes, maar ook dat op de achtergrond de deurbel wordt geactiveerd. Uiteraard moet dat gebeuren zonder dat je de drukknop van de deurbel ziet zitten. Maar zoals je ziet op de foto's is de elektronica die in de drukknop zit enorm compact en kan die makkelijk mee in het grijze doosje dat het geluid gaat produceren.
Uiteraard is het niet voldoende dat het erin past, het moet ook activeren als je op de rode knop drukt, en ik wil de batterij van de deurbel omzeilen. Er zit een kleine 3V knoopcel in en het zou een beetje dom zijn om twee batterijen te gebruiken in één toestel. Mijn waypoint werkt op 3.7V, dus dat bleek geen probleem te zijn.
Het tweede punt is natuurlijk de drukknop. Je kan niet zomaar de elektronica die ik heb gemaakt en de elektronica van de drukknop van de deurbel aan één rode drukknop vastsolderen en hopen dat alles werkt. Ik weet immers niet wat die knop in de deurbel juist doet, en ik zou makkelijk een kortsluiting kunnen maken, of de bel zou misschien helemaal niks doen. In 't slechtste geval zou ie ook geen muziek meer maken. Ik had er dus al op gerekend dat ik een extra uitgang moest voorzien aan mijn elektronica die de drukknop van de bel zou bedienen. Ik zou de software moeten aanpassen zodat samen met het afspelen van de muziek ook meteen de bel zou activeren via een ander pinnetje van de microcontroller.
Toch bleek dat allemaal niet nodig. Dit is de drukknop van de bel, en al snel was duidelijk dat het iets heel simpel is. De gele plastic kon ik gewoon wegsnijden en het middelste contact moet enkel verbonden worden met de drie andere die daar rond liggen. Het toeval wil dat die verbonden zijn met de negatieve kant van de batterij, net zoals dat met mijn drukknop het geval is. Zo toevallig is dat niet trouwens, het is niet omdat dit stukje elektronica industriëel is en dat van mij handwerk, dat we niet dezelfde basisprincipes gebruiken. Eén daarvan is dat ik elke drukknop activeer met een GND signaal dat via een pull-up weerstand aan de +3.7 Volt hangt. Hier was dat dus niet anders.
Vandaar de hele simpele oplossing. Geen software update nodig, geen extra uitgang van de microcontroller. Met drie draadjes van de deurbel naar mijn printplaatje (twee voor de batterij en één voor de drukknop), is het probleem opgelost. De drukknop zorgt ervoor dat zowel in mijn elektronica als in die van de deurbel een signaal laag wordt, waardoor ze allebei hun ding doen.
En dat is: muziek maken, zowel binnen als buiten :)
woensdag 24 september 2014
Mp3 in de sloot
Het vorige onderhoud van mijn Rondje Vlaanderen geocache in Zwijndrecht was een beetje vreemd. Er kwam een melding dat het potje dat geluid maakt voor de tweede keer in enkele weken tijd verdwenen was, en dat moest ik uiteraard meteen nakijken.
Gelukkig bleek het niet zo te zijn, het nieuwe ontwerp was gelukkig intact en het lag zelfs helemaal open en bloot omdat seizoenen veranderen en netels plots minder woekerden.
Net door diezelfde reden, alles in de buurt van de afgezaagde boomstam ligt er nu nogal kaal bij, viel mijn oog op een wit potje dat in de beek lag. Er staat weinig water in de beek, maar net genoeg om het toch kliedernat te maken. Het was zowaar het vorige potje dat ik dus echt gestolen waande. Ik had toen nog een half uur de hele omgeving tevergeefs afgezocht en zelfs andere stammen gaan checken, na een tijd twijfel je aan alles. Nu blijkt dus dat het echt gewoon in de beek gevallen was.
Vandaag heb ik het opnieuw 'een onderhoud' gegeven zoals dat dan heet. Dit is het zwakke punt van het ontwerp: de lijm geeft het op en het schroefje dat de connector vastmaakt was losgekomen toen ik het potje opende. Ik kon dus ook niet testen of het ding nog werkt, want zo kan je er nooit een hoofdtelefoon inpluggen.
Ik heb alles wat los kan dan losgewrikt (ik wil het hergebruiken, maar zonder lijm dit keer) en dan kwam het printje tevoorschijn. In tegenstelling tot het potje zelf, ziet dit er nog perfect uit! De laag plasticspray zorgde ervoor dat de koper niet is aangetast door vocht (het potje was toch klammig binnen).
Ook de voorkant is perfect in orde. Ik heb de batterij erin geplaatst en ook met plasticspray behandeld en dat voelde ik nu. De batterij zit zelfs vastgeklemd in de houder. Ze is trouwens nog bijna helemaal vol en alles blijkt nog perfect te werken. Alleen spreekt ie nog een noordcoördinaat uit die in Nederland ligt, maar dat wist ik inmiddels en dat is rechtgezet.
Dus met wat extra revetten om alles te monteren en een update van de software en de spraak op het SD-kaartje, kan dit weer perfect werken. Vanaf nu heb ik er dus twee in reserve :)
Gelukkig bleek het niet zo te zijn, het nieuwe ontwerp was gelukkig intact en het lag zelfs helemaal open en bloot omdat seizoenen veranderen en netels plots minder woekerden. Net door diezelfde reden, alles in de buurt van de afgezaagde boomstam ligt er nu nogal kaal bij, viel mijn oog op een wit potje dat in de beek lag. Er staat weinig water in de beek, maar net genoeg om het toch kliedernat te maken. Het was zowaar het vorige potje dat ik dus echt gestolen waande. Ik had toen nog een half uur de hele omgeving tevergeefs afgezocht en zelfs andere stammen gaan checken, na een tijd twijfel je aan alles. Nu blijkt dus dat het echt gewoon in de beek gevallen was.
Vandaag heb ik het opnieuw 'een onderhoud' gegeven zoals dat dan heet. Dit is het zwakke punt van het ontwerp: de lijm geeft het op en het schroefje dat de connector vastmaakt was losgekomen toen ik het potje opende. Ik kon dus ook niet testen of het ding nog werkt, want zo kan je er nooit een hoofdtelefoon inpluggen.Ik heb alles wat los kan dan losgewrikt (ik wil het hergebruiken, maar zonder lijm dit keer) en dan kwam het printje tevoorschijn. In tegenstelling tot het potje zelf, ziet dit er nog perfect uit! De laag plasticspray zorgde ervoor dat de koper niet is aangetast door vocht (het potje was toch klammig binnen).
Ook de voorkant is perfect in orde. Ik heb de batterij erin geplaatst en ook met plasticspray behandeld en dat voelde ik nu. De batterij zit zelfs vastgeklemd in de houder. Ze is trouwens nog bijna helemaal vol en alles blijkt nog perfect te werken. Alleen spreekt ie nog een noordcoördinaat uit die in Nederland ligt, maar dat wist ik inmiddels en dat is rechtgezet.
Dus met wat extra revetten om alles te monteren en een update van de software en de spraak op het SD-kaartje, kan dit weer perfect werken. Vanaf nu heb ik er dus twee in reserve :)
Abonneren op:
Posts (Atom)