Heel handig is dat, zo'n blog. Ook voor mezelf, om later terug te zien hoe het was. Nu dus alleen feiten voor het archief ;-)
Tot vandaag heb ik 4 sessies bij de kinesiste gehad. Die helpen niet, maar de dokter raadt aan om toch mijn 18 beurten te gebruiken. Ik voel telkens dat de spieren losser zijn, maar aan de pijn verandert niks. Verkrampte spieren zijn onaangenaam maar niet meer dan dat.
De dokter heeft vandaag de medicijnen verhoogd naar 300mg tramadol per dag. Bij de Zaldiar was dat 225mg. Zaldiar bevatte ook paracetamol, maar dat mag ik niet nemen omdat het de sensorwaarde beïnvloedt. Iets dat de dokter uiteraard niet zelf wist. Hij wist ook niet wat een sensor was :-)
De paracetamol is niet vervangen door iets anders. De dokter vindt het onzinnig om iets bij tramadol te nemen. Hij vond het eerder "symbolisch".
Het slaappatroon is slecht. Meestal word ik wakker rond 4 of 5 uur. Soms kan ik nog wel opnieuw in slaap geraken. De tramadol is de vertraagde versie, dus het zou beter moeten zijn. Het scheelt een beetje maar niet veel. De pijn is wel beduidend beter over lange termijn, er zijn geen uitschieters meer.
Op 8 feb ga ik een MRI scan krijgen en op 15 feb een afspraak bij de neurochirurg.
Posts tonen met het label arts. Alle posts tonen
Posts tonen met het label arts. Alle posts tonen
donderdag 24 januari 2013
vrijdag 18 januari 2013
Mijn glimlach van vandaag
Die begint met een klaagzang, maar dat mag ook wel eens een keer hé.
Het gaat niet goed met de gezondheid. Gelukkig zijn de suikers in orde, maar de rug werkt opnieuw erg tegen. Ik was gisteren bij de kinesiste en hoewel de dame haar job wellicht heel goed doet, het doet geen deugd. De spieren zijn helemaal verkrampt door de hernia die weer opkomt. Ze kan de spieren masseren zodat ze meer ontspannen. En dat lukt ook. Alleen, de dag erna is het opnieuw zoals voorheen. Zelfs enkele uren later was het opnieuw gespannen. Ik stel me dan ook vragen bij het nut van die massage als je een hernia hebt. Aan die hernia zelf kan ze immers niks doen.
Vanmorgen was ik bij de huisarts om mijn verdere behandeling te bespreken. De pijnstillers kunnen nog een beetje hoger als ik van merk verander, maar de Zaldiar die ik nu neem mag niet meer verhoogd worden. De kine raadt ie toch nog aan, zolang ik niet meer pijn krijg door de behandeling. Dat is niet echt zo, dus we doen maar verder.
Een verdere behandeling kan de huisarts niet doen. Hij verwijst me door naar dezelfde neurochirurg die me twee jaar geleden opereerde. Daar zijn normaal twee opties: ofwel epidurale inspuitingen ofwel een nieuwe operatie. De vorige epiderale was geen succes, toen werd snel beslist om te opereren. Wat het nu geeft weet ik helaas pas binnen een maand, want ik krijg pas een afspraak op 15 februari. Ik heb aangedrongen omdat het dringend is, maar het helpt niet.
Ik ga wel eerst opnieuw langs de huisarts. Hij kan alvast een MRI scan voorschrijven, zo kan de chirurg sneller een diagnose stellen. En misschien kan de huisarts opnieuw tussenkomen in de timing in dit verhaal. Ik heb begrepen dat het studiegenoten waren, dus wie weet.
Ah, waarom dit toch een glimlach is? De chirurg is veranderd van ziekenhuis. Hij werkt nu in het Sint Augustinus ziekenhuis. Daar woont mijn diabetesteam!
Vanaf nu dus alle kwalen onder één dak. Wel zo handig! ;-)
Het gaat niet goed met de gezondheid. Gelukkig zijn de suikers in orde, maar de rug werkt opnieuw erg tegen. Ik was gisteren bij de kinesiste en hoewel de dame haar job wellicht heel goed doet, het doet geen deugd. De spieren zijn helemaal verkrampt door de hernia die weer opkomt. Ze kan de spieren masseren zodat ze meer ontspannen. En dat lukt ook. Alleen, de dag erna is het opnieuw zoals voorheen. Zelfs enkele uren later was het opnieuw gespannen. Ik stel me dan ook vragen bij het nut van die massage als je een hernia hebt. Aan die hernia zelf kan ze immers niks doen.
Vanmorgen was ik bij de huisarts om mijn verdere behandeling te bespreken. De pijnstillers kunnen nog een beetje hoger als ik van merk verander, maar de Zaldiar die ik nu neem mag niet meer verhoogd worden. De kine raadt ie toch nog aan, zolang ik niet meer pijn krijg door de behandeling. Dat is niet echt zo, dus we doen maar verder.
Een verdere behandeling kan de huisarts niet doen. Hij verwijst me door naar dezelfde neurochirurg die me twee jaar geleden opereerde. Daar zijn normaal twee opties: ofwel epidurale inspuitingen ofwel een nieuwe operatie. De vorige epiderale was geen succes, toen werd snel beslist om te opereren. Wat het nu geeft weet ik helaas pas binnen een maand, want ik krijg pas een afspraak op 15 februari. Ik heb aangedrongen omdat het dringend is, maar het helpt niet.
Ik ga wel eerst opnieuw langs de huisarts. Hij kan alvast een MRI scan voorschrijven, zo kan de chirurg sneller een diagnose stellen. En misschien kan de huisarts opnieuw tussenkomen in de timing in dit verhaal. Ik heb begrepen dat het studiegenoten waren, dus wie weet.
Ah, waarom dit toch een glimlach is? De chirurg is veranderd van ziekenhuis. Hij werkt nu in het Sint Augustinus ziekenhuis. Daar woont mijn diabetesteam!
Vanaf nu dus alle kwalen onder één dak. Wel zo handig! ;-)
woensdag 28 november 2012
Zucht
Dat had ik vroeger nooit kunnen denken. Ik ga naar de dokter en ik moet eerst een lijstje opstellen. En dat komt deze keer niet omdat mijn geheugen het laat afweten. Dat is wel zo hoor, alleen is de lijst ook echt te lang om uit het hoofd te onthouden.
De dingen die pijn doen weet ik wel, want dat voel je gewoon. Maar diegene die je niet voelt, die moet ik noteren. Een griepprik omdat ik chronisch ziek ben. Op het voorschrift schrijft ie: risicopatiënt. Chronisch zieken en ouderen moeten de prik krijgen. Ik behoor nog tot de eerste groep, maar 't voelt soms al zoals de tweede.
Hernia's doen precies geen winterslaap. Ik vrees het tegendeel, want de pijnstilling moet opnieuw straffer. Helaas doet diegene die "opgelost" was nu ook weer mee. Hij is nochtans operatief verwijderd, maar mijn vermoeden werd bevestigd. Ik kan de spieren en de tenen die pijn doen intussen goed herkennen. En nu was de pijn enkele centimeters verschoven. Dat lichaam zit raar in mekaar als ik aan mijn tenen voel welke ruggewervel kwaad wordt.
Statines moesten er ook bij sinds kort. Hij is ook op de hoogte van de nieuwe regel. Diabetici hebben nu strengere regels dan gezonde patiënten. Hij vindt het ook vreemd dat de cholesterol van mijn vriend het dubbele is van de mijne, en dat hij geen pillen moet nemen. Het zij zo...
Een nieuw fenomeen. Het is te zeggen, ik heb het al lang, misschien al enkele jaren. Maar het was nooit erg storend en het geeft geen pijn. Maar het wordt wel erger. Als ik een tijd achter het toetsenbord zit, wordt mijn rechterarm gevoelloos. Enkel de linkerkant van die arm en enkele spieren tot aan de schouder voelen loom aan. Ik maak er me zorgen over omdat het lijkt op de andere symptomen in mijn rug. De dokter bevestigt dat het mogelijk is. In elk geval een zenuw die gekneld raakt, maar omdat het tot de schouder en verder gaat kan het een beginnende hernia zijn. Ik zit niet op nummer vier te wachten, maar moet me geen zorgen maken. Hij merkt op dat het enkel gevoelloos is en geen pijn doet en dat is een goed teken. Waarop ik antwoord dat ik natuurlijk altijd onder de pijnstillers zit en misschien niks zou voelen als het al pijn deed. Dat kon ie alleen beamen.
Ik kom buiten met een nieuwe waslijst. Eén voor de apotheek. Zoals altijd is niet alles voorradig. Ik moet twee keer terugkomen, één keer om de sensoren op te pikken en één keer voor de rest van de lading. Dan weer naar de dokter om de griepspuit ook effectief te plaatsen. En donderdag naar het ziekenhuis voor de check-up en driemaandelijkse babbel.
Dus zes keer buitenkomen voor mijn gezondheid in één week. Je zou er een verkoudheid van opdoen ;-)
De dingen die pijn doen weet ik wel, want dat voel je gewoon. Maar diegene die je niet voelt, die moet ik noteren. Een griepprik omdat ik chronisch ziek ben. Op het voorschrift schrijft ie: risicopatiënt. Chronisch zieken en ouderen moeten de prik krijgen. Ik behoor nog tot de eerste groep, maar 't voelt soms al zoals de tweede.
Hernia's doen precies geen winterslaap. Ik vrees het tegendeel, want de pijnstilling moet opnieuw straffer. Helaas doet diegene die "opgelost" was nu ook weer mee. Hij is nochtans operatief verwijderd, maar mijn vermoeden werd bevestigd. Ik kan de spieren en de tenen die pijn doen intussen goed herkennen. En nu was de pijn enkele centimeters verschoven. Dat lichaam zit raar in mekaar als ik aan mijn tenen voel welke ruggewervel kwaad wordt.
Statines moesten er ook bij sinds kort. Hij is ook op de hoogte van de nieuwe regel. Diabetici hebben nu strengere regels dan gezonde patiënten. Hij vindt het ook vreemd dat de cholesterol van mijn vriend het dubbele is van de mijne, en dat hij geen pillen moet nemen. Het zij zo...
Een nieuw fenomeen. Het is te zeggen, ik heb het al lang, misschien al enkele jaren. Maar het was nooit erg storend en het geeft geen pijn. Maar het wordt wel erger. Als ik een tijd achter het toetsenbord zit, wordt mijn rechterarm gevoelloos. Enkel de linkerkant van die arm en enkele spieren tot aan de schouder voelen loom aan. Ik maak er me zorgen over omdat het lijkt op de andere symptomen in mijn rug. De dokter bevestigt dat het mogelijk is. In elk geval een zenuw die gekneld raakt, maar omdat het tot de schouder en verder gaat kan het een beginnende hernia zijn. Ik zit niet op nummer vier te wachten, maar moet me geen zorgen maken. Hij merkt op dat het enkel gevoelloos is en geen pijn doet en dat is een goed teken. Waarop ik antwoord dat ik natuurlijk altijd onder de pijnstillers zit en misschien niks zou voelen als het al pijn deed. Dat kon ie alleen beamen.
Ik kom buiten met een nieuwe waslijst. Eén voor de apotheek. Zoals altijd is niet alles voorradig. Ik moet twee keer terugkomen, één keer om de sensoren op te pikken en één keer voor de rest van de lading. Dan weer naar de dokter om de griepspuit ook effectief te plaatsen. En donderdag naar het ziekenhuis voor de check-up en driemaandelijkse babbel.
Dus zes keer buitenkomen voor mijn gezondheid in één week. Je zou er een verkoudheid van opdoen ;-)
zondag 30 september 2012
De pil
Er is er nog eentje bij nu. Ik had al een hele apotheek bij, en nu nog een cholesterolpilletje. Ik moet zeggen dat ik dat niet verwacht had tien jaar geleden. Ik was niet bezig met dokters en medicijnen. Ik was ook kerngezond dus waarom zou je dan naar een dokter gaan? Je bent prima in orde als je geen medicijnen moet nemen. Zo werd het me aangeleerd.
Maar is dat ook zo? Nu betwijfel ik het. Ik kwam nooit bij een dokter maar was ik daarom gezond? Ik denk van niet. Ik heb vaak rugpijn gehad, maar ik stond er nooit bij stil. Ik voelde ook vaak dat de pijn uitstraalde naar mijn linkerbeen maar vond dat niet raar. Pas toen ik twee jaar geleden een maand in bed lag omdat ik niet meer kon gaan kwam er een diagnose. Drie hernia's onder elkaar in mijn rug. Misschien was ik die jaren daarvoor toch niet zo perfect gezond. Misschien had ik eerder bij de dokter moeten langsgaan.
Voor zolang ik me kon herinneren dronk ik veel. Water bedoel ik hè ! Soms in de zomer meer dan vijf liter per dag. Ik liet zelfs een Sipwell watercooler installeren omdat ik de aanvoer van flessenwater niet bij kon houden. Misschien was dat een voorbode van mijn diabetes, ik weet het niet. Ik ging ook nooit naar een dokter en mijn bloed werd nooit onderzocht. Nu heb ik trouwens moeite met 1.5l water per dag.
Ah ja, ik dronk ook heel veel. Nu bedoel ik wel alcohol. Misschien had ik veel nadorst, maar dat verklaart volgens mij geen vijf liter water per dag. En nu het over medicijnen gaat: dat was mijn medicijn. Het hielp tegen elke kwaal! Zowel lichamelijk als mentaal. Een beetje rugpijn, een griepje? Vodka! Een beetje depri, niet in slaap geraken? Vodka! Het werkte wonderwel.
Nu ik dat niet meer doe, neem ik wel medicijnen. Ze zorgen ervoor dat ik gezond blijf, en niet omgekeerd. Als ik teveel rugpijn heb moet ik pijnstillers nemen. Dat is niet ongezond zolang je de dosis in 't oog houdt. Rondlopen met rugpijn is wel ongezond, want het werkt enorm op je gemoed. Ook mentaal heb ik hulpmiddelen. De redenen waarom ik vroeger vodka dronk, zijn er vaak nog. Ik kan er veel beter mee om, maar in noodgevallen heb ik een kalmeerpil en een slaappil bij de hand. Dat is niet ongezond. Opnieuw vodka drinken, dat zou pas ongezond zijn.
Toch is dit minder aanvaard dan het andere. Iemand die een kalmeermiddel neemt of een slaapmiddel wordt bekeken als een zwakkeling. Iemand die elke vrijdag en zaterdag op café gaat om de stress van de week te verdrinken is een held. Toch een beetje een gekke redenering vind ik zo...
Maar is dat ook zo? Nu betwijfel ik het. Ik kwam nooit bij een dokter maar was ik daarom gezond? Ik denk van niet. Ik heb vaak rugpijn gehad, maar ik stond er nooit bij stil. Ik voelde ook vaak dat de pijn uitstraalde naar mijn linkerbeen maar vond dat niet raar. Pas toen ik twee jaar geleden een maand in bed lag omdat ik niet meer kon gaan kwam er een diagnose. Drie hernia's onder elkaar in mijn rug. Misschien was ik die jaren daarvoor toch niet zo perfect gezond. Misschien had ik eerder bij de dokter moeten langsgaan.
Voor zolang ik me kon herinneren dronk ik veel. Water bedoel ik hè ! Soms in de zomer meer dan vijf liter per dag. Ik liet zelfs een Sipwell watercooler installeren omdat ik de aanvoer van flessenwater niet bij kon houden. Misschien was dat een voorbode van mijn diabetes, ik weet het niet. Ik ging ook nooit naar een dokter en mijn bloed werd nooit onderzocht. Nu heb ik trouwens moeite met 1.5l water per dag.
Ah ja, ik dronk ook heel veel. Nu bedoel ik wel alcohol. Misschien had ik veel nadorst, maar dat verklaart volgens mij geen vijf liter water per dag. En nu het over medicijnen gaat: dat was mijn medicijn. Het hielp tegen elke kwaal! Zowel lichamelijk als mentaal. Een beetje rugpijn, een griepje? Vodka! Een beetje depri, niet in slaap geraken? Vodka! Het werkte wonderwel.
Nu ik dat niet meer doe, neem ik wel medicijnen. Ze zorgen ervoor dat ik gezond blijf, en niet omgekeerd. Als ik teveel rugpijn heb moet ik pijnstillers nemen. Dat is niet ongezond zolang je de dosis in 't oog houdt. Rondlopen met rugpijn is wel ongezond, want het werkt enorm op je gemoed. Ook mentaal heb ik hulpmiddelen. De redenen waarom ik vroeger vodka dronk, zijn er vaak nog. Ik kan er veel beter mee om, maar in noodgevallen heb ik een kalmeerpil en een slaappil bij de hand. Dat is niet ongezond. Opnieuw vodka drinken, dat zou pas ongezond zijn.
Toch is dit minder aanvaard dan het andere. Iemand die een kalmeermiddel neemt of een slaapmiddel wordt bekeken als een zwakkeling. Iemand die elke vrijdag en zaterdag op café gaat om de stress van de week te verdrinken is een held. Toch een beetje een gekke redenering vind ik zo...
woensdag 2 mei 2012
Vreemde gewoonte
Het kwam nogmaals ter sprake in gezelschap. En als ik erover praat kijkt men me aan alsof ik van Mars kom.
Ik heb eigenaardige eetgewoonten. Als ik erover praat, het maakt al niet uit met wie, zal men steevast verklaren dat ik gek ben. Dat was vroeger zo, toen ik het Atkinsdieet volgde, en dat is nu nog zo, nu ik mijn eigen manier heb gezocht en gevonden om mijn diabetes en gewicht onder controle te houden.
Het basisprincipe is eenvoudig. Als ik de richtlijnen van de diëtiste lees, doe ik het omgekeerde. Ik vind dan ook dat de richtlijnen die ik als diabeet krijg van een normale diëtiste ongezond. Ze heeft me immers al letterlijk gezegd dat ik veel te weinig koolhydraten eet. Ik zou minstens twee keer zoveel koolhydraten moeten eten dan wat ik nu eet. Ik zou dan voor de maaltijden twee keer zo veel insuline moeten inspuiten dan wat ik nu doe. Dat wil zeggen dat de kans op te hoge of te lage bloedsuikers hoger is dan wat ik nu doe. Mijn endocrinoloog geeft me trouwens gelijk in deze redenering.
Maar dan kom je op het tweede punt. Ik eet dus weinig koolhydraten en veel vetten. Daar is een hele simpele reden voor. Ik vind dat lekker. Ik heb een hekel aan boterhammen maar ben zot op kipcurry. Als ik een boterham met kipcurry eet, zal het dus meer kipcurry zijn dan brood. En uiteraard steigert de diëtiste als ze dat hoort. Het gezelschap aan tafel deed ook raar hoor, toen ik het zei.
Toch is dat niet ongezond. Ook daar heb ik de wetenschap en mijn endocrinoloog aan mijn zijde. Alle slaatjes die je koopt op basis van mayonaise zijn niet ongezond. Ik heb het dan over de samenstelling van de vetten. Dat komt omdat mayonaise op zich niet ongezond is, weer op basis van de vetten. Een pot echte mayonaise, dus geen lightversie of dressing bevat geen suikers en weinig verzadigde vetten. Zo zal gewone mayonaise slechts 5% verzadigde vetten bevatten van het 70 à 80% totale vetgehalte. Dat wil dus zeggen dat mayonaise je cholesterol niet beïnvloedt. Het is natuurlijk niet goed voor de lijn, maar dat is een ander verhaal.
Toch is het blijkbaar moeilijk te aanvaarden voor een diëtiste. Ik heb in het ziekenhuis al enkele diëtistes gehad, er is blijkbaar veel verloop. Telkens stoot ik op een enorme onwetendheid als ik dit vertel. Dat een potje kipcurry of krabsla maar 3 à 4 % verzadigd vet bevat geloven ze gewoon niet. Ze weten het ook niet, want in de cursus staat wellicht dat het niet goed is en daar blijft het bij. Toch volstaat het om even een willekeurig potje vast te pakken in de supermarkt om te zien dat ik gelijk heb.
De eerste diëtiste die ik in het ziekenhuis bezocht had nog nooit gehoord van het Atkinsdieet. Ze raadde het ten stelligste af, terwijl ze niet wist waar het over ging. Enkele maanden later bezocht ik haar weer en ze kende me nog. Omdat ze wist dat ik toch mijn opvatting niet zou veranderen (waarom zou ik als ik gelijk heb?) had ze wat opzoekwerk gedaan. Ze zei dat ze een duidelijke website had gevonden over het dieet. Dat zal wel zijn, want het was mijn eigen website. Nu zie ik haar soms nog terug. Ze moet er nog steeds om lachen.
Als je dit leest zou je denken dat ik moddervet moet zijn. Nu wil het toeval dat ik met mijn 78 kilo nog nooit zo mager was sinds mijn pubertijd. Ergens moet dus een addertje onder het gras zitten zeker? Neen hoor, het is enkel een kwestie van hoeveelheid. Als ik de raad van de diëtiste moet volgen, zou ik vijf boterhammen met kippewit moeten eten als ontbijt. Nu zijn het er drie met kipcurry of krabsla. Daar zit qua energetische waarde geen verschil op. En slaatjes met veel vet stillen de honger beter dan meer boterhammen.
Het is simpel als pompwater. Waarom wil niemand het dan geloven? Ik was nooit zo slank als nu en mijn cholesterol is nog maar 160 mg/dl. Bij mijn diagnose was het 195 en vóór mijn Atkinsdieet was het 240. Ergens moet ik dus gelijk hebben. Mijn dokter is alvast akkoord, want het zal hem worst wezen wat ik eet. Zolang de cijfertjes maar goed zijn.
Ik heb eigenaardige eetgewoonten. Als ik erover praat, het maakt al niet uit met wie, zal men steevast verklaren dat ik gek ben. Dat was vroeger zo, toen ik het Atkinsdieet volgde, en dat is nu nog zo, nu ik mijn eigen manier heb gezocht en gevonden om mijn diabetes en gewicht onder controle te houden.
Het basisprincipe is eenvoudig. Als ik de richtlijnen van de diëtiste lees, doe ik het omgekeerde. Ik vind dan ook dat de richtlijnen die ik als diabeet krijg van een normale diëtiste ongezond. Ze heeft me immers al letterlijk gezegd dat ik veel te weinig koolhydraten eet. Ik zou minstens twee keer zoveel koolhydraten moeten eten dan wat ik nu eet. Ik zou dan voor de maaltijden twee keer zo veel insuline moeten inspuiten dan wat ik nu doe. Dat wil zeggen dat de kans op te hoge of te lage bloedsuikers hoger is dan wat ik nu doe. Mijn endocrinoloog geeft me trouwens gelijk in deze redenering.
Maar dan kom je op het tweede punt. Ik eet dus weinig koolhydraten en veel vetten. Daar is een hele simpele reden voor. Ik vind dat lekker. Ik heb een hekel aan boterhammen maar ben zot op kipcurry. Als ik een boterham met kipcurry eet, zal het dus meer kipcurry zijn dan brood. En uiteraard steigert de diëtiste als ze dat hoort. Het gezelschap aan tafel deed ook raar hoor, toen ik het zei.
Toch is dat niet ongezond. Ook daar heb ik de wetenschap en mijn endocrinoloog aan mijn zijde. Alle slaatjes die je koopt op basis van mayonaise zijn niet ongezond. Ik heb het dan over de samenstelling van de vetten. Dat komt omdat mayonaise op zich niet ongezond is, weer op basis van de vetten. Een pot echte mayonaise, dus geen lightversie of dressing bevat geen suikers en weinig verzadigde vetten. Zo zal gewone mayonaise slechts 5% verzadigde vetten bevatten van het 70 à 80% totale vetgehalte. Dat wil dus zeggen dat mayonaise je cholesterol niet beïnvloedt. Het is natuurlijk niet goed voor de lijn, maar dat is een ander verhaal.
Toch is het blijkbaar moeilijk te aanvaarden voor een diëtiste. Ik heb in het ziekenhuis al enkele diëtistes gehad, er is blijkbaar veel verloop. Telkens stoot ik op een enorme onwetendheid als ik dit vertel. Dat een potje kipcurry of krabsla maar 3 à 4 % verzadigd vet bevat geloven ze gewoon niet. Ze weten het ook niet, want in de cursus staat wellicht dat het niet goed is en daar blijft het bij. Toch volstaat het om even een willekeurig potje vast te pakken in de supermarkt om te zien dat ik gelijk heb.
De eerste diëtiste die ik in het ziekenhuis bezocht had nog nooit gehoord van het Atkinsdieet. Ze raadde het ten stelligste af, terwijl ze niet wist waar het over ging. Enkele maanden later bezocht ik haar weer en ze kende me nog. Omdat ze wist dat ik toch mijn opvatting niet zou veranderen (waarom zou ik als ik gelijk heb?) had ze wat opzoekwerk gedaan. Ze zei dat ze een duidelijke website had gevonden over het dieet. Dat zal wel zijn, want het was mijn eigen website. Nu zie ik haar soms nog terug. Ze moet er nog steeds om lachen.
Als je dit leest zou je denken dat ik moddervet moet zijn. Nu wil het toeval dat ik met mijn 78 kilo nog nooit zo mager was sinds mijn pubertijd. Ergens moet dus een addertje onder het gras zitten zeker? Neen hoor, het is enkel een kwestie van hoeveelheid. Als ik de raad van de diëtiste moet volgen, zou ik vijf boterhammen met kippewit moeten eten als ontbijt. Nu zijn het er drie met kipcurry of krabsla. Daar zit qua energetische waarde geen verschil op. En slaatjes met veel vet stillen de honger beter dan meer boterhammen.
Het is simpel als pompwater. Waarom wil niemand het dan geloven? Ik was nooit zo slank als nu en mijn cholesterol is nog maar 160 mg/dl. Bij mijn diagnose was het 195 en vóór mijn Atkinsdieet was het 240. Ergens moet ik dus gelijk hebben. Mijn dokter is alvast akkoord, want het zal hem worst wezen wat ik eet. Zolang de cijfertjes maar goed zijn.
donderdag 15 december 2011
Griep
zal ik dit jaar niet krijgen. Ik krijg het eigenlijk bijna nooit. Ik kan me zelfs niet herinneren wanneer de laatste keer is geweest.
Maar dit jaar dus zeker niet. Ik heb van meneer doktoor Agrippal gekregen. De beruchte griepprik. Hij vindt het heel belangrijk dat ik die laat zetten. Eerst een voorschrift gekregen, dan opgehaald bij de apotheek en nu moet ik terug om de prik te ontvangen.
Bij mijn periodiek bezoekje bij de dokter vorige week kwam het plots ter sprake. Of hij me dat al had voorgesteld. Hij moet dat immers doen bij zwangere vrouwen, oudere mensen en chronisch zieken. Ik schrok niet van dat woord, maar hij dus wel. Meteen verontschuldigde hij zich dat ie dit label op mij had gekleefd. Maar dat moest ik niet persoonlijk nemen, medisch gezien ben ik dus een chronisch zieke.
Gelukkig voelt het zo niet meer. Nadat ik mijn diagnose kreeg was het wel even anders. Zelfs een hele lange "even". Het gevoel dat ik had met de inspuitingen was zeker dat van een chronisch zieke. Ik kon geen stap meer zetten of ik was moe. Het heeft geduurd tot de insulinepomp tot het beter werd. En nu durf ik zelfs zeggen dat ik me opnieuw helemaal normaal voel. Dat ik na een zondagnamiddag geocachen moe ben, is een zegen. Niet dat ik graag moe ben, maar voor mijn diagnose zou ik even moe geweest zijn na zo'n namiddagje wandelen. Ik moet dus behoorlijk normaal zijn nu :-)
Maar dat het dan chronisch ziek moet heten, het zij zo... Ik voel wel dat de minste verkoudheid nu twee weken kan aanslepen, terwijl dat vroeger op een dag of twee verslagen was. Wellicht zou het met de griep even erg zijn, volgens de dokter. Hoewel hij beweert dat ik niet zieker zou worden dan een patiënt die geen diabetes heeft, maar de kans op complicaties zoals een longontsteking zou veel hoger zijn.
Dus hup, nu terug naar de dokter. Allee, morgen eerste werk. Dan prikt ie me ik weet niet waar, en ik ben safe voor één jaar.
Maar dit jaar dus zeker niet. Ik heb van meneer doktoor Agrippal gekregen. De beruchte griepprik. Hij vindt het heel belangrijk dat ik die laat zetten. Eerst een voorschrift gekregen, dan opgehaald bij de apotheek en nu moet ik terug om de prik te ontvangen.
Bij mijn periodiek bezoekje bij de dokter vorige week kwam het plots ter sprake. Of hij me dat al had voorgesteld. Hij moet dat immers doen bij zwangere vrouwen, oudere mensen en chronisch zieken. Ik schrok niet van dat woord, maar hij dus wel. Meteen verontschuldigde hij zich dat ie dit label op mij had gekleefd. Maar dat moest ik niet persoonlijk nemen, medisch gezien ben ik dus een chronisch zieke.
Gelukkig voelt het zo niet meer. Nadat ik mijn diagnose kreeg was het wel even anders. Zelfs een hele lange "even". Het gevoel dat ik had met de inspuitingen was zeker dat van een chronisch zieke. Ik kon geen stap meer zetten of ik was moe. Het heeft geduurd tot de insulinepomp tot het beter werd. En nu durf ik zelfs zeggen dat ik me opnieuw helemaal normaal voel. Dat ik na een zondagnamiddag geocachen moe ben, is een zegen. Niet dat ik graag moe ben, maar voor mijn diagnose zou ik even moe geweest zijn na zo'n namiddagje wandelen. Ik moet dus behoorlijk normaal zijn nu :-)
Maar dat het dan chronisch ziek moet heten, het zij zo... Ik voel wel dat de minste verkoudheid nu twee weken kan aanslepen, terwijl dat vroeger op een dag of twee verslagen was. Wellicht zou het met de griep even erg zijn, volgens de dokter. Hoewel hij beweert dat ik niet zieker zou worden dan een patiënt die geen diabetes heeft, maar de kans op complicaties zoals een longontsteking zou veel hoger zijn.
Dus hup, nu terug naar de dokter. Allee, morgen eerste werk. Dan prikt ie me ik weet niet waar, en ik ben safe voor één jaar.
zaterdag 22 oktober 2011
Gemoedsrust
Daar was het om te doen. Niet alleen de sensor, maar het levenswerk dat ik gestart ben. Waauw dat klinkt heavy.
Maar het is ook wel wat. Aanvaarden wat je niet kan veranderen. Veranderen wat je kan veranderen. Onderscheid maken tussen deze twee. Het is ons gebedje. Eigenlijk staat er nog "God, " voor maar die laten we wijselijk weg.
En de bedoeling was dus: gemoedsrust. Kalm blijven, rustig zijn, niet piekeren, geen angst. Dat heet dan gelukkig zijn, zeker? Het plan was gestart bij de huisdokter. Hij helpt me veel met vanalles en nog wat. Ik was zenuwachtig, soms extreem veel. Daar gaf hij een pilletje voor. Uni-tranxene. Ik sliep slecht, soms een hele nacht niet. Daar gaf hij ook een pilletje voor. Zolpidem.
Maar er was nog iets. Ik kon het niet uitleggen, maar het was heel akelig. Zonder dat er een reden was werd ik plots heel angstig. Ik ging beven, zweten, ademde moeilijk en kon moeilijk praten. Dat waren de symptomen, maar ik kon ze moeilijk uitleggen. Ik deed toch een poging en plots ging de telefoon in de spreekkamer. Het is een hippe dokter, hij heeft ook een hippe telefoon. Maar het geluidje van de bel is oorverdovend schel en ik schrok zo erg dat ik bijna van de stoel viel.
Het telefoongesprek was direct gedaan, maar de dokter zag direct dat er iets niet klopte bij zijn patiënt. De symptomen die ik probeerde uit te leggen waren plots daar. Beven, zweten, stotteren, grote angst. Hij vroeg waarvoor ik bang was en ik wist het niet. Het was dus een angstaanval. Ik moest in zo'n zakje de lucht uitademen en weer inademen. Dan gebeurt er iets in je hoofd waardoor het mindert. Hij herkende het en gaf er een pilletje voor. Alprazolam.
De pilletjes werkten goed. Als er iets gebeurde, nam ik er één. Maar er gebeurde veel en ik nam ze ook preventief. Mijn psychologe vond dat we hier wat aandacht aan moesten geven. Waarom ben je onrustig? Angstig? Slapeloos? Ze deed haar werk heel goed. Mijn dosering veranderde naar "indien nodig". Een kalmeerpil enkel als je veel stress hebt. Slaappil als je écht niet kan slapen. Angstremmer alleen bij een angstaanval.
Maar toen kreeg ik diabetes. Het had hier allemaal niks mee te maken, maar het kwam er wel bij. De behandeling lukte allemaal wel goed, ik kreeg veel complimenten van de specialist. Mijn getallen waren altijd goed. Maar het voelde helemaal niet goed. De vermoeidheid is opgelost sinds ik een insulinepomp heb.
Maar er was een laatste stuk van de puzzel. Sinds ik diabetes heb, kreeg ik opnieuw meer angstaanvallen. Ze kwamen telkens (of toch vaak) een half uur na een hypo (dus als je suiker te laag staat). Ik kreeg ze ook als ik dacht dat ik een hypo had, terwijl er niks aan de hand was. Ik kreeg het gevoel dat ik een serieuze stap achteruit was gegaan. De moeite die de psychologe had gedaan was voor een stuk verknoeid.
Medepatiënten vertelden me dat het normaal was, dat ik zo'n hypo's maar moest gewoon worden. Maar 1,5 jaar na de diagnose ben ik ze nog niet gewoon. Ik krijg er niet veel, want mijn cijfertjes zijn goed, remember? Maar het feit dat ik weet dat het toch soms gebeurt, maakt me ongerust. En daardoor dus ook weer vaker een angstaanval, of het begin van één. Weer meer pilletjes...
Maar nu dus niet meer. De sensor is geen stukje van de puzzel maar een heel groot stuk van de puzzel. Zo voelt het nu toch aan. OK, het kost heel wat centen, maar gemoedsrust vind ik onbetaalbaar. Na één dag voelt het al heel goed. Ik maak me geen zorgen meer, want als er iets is piept ie. Hij is voorlopig nog wat ongeruster dan mezelf, want hij piept ook als het nog niet nodig is. Maar dat regelen we wel.
De programmeur gaat zijn gemoedsrust nu programmeren ;-)
Maar het is ook wel wat. Aanvaarden wat je niet kan veranderen. Veranderen wat je kan veranderen. Onderscheid maken tussen deze twee. Het is ons gebedje. Eigenlijk staat er nog "God, " voor maar die laten we wijselijk weg.
En de bedoeling was dus: gemoedsrust. Kalm blijven, rustig zijn, niet piekeren, geen angst. Dat heet dan gelukkig zijn, zeker? Het plan was gestart bij de huisdokter. Hij helpt me veel met vanalles en nog wat. Ik was zenuwachtig, soms extreem veel. Daar gaf hij een pilletje voor. Uni-tranxene. Ik sliep slecht, soms een hele nacht niet. Daar gaf hij ook een pilletje voor. Zolpidem.
Maar er was nog iets. Ik kon het niet uitleggen, maar het was heel akelig. Zonder dat er een reden was werd ik plots heel angstig. Ik ging beven, zweten, ademde moeilijk en kon moeilijk praten. Dat waren de symptomen, maar ik kon ze moeilijk uitleggen. Ik deed toch een poging en plots ging de telefoon in de spreekkamer. Het is een hippe dokter, hij heeft ook een hippe telefoon. Maar het geluidje van de bel is oorverdovend schel en ik schrok zo erg dat ik bijna van de stoel viel.
Het telefoongesprek was direct gedaan, maar de dokter zag direct dat er iets niet klopte bij zijn patiënt. De symptomen die ik probeerde uit te leggen waren plots daar. Beven, zweten, stotteren, grote angst. Hij vroeg waarvoor ik bang was en ik wist het niet. Het was dus een angstaanval. Ik moest in zo'n zakje de lucht uitademen en weer inademen. Dan gebeurt er iets in je hoofd waardoor het mindert. Hij herkende het en gaf er een pilletje voor. Alprazolam.
De pilletjes werkten goed. Als er iets gebeurde, nam ik er één. Maar er gebeurde veel en ik nam ze ook preventief. Mijn psychologe vond dat we hier wat aandacht aan moesten geven. Waarom ben je onrustig? Angstig? Slapeloos? Ze deed haar werk heel goed. Mijn dosering veranderde naar "indien nodig". Een kalmeerpil enkel als je veel stress hebt. Slaappil als je écht niet kan slapen. Angstremmer alleen bij een angstaanval.
Maar toen kreeg ik diabetes. Het had hier allemaal niks mee te maken, maar het kwam er wel bij. De behandeling lukte allemaal wel goed, ik kreeg veel complimenten van de specialist. Mijn getallen waren altijd goed. Maar het voelde helemaal niet goed. De vermoeidheid is opgelost sinds ik een insulinepomp heb.
Maar er was een laatste stuk van de puzzel. Sinds ik diabetes heb, kreeg ik opnieuw meer angstaanvallen. Ze kwamen telkens (of toch vaak) een half uur na een hypo (dus als je suiker te laag staat). Ik kreeg ze ook als ik dacht dat ik een hypo had, terwijl er niks aan de hand was. Ik kreeg het gevoel dat ik een serieuze stap achteruit was gegaan. De moeite die de psychologe had gedaan was voor een stuk verknoeid.
Medepatiënten vertelden me dat het normaal was, dat ik zo'n hypo's maar moest gewoon worden. Maar 1,5 jaar na de diagnose ben ik ze nog niet gewoon. Ik krijg er niet veel, want mijn cijfertjes zijn goed, remember? Maar het feit dat ik weet dat het toch soms gebeurt, maakt me ongerust. En daardoor dus ook weer vaker een angstaanval, of het begin van één. Weer meer pilletjes...
Maar nu dus niet meer. De sensor is geen stukje van de puzzel maar een heel groot stuk van de puzzel. Zo voelt het nu toch aan. OK, het kost heel wat centen, maar gemoedsrust vind ik onbetaalbaar. Na één dag voelt het al heel goed. Ik maak me geen zorgen meer, want als er iets is piept ie. Hij is voorlopig nog wat ongeruster dan mezelf, want hij piept ook als het nog niet nodig is. Maar dat regelen we wel.
De programmeur gaat zijn gemoedsrust nu programmeren ;-)
zondag 9 oktober 2011
Punten
Ik geef mezelf punten. Het idee komt zowel van mijn huisdokter als van de psychologe die ik vroeger bezocht. Pas vorige week heb ik beseft dat de twee manieren van punten geven erg op elkaar lijken.
Mijn huisdokter heeft me veel medicatie gegeven toen ik problemen kreeg met mijn rug. Na een tijd kon ik niet meer gaan, ik geraakte ook niet meer op consultatie. Dus elke maandag kwam hij langs, en zat ie naast mijn bed. Al vanaf het begin vroeg ie: hoeveel pijn heb je nu. Op een schaal van 0 tot 10. Dat is ne klassieker.
Probleem was natuurlijk dat je de schaal baseert op wat je kent. De nul is simpel, dat is geen pijn. De 10 is de ergste pijn die je ooit hebt gevoeld. Probleem was dat ik na één week in bed moest zeggen dat ik op 10 stond. En de volgende week had ik ondanks meer medicatie nog meer pijn. Dan moet je dus de schaal verleggen. Zeggen dat je alles bijvoorbeeld halveert. Je had 10, en nu noem je dat een vijf. Deze week voelde je een 12, en dus noem je dat 6. Dan creëer je wat ruimte.
Dit heb ik twee keer gedaan. Op het einde zat ik dus met een schaal die normaal tot 30 zou gaan, maar dat was dan de 10. Dan ben ik geopereerd en daarna was alles weg, dus ik had weer 0.
Naast de pijnschaal, heb ik een gelukschaal. Hoe gelukkig ben je? Dat kan je dus meten. De principes zijn dezelfde, alleen de schaal is lastiger. Want je kan onder nul gaan. Je kan ongelukkiger worden dan 0. Je kan niet minder pijn hebben dan geen pijn.
Maar die grenzen zijn voor mij heel duidelijk geworden. Ik ben ooit heel ongelukkig geweest, en dat noem je 0. Maar ook heel gelukkig, over een lange periode, en dat noem ik 10. Ik heb met de psychologe destijds afgesproken dat ik niet te pas en te onpas de score verander. Je mag maximum 1 punt verhogen/verlagen en je moet voor elke stap een duidelijke reden hebben. Het mag ook enkel gaan over langdurige invloeden op je geluk. Een mooie vlinder of een vogeltje dat fluit, telt dus niet mee.
Zo heb ik bijvoorbeeld 1 punt bijgegeven omdat ik blog. Het werkt therapeutisch voor mij, en dat was een punt waard. Een tijd geleden is er een punt afgegaan door mijn werk. Vroeger was het allemaal leuker en er was minder stress.
Mijn gelukscore hou ik voor mezelf. Ik zal ze wel eens mailen :)
Mijn pijnscore staat nu op 1. Dat dank ik aan de Tramadol die ik af en toe neem. Ik mag er maximaal 3 per dag nemen, nu is dat minder dan 1 per dag. Gelukkig ! Een punt bij de gelukscore. Nee, grapje... te kort hé.
Maar een paar weken geleden was dat nog 2 en 3. Als je dat op de oude pijnschaal meet was dat 6 tot 9. Toch gek hé, nu kan ik dat redelijk verdragen. Vroeger had ik moord en brand geschreeuwd.
Mijn huisdokter heeft me veel medicatie gegeven toen ik problemen kreeg met mijn rug. Na een tijd kon ik niet meer gaan, ik geraakte ook niet meer op consultatie. Dus elke maandag kwam hij langs, en zat ie naast mijn bed. Al vanaf het begin vroeg ie: hoeveel pijn heb je nu. Op een schaal van 0 tot 10. Dat is ne klassieker.
Probleem was natuurlijk dat je de schaal baseert op wat je kent. De nul is simpel, dat is geen pijn. De 10 is de ergste pijn die je ooit hebt gevoeld. Probleem was dat ik na één week in bed moest zeggen dat ik op 10 stond. En de volgende week had ik ondanks meer medicatie nog meer pijn. Dan moet je dus de schaal verleggen. Zeggen dat je alles bijvoorbeeld halveert. Je had 10, en nu noem je dat een vijf. Deze week voelde je een 12, en dus noem je dat 6. Dan creëer je wat ruimte.
Dit heb ik twee keer gedaan. Op het einde zat ik dus met een schaal die normaal tot 30 zou gaan, maar dat was dan de 10. Dan ben ik geopereerd en daarna was alles weg, dus ik had weer 0.
Naast de pijnschaal, heb ik een gelukschaal. Hoe gelukkig ben je? Dat kan je dus meten. De principes zijn dezelfde, alleen de schaal is lastiger. Want je kan onder nul gaan. Je kan ongelukkiger worden dan 0. Je kan niet minder pijn hebben dan geen pijn.
Maar die grenzen zijn voor mij heel duidelijk geworden. Ik ben ooit heel ongelukkig geweest, en dat noem je 0. Maar ook heel gelukkig, over een lange periode, en dat noem ik 10. Ik heb met de psychologe destijds afgesproken dat ik niet te pas en te onpas de score verander. Je mag maximum 1 punt verhogen/verlagen en je moet voor elke stap een duidelijke reden hebben. Het mag ook enkel gaan over langdurige invloeden op je geluk. Een mooie vlinder of een vogeltje dat fluit, telt dus niet mee.
Zo heb ik bijvoorbeeld 1 punt bijgegeven omdat ik blog. Het werkt therapeutisch voor mij, en dat was een punt waard. Een tijd geleden is er een punt afgegaan door mijn werk. Vroeger was het allemaal leuker en er was minder stress.
Mijn gelukscore hou ik voor mezelf. Ik zal ze wel eens mailen :)
Mijn pijnscore staat nu op 1. Dat dank ik aan de Tramadol die ik af en toe neem. Ik mag er maximaal 3 per dag nemen, nu is dat minder dan 1 per dag. Gelukkig ! Een punt bij de gelukscore. Nee, grapje... te kort hé.
Maar een paar weken geleden was dat nog 2 en 3. Als je dat op de oude pijnschaal meet was dat 6 tot 9. Toch gek hé, nu kan ik dat redelijk verdragen. Vroeger had ik moord en brand geschreeuwd.
maandag 3 oktober 2011
Vandaag
Dag per dag. Vandaag niet. Ik heb het drie dagen volgehouden. Niet schrikken! Ik heb het over de impulsieve aankoop van vorige week dinsdag. Ik ging een yogamatje kopen in de Decathon en ik zag een leuke wandelGPS liggen. Ik heb hem niet gekocht, want dat zou impulsief geweest zijn. Maar drie dagen later is dat niet meer hé. Dan is het doordacht. Not!
Ik kon het gewoon niet laten, en heb hem vrijdag online besteld. Dat scheelt een hoop centen, want dan betaal ik geen BTW. Nee hoor, want ik heb hem nodig voor mijn bedrijfje. Hoe ik dat aan de belastingscontroleur ga uitleggen, dat is een zorg voor later. Misschien heb ik wel een teambuilding event georganiseerd. Dat er maar één werknemer kwam opdagen, tja... kan ik toch niets aan doen?
Maar het zal dus beter gaan. Slechts één keer heb ik een lange geocache wandeling gedaan en ik vond het heel erg leuk. En komt nog eens bij dat ik dat nu ook gewoon kan. En nee, dat ligt niet voor de hand voor een patiënt zoals ik ;)
Vanmorgen was ik bij mijn huisdokter voor mijn tweemaandelijkse koffieklets. Helaas zonder koffie, maar kletsen kunnen we. Maar het is dus altijd met een reden. En nu was het kwaal nummer 7: de hernia. Allee, ik weet niet de welke, één van de... Ik probeer uit te leggen dat de pijn erger is de laatste maand, en dat de uitstraling naar mijn voet anders is. Het is een paar tenen verschoven. Wellicht is het dus een volgende wervelschijf die moeilijk doet, en foto's uit de oude doos bevestigen dat het wel zou kunnen. Die voorspelden niet veel goeds.
Maar meneer doktoor vond dat niet zo belangrijk. Naast de pijnstillers die ik al neem sinds februari, heb ik opnieuw het paardemiddel Tramadol gekregen. Een pijnstiller die verwant is met morfine, maar minder sterk. Toch wel mee uitkijken, want het is van het type: 3 x per dag, indien nodig. Daar gaan we weer! Wanneer is het nodig? Nu nu nu! Het doet pijn!
Dat de rug weer tegenwerkt heeft waarschijnlijk te maken met de activiteiten die ik doe omdat mijn insulinepompje me fitter heeft gemaakt. Wandelen, elektrieken, mindfulness (ja hoor, goed voor de mind, slecht voor de rug), café's en kroegentochten... Het is een pak meer op korte tijd. En dan moet ik leren om mijn rug te ontzien. 20 lessen bij de kine hebben me dat geleerd, maar het blijft niet altijd hangen hé.
Maar we hebben goede afspraken gemaakt. Enkel als het aanvoelt alsof het erger is dan vroeger neem ik een Tramadolleke. Want als je zegt "indien nodig", ja dat is altijd. Er is altijd pijn, alleen staat de volumeknop soms zachter. En vermits het medicijn een opiaat is, kan het ook verslavend zijn. Geen goed idee voor mij.
In elk geval, vanmiddag heb ik er ééntje genomen, en het is een wonderding. Alle pijn helemaal weg. We zullen zien, maar dat het goed werkt is al een goed teken. Vóór mijn operatie nam ik het ook, en toen deed het niks. Maar toen deden de andere pilletjes ook niks. Nu wel, dus we blijven positief.
Ik kon het gewoon niet laten, en heb hem vrijdag online besteld. Dat scheelt een hoop centen, want dan betaal ik geen BTW. Nee hoor, want ik heb hem nodig voor mijn bedrijfje. Hoe ik dat aan de belastingscontroleur ga uitleggen, dat is een zorg voor later. Misschien heb ik wel een teambuilding event georganiseerd. Dat er maar één werknemer kwam opdagen, tja... kan ik toch niets aan doen?
Maar het zal dus beter gaan. Slechts één keer heb ik een lange geocache wandeling gedaan en ik vond het heel erg leuk. En komt nog eens bij dat ik dat nu ook gewoon kan. En nee, dat ligt niet voor de hand voor een patiënt zoals ik ;)
Vanmorgen was ik bij mijn huisdokter voor mijn tweemaandelijkse koffieklets. Helaas zonder koffie, maar kletsen kunnen we. Maar het is dus altijd met een reden. En nu was het kwaal nummer 7: de hernia. Allee, ik weet niet de welke, één van de... Ik probeer uit te leggen dat de pijn erger is de laatste maand, en dat de uitstraling naar mijn voet anders is. Het is een paar tenen verschoven. Wellicht is het dus een volgende wervelschijf die moeilijk doet, en foto's uit de oude doos bevestigen dat het wel zou kunnen. Die voorspelden niet veel goeds.
Maar meneer doktoor vond dat niet zo belangrijk. Naast de pijnstillers die ik al neem sinds februari, heb ik opnieuw het paardemiddel Tramadol gekregen. Een pijnstiller die verwant is met morfine, maar minder sterk. Toch wel mee uitkijken, want het is van het type: 3 x per dag, indien nodig. Daar gaan we weer! Wanneer is het nodig? Nu nu nu! Het doet pijn!
Dat de rug weer tegenwerkt heeft waarschijnlijk te maken met de activiteiten die ik doe omdat mijn insulinepompje me fitter heeft gemaakt. Wandelen, elektrieken, mindfulness (ja hoor, goed voor de mind, slecht voor de rug), café's en kroegentochten... Het is een pak meer op korte tijd. En dan moet ik leren om mijn rug te ontzien. 20 lessen bij de kine hebben me dat geleerd, maar het blijft niet altijd hangen hé.
Maar we hebben goede afspraken gemaakt. Enkel als het aanvoelt alsof het erger is dan vroeger neem ik een Tramadolleke. Want als je zegt "indien nodig", ja dat is altijd. Er is altijd pijn, alleen staat de volumeknop soms zachter. En vermits het medicijn een opiaat is, kan het ook verslavend zijn. Geen goed idee voor mij.
In elk geval, vanmiddag heb ik er ééntje genomen, en het is een wonderding. Alle pijn helemaal weg. We zullen zien, maar dat het goed werkt is al een goed teken. Vóór mijn operatie nam ik het ook, en toen deed het niks. Maar toen deden de andere pilletjes ook niks. Nu wel, dus we blijven positief.
vrijdag 26 augustus 2011
Meneer doktoor
Ik was deze morgen bij mijn huisarts. Niet dat er serieuze problemen zijn, ik ging gewoon eens langs. Dat klinkt raar hé, ik ging eens langs... Net of je op bezoek gaat bij een kameraad. Eventjes een klapke doen. Wat praten over koetjes en kalfjes.
Pas op, ik moest er wel zijn hoor. Maar het was niet dringend. Wat medicijnen die bijna op zijn, een brief afgeven die ik had gekregen in het ziekenhuis. Ik ben de laatste jaren wel veranderd op dat gebied. Vier jaar geleden had ik helemaal geen huisarts, ik had dat nooit nodig. Het is te zeggen, ik dacht dat ik dat niet nodig had. Een kwaaltje hier en daar, dat lost zichzelf op.
Maar ik ben er terecht gekomen met serieuze klachten. De eerste keer dat ik hem bezocht verwees hij me door naar de spoedafdeling omdat hij zich zorgen maakte over mij. Dat zegt iets over hoe groot de drempel voor mij toen was.
Nu praten we over hoe het gaat. Eerst de insulinepomp, natuurlijk. Die had ie nog niet gezien. Hij kent er ook niet heel veel van, denk ik, maar hij was blij dat alles vlot verliep. En hoe gaat het met de rug? Bwah.. ça va. Er zijn van die dagen... En met het werk? Stress? Hoe is 't met uw gemoed? Ja veel stress deze week, maar het gemoed is weer goed!
Zalig toch, hé. Volgende maand of de maand daarna ga ik terug. Altijd met een reden, maar ook altijd omdat hij dat zo ongewoon goed doet. Het is een halve psycholoog, denk ik soms. En hij kent me door en door.
Hij heeft me ook doorverwezen naar de chirurg die mijn hernia opereerde en naar een psychologe toen ik me niet zo goed voelde. En daar, hetzelfde verhaal. Mensen die me direct au sérieux nemen en luisteren naar je bekommernissen.
Ik vraag me echt af waarom ik vroeger zo bang was om naar een dokter te stappen. Misschien heb ik gewoon veel geluk met die van mij...
Pas op, ik moest er wel zijn hoor. Maar het was niet dringend. Wat medicijnen die bijna op zijn, een brief afgeven die ik had gekregen in het ziekenhuis. Ik ben de laatste jaren wel veranderd op dat gebied. Vier jaar geleden had ik helemaal geen huisarts, ik had dat nooit nodig. Het is te zeggen, ik dacht dat ik dat niet nodig had. Een kwaaltje hier en daar, dat lost zichzelf op.
Maar ik ben er terecht gekomen met serieuze klachten. De eerste keer dat ik hem bezocht verwees hij me door naar de spoedafdeling omdat hij zich zorgen maakte over mij. Dat zegt iets over hoe groot de drempel voor mij toen was.
Nu praten we over hoe het gaat. Eerst de insulinepomp, natuurlijk. Die had ie nog niet gezien. Hij kent er ook niet heel veel van, denk ik, maar hij was blij dat alles vlot verliep. En hoe gaat het met de rug? Bwah.. ça va. Er zijn van die dagen... En met het werk? Stress? Hoe is 't met uw gemoed? Ja veel stress deze week, maar het gemoed is weer goed!
Zalig toch, hé. Volgende maand of de maand daarna ga ik terug. Altijd met een reden, maar ook altijd omdat hij dat zo ongewoon goed doet. Het is een halve psycholoog, denk ik soms. En hij kent me door en door.
Hij heeft me ook doorverwezen naar de chirurg die mijn hernia opereerde en naar een psychologe toen ik me niet zo goed voelde. En daar, hetzelfde verhaal. Mensen die me direct au sérieux nemen en luisteren naar je bekommernissen.
Ik vraag me echt af waarom ik vroeger zo bang was om naar een dokter te stappen. Misschien heb ik gewoon veel geluk met die van mij...
Abonneren op:
Posts (Atom)