Neveneffecten

Er gebeurde iets vreemd de laatste tijd. Ik wist wel hoe het kwam, maar net omdat alles een beetje langzamer gaat dringt het niet zo snel door.

Ik heb misschien wel een beetje de naam om een zware voet te hebben. Ikzelf vind dat relatief want erg veel snelheidsboetes zijn er toch nooit echt geweest. Wat ik zeker wel altijd al had, is nu een frustratie omdat de familiewagen minder snel accelereert dan mijn oude Peugeot 206 GTI. Dat was nu eenmaal mijn droomautootje, en dat gaat nog een tijd zo blijven.

Maar het moet dus vooruit gaan. Pas op, het gaat dan niet meteen over hoge cijfers op de snelheidsmeter, maar wel op de toerenteller. Het belangrijkste is dat ie snel weg is aan het rode licht en dat ie snel optrekt als ik op de autosnelweg iemand inhaal. Voor zover dat lukt probeer ik dan de toegelaten snelheid niet te erg te overschrijden.

En toen, zomaar ineens, zonder waarschuwing, was het helemaal weg. Het gevoel dat ik dat zo belangrijk vind, de kick die het zelfs in mijn tragere familiewagen geeft (dat valt nog best mee hoor), het was helemaal weg. Ik stond aan het rode licht altijd op het rechtse rijvak. Samen met de vrachtwagens kwam mijn grijze sedan op snelheid. Ik was plots 20 jaar ouder geworden.

Het kwam even snel weer terug. Dat gebeurde deze week. Plots was die goesting weer daar om eens links te staan en eerst weg te zijn als het licht weer groen werd. De oude gewoonte om een langere reisweg te kiezen dan nodig, zomaar voor de fun, was weer daar.

Het lag aan Targinact, de pijnstiller die ik lang genomen heb. De hernia was zo erg dat dat soort medicijn lange tijd nodig was, maar het had een heel duidelijk effect op mijn brein. Het slechte geheugen werd nog veel slechter. De concentratie werd slechter en de tijd dat ik ze kon vasthouden korter. Daarom was ik bang om meer op het gaspedaal te drukken. Ik reed net in een vertraagde film. Het is trouwens ook in deze periode dat ik voor de allereerste keer een beetje blikschade had. In de ondergrondse garage was de concentratie eventjes minder en ik heb de muur geraakt. In mijn 25 jaar rijervaring gebeurde dat nooit. Het is niks erg hoor, enkele schrammetjes op de plastic bumper kan de familiewagen wel aan.

Ik ben in elk geval blij. Blij dat ik me weer de leeftijd voel die ik echt ben.

Een jonge twintiger :D

Het goede voorbeeld

Ik was aan 't zoeken naar een foto waar je nog duidelijk op ziet hoe hij eruit zag. Helaas herken ik het niet meer zo goed, dus ik kan niet aanduiden welk model het exact was. Volgens mij kocht mijn vader vroeger altijd een Peugeot 405. Alleen, als ik dat Google kom ik foto's tegen van een auto die veel te hip is om deze uitleg verder te zetten. Het zal dus wellicht een ander model geweest zijn. Ik denk dan ook dat het wellicht een ander cijfer was. 504 zou kunnen , 505 ook. Maar ook daar laat mijn geheugen me in de steek. De foto's doen nergens een belletje rinkelen.

Feit is wel dat het telkens dezelfde was. Ik herinner me de opeenvolgende wagens die tweedehands werden aangeschaft, en telkens was het dus die Peugeot. Ik was me zeker niet bewust van wat voor een wagen dat was, want ik was nog veel te jong. Ik weet alleen dat met de jaren mijn smaak in auto's, die volgens de medemensen die me kennen heel erg vreemd is, toen ontstaan is. Wacht! Ik bedoel dus niet dat ik het van mijn vader geleerd heb, hè! Helemaal in tegendeel zelfs. Al wat bij ons in huis kwam van familiewagen, daar had ik een absolute hekel aan. Het was altijd een vreselijk trage diesel die geen pit had en veel roest. Toen was dat nog zo, auto's roestten toen nog.

Het toppunt is wellicht dit vehikel. Ook hier kan ik me vergissen van model, ik weet dat het een grijze was. Wij noemden het de tank en ik heb er zelf ook nog mee gereden. Waarom we dit ooit hebben gekocht, ik weet het niet. Het was uiteraard mijn vader die de beslissing nam, dus ook toen we oud genoeg waren om met de auto te rijden, hadden we geen stemrecht.

Toch is er op een bepaald moment een kentering gekomen. Ik weet niet waarom, maar plots werd er een hippe kleine wagen aangeschaft. De omstandigheden ken ik nog wel: we hadden plots twee auto's nodig en daarom werd beslist om twee kleine autootjes te kopen. Tweedehands uiteraard. Het ene was een Volkswagen Polo en het andere een Peugeot 205. Na enkele jaren was één van de twee overbodig geworden. Mijn broer had de wagen nodig gehad om de rit naar Duitsland en terug wekelijks af te leggen toen ie daar de verplichte legerdienst afwerkte. Maar toen die erop zat, werd beslist om één van de twee wagens van de hand te doen. Hoeveel we ook riepen van alsjeblieft die trage, slome Polo weg te doen en de hippe, rode, snelle Peugeot te houden, het mocht niet baten. Pa besliste om ons geliefd vinnig autootje te verkopen. We bleven achter met de Polo want die was betrouwbaar en zuinig. Traag vooral, ja! Dat werd niet uitgesproken, maar ik weet zeker dat het meespeelde. Het idee dat we met een hippe, vinnige auto mochten rijden was in strijd met elk beginsel van wat een auto moest zijn en hoe je er mee omgaat. Het moet betrouwbaar, zuinig, grijs, traag en onopvallend zijn.

Mijn eerste auto die ik zelf kocht was dit. De dubbele uitlaat en de spoiler moet je wegdenken, ik wil alleen een duidelijk punt maken ;-)

De Peugeot 206 GTI was een slechte auto. Hij was niet betrouwbaar, niet grijs, helemaal niet zuinig, razendsnel en erg opvallend. Exact het tegenovergestelde van wat ik thuis geleerd had dus.


Zei ik nu eerder dat ik mijn smaak in auto's niet te danken heb aan mijn pa? Nu ik het bedenk.. wel dus hè. Neem het tegengestelde van alles wat volgens hem een auto moest zijn. Dat is mijn smaak in auto's :-)

Scam !

Geen new wheels! Wat ik vanaf het begin vreesde blijkt waar te zijn. De lange mails die enorm veel kleur bevatten en de moeite die werd gedaan om me te overtuigen dat het allemaal super betrouwbaar was. Net dat maakt het onbetrouwbaar. De lijst van officiële boorddocumenten was lang. De helft van de documenten ken ik zelfs niet.

Er is nochtans een eenvoudige manier om zeker te zijn dat het echt is. Die manier spraken we af en er was een akkoord dat de persoon de wagen bij mij thuis kwam brengen deze middag. OK, iemand die vanuit Charlerloi naar Antwerpen rijdt met een oplegger om een auto te verkopen van 1500€, dat was er nog een schepje bovenop. Kijk eens hoe goed de dame wel is dat ze zelfs het vervoer uit eigen zak betaalt. Ik ben nog altijd akkoord, want als hij voor mijn deur staat, én hij rijdt én de documenten zijn echt in orde, dan geef ik met plezier 1500€ contant. Het was afgesproken, dus tussen de berg wantrouwen was er één keiharde garantie dat ik me niet laat bedotten. Ik krijg de sleutels, doe een testrit en betaal dan cash. Waterdicht!

Uiteraard was er thuis al enkele dagen een discussie ontstaan over de betrouwbaarheid. Mijn sterkste argument was: het woord Western Union is nooit gevallen zoals bij Mr Mike in de tijd. We waren akkoord dat de voorwaarden zoals ik ze wou waterdicht waren, hoewel het nog steeds te mooi leek om waar te zijn.

Ik werd wakker met een e-mail die de truuk van de oplichting meteen duidelijk maakte. Deze oplegger staat mee in de mail, moet dat me overtuigen?

Of ik toch een "cheque" wou voorbereiden van Western Union - jawel het woord is dus gevallen - omdat de transporteur al vaak overvallen was en geen baar geld wil bij hebben. Ik mail terug naar de transporteur én de dame dat ik zoiets niet van plan ben. Verwijten komen terug dat ik niet betrouwbaar ben en dat hij al onderweg is. Wie denk ik wel dat ik ben, er zijn nog mensen die interesse hebben hoor. Zelfs een telefoontje volgt met een verborgen nummer. Ik heb het niet opgenomen.

Als het te mooi lijkt om waar te zijn, dan is het zo.

New wheels

Het is onder groot voorbehoud, maar als alles klopt zal ik binnen enkele dagen niet meer met mijn familiewagen rijden. Ik kan immers een supergoeie deal doen met dit dingetje aan te kopen:





De prijs is belachelijk laag, dat komt omdat ie al wel 12 jaar oud is. Toch staan er "maar" 124.000 kilometers op de teller, dat valt voor die leeftijd reuze mee.

Het werd al een tijdje duidelijk dat een nieuwe Alfa er niet in zit de komende periode. Misschien heb je best een inkomen als je zo'n stap zet. Vandaar een tussenoplossing. Zoals de Saab er trouwens ook een was hoor, in afwachting van.. je kent dat hè. Alleen wacht ik al lang af, en moet ik wellicht nog langer wachten.

Dan doe ik dat liever in een kleinere wagen die hipper en vinniger is. Niks mis met de prestaties van de huidige familiewagen, die doet het zelfs behoorlijk goed aan 't rode licht. Ik was het alleen veel te goed gewoon, het oude kleine Peugeot'je had 138 pk's onder de kap, en dit is dezelfde stoute motor in cabrio versie.

Maar, onder voorbehoud dus. Ik moet het eerst nog zien en de manier waarop ik hem tegenkwam is heel vreemd. Ik rook eerst onraad, misschien fraude, maar nu denk ik dat het echt is. Binnenkort ben ik zeker :-)

Parking

Onderweg naar de supermarkt moet ik een grote U-turn maken op de Singel in Antwerpen. Gelukkig gaat dat heel vlot met mijn klein Rent-a-Car autootje. De Noordersingel is een verlaten eiland als het op parkeerplaatsen aankomt. Je kan over de ganse lengte je wagen parkeren, want niemand moet hier ooit zijn. Er is alleen maar groen naast de weg en je hebt daar niks te zoeken.

Ik rijd voorbij een eenzaam geparkeerde auto en stel me ineens de vraag wie dat zou zijn. Wat heb je hier in godsnaam te zoeken en waarom zet je nu juist je auto in het midden van de lange parkeerstrook die vanaf het Sportpaleis links en rechts van de Singel ligt. Alleen als er iets te doen is in het Sportpaleis staan hier ooit wagens.

Ik had nog net hetzelfde idee toen ik hier langs reed om mijn autootje te huren. Ik passeerde een aanhangwagen die daar misschien al wel een jaar geparkeerd staat. Elke keer denk ik: wie zou dat oude ding nu ooit eens weg komen halen. Die keer had de aanhangwagen plots een wielklem. De politie had dus wellicht hetzelfde idee.

Nu passeer ik de geparkeerde auto en merk dat het een Saab is. En dan nog dezelfde saaie grijze kleur als die van mij. Dat moet ook lukken denk ik nog. Maar nog steeds is er geen Eurocent die valt. Tot ik hem voorbij rijd en mijn nummerplaat herken.

Er is dus wel iets te zien op die plaats.

Je kan er auto's huren :-)

Rent-a-little-Car

Dat gaan we dus niet meer riskeren. Vorige keer deed ik dat wel en toen heeft het veel centen gekost. Met een wagen rijden die niet gekeurd is mag je niet. Je mag enkel je voertuig verplaatsen tussen je woonplaats, de garage en de autokeuring. Vorige keer deed ik dat niet, en ik bleef nog een hele tijd rijden toen ik de boete al gehad had. Daarna werd ik opnieuw betrapt en dan kwam er een politierechter aan te pas.

Nu dus niet, maar dan zit ik dus zonder auto. Daarom ging ik langs bij Rent-a-Car om dit leuke ding te huren voor een tijdje. Meteen was er een organisatorisch probleem. De reservatie op de website was perfect verlopen. Helaas komt er enkel een afdruk van de ingegeven velden uit mijn printer. Echt gegevens verzenden doet het niet. Daarom moest de dame alles overtypen van de afdruk. Daar kwam nog bij dat ik al klant was, maar mijn B2B contract is verloren gegaan. Ik werd opnieuw beschouwd als een particuliere huurder. Dat is niet erg, maar dan moest ik wel even 950€ voorschot ophoesten. Het zij zo, ik had niet veel keuze.

Dat mijn paspoort vervallen was, daar kon de dame in kwestie natuurlijk niets aan doen. Dat ik het deze week vernieuwde, daar had ze ook geen boodschap aan. Die info heeft tijd nodig om door te sijpelen. Dat ik telkens als meneer Moussaf uit de computer kwam, daar kon ze ook niks aan doen. Is mijn vervallen paspoort verhuisd naar die meneer? Ik weet het niet. Zonder paspoortnummer lukte het wel.

Ondertussen zijn we op pad. Het verbruik is niet te geloven. Zouden normale mensen altijd zo weinig benzine nodig hebben? Mensen met zo'n autootje misschien wel. Je kan er ook niet echt mee rijden, het is meer meebewegen met de stroom. Wellicht is dat niet het belangrijkste dit weekend. Wel dat het met zijn minimale uitrusting toch airco heeft. Als het 34° is aan de Lesse, zullen we daar blij mee zijn.

Ai...

Het speeltje is niet waterdicht. De iCoyote moest me waarschuwen als er pakkemannen stonden langs de weg. En dat deed ie al een aantal keer. Maar nu is het dus weer mis. Tussen Antwerpen en Aalst ligt helaas geen autosnelweg. Dus heel veel kleine wegen door kleine dorpskernen. Eéntje doet me nu de das om. 77 km/u op een plaats waar je maar 50 mag. Het zal niet goedkoop zijn, maar die info komt pas later.

Maar wat vervelender is, is dat de agent die de foto nam verder op zoek ging. En hij heeft gezien dat ik niet in orde ben met mijn keuringsattest. Moest dat nu de eerste keer zijn, zou het wellicht ook wel meevallen. Helaas vertoont mijn historiek gelijkaardige feiten. Die werden toen al beslecht voor een politierechtbank. En deze keer dus wellicht ook.

En dit was in Dendermonde. De rechter is een BV. En niet omdat ie dingen door de vingers ziet.

Slik...

Rijles

Welk model het nu precies was weet ik niet meer. Het merk was zeker Renault en ik dacht altijd aan een Renault 25. Zo zit het in mijn geheugen, maar het klopt niet. Ik herinner me ook de periode, en dan kan het helemaal dat model niet zijn. Ik was 15 of 16 jaar en het model moet dus een generatie ouder zijn dan wat ik dacht.

Ik weet wel dat ie in onze tuin stond. Ik weet ook nog dat die heel groot was. Zowel de tuin als de Renault. We hadden een lange dreef die aansloot op onze tuin. Ik denk dat je vanaf de poort tot aan het einde van die dreef makkelijk 250 à 300m kon afleggen. Toen ik veel jonger was, werd die afstand overbrugd met de fiets of met de go-cart. Maar op die leeftijd deden we dat dus met een auto.

We hadden hem gekregen van een nonkel. Hij had een nieuwe wagen gekocht en de oude stond nu bij ons. We mochten er alles mee uitspoken wat we wilden. Natuurlijk werd dat niet met zoveel woorden gezegd, maar we deden het wel. Elke woensdag namiddag gingen we eerst even naar het tankstation om een jerrycan te vullen met benzine. Die stond dan garant voor een namiddag absolute fun. Samen met mijn broer en neef hebben we in de dreef leren rijden met die auto. Dat was de eerste bedoeling, maar voor ons was het natuurlijk vooral speelgoed.

Dat je ook in de vijfde versnelling kan starten met een auto, dat heb ik daar geleerd. Dat het wellicht heel slecht is voor die auto ook. Maar hij was bijna klaar voor de sloop, dus we mochten proberen. Eén keertje is er echt iets fout gelopen op het einde aan de dreef. We hadden er sinds we veel jonger waren een kamp gebouwd. Op die leeftijd was er niks van over gebleven, enkel de hoogteverschillen verraadden nog dat we als kind hier een fulltime bezigheid moeten gehad hebben om dat allemaal uit te graven.

Maar dat is hem fataal geworden. Ik bestuurde de wagen niet op dat moment, maar er is een cruciaal onderdeel geraakt in één van die putten. Ik herinner me een luide klap en een ongerust gevoel. Niet dat ik bezorgd was over de veiligheid van de bestuurder, want op die leeftijd speelt dat nog niet erg mee. Maar wel dat ons avontuur nu misschien voorbij was.

Kort daarna was het ook zo. Het is niet duidelijk gebleken dat dat de oorzaak was, maar ik kon wel raden dat het mee de ondergang van ons speeltje heeft bespoedigd. Maar het was nu zo. De speeltijd was voorbij. Hij wou niet meer starten.

De auto is daarna vakkundig ontmanteld. Het was een full-option en voor die tijd wou dat zeggen dat je veel elektrische motoren kon recuperen. Aan de motoren van de twee automatische ruiten heb ik een hefboommechanisme bevestigd. Eéntje werd gemonteerd aan de deur van mijn kamer. De andere aan het raam. De ruitenwisser van de koplamp bediende de hefboom om het raam in het slot te vergrendelen. De gordijnen werden via een kabelsysteem verbonden aan de motor van de grote ruitenwisser. Tenslotte bestuurde de automatische deurvergrendeling van de auto een grote verroeste grendel die mijn deur op slot deed.

Al die dingen werden bestuurd met een schakelkast naast mijn bed. Een jaar later werd dat verder geautomatiseerd met spraakbesturing op de ZX Spectrum. Software die ik toen schreef kon onderscheid maken tussen tien spraakcommando's. Het werkte goed, maar de herkenning was niet 100% waterdicht. Soms ging de deur open als ik vroeg om de gordijnen te sluiten. Maar het is het principe dat telt. Dat principe was: amusement.

Tiens, combineren van hobby's heeft er precies altijd een beetje in gezeten bij mij :-)

Biljet

Moest ik het nu echt uitproberen? Natuurlijk moest dat. Het zit ingebakken in de genen. En ik mocht het doen, want het was goed voor de gemoedsrust. Het principe is gelijk aan dat van mijn boetebudget. Je weet wel, het vaste jaarbudget voor snelheidsovertredingen. Als je het op voorhand begroot maak je je nooit nog druk op de dag dat je een flits ziet in de achteruitkijkspiegel. Het boetebudget was inmiddels overbodig door het iCoyote gadget op de iPhone.

Maar voor parkeerboetes is er nog geen iPhone app. Voel ik daar een geniaal ideetje komen? Tot die tijd doe ik het op de oude manier. Ik was ze gewend van in Antwerpen, toen ik een parkeergarage tekort kwam. Nee, ik had eigenlijk een auto te veel... lang verhaal. De auto rijdt nu rond in Bulgarije en het evenwicht tussen aantal auto's en parkeergarages is hersteld: 2-2. Twee auto's en twee garages in ons "gezin" bedoel ik dan hè.

Maar in Aalst heb ik geen parkeergarage. Toch niet overdag als ik ga lunchen of op maandagavond voor het hotel. Ook dinsdagmorgen zou ik vroeg moeten opstaan om geld in de meter te stoppen. Uiteraard doen we daar niet aan mee. Dus opnieuw het oude systeem in voegen gebracht. Nooit een ticketje kopen en wachten wat er gebeurt. De truuk van de gemoedsrust is immers als volgt: stel dat je vaak wel een ticketje koopt en je loopt toch tegen de lamp als je er even eentje vergat, dan zal je een ganse week vloeken. Doe het dus consequent niet en tel de prijs van de boetes per maand uit.

De teller staat vandaag op 15€. Dat is de eerste boete in Aalst. Ik vergis me, het is geen boete. Het is een vriendelijk papiertje waar parkeerbiljet op staat. Geen boete, geen aanmaning en geen retributie zoals dat in onze stad heet. Het is er natuurlijk wel één, maar het staat er niet op. Er werd me verteld dat het ook zo niet wordt uitgelegd. Het is echt wel een parkeerbiljet. Door het feit dat ik ervoor gekozen heb om er geen uit de automaat te halen, deed een vriendelijke dame of jongeman dat in mijn plaats.

De zin achteraan het biljet maakt alles duidelijk. Ik vind hem geweldig:

Geachte,
Uw voertuig staat geparkeerd in een zone waar de parkeertijd beperkt is. We stellen vast dat U voor het vermelde forfaitaire tarief opteert.

Ik denk niet dat ik ooit zo'n vriendelijke boete kreeg. Ik zal ze dan ook met plezier binnen de vermelde termijn betalen. En voor 15€ per maand doe ik er volgens mij een heel goede zaak aan.

73

Veel te snel gereden! Doeme toch. En deze keer dus een boete die kan tellen, wel 180€

Meteen werd ik kwaad toen ik de brief opende. Niet omdat ik te snel reed, want dat gebeurt soms nog. Ik ben zeker geen straatracer, maar 50km/h op de stukken die hier richting autosnelweg liggen is irritant weinig. Ik ben niet de enige die er zo over denkt, menig brave huisvader is daar al verrast door de arm der wet. Lees die vorige zin heel goed, ik bedoel daar dus niet mee dat ik een brave huisvader ben ;-)

Ik werd wel kwaad omdat dat niet zou mogen. iCoyote is dat speeltje dat ik op mijn iPhone heb staan om dit soort akkefietjes te vermijden. Ik betaal 49€ per jaar voor de service van die brave mensen, en blijkbaar heeft het niet gewerkt. Toch had ik al twee keer een waarschuwing gekregen die me een boete heeft bespaard, dus met het systeem is niks mis. Ik kreeg al meerdere waarschuwingen, maar die zijn niet altijd accuraat. Soms is de agent in kwestie die de machine bedient misschien net aan de middagpauze begonnen of heeft ie een schoonheidsslaapje van doen. In elk geval, ik kreeg meer waarschuwingen dan er wagens stonden te flitsen.

Maar beter zo dan omgekeerd. Nu stond er wel een en ik kreeg geen waarschuwing. Bij nader inzien denk ik te weten hoe het komt. Het blijft software, en het blijft een computer natuurlijk. Het ziet er uit als een telefoon maar het is een computer. Die moet je opstarten en daar loopt het mis. Hij moet in de batterijlader en de toepassing moet opgestart zijn vooraleer ik waarschuwingen krijg. Tegen de tijd dat dat gebeurd is, ben ik al aan de oprit van de autosnelweg. Ik weet het, je mag dat niet doen terwijl je rijdt. Ik ben dan ook geen brave huisvader, remember?

Wie zich brandt moet op de blaren zitten. Er zit dan ook niks anders op dan de boete te betalen. Zoals een brave huisvader dat doet.

True colors

Ik heb een saaie auto. De kleur bedoel ik dan hé, over de andere eigenschappen kan je nog discussiëren of ze saai zijn. Maar ik kon niet kiezen want ik kocht hem tweedehands. En het is nu eenmaal zo dat als je in België een tweedehands wagen koopt, je wellicht meer dan 50% kans hebt dat ie grijs is. Ergens is er ooit iemand geweest die moet gedacht hebben dat een grijze auto mooi is. Toen is iedereen die beginnen nadoen en nu zijn we op het punt gekomen dat we niet anders durven dan een grijze wagen te kopen. Het gaat zelfs zo ver dat je verplicht wordt om een grijstint te kiezen als je een firmawagen krijgt van je baas. Het hoeft misschien niet meteen grijs te zijn, maar een echte kleur mag niet. Want dan daalt zijn restwaarde. Hola? Hoe komt dat? Juist. Omdat we allemaal moeten vinden dat een grijze wagen mooi is. Als ik die ene mens ooit tegenkom die daar mee begon !!

Ik weet het uit ervaring. Mijn collega kreeg een aantal jaren geleden een firmawagen. Een mooie nieuwe Renault Mégane break. Nee, een nieuwe Renault Mégane break. Het woordje mooi wis ik uit, want je raadt het al: het moest dus een grijze zijn. Opgelegd door de baas. Gelukkig kon je in die tijd kiezen tussen vier verschillende tinten grijs. Jawel, je leest dat goed. Vier verschillende tinten grijs. Ik had op kleuren geklikt op de website, en ze verschenen niet. Er kwamen geen kleuren tevoorschijn, maar enkel wit, zwart en tinten van grijs. OK, misschien stond er nog een donkerblauwe bij, dat kan ik gemist hebben. Maar rood kon zeker niet. Dus voor de baas was één probleem al opgelost, een rode auto kon je niet vragen want die bestond zelfs niet in België. In Italië wel! We zijn toen gaan kijken op de website www.renault.it en daar kon je op colori klikken. Dan zag je een echt kleurenpallet. Ook wel zwart, wit en één tint grijs, maar voor de rest allemaal echte kleuren. Je kon er een rode, een blauwe of een groene auto kopen. Je ziet het trouwens als je op reis gaat naar het zuiden, alle auto's zijn er veel kleurrijker dan bij ons.

Maar ik zal wel de rare kwast zijn die er zo over denkt. Ik heb het niet altijd gehad, het kwam maar met de jaren. Als ik nu een nieuwe wagen zou kopen, wil ik een rode. Tien jaar geleden kocht ik nog een zwarte. Geef toe, dat is nog mooier dan een grijze. Met zwart kan je nog combineren met een helrood interieur en hup je bent hip. Met grijs blijft het allemaal nogal grijs. Het zal met wagens zijn zoals met kleding. Ik kreeg laatst een vreemde opmerking van iemand die me al lang kent. Ik zou houden van donkere kleding zonder prints en zeker geen horizontale lijnen. Dat is wat men dacht. Het tegengestelde is waar. Ik wil kleuren en tekeningen. En horizontale lijnen zijn heel mooi maar vroeger was ik te dik en daarom droeg ik ze niet. Ze beklemtonen je volume nog meer. Nu ben ik naar 't schijnt te mager, dus ik zal ze weer meer dragen ;-)

Mankementen

Hij wordt een jaartje ouder, de Saab. Binnenkort moet ik op controle om te zien hoe het zit met de gezondheid. Ik heb het groene papiertje thuis gekregen en er staat niet op wanneer ik op controle moet. Alleen dat het weldra weer tijd is. Waarom erger ik me hier weer aan. Je moet dus op je keuringsattest van de vorige keer gaan kijken welke datum ze bedoelen. Toch heeft de instantie die me dit papiertje opstuurt eerst in haar databank moeten nakijken wanneer de keuring vervalt. Hoe kunnen ze anders weten wat weldra wil zeggen in mijn geval. En als de instantie dat weet, waar om kan ze dan niet de echte datum na het woord weldra afdrukken.

Maar ik heb mankementjes. Het linkse dimlicht had het begeven en zo zal ik geen groene kaart krijgen. En tijdens het beoefenen van mijn nieuwe hobby kom ik al eens op plaatsen. Afgelegen plaatsen, waar geen asfalt gebruikt werd om de weg te verharden. Het is op zo'n plaats dat ik de rijbaan even heb verlaten om een tegenligger te ontwijken. Ik deed dat te bruusk want ik kwam in een erg diepe put terecht. Het gevolg was een geweldige knal in de schokdemper aan de rechterzijde. Even later parkeerde ik de wagen om eventuele schade te onderzoeken. Die was er gelukkig niet. Nadat de opdracht van mijn hobby was volbracht, startte ik de wagen weer en merkte direct iets raar. Een vreemd geluid aan de rechtervoorkant. Platte band, natuurlijk.

Ik vervang de band met het reservewiel en ik kan weer op pad. Inmiddels is het donker en ik merk dat mijn linkse dimlicht weer werkt. De harde klap heeft het licht gerepareerd en de band vernield. We zijn dus geen stap verder. Nu dus hup hup naar de garage of bandencentrale en dan naar de keuring. Dat is geen probleem, ik los dat onmiddellijk op. Zoiets laat ik nooit liggen ;-)

Het gaat vooruit

Timelapse kan ook met een GoPro camera in plaats van een groot fototoestel.

En met een auto in plaats van een statief :-)

Boetebudget

Ik had dus een boetebudget. De psychologe had me een hint gegeven. Als ik mij druk maak over dingen die te onnozel zijn, kan je daar best een pragmatische oplossing voor zoeken. En soms is die redelijk ongewoon. Mijn boetebudget was dat ook. Wat ik deed, is op voorhand van het boekjaar een vast bedrag opzij zetten om boetes te betalen als ik te snel heb gereden. Ja, ik weet wat je nu denkt. Je kan je ook gewoon aan de geldende snelheidsbeperkingen houden, dan heb je geen probleem. Maar dat was helaas nog moeilijker dan het boetebudget.

Maar als het meezit kan ik dat budget bijna volledig schrappen dankzij deze jongen. 49,99€ per jaar moet ik nog voorzien. iCoyote is een programma dat op de iPhone draait. Als je op een snelweg (of een grote lokale weg) rijdt, kan je zien wie er voor je rijdt en ook het programma gebruikt. Op een snelweg zijn dat vaak 20 à 30 mensen op een strook van 40 km. Als iemand van die mensen een vallende ster ziet, klikt ie op een toets en zo is iedereen die achter hem rijdt meteen ingelicht.

Het lijkt op een radardetector, zo'n toestel dat radargolven van de flitswagen opspoort. Maar het grootste verschil is, dat dit systeem wel wettelijk is. Een radardetector is dat niet. Alles wat het immers doet is mensen laten communiceren met elkaar. Er komt geen detectie aan te pas. Tot nu toe heeft het twee keer een mobiele flitser gezien. Eén had ik op mezelf wel opgemerkt, maar de tweede stond op de autosnelweg achter een brugpijler. Die had ik zonder het toestel zeker niet gezien. Dus mijn jaarabonnement is in de eerste maand al terugverdiend.

iLike iCoyote :-)

Hij is kwaad

Mijn auto is kwaad op mij. Hij wil niet meer starten. Het is nochtans nen hele vriendelijke, want al een hele tijd laat ie een steeksleutel zien om mij eraan te herinneren dat er een onderhoud nodig is. En die piept niet of doet niks irritant, hij laat die gewoon eventjes zien als ik hem start en dan verdwijnt ie weer.

Maar vandaag had ie er genoeg van. Ik start de auto, de steeksleutel licht eventjes op en hij verdwijnt weer als de motor draait. Ik rijd uit de ondergrondse garage en wil de poort openen. Omdat de poort opent met mijn huissleutel, moet ik de wagen even stilleggen, want die hangt mee aan één sleutelbos. Daar moet ik eens zo'n kastje voor vragen zodat de poort opent van op afstand. Maar ja, je denkt daar elke keer aan als je voor de poort staat. En daarna, als je stappen moet ondernemen om er iets aan te doen, dan ben je het vergeten. Het lijkt op Bongobonnen of Delhaize smurfen.

En de steeksleutel is juist hetzelfde probleem. Elke keer als ik hem zie denk ik: ik moet dringend naar de garage bellen. Alleen, als mijn wagen weer in de ondergrondse parking staat, is het verdwenen uit mijn RAM geheugen. Ik bel dus nooit.

En nu vandaag had ie er genoeg van. Ik wil de poort openen met de huissleutel, dus leg even de motor stil. De poort opent en ik start hem opnieuw. Dat doet ie gewillig. De motor draait zacht. Ik druk het gaspedaal in en er gebeurt absoluut niks. Ik geef plankgas en hij doet niks. De motor draait vrij, maar gas geven wil hij niet. Ik kan dus enkel nog achteruit rijden en zonder gas te geven voorzichtig weer in mijn garage rijden met de motor die stationair draait. Ralenti heet dat in 't Vlaams. Dat is trouwens een uitdaging, zo rijden met je auto. Het vraagt heel wat zelfcontrole voor iemand die zijn gaspedaal goed gewoon is.

Maar hij heeft gelijk. Het is de enige manier om mij zo ver te krijgen dat ik naar de garage bel. Ik heb een afspraak volgende week woensdag. Het oliepeil is gezakt onder de aanvaardbare grens. Het aantal kilometers voor het volgende onderhoud is nog niet bereikt, maar een termijn van twee jaar is verstreken sinds de vorige opfrissing. Daar was ie niet langer mee akkoord en dat heb ik geweten. Ondertussen is ie niet meer kwaad, want hij rijdt wel weer. Maar onze uitstap naar Bouillon dit weekend zal met de wagen van het ventje gebeuren.

Ik heb geld genoeg

Ik probeer maar een titel te verzinnen die je gaat aanklikken. En dat is gelukt precies :-)

Ik bedoel dat heel letterlijk. Ik heb geld genoeg. Niet te veel en niet te weinig.

Lang geleden had ik geld te weinig. Veel te weinig zelfs. Zo weinig dat er op het einde van mijn loon nog maand over was. Ik voelde me daar heel slecht door. Niet in de eerste plaats voor die financiële reden, maar wel omdat ik naar andere mensen keek die daar geen last van hadden. En dan voelde ik afgunst. Dat is een heel vervelend gevoel. Het krenkt je in je eigenwaarde. Ik heb beslist dat ik het niet meer zou toelaten, dat gevoel. En toen heb ik dat ook opgegeven, ik herinner me het exacte moment zelfs nog. Aan mijn financiële situatie was niks veranderd. Ik hield nog altijd maand over op het einde van mijn loon. Maar aan mijn gevoel wel. Je hoeft dat niet te voelen, het is niet goed voor je. Niet voor jezelf en niet voor diegene op wie je jaloers bent.

Er schijnt een afspraak te bestaan die ik niet zo goed doorheb. Een afspraak over hoe je sommige dingen al dan niet mag zeggen. Dat je soms beter dingen niet zegt omdat andere mensen zich daardoor gekwetst voelen. Alleen is het jammer dat ik ze niet snap.

Zo zou het beter zijn dat je niet praat over je nieuwe wagen. Ik heb er geen hoor, ik droom alleen nog maar. Maar je zou het beter niet doen. Je zou andere mensen er mee kwetsen omdat ze jaloers zouden kunnen zijn op je wagen. Op wat ik wil kopen zouden weinigen jaloers zijn, dus ik ga het probleem niet snel hebben. Maar ik heb het wel meegemaakt in de andere richting. Iemand die ik goed ken heeft een nieuwe wagen, maar vertelt er niks over. Ik zie hem instappen en ik ben verbaasd dat ie zo'n prachtige auto heeft. Ik vraag meteen alle details, zowel qua techniek als qua afwerking. Later spreekt iemand me daar op aan. Dat dat toch wel vreemd is, dat ik eerst vragen moest stellen voor de eigenaar over zijn nieuwe voertuig met openheid ging praten.

En dat is gek, want wagens interesseren mij. En hij weet dat heel goed. Maar hij begint er niet over omdat je dat niet doet. Je zegt niet uit jezelf: kijk nu eens wat een mooie wagen ik heb. En ik had dat liever wel gehad. Dan hadden we meer tijd gehad om er over te praten. Ik had misschien wel een testritje gevraagd.

En ik snap dat dus niet. Ik doe het ook niet. Als ik een nieuwe wagen heb, zal die hier met de nodige foto's verschijnen, daar kan je gerust in zijn. En dat is dus niet om afgunst op te wekken. Dat is omdat ik van wagens hou. Moest je dan denken dat ik een blaaskaak ben die komt stoefen met zijn nieuwe auto, dan vergis je je. Ik heb het gewoon niet door, die ongeschreven regel.

En dat vind ik eigenlijk ook niet zo erg. Ik stel voor dat we de regel afschaffen, want hij slaat nergens op.

Een kieke

... met een GTI'ke. Dat is de bijnaam die ik van mijn ventje kreeg toen ik voor de eerste keer zelf een wagen aankocht. Ik was net zelfstandige geworden, en moest dus zelf voor vervoer zorgen.

Een firmawagen van de baas zat er niet meer in. Tot die tijd had ik als bediende een kleine bestelwagen gekregen, een Citroën Berlingo. Groot was mijn jolijt geweest toen mijn toenmalige werkgever aankondigde dat ik een firmawagen ging krijgen. Maar toen de details bekend werden zakte het enthousiasme redelijk snel. Ik kreeg een Citroën Berlingo, en ik moest hem dan nog delen met een collega. Hij reed er in het weekend mee naar het verre Brugge en in de week kon ik beschikken over het autootje. Daar kwam dan nog eens bij dat er reclame op moest, dan kon de baas het onding beter inbrengen als kleine vrachtwagen. En die reclame ging dan nog over software waar ik niks mee te maken had.

Maar ik had dus besloten om het bedrijfje te verlaten en zelf voor een inkomen te zorgen. Daar hoorde een wagentje bij, en voor het eerst mocht het dus mijn eigen goesting zijn. En dat hebben we geweten! Ik kocht een Peugeot 206 GTI. Zalig autootje en uiteraard heel vinnig. En dat heeft er bij mij altijd heel erg ingezeten, niet dat het ding keihard moet rijden, maar het moet wel luisteren als je het gaspedaal indrukt.

Wellicht komt dat uit mijn jeugdjaren, toen mijn vader besliste welke wagen er werd aangeschaft. Ik herinner me dat we op een bepaald moment twee kleine autootjes hadden, een Volkswagen Polo en een Peugeot 205. Eén van de twee werd overbodig, en papa besliste om de Polo bij te houden en de Peugeot te verkopen. Want die was te vinnig... De Polo was zuiniger maar wou voor geen meter vooruit. Uiteraard kwam er protest van de kinderen, maar de beslissing was genomen. Weg mooi vinnig rood Peugeot'tje.

En nu dus, voor de eerste keer kon ik zelf beslissen en daarom moest het nu vinniger. Ik heb er eigenlijk erg lang mee gereden, toen de leasing verlopen was had ik plannen om een nieuwe aan te schaffen. Toch is dat nooit gebeurd, en ik heb daar nog altijd spijt van. Inmiddels rijd ik met een tweedehands brave familiewagen die bedoeld was als tussenoplossing. Het vinnige GTI'ke scheurt nu ergens rond in Bulgarije.

Het plan om opnieuw mijn goesting te kopen is nog altijd actueel. Alleen, een termijn kan ik er niet meer op plakken want dat wordt een beetje belachelijk. Hoe lang ik nu al zeg dat ik een nieuwe wagen wil, ik durf er niet aan denken. We zien wel als het zo ver is. Maar ondertussen droom ik van een rode Alfa Romeo...

Mr Mike

Ofwel Mike Adewale. Hij ondertekende zijn e-mails altijd met Mr Mike. Dat er toen een belletje ging rinkelen, dat ligt voor de hand. Ik heb mezelf nooit Mr Jan genoemd.

Toch was hij heel goed in wat ie deed. En wat deed ie? Oplichten! En het was bijna gelukt. Ik had een oude wagen te koop staan. Een VW Polo van 18 jaar oud. Hij raakte niet meer door de keuring en ik had hem op autozone.be met de nodige foto's aangeprezen voor 500€. Een aantal mensen waren reeds komen kijken, maar niemand was bereid om 500€ te geven voor het oude krakkemik. Blijkbaar toonden de foto's de mooiste kant van het autootje, en viel het in 't echt serieus tegen. Van de Belgische kandidaat kopers heeft zelfs nooit iemand een bod gedaan. Nog geen 100€, laat staan 500€.

Maar toen stuurde Mike een mailtje. Hij was een honest businessman en wou 500€ geven voor mijn auto. Ik dacht, ja dat zal wel, en antwoord vriendelijk dat ik eerst mijn geld wil zien. En ja hoor, drie dagen later krijg ik een cheque in de bus. Eéntje van Bank Of America. Zag er toch allemaal wel echt uit. Er was een klein probleempje. Niet met de cheque zelf, wel met het bedrag. Er stond 4000€ op in plaats van 500€. Ik mail Mr Mike terug in informeer hem over de fout. Een honest mistake, hij had nog een auto gekocht en de cheques verwisseld.

Of ik de rest van het bedrag wou terugsturen via Western Union? Nee natuurlijk niet. Ik vertrouwde de cheque niet. Toch stap ik naar de bank en vraag aan de bediende wat te doen. Hij bekijkt de cheque en beweert dat hij echt is. Als ik de cheque op mijn rekening laat storten, zou ik het bedrag onmiddelijk krijgen. Dan zou ik dus het saldo, 3500 min de kosten van Western Union terug kunnen sturen naar Mr Mike.

En daar zat dus de truuk. Ik krijg direct het geld van Dexia, maar de cheque wordt geïnd na twee weken, omdat Mr Mike in Afrika woont. Ik zou mijn 4000€ direct krijgen onder voorbehoud. Na twee weken zou ik 3500€ armer zijn, want die is verstuurd via Western Union (en dat is anoniem) en mijn 4000€ zou terug van de rekening gehaald worden door Dexia.

Uiteindelijk heb ik gemaild dat ik het zaakje niet vertrouwde. Hij werkte nog op mijn gemoed: I'm an honest business man, You have my money! Maar het kalf was verdronken.

Mijn collega Maarten had nog het geniale idee van de cheque eens onder de microscoop te leggen. We konden inderdaad zien dat het een kleurenkopie was. Wel een hele goeie, maar je kon de gekleurde puntjes van de machine herkennen. Een echte cheque heeft PMS kleuren (gemenge kleuren) en die zagen we niet. Fake fake fake !

En toch ben ik van mezelf geschrokken dat ik er zo ver ben in meegegaan. Ik ben normaal toch redelijk op mijn hoede in die zaken, maar als je in het verhaal zit, twijfel je soms.

Mr Mike, je was ne straffe maar niet straf genoeg. Mij had je niet liggen, maar helaas waarschijnlijk andere onschuldige zielen wel.

Who am I

Eerste couplet

Wie ben ik?

Moeilijke vraag. Ik kan er veel antwoorden op geven.
Programmeur, gay, diabeet. Maar ook nerveus, bang voor wat komt, onzeker. Geen nerd naar 't schijnt.

En deze week kwaad op een klant maar zeker van mijn stuk op een meeting.
Niet meer te dik! Ik heb mijn BMI berekend. Wel erg kaal, ik heb mezelf op beeld gezien.

Bloedsuikerstabiel, en morgen hopelijk wat wijzer in het ziekenhuis.

Schoenenverslaafd, maar dat is aan 't beteren. Hoewel van de week... Wijnegem Shopping Center? Ingang 5 hadden we afgesproken. En ingang 6 is daar zoooo dichtbij !!

Tweede couplet

Wie wil ik zijn?

Ik zou graag een PS/2 toetsenbord emulator maken om een CD speler aan te sturen. Wat zou dat megacool zijn. Je zou je CD speler kunnen wijsmaken dat er een toetsenbord aanhangt, en dat je manueel alle 600 CD's intypt die je hebt, terwijl een computer dat voor jou doet, gebaseerd op een Excel lijst die je al hebt liggen.

Chinees zeker? Ik heb een familielid teruggevonden die met dat probleem zit. Vroeger deden wij niet anders dan brainstormen over dat soort dingen. En het gekke is dat wij dat ook echt in mekaar knutselden. En dat dat soms zelfs werkte. Dat mis ik.

Ik zou graag een geocache ;) wandeling organiseren met het diabetes forum. Niet mijn idee, maar wel van die super toffe madam (met supertof gezelschap) die ik deze week heb ontmoet toen ze ineens een bericht stuurde dat ze richting Antwerpen kwam. Ik moet zien wat ik zeg want ge leest mee hé ;)

Ontspannen. Dat kan toch deugd doen. Niet vaak, maar soms echt ontspannen. Niet aan alles tegelijk denken, maar aan één ding tegelijk. Alleen iets dat je ziet, voelt, proeft, ruikt. Ge voelt 'm komen zeker? Ja, mindfulness. Ik deed de oefening van de eerste les vandaag maar er is nog werk aan. 24 minuten niets doen. Moet je eens proberen! Het lukt me voorlopig niet, maar ik heb nog tijd.

Derde couplet

Wie wil ik niet zijn?

Piekerend. Die berg in de toekomst is weer groot, maar dat is ie altijd. Kleine stukjes van die berg kan je vandaag bij het huisvuil zetten. Zakje per zakje. Maar ik doe dat te weinig.

Automatische piloot. Programmeren, koffie, programmeren, koffie, programmeren, koffie. Soms is het niet meer zo tof als voeger en de koffie proef ik te weinig.

Sloddervos. Alles laten liggen. Ik moet al weken betalingen doen en doe ze niet. Niet dat de bankrekening leeg is, ik ben ook niet schatrijk. Maar gewoon laten liggen. Waarschijnlijk komen er rappelkosten. Ik moet ze doen en doe ze niet. Ik ben een kieken.
Mijn auto geeft zo'n mooie oranje steeksleutel als icoon op zijn scherm als ik hem start. Geen stom oranje lichtje hé, maar een mooi voorgeprogrammeerd icoon waar iemand ooit over heeft nagedacht. Zo van: als we die oranje steeksleutel nu een mooi, vriendelijk uitzicht geven, dan zullen de brave bestuurders wel naar de garage rijden en hun auto binnenbrengen voor het onderhoud. Maar bij een kieken werkt het precies niet.

Hmmm... tja, er zijn kosten aan zeker?
Het is een WIP. Business Controller term, het betekent Work In Progress.

Boete

Het is nog eens zo ver. Ik heb een verkeersboete. Te snel gereden! Wel 82 km/u waar je maar 70 mocht. Er gaat een correctie af en dan kom ik op 76 waar je 70 mocht. Maar het is pas de eerste keer dit jaar. Misschien ben ik dan toch een beetje volwassen aan het worden.

Een aantal jaren geleden had ik vaak boetes. Ook vaak fout parkeren, wel eens wat snel rijden, en af en toe wat heavy stuff. Eén keer achtervolgd door de camerawagen van de politie, en ik werd met de beelden geconfronteerd. Onaangepast rijgedrag op de Antwerpse ring. En dat waren redelijke bedragen dan. Maar eigen schuld, dikke bult...

Ik heb me vooral vaak druk gemaakt over domme boetes zoals parkeertickets toen ik nog geen bewonerskaart had. Na een paar jaar heb ik daar een eenvoudige oplossing voor gevonden. Elk jaar maak ik een soort begroting en ik voorzie een boetebudget. Als ik dan een parkeerticket krijg, gaat dat af van het budget. Ik moet me dus niet druk meer maken, zo lang ik maar niet over de limiet van dat jaar ga. En de boete van vandaag is 50€, en we zijn al september. Tenzij ik gekke dingen doe, heb ik dus een overschot op mijn begroting.

Het zal ook wel liggen aan mijn brave auto. Vroeger had ik een Peugeot 206 GTI. De camerameting op de Antwerpse ring was mislukt omdat de politiewagen niet snel genoeg kon optrekken. De snelheid viel mee, maar de afstand tussen onze wagens was niet constant en daardoor was de meting ongeldig. Maar er waren andere schoonheidsfoutjes en die werden wel beboet.

Nu rijd ik met een Saab 93. Eigenlijk een tussenoplossing, ik heb hem tweedehands overgekocht in afwachting van... Maar dat gelooft niemand nog. Ik zeg al jaren dat ik een nieuwe wagen wil, maar er komt altijd iets tussen.

Mijn droom is nu een Alfa Romeo Giulietta Quadrifoglio Verde. Het is geen mooie wagen. Hij is ook niet groot, het is zelfs slechter dan mijn Saab. Maar hij heeft zo'n mooie naam: Alfa Romeo Giulietta Quadrifoglio Verde. Daar ben je toch direct verliefd op? Ik kan het alleen niet onthouden. Zelfs nu ik het blog, heb ik hem moeten Googlen. Als men dan vraagt: met welke auto rijd je? Dan moet ik zeggen: ne rode.

Nee, natuurlijk vind ik dat niet. Het is een hele mooie, en hij is vooral heel vinnig. Dat mis ik wel een beetje met mijn familiewagen nu. Met een beetje geluk koop ik den deze volgend jaar. Zonder het meiske dan, want daar heb ik niks aan.