De witte riem

Hoe doe je dat als je moet kiezen tussen de winkelrekken? Je neemt er iets uit, je past het en als je het mooi vindt, koop je het. Not!

Je neemt er iets uit, je past het en als je het mooi vindt, begint er een lang proces in je bovenkamer dat niet te stoppen is. Het heeft helemaal niets meer te maken met wat je zelf mooi vindt. Wat zullen mijn vrienden denken? Kan ik dat wel op het werk dragen? Zullen mijn collega's mij uitlachen? Wat zal de wederhelft denken? Zou die kleur mij echt staan of ga ik mij helemaal belachelijk maken?

Maar de fijnste vind ik zelf: how gay can you get? Als men mij ziet, gaat men dan denken: jaja da's er zeker ene. Heel vreemd dat die kronkel er blijkbaar bij iedereen in zit. Ik spreek nu over hetero mannen, niet over mezelf. Ze zijn als de dood voor kleding die er misschien een beetje gay uitziet.

Maar weet je wat nu zo vreemd is? Ik heb dat ook heel lang gehad. Zelfs jaren na mijn outing was het nog steeds iets dat in mijn hoofd meespeelde. Vaak heb ik dingen laten liggen omdat ik het een beetje te gay vond. Tot mijn euro ook in het onderbewustzijn is gevallen en nu doe ik het niet meer. In tegendeel, als het een beetje gay lijkt, vind ik dat een voordeel. Het maakt mijn leven gemakkelijker. Mensen hebben altijd gezegd dat ik het niet uitstraal, en da's best een nadeel. Vreemden gaan ervan uit dat ik straight ben en dan is een homograp snel gemaakt onder de mannen. Dan is het gênant om te zeggen dat je homo bent. Niet dat ik de grappen niet verdraag, het moment is vervelend. Verontschuldigingen vind ik niet nodig want je mag grapjes maken over homo's. Ik doe dat zelf constant, dus waarom anderen dat verwijten?

Op deze foto staan items die een gay factor hebben. Er is discussie over een witte broeksriem. Ik vind het very gay en anderen hebben dezelfde mening al geüit. Hoeveel hetero's ken je met een witte broeksriem? Right. De rode broek dus ook. Ik twijfelde even of de factor er was, want ik zag best al hetero's met een rode broek. En ik vind ze altijd very sexy (als de rest van het plaatje klopt natuurlijk).

Maar dat wou ik dus al heel lang kopen en dat was net zoiets waar de drempel te hoog was. De witte riem heb ik aanvaard, de rode broek was wennen. Maar ik vind dat ik er heel goed mee sta. Hoe gay het is, dat weet ik dus niet. Ik hoop op een beetje ;-)

En als je nu denkt dat het ver gekomen is omdat ik nu foto's van mezelf ga posten, dan heb je gelijk. Hoe ijdel is ie nu geworden zeg? Kunnen we dat nu gaan verwachten in 't vervolg?

Blijkbaar wel ;-)

Ze hebben me weer liggen

Bij Zalando hè. Het blijft lukken, die gerichte reclame. Deze staat al een tijd in 't verlanglijstje en daardoor verschijnt ie op allerlei websites die ik bezoek als gerichte reclame. Maat 43 is gelukkig nog in stock, alleen kijk ik af en toe hoeveel er nog zijn. Meestal staat er "meer dan 3", dan ben je gerust. Dan moet je niet dringend op de bestelknop klikken en dan laat je de de procent korting maar stijgen.

Alleen, de procent stond al op 35 en het aantal op 1. Het laatste paar ligt te lonken. Ik krijg een tegoedbon van 10€ van Zalando. Hij zat bij de maaltijdcheques die hier in huis liggen. Ik heb ze niet hoor, ik ben geen bediende hè.

We zeiden nog: dat zal wel niet werken als je al 35% korting krijgt. Dat zou er wel wat over zijn, nog eens 10€ korting bovenop de 35% geven. Hoe kan je dat nu te weten komen? Aah, op bestellen klikken zeker?

En ja hoor, ze doen het dus wel :-)

De Zalando man

...stond voor de deur vanmorgen. Ik deed de deur open en heb keihard gegild! Deed ie toch niet mee zeker? Tsssss...

Maar echt, het kan toch niet dat ik mijn blog jangeox noem, en niks meer over mijn favoriete (en enige!) schoenenmerk schrijf. Ik had dus al veel geklikt en een verlanglijstje gemaakt op de website. Maar nog niks in het winkelmandje geplaatst. Toen kwam er die gerichte Facebook reclame en plots verschijnt één paar van mijn gekozen schoeisel in de soldenlijst. Er ging plots 45% af en uiteraard kan ik dat niet laten liggen.

Denk nu even mee in mijn wereld. Dat is dus de wereld van een 15-jarige hé, zoals je ziet aan mijn keuze. Je hoort er een skateboard bij te kopen, maar met mijn hernia doe ik dat even niet. Later misschien. Maar denk nu even mee als een tiener. Witte of zwarte nestels?

Ik weet het al. Nen echten tiener draagt ze allebei :-)

Shoes, shoes, thousands of shoes

Wat het dit jaar is, ik weet het echt niet. Nergens heb ik gevonden wat ik zocht. Er is een nieuw seizoen begonnen en dan moet ik telkens weer op zoek. Vroeger met veel tegenzin, maar de laatste jaren is het bijna een hobby geworden. People change...

Maar ik vind echt mijn zin niet in de winkelrekken. Ik wil warmere kleding want de zon laat het afweten. Een nieuw t-shirt waar nightcaching op staat was niet verstandig. Je zal het maar dragen in de winter. In de zomer trouwens ook niet, bedacht ik later. Welke zomernacht is bij ons nog warm genoeg om in t-shirt te gaan geocachen?

Het was natuurlijk het idee dat telt. De sissi fleece is wel warm, al vindt niet iedereen de kleur even mooi. Kan ik het helpen dat tieners zoals ik dat mooi vinden? Maar om nu heel de dag het opschrift sissi cacher te dragen, dat is net iets erover. Tijdens de activiteit kunnen we er goed om lachen, maar de dame bij de bakker kijkt heel raar als ze het leest.

Maar ik vind dus niks. Wat doet een tiener dan? Google natuurlijk. En meteen kom je terecht op mooie websites die alles aan halve prijs aanbieden. Toch een mooie jas gevonden van mijn merk. En op één dag geleverd, dat is klasse.

En ja, natuurlijk schoenen. Je zat te wachten tot het woord zou vallen hè. En dan nog wel bij de meest irritante reclame die er is. Zalando won vorig jaar de Loden Leeuw in Nederland. Dat is de prijs voor de meest irritante reclame. Het nudistenspotje wordt bij ons niet uitgezonden, maar wij hebben wel het spotje de gillende dame die schoendozen in ontvangst neemt. Smaken verschillen natuurlijk, maar ik vind hem geweldig. Je moet hem maar eens googelen hè.

Ah ja, nog niks besteld hoor. Ik hou me nog eventjes in. Maar de keuze in Geox schoenen is heel groot. Meer modellen dan wat je in onze Belgische winkels vindt. Er staat een knopje op de website. Er staat op: kopieer je verlanglijste naar je boodschappenmand. Er zitten 5 items in mijn verlanglijstje.

Wanneer zou ik er op klikken?

Sissi

Geef toe dat deze trui die ik besteld heb mij helemaal typeert :-)

Maar ik heb bij het bestellen van dit t-shirt niet echt nagedacht. Ze kunnen dat toch niet zien 's nachts, zeker?

En dan zal ik er zo uitzien. Dat heeft me helemaal overtuigd.

Cool

Wist je dat het niet meer cool was? Ik wist het niet. Ik bedoel dus het woordje zelf hè. Cool is niet meer cool. Ik vind dat mega jammer.

Maar ik ben het er niet mee eens. En ik heb vandaag het bewijs gehoord dat het niet zo is. Ik was in Aalst tijdens mijn lunchpauze een winkel binnengestapt. Ik kwam er al een aantal keer de afgelopen week, maar ik kocht er niks. Het is een kei coole winkel. Voor jeugd tot 16 jaar of zo. Ze verkopen allerlei streetwear zoals jackets, caps, baggy jeans... alles wat een skater maar graag heeft. Je moest eens weten hoeveel ik moest googelen om de vorige zin te typen.

Maar ik kwam dus al een paar keer binnen en kocht niks. De juffrouw achter de toonbank lachte altijd wel maar dacht wellicht: wat komt die hier doen? Ik had al wel eens een broek gepast, maar dat was mijn ding niet. Ze moeten nu zo breed zijn onderaan en dat vind ik maar niks. En ik had een jas gepast. Een kei coole jas! Ma echt hè kei cool. Ik weet nu dat ik dat weer mag typen.

Wacht! Ik had die jas gezien in de etalage aan de enige paspop die het winkeltje heeft. De paspop was echt cool. Dat kwam door de jas natuurlijk. Er staat een bom op langs de voorkant, en vanachter staat het woord "huge". Waarom weet ik niet, maar ik vind het wel cool. Maar de jas paste niet voor mij. Alle maten van small tot extra extra large hingen in het rek. Alleen large was er niet, en die heb ik net nodig. Maar vandaag was ik weer in die winkel omdat ik dacht dat die pop wellicht de large aanhad.

Ik sta in de winkel en vraag het aan een hele jonge Afrikaanse jongen. Ik zou niet geweten hebben dat ie daar werkte, moest ie niet bezig zijn met t-shirts te arrangeren. Hij zag er net uit zoals de jeugd die er rondhing. Maar hij werkte dus daar, wellicht als jobstudent. Ik vraag hem of ze de jas in een large hebben, en hij zegt: ja hoor. We hebben alle maten van die jas één keer, want het is de nieuwe collectie. Hij vond het een coole jas. Echt met dat woord dus. Hij zegt ook dat de paspop wellicht de large aanheeft, want dat is altijd zo. Hij gaat hem halen, en hij past mij perfect.

Ik kom aan de kassa en de juffrouw lacht nu breder dan anders. Wellicht omdat ik nu dingen koop zeker? Ze kijkt naar de jas, maar er hangt geen prijs in. Ah, zegt ze, dat komt omdat wij allemaal zo enthousiast waren toen die jassen binnenkwamen. We vonden het kei coole jassen! En de large hebben we meteen aan de paspop in de etalage gehangen. Vandaar geen prijs in de jas.

Ik zeg nog dat ik me nu 10 jaar jonger voel met die jas. Ze lacht en zegt dat dat het belangrijkste is. Niet hoe oud je bent, maar hoe oud je je voelt. Ik zeg dat ik 42 ben en ze antwoordt: dus eigenlijk ben je maar 32. Dat is jonger dan ik!

Maar ik vind de jas dus super mega kei cool. OK da's erover. Maar vanaf nu mag ik weer zeggen dat ie cool is.

Aah, dit is 'm. Cool hè ;-)

Dresscode

Het motto was me ingefluisterd. Je krijgt maar één kans om een eerste indruk te maken. Wat dat praktisch betekende, daar had ik natuurlijk weer een eigen mening over. Wat moet die eerste indruk dan zijn? Zou je niet best jezelf tonen zoals je er gewoonlijk uitziet? Wel op je best natuurlijk, maar toch niet abnormaal chique? Want chique ben ik gewoonlijk nooit.

Het moest op zijn minst een hemd met lange mouwen zijn. Mijn ventje beaamde dat. Probleem is dat ik me dan ongewoon ongemakkelijk voel en snel begin te zweten. Dat ziet er volgens mij minder elegant uit dan een hemd met korte mouwen en een voorhoofd zonder zweetdruppels. Er is een tweede, eerder praktisch probleem. De afspraak werd maandag telefonisch gemaakt en dinsdag namiddag was het al zover. En een deftig hemd met lange mouwen bezit ik gewoon niet. Wel van die kleurrijke dingen die roepen dat het vakantie is. Maar die indruk maak je best helemaal niet bij je eerste kennismaking. Strategisch gezien zou ik er best uitzien alsof ik kom werken.

Het was altijd al zo. Bij mijn eerste echte job als programmeur zat ik tussen andere nerds. We hadden niet de gewoonte om ons op te kleden. We hadden natuurlijk gewoon de kleding niet om het te doen. Maar het werd ons niet kwalijk genomen. Later was het tegendeel zelfs waar. We waren altijd met z'n drieën op de klantendag. De twee anderen moesten deftig in het pak, of iets wat er dicht bij aanleunde. Ik kreeg de instructie van me niet te scheren en me zo casual mogelijk te kleden. Gelukkig was dat een sterke kant van mij. Een programmeur die er zo uitziet komt geloofwaardiger over, werd gezegd.

Dinsdagmiddag was het intussen. Twee uur voor het gesprek sprak ik eventjes af met een vriend in de binnenstad. Hij werkt hier en ik wou mijn laptop terug opeisen. Een programmeur die op gesprek komt moet zijn laptop toch bijhebben. Ik kom mijn vriend tegen en het eerste wat ie zegt is niet: hallo. Maar wel: ga je zo op gesprek? Moet je geen hemd met lange mouwen aan? En een das? Ze zullen je tattoo zien! Maar ik schaam me niet voor mijn tattoo en ik zeg nog dat een das er idioot uitziet. Dan pas zie ik dat mijn vriend zijn werkkledij aanheeft. Hemd en das dus. Oeps... Ik praat er overheen door te zeggen dat ik wel zal uitleggen waarom ik de tattoo heb. Die uitvlucht dat het medisch is, weet je wel.

Twee uur later en honderd kilometer verder. Het blijkt niet nodig, die lange mouwen. De persoon die me ondervraagt is slim. Hij gaat in op elk technisch detail tot ik niet meer kan antwoorden. Maar ik denk dat het niet lukt, want ik praat ook veel. Hij is volgens mij ook programmeur, of hij is het geweest. Hij draagt korte mouwen en de collega's die ik in de verte zag, zien er ook niet uit alsof ze mij een verzekering willen verkopen.

De tattoo heeft ie zeker meteen gezien toen ik een glas water aannam. Ik heb niet moeten uitleggen dat ik diabetes heb. Dat deed mijn maatje met de sensor wel. Heel de tijd zit ie te piepen en ik zeg nog dat het geen gsm is. Dat het een insulinepomp is en dat ik nerveus ben. Daarom stijgt de suiker en piept de pomp. Ik zet de trilfunctie aan en we kunnen verder. Meteen is ook het ijs gebroken.

Volgens mij ging het gesprek goed. Volgens de anderen ook denk ik, want volgende week mag ik beginnen :-)

True colors

Ik heb een saaie auto. De kleur bedoel ik dan hé, over de andere eigenschappen kan je nog discussiëren of ze saai zijn. Maar ik kon niet kiezen want ik kocht hem tweedehands. En het is nu eenmaal zo dat als je in België een tweedehands wagen koopt, je wellicht meer dan 50% kans hebt dat ie grijs is. Ergens is er ooit iemand geweest die moet gedacht hebben dat een grijze auto mooi is. Toen is iedereen die beginnen nadoen en nu zijn we op het punt gekomen dat we niet anders durven dan een grijze wagen te kopen. Het gaat zelfs zo ver dat je verplicht wordt om een grijstint te kiezen als je een firmawagen krijgt van je baas. Het hoeft misschien niet meteen grijs te zijn, maar een echte kleur mag niet. Want dan daalt zijn restwaarde. Hola? Hoe komt dat? Juist. Omdat we allemaal moeten vinden dat een grijze wagen mooi is. Als ik die ene mens ooit tegenkom die daar mee begon !!

Ik weet het uit ervaring. Mijn collega kreeg een aantal jaren geleden een firmawagen. Een mooie nieuwe Renault Mégane break. Nee, een nieuwe Renault Mégane break. Het woordje mooi wis ik uit, want je raadt het al: het moest dus een grijze zijn. Opgelegd door de baas. Gelukkig kon je in die tijd kiezen tussen vier verschillende tinten grijs. Jawel, je leest dat goed. Vier verschillende tinten grijs. Ik had op kleuren geklikt op de website, en ze verschenen niet. Er kwamen geen kleuren tevoorschijn, maar enkel wit, zwart en tinten van grijs. OK, misschien stond er nog een donkerblauwe bij, dat kan ik gemist hebben. Maar rood kon zeker niet. Dus voor de baas was één probleem al opgelost, een rode auto kon je niet vragen want die bestond zelfs niet in België. In Italië wel! We zijn toen gaan kijken op de website www.renault.it en daar kon je op colori klikken. Dan zag je een echt kleurenpallet. Ook wel zwart, wit en één tint grijs, maar voor de rest allemaal echte kleuren. Je kon er een rode, een blauwe of een groene auto kopen. Je ziet het trouwens als je op reis gaat naar het zuiden, alle auto's zijn er veel kleurrijker dan bij ons.

Maar ik zal wel de rare kwast zijn die er zo over denkt. Ik heb het niet altijd gehad, het kwam maar met de jaren. Als ik nu een nieuwe wagen zou kopen, wil ik een rode. Tien jaar geleden kocht ik nog een zwarte. Geef toe, dat is nog mooier dan een grijze. Met zwart kan je nog combineren met een helrood interieur en hup je bent hip. Met grijs blijft het allemaal nogal grijs. Het zal met wagens zijn zoals met kleding. Ik kreeg laatst een vreemde opmerking van iemand die me al lang kent. Ik zou houden van donkere kleding zonder prints en zeker geen horizontale lijnen. Dat is wat men dacht. Het tegengestelde is waar. Ik wil kleuren en tekeningen. En horizontale lijnen zijn heel mooi maar vroeger was ik te dik en daarom droeg ik ze niet. Ze beklemtonen je volume nog meer. Nu ben ik naar 't schijnt te mager, dus ik zal ze weer meer dragen ;-)

I'm losing it

Ja, man... ik ben niet meer mee. Ik denk dat het de leeftijd is. Ik moet op de hoogte blijven, anders sla ik een gek figuur. Maar ja, als je er niet elke dag meer mee bezig bent, dan mindert het een beetje. Je raakt het gevoel een beetje kwijt. Je vangt af en toe dingen op die nieuw voor je zijn, terwijl ik vroeger als eerste de nieuwe ontwikkelingen kende. Ik volgde het ook intensief op. Ik heb er geregeld over geblogd.

En dan kom je plots een Geoxwinkel tegen op de Meir. Daar moet ik mijn bijnaam voor hebben. Ik heb zelfs mijn blog ernaar genoemd. Maar hij staat daar dus. Mooi te blinken. Ik ben natuurlijk direct gaan vragen hoe lang die er al was. Van oktober 2011 zei de juffrouw. Ze had me net een paar verkocht dat ik vorig seizoen wou kopen, maar het was niet meer in stock. Ook andere winkels hadden mijn maat niet meer. Een computerprogramma op de hoofdzetel weet dat altijd in detail. Ze vroeg nog of ik de tweede schoen moest passen, maar ze zag dat de vraag wat belachelijk was. Ik had net dezelfde schoenen aan toen ik de winkel binnenkwam. Alleen de kleur was verschillend. Ik zeg nog dat ne witte of nen blauwe wel even goed zal passen en ze keek eventjes verbaasd. Maar dan moest ze wel lachen.

Helaas werkt mijn klantenkaart er niet. Ze is niet kapot, maar de juffrouw had een hele uitleg over franchising die ik niet begreep. Het komt erop neer dat de andere winkel in het shoppingcenter een vreemde eend in de bijt is. Mijn kaart staat vol, dus ik moet er nog één keer langs. Maar dan ga ik af en toe eens langs de Meir lopen. Er ligt daar nog een geocache verstopt op geen 50m daar vandaan. Ik heb hem al drie keer aan 't zoeken geweest maar ik vind hem nooit.

Ik ga nog ne keer proberen, 'k moet er nu toch vaker zijn hè ;-)

Discriminatie !

Foei dat mag niet. Je mag niet gediscrimineerd worden op basis van je geaardheid. En ik heb het toch meegemaakt deze week. En ik vond het heel grappig! Ik werd namelijk gediscrimineerd omdat ik hetero was. Iemand dacht er toch zo over :-)

Ik was gaan shoppen omdat ik nieuwe kleren nodig had. Neen, ik was gaan shoppen omdat... ik heb daar toch geen reden voor nodig? Ik was gewoon gaan shoppen. En ik kom in een trendy kledingzaak terecht op de Antwerpse Meir. Dat heeft zijn reden, wacht! Normaal loop ik wel binnen in de P&C of de Zara maar zo'n kledingzaken waar loeiharde muziek speelt en je alleen jong grut ziet rondhangen, neen... daar kom ik normaal niet.

Maar dit keer wel. Ik heb namelijk iets nodig dat het jonge grut draagt. Ik heb één (lees: enkele) jeansbroek(en) nodig die een lagere taille hebben dan wat ik gewoon ben. Dat komt omdat ik een probleem heb met mijn catheder van de insulinepomp en met de glucosesensor. Dat zijn twee dingen die met een naald in mijn buik vasthangen, maar nu wil het toeval dat die niet goed werken tenzij ze buikvet tegenkomen. Omdat ik kilo's kwijt ben is daar nu minder ruimte voor dan vroeger. De plaatsen die ik gewoon was kan ik moeilijk nog gebruiken om die spullen in te schieten, want het is pijnlijk en soms komt er bloed aan te pas. De oplossing is om de catheder lager in de buik in te brengen, maar dan zit de broeksriem in de weg.

Enfin, ik zoek dus in feite heel trendy jeansbroeken. In die ene trendy zaak ben ik op zoek in een stapel broeken naar mijn maat. Ik vind ze niet terug. Ik ben al blij dat ik niet meer de grootste maat nodig heb, want vroeger kon ik hier helemaal niet terecht. Een jongeman stapt op me af. Het is het type jongeman dat iedereen zijn type is. Hij lijkt niet "van de familie" maar hij zegt één woord en ik hoor dat we toch dezelfde geaardheid delen. Hij zegt nonchalant dat ik zijn hulp kan inroepen indien nodig. Hij zegt dit vriendelijk doch zonder me aan te kijken. Ik zeg dat ik mijn maat niet vind in de stapel. Hij verdwijnt even achteraan in de winkel en komt terug met de juiste maat. Alle maten zijn in stock, zo informeert hij me.

Ik ga de broek passen en kom terug. Hij vraagt - nog steeds zonder me aan te kijken - of de broek past. Ik zeg dat de maat wel goed is, maar dat de taille te hoog is. Ik leg ook het onderliggend technisch probleem uit. Dan zegt ie: ja, je kan inderdaad best een lagere taille kiezen. En bijkomend voordeel, zegt ie, is dat de dames dat graag zien. Hij heeft me nog steeds niet in de ogen gekeken. Ik zeg dat ik geen verstand heb van dames, maar dat mijn vriend het wel mooi zal vinden. Plots kijkt hij mij recht in de ogen en hij lacht. Echt? je vriend? Dat had ie niet gedacht. Hij vraagt plots meer info over de insulinepomp en de sensor. Hoe ik daar mee moest leven en of ik dat erg vond. Ik toon hem ook de insulinepomp en de plaats waar de catheder zit en hij begrijpt het probleem nu nog beter.

Hij zoekt in een ander merk dezelfde maat en kleur en stelt nog een lichtblauwe variant voor. De rest van het gesprek gebeurt wel eye-to-eye. Het model dat ie voorstelt is inderdaad veel beter en het past perfect.

Ik ga daar nog shoppen :-)

Shoppen

Dat kan ik ondertussen goed. Alleen lukt het niet in februari. Dat is gek hé? Ik ben gaan shoppen omdat ik kleren nodig heb. Maar de winkel heeft de kleren niet die ik wil. Februari is blijkbaar de maand waarin we aan de zomer moeten beginnen denken. De solden zijn voorbij en hup, overal zie ik zomerkleding hangen.

Alleen ja, het is er nog niet echt weer voor hè. Ik ben op zoek naar iets dat lange mouwen heeft en een beetje warmer is dan wat ik nu soms draag. Helaas is het nu allemaal op. Een paar dingen vond ik terug, maar niet in mijn maat. Die maat is nu wat kleiner, dat is ook de reden waarom ik in de kleerkast geen dingen meer vond die goed pasten. Het zit een beetje te ruim nu. Dat is een goed teken natuurlijk, ik ben daar heel blij mee. Maar je moet me nu nog niet skinny gaan noemen hé, mijn BMI is het daar helemaal niet mee eens ;-)

En ja, ook de Geoxshop is dus helemaal mee! De nieuwe zomercollectie is binnen en ze ziet er geweldig uit. Alleen, om nu in februari al zomerschoenen te gaan kopen, dat gaat zelfs voor deze fan een beetje te ver. Het blijft natuurlijk de schoen die ademt hè. En als het nog -10°C is buiten wil ik toch een winterversie van de schoen die ademt. Hij ademt een beetje minder en dat is een goed idee. Ik ga zo geen gekke dingen meer doen, maar ik kom toch tegen de lente weer een keertje langs.

Maar nu heb ik dus weer iets bijgeleerd. Ik zal op tijd aan het juiste seizoen denken, voor het begint. Niet als het bijna gedaan is. Doe eens een keertje normaal, Jan. Zoals andere mensen dat ook doen. Dus als je me de komende maanden in hetzelfde t-shirt met lange mouwen ziet rondlopen is dat niet omdat ik dat nooit was, maar omdat ik er maar één heb dat past. Of het moest ineens gaan zomeren, dan heb ik weer keuze genoeg. Of ik kan dan gaan shoppen. Voor het juiste seizoen.

Geoxcache

Dat het een doodzonde was zal duidelijk zijn. Jangeox heeft schoenen gekocht. Neen, dat is niet de zonde, dat is de natuur. Daar kan ik niks aan doen. Maar het was niet mijn merk !!!

Ik mag geen drie uitroeptekens plaatsen, ik weet het. Maar nu staan ze echt wel op hun plaats. Helaas pindakaas, maar het was echt een noodgeval. Ik heb er weken over nagedacht. Enkele keren de Geoxshop bezocht. Websites bekeken maar telkens dezelfde teleurstelling. Geox heeft geen deftige wandelschoenen. Ik bedoel dus echte trekkingschoenen, waterdichte schoenen die ook je enkels beschermen. Ik had dus geen andere keuze en ben vreemdgegaan.

En de reden, tja.. die nieuwe hobby. Geocache en Geox gaat niet samen. Ik heb het geprobeerd, al enkele keren zelfs. Helaas, de schoen die ademt, ademt ook water als je door de plassen ploetert. Vandaar dus deze kanjers. En om te bewijzen dat ik ze echt gebruik, heb ik ze nog niet afgewassen.

Yeah right, that's why ;-)

Kalen dikke

Iemand gebruikte die woorden ooit om mij aan te wijzen. Ik werkte in een klein bedrijf en er was niemand anders aanwezig. Iemand belde aan en vroeg of de zaakvoerder op zijn kantoor was. Ik was alleen, dus ik heb het pakketje dat hij kwam afgeven in ontvangst genomen.

Later bleek dus dat die persoon geen delivery boy was, maar iemand die goed bevriend was met mijn baas. Hij zei tegen hem: ik heb dat pakje afgegeven aan die kalen dikke. Mijn baas moet daar zo mee gelachen hebben dat hij het mij moest vertellen. Wij hadden een hele goeie band, ik had nooit echt het gevoel dat ik een baas had. In geuren en kleuren vertelde hij het tegen mij en ik kon er natuurlijk niet om lachen. Een beetje groen misschien, om de schijn te redden. Hij zag het wel, dat ik daardoor gekwetst was en verontschuldigde zich. Dat ie daar niet direct bij had stilgestaan, dat het misschien kwetste en dat hij het gewoon grappig vond.

Maar het heeft dus zijn effect niet gemist. Het heeft een spiraal in gang gezet die mijn leven heeft veranderd. Op het moment woog ik 110 kg en ik wist natuurlijk al een hele tijd dat dat voor mij te veel was. Maar het viel me enorm zwaar om er iets aan te doen. Immers, als je daar bent is het zo moeilijk om je leven te veranderen. Waarom zou ik ook? Ik was vrijgezel, had geen uitzicht op een relatie en zat zelfs nog in een donkere kast. En of ik nu 100 of 110 kg woog, niemand zag dat verschil. Why bother ?

Toch ben ik toen op dieet gegaan. Ik heb iets meer dan een jaar enkel maaltijden van Delhaize gekocht. Dat waren toen al goede, lekkere en volwaardige maaltijden. Mijn grootste probleem was natuurlijk de hoeveelheden. Ik had ook al vanalles geprobeerd, maar ik kon geen enkel dieet volhouden. Het voordeel van die maaltijden was dat het net genoeg is voor één persoon, maar ook niet weinig. Dat was bij andere diëten mijn grootste struikelblok.

30 kilo is eraf gegaan. Daarna heb ik ergens de moed gevonden om mij te outen. En daarna was ik plots geen vrijgezel meer. Ik weet dat het niet zou mogen, maar het is zeker zo dat het nooit gelukt was zonder het dieet. In de gay community is dat nu eenmaal not done om aan de zware kant te zijn. Op de homo fuiven die ik toen bezocht in zaal Jacob kwam er wel 500 man op een avond, en niemand had daar kilo's teveel.

Er is veel veranderd sinds die tijd. Mijn keuze van kleding is plots aanwezig. Ik had vroeger gewoon geen smaak. Ik wist wel wat ik mooi vond, maar ik kon dat toch niet dragen. Daarom alleen donkere kleuren en geen prints op de kleding. Zo saai mogelijk, denk ik nu. Met als gevolg dat ik nu een schoenengekte heb en mij dus te jong kleed. Ik zal me kleden naar de innerlijke leeftijd zeker?

Oh crap

Ik heb vandaag leuke t-shirtjes besteld bij www.diabetees.spreadshirt.co.uk .
Ik vind ze best grappig, de laatste is een doordenker. Gewoon vlug lezen...

Billabong

Ik heb dus naast mijn favoriete schoenenmerk ook een kledingmerk waar ik fan van ben. Maar niet zo fanatiek, gelukkig.

Met de jaren ben ik toch wel heel erg veranderd op dat gebied. Ik herinner me als tiener dat ik toch vooral zoveel mogelijk onopvallende kledij wou. Wellicht was dat ook wel hoe ik me wilde voelen. Vooral niet opvallen, "normale" dingen kopen, niet te gek doen. En toch had ik toen al een hele duidelijke voorkeur voor wat voor mij mooie kleding was. Alleen kocht ik het zelf niet, ik vond het vooral mooi bij andere jongens. En ik zou daar toch niet mee staan...

Ik herinner me veel zwart, maar dat had ook wel met de new waveperiode te maken. Broeken kopen, schoenen kopen, het was altijd een ramp. Ik kende mijn maat nooit, ze veranderde ook altijd omdat ik een vreselijke jojo was qua gewicht.

Na mijn outing is dat veranderd. Ik kreeg plots wel een beeld van wat ik wou dragen. Het was heel anders dan vroeger. Meer wat ik altijd al wilde kopen, maar nooit gedurfd had. Chicken !

En toen kwam Geox. Oei oei. Major change in the wardrobe. Andere schoenen wil zeggen bijpassende kleding. Het is dan vooral Billabong geworden. Dat is eigenlijk veel meer iets voor tieners, maar nu het gewicht het toelaat kan ik ook daar gaan shoppen. En dat vind den tiener heel leuk. Alleen 't vriendje van den tiener, die denkt daar anders over. Toen we elkaar leerden kennen, droeg ik heel vaak hemden en debardeurs. Maar Xavier de Baere heeft dat verpest en sindsdien is het niet meer hip. Vorige week hebben we de kleerkasten "uitgemest" en al die oude troep is nu naar spullenhulp. Maar het viel me heel erg op wat een groot verschil het maakt tegen 10 jaar geleden. Ik ben 10 jaar ouder, maar ik kleed me 10 jaar jonger. Wellicht het begin van de midlife crisis.

Maar voor nu ben ik er blij mee. En wat anderen vinden, tja... who cares, zeker? Zolang ik mijn broek nog boven de middel draag en je geen 10 cm van mijn boxershort ziet, zal het allemaal nog wel meevallen.

Schoon volk, trouwens op deze Billabong website :-)

Herfstcollectie

Het is weer zo ver. Herfstcollectie! Van schoenen dus, hé. En omdat dat hier www.jangeox.be heet, kan ik niet anders dan mijn merk volgen, natuurlijk. Maar ik heb me kunnen bedwingen. Vandaag slechts twee paar voor dit seizoen.

Ik heb mijn bijnaam niet zelf verzonnen, ik heb hem gekregen. Een paar jaar geleden is er een schoenengekte ontstaan in mijn hoofd. Ik denk niet dat er medicatie voor bestaat, maar ik ben duidelijk aan 't afkicken. Het is begonnen toen ik een cadeaubon had gekregen van Geox. Ik had dat nog nooit gekocht, schoenen van Geox. Ik had altijd vreselijk veel moeite om een paar schoenen te vinden waar ik ietwat fatsoenlijk in kon wandelen. Dat ze er dan goed uit zagen was meegenomen, maar vaak lukte dat niet.

Maar niet zo in de Geoxshop. Ik paste een 44 van de eerste die ik zag staan en dat zat als gegoten. En heel erg mooi. Maar het paar dat er naast stond was ook mooi, en ik vroeg de dame om dat paar ook eens te passen. Dat ging zo 4 paar verder en ze werd wat nerveus. Ze dacht dat ik niet kon kiezen, maar toen ik zei dat ik ze alle 4 wou, werd ze plots veel vrolijker.

Uiteindelijk heb ik toen de ganse zomercollectie gekocht. 14 paar. Alleen de geklede schoenen liet ik staan, voor de rest had de winkel geen 44 meer in huis, denk ik ;)

Van toen af is mijn bijnaam dus JanGeox geworden. De klantenkaart raakt weer wat gevuld, maar dit keer zal het een paar jaar duren. In seizoen 1 was meteen 1 kaart gevuld.

Leuk zo'n dagje shoppen (en efkes lunchen!).

En kleren kopen ook, natuurlijk. Bij Billabong is het winterseizoen ook al lang bezig. Dat is ook een blog waard :-)