Ganze Bohne

In een poging om uit de percolateur zo'n goed mogelijk eindproduct te krijgen, werd er een plan opgesteld. Ik werd er op attent gemaakt dat onze oma's vroeger zelf hun koffie maalden en dat de meest hippe espresso toestellen die nu te koop zijn dat dus opnieuw doen. Uiteraard gaat dat nu gepaard met een extreme aanslag op de portemonnee, en zoiets vermijden was nu nét de reden om opnieuw die oude spullen boven te halen. Als ik dure koffie wil, dan heb ik daar al een ander toestel voor.

Maar dit is het dus hè, zo'n apparaat had mijn oma ook. En nu deed ik een poging om op dezelfde manier aan de slag te gaan. De koffie die ik nu kocht was OK, maar alles kan beter. Verse bonen zelf malen zou beter moeten zijn en daarom dus deze nieuwe techniek.

Natuurlijk moet ik uitkijken dat ik niet de weg in ga van die nieuwe trend. Die gaat behoorlijk ver, want ik zag in een speciaalzaak voor koffieapparaten een gelijkaardige zak van één kilo koffiebonen geprijsd aan 35€. Er moet natuurlijk een verband zijn tussen je machine en je bonen, een dure machine verdraagt geen goedkope bonen. Nu snap ik wel dat het echt waar is dat je met 19 bar overdruk lekkere espresso maakt en dat mijn percolateur met nul bar uiteraard veel slechtere koffie geeft. Dat is geen boerenbedrog, dat is een feit. Alleen was de vraag of ik daar nog vierenveertig cent per kopje voor over heb en het antwoord is natuurlijk neen. Als mijn oude berekening nog klopt die zei dat ik elf kopjes per dag drink, valt dit nu buiten budget.

Maar deze Ganze Bohne zijn wel budgetvriendelijk. Het feit dat het er niet in 't Nederlands op staat, verklapt al in welke supermarkt ze te koop staan. Nu moest ik alleen nog de juiste techniek te pakken krijgen, maar daar zag ik geen probleem in. Bonen erin, knopje drukken, gemalen koffie, klaar !
En dat viel behoorlijk tegen. Het resultaat was slappe koffie waar je de lepel tot op de bodem van je kopje kon volgen.

Mijn beste vriend Google zei dat ik het verkeerd deed, dat malen. Er is een techniek voor: je moet enkele malen dat machientje starten en telkens maar één seconde laten draaien. Dan wordt alles fijn gemalen en niet zo fijn dat het mes van de molen je bonen verbrandt, waardoor je koffie ineens heel bitter is. De tweede kan heb ik trouwens voor die reden in de afwasbak gekieperd omdat net dat gebeurd was. Ik dacht: te weinig gemalen, dus ik laat dat ding nu maar een minuut draaien. Geen goed idee!

Maar nu is alles perfect. Let wel: de doelstelling was nooit om zo'n lekkere koffie te maken als mijn Nespresso machine, dat kan natuurlijk niet. De bedoeling was: de lekkerste koffie die mogelijk is met zo'n oude rommel. Het moest dus alleen beter zijn dan de gemalen koffie die ik eerst had geprobeerd.

Het malen staat op punt en de gemalen koffie ruikt echt beter dan die uit een voorverpakt zakje. De laatste truuk om meer smaak te krijgen was dit: ik vul de koffiefilter met genoeg koffie om normaal tien kopjes te zetten. Ik doe er maar voor vijf kopjes water in. En ik maak hem wijs dat ie maar drie kopjes moet zetten, zo is de doorstroming van het water veel lager.


Het ritueel duurt bijna twintig minuten, maar om 5u 's morgens heb ik gewoon niks beters te doen. En het resultaat mag er echt zijn. Ik heb geen Nespresso gevoel, verre van.

Maar we zijn gegaan van 'best wel OK' naar 'meer dan OK' ! Meer moet dat niet zijn :)

De percolateur

Het begon met een praktisch probleem. Opstaan om vijf uur 's morgens doe ik niet vrijwillig, maar het is nu zo. Als koffiejunk moet je dan behoorlijk goed op je tanden bijten om de eerste kop koffie pas om halfacht te drinken.

Dat komt omdat de machine die in mijn leefwereld de koffiebehoefte bevredigt niet in de keuken staat, maar wel in mijn kantoor. Ze geeft 19 bar overdruk en daarom denkt de onderbuurvrouw dat er 's avonds vaak een elektrisch rolluik sluit. Ik had de moed niet om te zeggen dat het eigenlijk een Nespressomachine was. Maar feit is dus wel dat de machine blijkbaar ontworpen is om enkel tijdens kantooruren gebruikt te worden. Om vijf uur 's morgens koffie zetten is in dit geval nachtlawaai.

Ik dacht aan iets. Vroeger dronk ik vaak oploskoffie aan de koffietafel waar de tafelgenoten een kopje thee of een tas 'Bonjour' dronken. Dat is zo'n kant-en-klare substantie die lijkt op koffie, maar die maar voor negen procent overeenkomt met the real stuff. Mijn levensgezel geloofde me nooit als ik zei dat "diejen brol gene koffie is". Het etiket met de ingrediënten had ik nodig om mijn stelling te staven, en het gaf me dus gelijk. Als er in een product slechts negen procent product zit, is het fake.

Dat terzijde, ik dacht aan iets. Ik dacht aan de koffie die ik toen dronk. Dat was ook oploskoffie, het was espresso koffie in kleine langwerpige zakjes van Nescafé. Als je er zo twee in een kopje deed en je vulde het aan met bijna kokend water, dan kreeg je behoorlijk sterke koffie die deed denken aan wat er nu uit de machine van 19 bar komt. Die heb ik dus nu gekocht en voilà, ik had koffie bij het ontbijt om vijf uur 's morgens.

Plots werd er veel overleg gepleegd over koffie. Dat kwam dan vooral omdat de machine geen capsules meer had en de tijd ontbrak om er nieuwe te bestellen tegen zondag. Dan kwamen gasten op bezoek en uiteraard hoort daar een kop koffie bij. Wat blijkt nu? Buiten mijn ingenieus 19 bar toestel, is er nog één en ander in huis. Dat is het voordeel van ooit op twee plaatsen tegelijk gewoond te hebben: je hebt alles op z'n minst dubbel. We hebben dus ook nog de thuisvariant die maar twee bar overdruk produceert en Senseo heet.

Maar we hebben dus ook een percolateur. Ik heb lang moeten nadenken wat dat woord in godsnaam betekent, maar het Zuidkempisch dialect bedoelt dus dit voorhistorisch toestel. Het heeft zelfs geen overdruk nodig om koffie te zetten, en de kopjes werden zondag gevuld met koffie die ik best wel OK vond.

Toen viel dus ook de beslissing om vanaf nu dit toestel in vast dienstverband weer aan te nemen. Ik zet nu om vijf uur 's morgens een halve kan koffie en daar kom ik de voormiddag mee rond. Na de middag is er weinig koffiebehoefte, maar indien nodig zijn er dus andere toestellen en er is oploskoffie.

Het tweede voordeel is de echte reden waarom ik een stap terug zet. De kosten binnen mijn bvba moeten weggefilterd worden en als ik koffie aankoop zoals ik dat vroeger deed, dan kost dat 150€ per kwartaal. Nu dit niet meer van de firma kan, moet ik het betalen van mijn uitkering van de ziekteverzekering en dan is dat behoorlijk onverantwoord.

Vandaar dat ik blij ben met onze percolateur ;-)

Oprnr. onbekend

Een vreemd gesprek begon toen ik de hoorn opnam. Als er Oprnr. onbekend op komt, neem ik normaal niet op. Er is immers een reden waarom diegene die me opbelt niet wil gezien worden. Meestal is het omdat hij of zij iets wil aanbieden en vaak in een taal die je moeilijk begrijpt. Het is Nederlands hoor, maar diegene die het spreekt doet dat nog niet zo lang. Maar ik moet opletten wat ik doe nu. Ik ben immers werkzoekend, en ook daar zitten Oprnr. onbekend-en tussen.

Maar deze keer dus niet. Toch hoor ik een persoon die volgens mij nog niet heel zijn leven onze taal spreekt. Maar hij is heel vriendelijk en klinkt een beetje bezorgd. Degene die normaal de koffie bestelt, die wou hij even aan de lijn hebben. Gelukkig ligt die verantwoordelijkheid in mijn bedrijf bij één persoon, dat is wel zo handig. Of alles nog wel goed is met mijn Nespressomachine? Ja hoor, er is niks mis mee. Als ik er een capsule in plaats en op de knop indruk waar het kleine kopje op staat, dan heb ik hele straffe koffie. Er is dus niks mis mee.

Of ik misschien andere oplossingen gebruik om koffie te maken? Wat een vreemde vraag denk ik voor ik "neen" antwoord. Maar gelukkig was er nu een actie voor goede klanten. En dat ben ik dus, want hij wist in detail te melden dat ik drie machines had en al van 2004 klant was. Over die machines moest ik nadenken, maar er is wel wat depannage gebeurd dus het kan kloppen. En dat ik zo lang klant ben, dat klopt zeker. En een tevreden klant dan nog.

Ahaa, toen kwam de kat op de koord. De jongeman belde natuurlijk niet om een praatje te maken of om de zogezegde actie. Ze zal wel bestaan hoor, maar er is er altijd wel één. Hij had op zijn scherm natuurlijk ook andere statistieken. Mijn koffieverbruik is immers drastisch gedaald sinds mijn laatste bestelling in april. Ik kom nooit meer aan mijn oude gemiddelde van 11 kopjes per dag. Ik drink straffe koffie, dus eigenlijk 5,5 dubbele espresso's.

En dat ligt natuurlijk aan de koffie in Aalst. Daardoor was er vier maanden nauwelijks Antwerpse koffie, en er moet software geweest zijn die bij Nespresso uitrekende dat ik lang geleden al zonder koffie moest gevallen zijn. Vandaar het oranje knipperlicht op zijn scherm, en vandaar zijn telefoontje.

Ik heb hem gerustgesteld. Ik blijf trouwe klant en ga binnenkort weer een bestelling plaatsen. Ik zit trouwens bijna zonder koffie en het voordeel is dat men nu ook kan leveren. De verantwoordelijke is weer op kantoor ;-)

Comfort food

80,2. Dat is het kleinste getal dat ik sinds jaren op de weegschaal zag staan. Sinds twaalf jaar, en dat weet ik exact. Want toen ik mijn ventje leerde kennen was mijn gewicht 79kg. Hij heeft er altijd mee gelachen, toen ik in die 12 jaar weer begon te schommelen qua gewicht. Hij zei steevast: zo heb ik je niet gekocht! Ik wil de oude Jan terug :-)

En schommelen deed ik. Eigenlijk altijd al. Ik heb wellicht nooit geleerd wat een juiste portie nu echt betekent. Je moet immers "goed eten", zo hebben we dat geleerd. Maar van alleen goed te eten ga je geen 30 kilo bijkomen. Dat is langer geleden dan die twaalf jaar hoor, maar het was ooit zo.

En mijn grootste valkuil was zeker comfort food. Je voelt je niet zo lekker, het gaat wat minder en je zoekt troost in eten. En dat werkt hé, het werkt zelfs zo goed dat je het blijft herhalen. Je gaat zelfs uitkijken naar de momenten die je voor jezelf hebt uitgekozen waar dat OK is. Ik had vaak mijn dag goed onder controle, maar na het avondeten liep het fout. Toch nog zin in iets, en ik liep naar de nachtwinkel om een zak chips of nootjes te halen. Of zelfs vaak een Magnum, terwijl ik helemaal niet zo'n zoetekauw ben.

En dat gedrag kan je exact kopiëren naar mijn alcoholgebruik. Net dezelfde redenen, dezelfde snelle werking en hetzelfde schuldgevoel nadien. En toch blijf je die gewoonte aanhouden terwijl je goed weet dat het slecht voor je is.

Er is een woord voor. Een woord waar mensen heel bang van zijn. Het heet verslaving. Zowel bij eten als bij alcohol was het zo. Niet allebei in dezelfde mate, maar het is wel in beide gevallen uit de hand gelopen. Je hoeft geen 200kg te wegen om het woord verslaving te gebruiken. Mijn maximum was 110kg maar het gedrag dat ik had was exact dat van een echte verslaafde. Geen enkel mens met een gezond verstand zou een zak chips van 200g gaan kopen in de nachtwinkel, die dan helemaal opeten tot je zo misselijk bent dat je bijna niet meer recht kan en dan opnieuw naar de nachtwinkel loopt om een Magnum. En toch heb ik dat ooit gedaan.

Maar in mijn denkwereld was het verantwoord. Ik had het zo slecht dat ik het verdiende. Ik had zoveel zelfmedelijden dat alles was toegestaan. En dat is ook wat er misliep met alcohol. Het is niet moeilijk te snappen dat de gevolgen daar veel erger kunnen worden. En dat waren ze ook.

De principes zijn niet veranderd, maar de aanpak wel. En die is niet zo moeilijk eigenlijk. Men heeft mij geleerd waarom ik dat zo deed. Men heeft geleerd om de signalen te herkennen wanneer je te ver gaat. En om dan niet dat automatisme in gang te zetten. Er was immers een reden waarom ik me niet zo goed voelde. En als je elke dag troost zoekt, verandert die reden niet. Je bent immers fulltime bezig met jezelf te troosten. Maar aan de bron van je probleem doe je niks, want er komt weer snel een nieuwe dag en je kijkt weer uit naar je moment van beloning in plaats van het probleem aan te pakken.

Op gebied van eten en drinken zijn die truukjes er nog steeds. Ik heb ze geleerd van psychologen. Maar ze kunnen geen kwaad meer. Ik drink overdag meestal water en als ik mezelf wil verwennen, haal ik een Cola Zero. 's Avonds eet ik een potje yoghurt in plaats van een zak chips. Ik kijk er net zo goed naar uit, net zoals vroeger. Alleen kan het allemaal geen kwaad. Het woordje "te" is verdwenen. Ik doe normaal.

Nog één verslaving blijft er nu over. En die wil ik niet aanpakken, want ik vind ze ook niet zo erg. Koffie! Ik kan het niet laten, ik kijk er altijd naar uit. Vandaag zit ik door mijn voorraad ristretto en espresso forte. Van miserie drink ik nu espresso déca. Maar dan wel twee capsules voor één kopje. Gelukkig is de levertijd bij Nespresso maar 24 uur. De redding is nabij :-)

Koffie

Ik ben echt verslaafd aan koffie. Dat is zeker niet altijd zo geweest, ik heb pas koffie leren drinken toen ik begon te werken als programmeur. Bij mijn toenmalige werkgever werkten we met vier programmeurs in één kantoor en het was de gewoonte om de dag te beginnen met een lekkere kop koffie.

Alleen ik had dat eigenlijk nooit gedronken, en ik wist dus ook niet echt hoe een goeie kop koffie smaakt. Ik werkte in een klein softwarebedrijfje in Antwerpen-Zuid en er was geen budget voor een goede omkadering van de werknemers. Ik kreeg altijd de afdankers van PC's en vreselijk slechte schermen. Ik was de "rookie" dus ik moest het stellen met het slechtste materiaal.

Helaas was dat ook zo voor de koffie. Ik weet niet welk merk het was, maar achteraf bekeken was het echt niet te drinken. Toch werd het er met sloten verzet.

Ik heb vier jaar gewerkt voor dat bedrijfje maar ik had na een tijdje toch wel door dat ik niet echt voor een baas kon werken. In 2000 besliste ik om het alleen te gaan doen. Ik werd zelfstandig programmeur en een jaar later richtte ik een bvba'tje op.

En dan kwam het paradijs, natuurlijk. Alle materiaal splinternieuw. Snelle computers, grote schermen, projectors, you name it. En goeie koffie! Echte, lekkere, professionele koffie. Een Nespresso ES80 Pro en een cappucinomachine van hetzelfde merk. Alleen daarom al zou je op jezelf gaan werken ;-)

En dan die gekleurde capsuletjes met allerlei smaken. Grote kopjes, cappucino kopjes, mini kopjes met super straffe italiaanse ristretto. Heerlijk...

Alleen... ik was een beetje verwend nu. Ik drink nu de ganse dag koffie. Zonder suiker, natuurlijk ;-)
Maar als ik bij klanten kom, heb ik gemerkt dat men vaak vergeet om me een kopje aan te bieden. En ik vind het zo onbeleefd om daar achter te vragen. Toch gebeurde het vaak dat ik een interventie van een paar uur had gedaan, en men mij geen kopje had aangeboden.
Toen heb ik daar een simpele oplossing voor gevonden. Ik heb me dit T-shirt aangeschaft. Ik kom binnen bij een klant, en men biedt me onmiddelijk een kopje koffie aan.
Handig hè :-)