Hoeveel kan je besparen als je geen echte cola meer koopt en alleen nog Freeway Cola. Ik vind het net even lekker en ik ben niet gek natuurlijk. Ik koop hem voor minder dan één derde van de prijs. Wacht, dat had ik al eens uitgerekend. Het verschil was spectaculair.
Vandaag heb ik een parameter toegevoegd in de rekensom. Hoeveel kan je nog besparen als je naar de Lidl rijdt om Freeway Cola te kopen en onderweg geflitst wordt?
Oeps...
Posts tonen met het label cola. Alle posts tonen
Posts tonen met het label cola. Alle posts tonen
woensdag 21 november 2012
zaterdag 17 november 2012
You got me
OK, er is één uitzondering. Op het feit dat ik dus niet op de prijzen let in de Delhaize. Dat was goed voor de gemoedsrust, weet je wel? Als je je elke keer zorgen moet maken over hoeveel cent ik hier of daar kan besparen, dan word ik daar persoonlijk heel erg nerveus van. Vooral omdat je op het einde van de rit niet echt het verschil voelt. Als ik goed oplet, kan ik misschien 10% besparen op een volle winkelwagen en dat is het me niet waard.
Maar er is dus één uitzondering. Die was er vroeger al, maar ik was ermee gestopt. Ik heb het over cola. Ik heb altijd het echte merk gekocht, maar plots kwam er een cola light van Lidl op de markt. En die smaakte toen, en dat is al vele jaren geleden, naar mijn mening net hetzelfde als de echte. Alleen heb ik het opgegeven omdat daarna Coca Cola Zero op de markt kwam. Veel lekkerder en sindsdien mijn favoriete drank. Van mijn psycholoog moest ik een drank kiezen zonder alcohol die ik heel graag lust. Dat zou de beloning worden die de alcohol vervangt. En dat werd dus cola zero.
Ondertussen kwam ik al jaren niet meer in de Lidl, want voor de rest vind ik er mijn gading vaak niet. En toen zag ik reclame van de Lidl Cola Zero. Hij heet zo niet, ik denk dat de naam misschien wel beschermd is. Hij heet Freeway Cola 0%, maar iedereen snapt het wel zeker. En die smaakt dus naar mijn gevoel net even lekker als the real stuff. En je kan hem kopen voor minder dan één derde van de prijs van de echte.
Ik heb eens uitgerekend hoeveel ik bespaar als ik geen kleine flesjes meer koop in tankstations van het echte spul, maar alleen de Freeway versie. Dan is hij 11 keer goedkoper. Dus voor één gewoon flesje heb je 11 halve liters bij de nepversie. Het gebeurt niet natuurlijk, want ze zijn niet beschikbaar naast de autosnelweg. Het is gewoon het gevoel dat telt. Als ik zo twee flesjes naast de snelweg koop, dan kan ik daar 11 liter van kopen in de goedkope supermarkt. Dat soort hersenkronkels zet me er toe aan om één keer in de maand naar de Lidl te rijden en om dan een volle kar cola te kopen. En dan met een gerust gemoed weer langs de Delhaize te rijden. Want daar let ik niet op prijzen.
Er was dus eigenlijk geen uitzondering. Ik zei niet dat ik nooit op de prijzen lette. Ik zei dat ik niet op de prijzen lette in de Delhaize ;-)
Maar er is dus één uitzondering. Die was er vroeger al, maar ik was ermee gestopt. Ik heb het over cola. Ik heb altijd het echte merk gekocht, maar plots kwam er een cola light van Lidl op de markt. En die smaakte toen, en dat is al vele jaren geleden, naar mijn mening net hetzelfde als de echte. Alleen heb ik het opgegeven omdat daarna Coca Cola Zero op de markt kwam. Veel lekkerder en sindsdien mijn favoriete drank. Van mijn psycholoog moest ik een drank kiezen zonder alcohol die ik heel graag lust. Dat zou de beloning worden die de alcohol vervangt. En dat werd dus cola zero.
Ondertussen kwam ik al jaren niet meer in de Lidl, want voor de rest vind ik er mijn gading vaak niet. En toen zag ik reclame van de Lidl Cola Zero. Hij heet zo niet, ik denk dat de naam misschien wel beschermd is. Hij heet Freeway Cola 0%, maar iedereen snapt het wel zeker. En die smaakt dus naar mijn gevoel net even lekker als the real stuff. En je kan hem kopen voor minder dan één derde van de prijs van de echte.
Ik heb eens uitgerekend hoeveel ik bespaar als ik geen kleine flesjes meer koop in tankstations van het echte spul, maar alleen de Freeway versie. Dan is hij 11 keer goedkoper. Dus voor één gewoon flesje heb je 11 halve liters bij de nepversie. Het gebeurt niet natuurlijk, want ze zijn niet beschikbaar naast de autosnelweg. Het is gewoon het gevoel dat telt. Als ik zo twee flesjes naast de snelweg koop, dan kan ik daar 11 liter van kopen in de goedkope supermarkt. Dat soort hersenkronkels zet me er toe aan om één keer in de maand naar de Lidl te rijden en om dan een volle kar cola te kopen. En dan met een gerust gemoed weer langs de Delhaize te rijden. Want daar let ik niet op prijzen.
Er was dus eigenlijk geen uitzondering. Ik zei niet dat ik nooit op de prijzen lette. Ik zei dat ik niet op de prijzen lette in de Delhaize ;-)
maandag 30 januari 2012
Comfort food
80,2. Dat is het kleinste getal dat ik sinds jaren op de weegschaal zag staan. Sinds twaalf jaar, en dat weet ik exact. Want toen ik mijn ventje leerde kennen was mijn gewicht 79kg. Hij heeft er altijd mee gelachen, toen ik in die 12 jaar weer begon te schommelen qua gewicht. Hij zei steevast: zo heb ik je niet gekocht! Ik wil de oude Jan terug :-)
En schommelen deed ik. Eigenlijk altijd al. Ik heb wellicht nooit geleerd wat een juiste portie nu echt betekent. Je moet immers "goed eten", zo hebben we dat geleerd. Maar van alleen goed te eten ga je geen 30 kilo bijkomen. Dat is langer geleden dan die twaalf jaar hoor, maar het was ooit zo.
En mijn grootste valkuil was zeker comfort food. Je voelt je niet zo lekker, het gaat wat minder en je zoekt troost in eten. En dat werkt hé, het werkt zelfs zo goed dat je het blijft herhalen. Je gaat zelfs uitkijken naar de momenten die je voor jezelf hebt uitgekozen waar dat OK is. Ik had vaak mijn dag goed onder controle, maar na het avondeten liep het fout. Toch nog zin in iets, en ik liep naar de nachtwinkel om een zak chips of nootjes te halen. Of zelfs vaak een Magnum, terwijl ik helemaal niet zo'n zoetekauw ben.
En dat gedrag kan je exact kopiëren naar mijn alcoholgebruik. Net dezelfde redenen, dezelfde snelle werking en hetzelfde schuldgevoel nadien. En toch blijf je die gewoonte aanhouden terwijl je goed weet dat het slecht voor je is.
Er is een woord voor. Een woord waar mensen heel bang van zijn. Het heet verslaving. Zowel bij eten als bij alcohol was het zo. Niet allebei in dezelfde mate, maar het is wel in beide gevallen uit de hand gelopen. Je hoeft geen 200kg te wegen om het woord verslaving te gebruiken. Mijn maximum was 110kg maar het gedrag dat ik had was exact dat van een echte verslaafde. Geen enkel mens met een gezond verstand zou een zak chips van 200g gaan kopen in de nachtwinkel, die dan helemaal opeten tot je zo misselijk bent dat je bijna niet meer recht kan en dan opnieuw naar de nachtwinkel loopt om een Magnum. En toch heb ik dat ooit gedaan.
Maar in mijn denkwereld was het verantwoord. Ik had het zo slecht dat ik het verdiende. Ik had zoveel zelfmedelijden dat alles was toegestaan. En dat is ook wat er misliep met alcohol. Het is niet moeilijk te snappen dat de gevolgen daar veel erger kunnen worden. En dat waren ze ook.
De principes zijn niet veranderd, maar de aanpak wel. En die is niet zo moeilijk eigenlijk. Men heeft mij geleerd waarom ik dat zo deed. Men heeft geleerd om de signalen te herkennen wanneer je te ver gaat. En om dan niet dat automatisme in gang te zetten. Er was immers een reden waarom ik me niet zo goed voelde. En als je elke dag troost zoekt, verandert die reden niet. Je bent immers fulltime bezig met jezelf te troosten. Maar aan de bron van je probleem doe je niks, want er komt weer snel een nieuwe dag en je kijkt weer uit naar je moment van beloning in plaats van het probleem aan te pakken.
Op gebied van eten en drinken zijn die truukjes er nog steeds. Ik heb ze geleerd van psychologen. Maar ze kunnen geen kwaad meer. Ik drink overdag meestal water en als ik mezelf wil verwennen, haal ik een Cola Zero. 's Avonds eet ik een potje yoghurt in plaats van een zak chips. Ik kijk er net zo goed naar uit, net zoals vroeger. Alleen kan het allemaal geen kwaad. Het woordje "te" is verdwenen. Ik doe normaal.
Nog één verslaving blijft er nu over. En die wil ik niet aanpakken, want ik vind ze ook niet zo erg. Koffie! Ik kan het niet laten, ik kijk er altijd naar uit. Vandaag zit ik door mijn voorraad ristretto en espresso forte. Van miserie drink ik nu espresso déca. Maar dan wel twee capsules voor één kopje. Gelukkig is de levertijd bij Nespresso maar 24 uur. De redding is nabij :-)
En schommelen deed ik. Eigenlijk altijd al. Ik heb wellicht nooit geleerd wat een juiste portie nu echt betekent. Je moet immers "goed eten", zo hebben we dat geleerd. Maar van alleen goed te eten ga je geen 30 kilo bijkomen. Dat is langer geleden dan die twaalf jaar hoor, maar het was ooit zo.
En mijn grootste valkuil was zeker comfort food. Je voelt je niet zo lekker, het gaat wat minder en je zoekt troost in eten. En dat werkt hé, het werkt zelfs zo goed dat je het blijft herhalen. Je gaat zelfs uitkijken naar de momenten die je voor jezelf hebt uitgekozen waar dat OK is. Ik had vaak mijn dag goed onder controle, maar na het avondeten liep het fout. Toch nog zin in iets, en ik liep naar de nachtwinkel om een zak chips of nootjes te halen. Of zelfs vaak een Magnum, terwijl ik helemaal niet zo'n zoetekauw ben.
En dat gedrag kan je exact kopiëren naar mijn alcoholgebruik. Net dezelfde redenen, dezelfde snelle werking en hetzelfde schuldgevoel nadien. En toch blijf je die gewoonte aanhouden terwijl je goed weet dat het slecht voor je is.
Er is een woord voor. Een woord waar mensen heel bang van zijn. Het heet verslaving. Zowel bij eten als bij alcohol was het zo. Niet allebei in dezelfde mate, maar het is wel in beide gevallen uit de hand gelopen. Je hoeft geen 200kg te wegen om het woord verslaving te gebruiken. Mijn maximum was 110kg maar het gedrag dat ik had was exact dat van een echte verslaafde. Geen enkel mens met een gezond verstand zou een zak chips van 200g gaan kopen in de nachtwinkel, die dan helemaal opeten tot je zo misselijk bent dat je bijna niet meer recht kan en dan opnieuw naar de nachtwinkel loopt om een Magnum. En toch heb ik dat ooit gedaan.
Maar in mijn denkwereld was het verantwoord. Ik had het zo slecht dat ik het verdiende. Ik had zoveel zelfmedelijden dat alles was toegestaan. En dat is ook wat er misliep met alcohol. Het is niet moeilijk te snappen dat de gevolgen daar veel erger kunnen worden. En dat waren ze ook.
De principes zijn niet veranderd, maar de aanpak wel. En die is niet zo moeilijk eigenlijk. Men heeft mij geleerd waarom ik dat zo deed. Men heeft geleerd om de signalen te herkennen wanneer je te ver gaat. En om dan niet dat automatisme in gang te zetten. Er was immers een reden waarom ik me niet zo goed voelde. En als je elke dag troost zoekt, verandert die reden niet. Je bent immers fulltime bezig met jezelf te troosten. Maar aan de bron van je probleem doe je niks, want er komt weer snel een nieuwe dag en je kijkt weer uit naar je moment van beloning in plaats van het probleem aan te pakken.
Op gebied van eten en drinken zijn die truukjes er nog steeds. Ik heb ze geleerd van psychologen. Maar ze kunnen geen kwaad meer. Ik drink overdag meestal water en als ik mezelf wil verwennen, haal ik een Cola Zero. 's Avonds eet ik een potje yoghurt in plaats van een zak chips. Ik kijk er net zo goed naar uit, net zoals vroeger. Alleen kan het allemaal geen kwaad. Het woordje "te" is verdwenen. Ik doe normaal.
Nog één verslaving blijft er nu over. En die wil ik niet aanpakken, want ik vind ze ook niet zo erg. Koffie! Ik kan het niet laten, ik kijk er altijd naar uit. Vandaag zit ik door mijn voorraad ristretto en espresso forte. Van miserie drink ik nu espresso déca. Maar dan wel twee capsules voor één kopje. Gelukkig is de levertijd bij Nespresso maar 24 uur. De redding is nabij :-)
vrijdag 13 januari 2012
Bitterzoet
Er is een nieuwe zoetigheid in 't land. Ik ben al een tijdje gewend aan suikervervangers en deze had ik een aantal jaren geleden al eens besteld op een website. Toen was het nog niet goedgekeurd als voedingsmiddel, maar de mensen die dat produceerden hadden daar een handig truukje voor. Op het flesje stond vermeld: "enkel voor uitwendig gebruik". Wat je daar dan mee moest doen om er zoeter van te worden, dat weet ik niet. Maar ik deed het dus in de koffie.
Maar nu is Stevia goedgekeurd en sinds een paar weken overal te koop. Ik heb nu klontjes en zoetjes voor de koffie liggen. En zoals dat meestal gaat, is dat weer zoeken wat je nu gaat doen. Ik ben er eerlijk gezegd niet wild van. Wellicht smaakt het meer naar suiker dan de klassieke zoetjes met aspartaam (zoals Canderel). Maar daar zit ook misschien wel het probleem. Ik ben ook niet gewend aan de bittere nasmaak die suiker een beetje heeft. Stevia heeft dat dus ook, en wat voor de suikerjunk een voordeel is, is dat voor mij niet. Ik vind ook een Cola Zero lekkerder dan een gewone Cola met suiker.
Maar het is dus wel anders, en als het anders is moeten we het proberen. Ik heb de gewoonte om mijn koffie heel sterk te drinken, dus twee ristretto's in 1 grote kop. Dat kan best wat zoet gebruiken. Ik vul ze nu aan met één klontje Stevia en één Splenda, dat is een suikervervanger die weeral via een website hier binnenkomt. Ook niet te koop in onze supermarkt.
Ook chocolade kunnen we nog verwachten met Stevia. Ik had ook die met tagatose al geproefd en goed bevonden, maar hier heb ik ook het probleem dat ik er niet op zit te wachten. Als ik vroeger ook geen chocolade at toen suiker nog best kon, ga ik dat nu ook niet doen. Maar ik ben altijd benieuwd, dus voor een keertje haal ik het zeker in huis.
Anders is het met choco. Dat is dan wel weer een vaste waarde. Ik hou niet zo van boterhammen en kies meestal hartig (en veel) beleg. Maar geregeld ook choco. Dan heb ik toch liefst de tagatose versie, omdat ik van de andere zoetstoffen het laxerend effect zeker ervaar, hoewel het volgens de verpakking slechts lichtjes laxerend is. Mijn ventje maakte ooit speciaal voor mij een chocomousse op basis van chocolade met maltitol. Het resultaat was dat ik een halve dag werkonbekwaam was. Te veel toiletbezoekjes tijdens de werkuren.
Dus als er choco op de markt komt gezoet met Stevia, laat maar komen. Die wil ik grondig uittesten :-)
Maar nu is Stevia goedgekeurd en sinds een paar weken overal te koop. Ik heb nu klontjes en zoetjes voor de koffie liggen. En zoals dat meestal gaat, is dat weer zoeken wat je nu gaat doen. Ik ben er eerlijk gezegd niet wild van. Wellicht smaakt het meer naar suiker dan de klassieke zoetjes met aspartaam (zoals Canderel). Maar daar zit ook misschien wel het probleem. Ik ben ook niet gewend aan de bittere nasmaak die suiker een beetje heeft. Stevia heeft dat dus ook, en wat voor de suikerjunk een voordeel is, is dat voor mij niet. Ik vind ook een Cola Zero lekkerder dan een gewone Cola met suiker.
Maar het is dus wel anders, en als het anders is moeten we het proberen. Ik heb de gewoonte om mijn koffie heel sterk te drinken, dus twee ristretto's in 1 grote kop. Dat kan best wat zoet gebruiken. Ik vul ze nu aan met één klontje Stevia en één Splenda, dat is een suikervervanger die weeral via een website hier binnenkomt. Ook niet te koop in onze supermarkt.
Ook chocolade kunnen we nog verwachten met Stevia. Ik had ook die met tagatose al geproefd en goed bevonden, maar hier heb ik ook het probleem dat ik er niet op zit te wachten. Als ik vroeger ook geen chocolade at toen suiker nog best kon, ga ik dat nu ook niet doen. Maar ik ben altijd benieuwd, dus voor een keertje haal ik het zeker in huis.
Anders is het met choco. Dat is dan wel weer een vaste waarde. Ik hou niet zo van boterhammen en kies meestal hartig (en veel) beleg. Maar geregeld ook choco. Dan heb ik toch liefst de tagatose versie, omdat ik van de andere zoetstoffen het laxerend effect zeker ervaar, hoewel het volgens de verpakking slechts lichtjes laxerend is. Mijn ventje maakte ooit speciaal voor mij een chocomousse op basis van chocolade met maltitol. Het resultaat was dat ik een halve dag werkonbekwaam was. Te veel toiletbezoekjes tijdens de werkuren.
Dus als er choco op de markt komt gezoet met Stevia, laat maar komen. Die wil ik grondig uittesten :-)
donderdag 12 januari 2012
Red Red Wine
Rode wijn zonder alcohol. Dat bestaat dus! Ik heb het ooit gekocht toen ik besloot om alcoholvrij te gaan leven. Het is geen aanrader, en dat is een understatement. Het smaakt naar druivensap dat verzuurd is.
Toch vond ik dat ooit belangrijk. Het is één stap in een proces dat ik heb doorgemaakt. Ik had al een tijdje begeleiding gekregen van een psycholoog maar hij raadde dat niet aan. De alternatieve versies van alcoholische dranken zijn inmiddels wel geëvolueerd en sommigen zijn zelfs lekker. Maar toch heb ik gemerkt dat het iets is dat zich in vooral in je hoofd afspeelt. En nog meer in het hoofd van andere mensen die je gezelschap houden.
De eerste maanden na mijn beslissing heb ik vaak Jupiler N.A. gedronken. Ik kocht het zowel in de supermarkt als op café. Daarna werd Maes Zero gelanceerd met een grote reclamecampagne. Ik herinner me een benzinestation dat ik elke dag bezocht op weg van Hoboken naar Antwerpen. Ik kocht er twee blikjes Maes Zero en een snoepje, toen ook al zonder suiker. Maar het product is toen helemaal geflopt. Niemand wou het kopen, en de uitbater van het benzinestation vroeg mij of ik dat nog wou hebben, want ik was zijn enige klant die het ooit had meegenomen uit de koeling.
Toch kan ik zeggen dat de smaak van de alternatieve bieren soms echt wel goed is. Een tijd heb ik Palm Green gedronken en eerlijk gezegd, die is echt lekker. Ik vond het niet minder lekker dan het origineel. Ik heb wel afgeleerd om er met mensen die alcohol drinken een discussie over te starten. Velen zullen immers blijven beweren dat ze hun glaasje bier vooral voor de smaak drinken, en dat de alcohol die er in zit een welgekomen voordeel is. Waarom je er dan soms 20 van wil drinken op een avond, heeft niemand me ooit kunnen uitleggen. Ik ken geen drankje dat zo lekker is dat ik voor de smaak er 20 wil.
Later hebben we ook voor thuis in de barkast een hele hoop alcoholvrije alternatieven gekocht. Pisang, Amaretto, Mojito en zelfs Baileys. Het bestaat allemaal tegenwoordig. En eerlijk gezegd, heel wat van die dingen smaken bijna hetzelfde als het origineel, zonder de alcohol natuulijk.
Maar ik heb na een tijdje gemerkt dat het dus inderdaad in je hoofd zit. Net zoals mijn psycholoog had voorspeld. Hij had me gezegd dat ik na een periode geen enkele behoefte zou voelen om een alternatieve niet-alcoholische variant te kiezen van een bepaalde drank. Hij heeft me wel op het hart gedrukt dat ik een favoriet drankje moet uitzoeken. Iets wat ik lekker vind maar niet heel de dag drink. Ik moet het als een beloning kunnen beschouwen.
Dat is nu dus Cola Zero geworden. Normaal heb ik het niet in huis. Toch heb ik daar soms zin in en zal ik nog naar een nachtwinkel gaan om een klein flesje Cola Zero te kopen. Het is de beloning die ik vroeger ook kocht, maar nu zonder het woordje 'te'.
Wat mijn psycholoog ook had voorspeld, en dat is perfect uitgekomen, is dat andere mensen medelijden met me zouden krijgen. Is dat niet erg, Jan, zo nooit eens van een drankje kunnen nippen? Daarom zijn die alternatieven zo leuk, want je kan iedereen in het gezelschap voor de gek houden en de lastige vraag komt niet op. Het medelijden ook niet, want je drinkt gewoon mee.
Dat is voorbij. De drankjes zijn nooit lekkerder dan mijn favoriete Cola Zero. Het medelijden komt nog wel eens, maar ik ben rechtuit en zeg dat ik niks drink omdat ik dat niet kan. Eéntje kan ook niet want ik kan niet stoppen. Mensen schrikken van de oprechtheid maar het sluit de discussie meteen af. En daar ben ik blij mee.
Mijn favorieten zijn nu: Cola Zero en Fanta Zero Lemon. Wel de Zero versies hè, niet de Light. Dat is voor sissies :-)
Toch vond ik dat ooit belangrijk. Het is één stap in een proces dat ik heb doorgemaakt. Ik had al een tijdje begeleiding gekregen van een psycholoog maar hij raadde dat niet aan. De alternatieve versies van alcoholische dranken zijn inmiddels wel geëvolueerd en sommigen zijn zelfs lekker. Maar toch heb ik gemerkt dat het iets is dat zich in vooral in je hoofd afspeelt. En nog meer in het hoofd van andere mensen die je gezelschap houden.
De eerste maanden na mijn beslissing heb ik vaak Jupiler N.A. gedronken. Ik kocht het zowel in de supermarkt als op café. Daarna werd Maes Zero gelanceerd met een grote reclamecampagne. Ik herinner me een benzinestation dat ik elke dag bezocht op weg van Hoboken naar Antwerpen. Ik kocht er twee blikjes Maes Zero en een snoepje, toen ook al zonder suiker. Maar het product is toen helemaal geflopt. Niemand wou het kopen, en de uitbater van het benzinestation vroeg mij of ik dat nog wou hebben, want ik was zijn enige klant die het ooit had meegenomen uit de koeling.
Toch kan ik zeggen dat de smaak van de alternatieve bieren soms echt wel goed is. Een tijd heb ik Palm Green gedronken en eerlijk gezegd, die is echt lekker. Ik vond het niet minder lekker dan het origineel. Ik heb wel afgeleerd om er met mensen die alcohol drinken een discussie over te starten. Velen zullen immers blijven beweren dat ze hun glaasje bier vooral voor de smaak drinken, en dat de alcohol die er in zit een welgekomen voordeel is. Waarom je er dan soms 20 van wil drinken op een avond, heeft niemand me ooit kunnen uitleggen. Ik ken geen drankje dat zo lekker is dat ik voor de smaak er 20 wil.
Maar ik heb na een tijdje gemerkt dat het dus inderdaad in je hoofd zit. Net zoals mijn psycholoog had voorspeld. Hij had me gezegd dat ik na een periode geen enkele behoefte zou voelen om een alternatieve niet-alcoholische variant te kiezen van een bepaalde drank. Hij heeft me wel op het hart gedrukt dat ik een favoriet drankje moet uitzoeken. Iets wat ik lekker vind maar niet heel de dag drink. Ik moet het als een beloning kunnen beschouwen.
Dat is nu dus Cola Zero geworden. Normaal heb ik het niet in huis. Toch heb ik daar soms zin in en zal ik nog naar een nachtwinkel gaan om een klein flesje Cola Zero te kopen. Het is de beloning die ik vroeger ook kocht, maar nu zonder het woordje 'te'.
Wat mijn psycholoog ook had voorspeld, en dat is perfect uitgekomen, is dat andere mensen medelijden met me zouden krijgen. Is dat niet erg, Jan, zo nooit eens van een drankje kunnen nippen? Daarom zijn die alternatieven zo leuk, want je kan iedereen in het gezelschap voor de gek houden en de lastige vraag komt niet op. Het medelijden ook niet, want je drinkt gewoon mee.
Dat is voorbij. De drankjes zijn nooit lekkerder dan mijn favoriete Cola Zero. Het medelijden komt nog wel eens, maar ik ben rechtuit en zeg dat ik niks drink omdat ik dat niet kan. Eéntje kan ook niet want ik kan niet stoppen. Mensen schrikken van de oprechtheid maar het sluit de discussie meteen af. En daar ben ik blij mee.
Mijn favorieten zijn nu: Cola Zero en Fanta Zero Lemon. Wel de Zero versies hè, niet de Light. Dat is voor sissies :-)
zondag 2 oktober 2011
Kroegentocht
Gisteren ben ik dus op kroegentocht geweest. Ja hoor, zelfs met Cola Zero kan je dus op kroegentocht. Niet voor iedereen, natuurlijk. Ik dronk Cola Zero en de rest trok zijn/haar plan hé. De schoolkameraden van mijn ventje hadden ons gevraagd om mee te gaan, en dan zeggen we niet nee!
Herenthout heeft wel een naam als partytown. Heel veel cafeetjes en gezellige restaurantjes. Ik kom er niet vaak, want het is niet mijn geboortestreek. Ik kom uit de Noorderkempen, dat is een wereld van verschil :-)
Maar nu was het dus ook gezellig. Zes café's hadden samen het initiatief genomen om enkele optredens te organiseren. Dat was dus van het ene naar het andere hollen om hier en daar wat live muziek mee te pikken. Het laatste was het leukste, en daar zijn we ook blijven plakken. Niet te laat hoor, ik ben ook geen 20 meer, en vandaag moest er gewerkt worden. Electricien Part Two.
Helaas heeft mijn diabetes toch weer een stukje van de avond verpest. Niet dat het iemand is opgevallen, maar ik kreeg een kleine hypo en heb die rechtgezet met wat druivesuiker en ik heb een zakje chips besteld. Daarna voel ik dat ik stijg, en een uurtje ben ik dan toch wel slecht gezind want ik voel me dan niet goed. Ik weet dat het allemaal niet erg is, en dat ik dat gewoon moet worden.
Maar daar heb ik dus geen zin meer in. En wel omdat er dus een heel eenvoudige oplossing voor bestaat en die heb ik geprobeerd en goed bevonden: de glucosesensor. Ik heb al een tijd geleden beslist dat ik die ga kopen (hij wordt niet terugbetaald door de ziekteverzekering). Maar het gewoon worden van hypo's, ook al zijn ze niet erg lukt me al anderhalf jaar niet. Ik weet niet wanneer het wel zal lukken, en dit ding maakt het gewoon worden overbodig. Want ze komen gewoon niet meer, je wordt gewaarschuwd. Dat is gemoedsrust die ik onbetaalbaar vind...
De communicatie met het ziekenhuis omtrent de aankoop van de sensor is vorige week wat fout gelopen, maar morgen hoor ik hen weer om te bekijken hoe het moet. Ik ben blijkbaar de eerste in mijn ziekenhuis die dat initiatief neemt, en men weet niet goed hoe of wat. Morgen hoop ik meer te weten...
Herenthout heeft wel een naam als partytown. Heel veel cafeetjes en gezellige restaurantjes. Ik kom er niet vaak, want het is niet mijn geboortestreek. Ik kom uit de Noorderkempen, dat is een wereld van verschil :-)
Maar nu was het dus ook gezellig. Zes café's hadden samen het initiatief genomen om enkele optredens te organiseren. Dat was dus van het ene naar het andere hollen om hier en daar wat live muziek mee te pikken. Het laatste was het leukste, en daar zijn we ook blijven plakken. Niet te laat hoor, ik ben ook geen 20 meer, en vandaag moest er gewerkt worden. Electricien Part Two.
Helaas heeft mijn diabetes toch weer een stukje van de avond verpest. Niet dat het iemand is opgevallen, maar ik kreeg een kleine hypo en heb die rechtgezet met wat druivesuiker en ik heb een zakje chips besteld. Daarna voel ik dat ik stijg, en een uurtje ben ik dan toch wel slecht gezind want ik voel me dan niet goed. Ik weet dat het allemaal niet erg is, en dat ik dat gewoon moet worden.
Maar daar heb ik dus geen zin meer in. En wel omdat er dus een heel eenvoudige oplossing voor bestaat en die heb ik geprobeerd en goed bevonden: de glucosesensor. Ik heb al een tijd geleden beslist dat ik die ga kopen (hij wordt niet terugbetaald door de ziekteverzekering). Maar het gewoon worden van hypo's, ook al zijn ze niet erg lukt me al anderhalf jaar niet. Ik weet niet wanneer het wel zal lukken, en dit ding maakt het gewoon worden overbodig. Want ze komen gewoon niet meer, je wordt gewaarschuwd. Dat is gemoedsrust die ik onbetaalbaar vind...
De communicatie met het ziekenhuis omtrent de aankoop van de sensor is vorige week wat fout gelopen, maar morgen hoor ik hen weer om te bekijken hoe het moet. Ik ben blijkbaar de eerste in mijn ziekenhuis die dat initiatief neemt, en men weet niet goed hoe of wat. Morgen hoop ik meer te weten...
vrijdag 16 september 2011
Déjà Vue
Ik heb je weer gezien in den Déjà Vue. Niet origineel als cafénaam, maar drinkebroeders geven daar niet om.
Ons ritueel is aangespast. 20 jaar tooghangen hebben vaste afspraken gecreëerd over de klinkmethode. Elk glas heeft een andere manier om te klinken op de gezondheid. De vorm van het glas bepaalt het ritueel en de mogelijkheden zijn legio. Want de bestelling verschilde meestal, en elke combinatie hebben we getraind.
Ik was bang dat het colaglas alles zou veranderen. Ik ben zelfs kwaad geweest omdat ik even dacht dat de 20 jaar niks voorstelden. Ze zijn voorbijgevlogen en er waren wazige periodes bij. Sommigen zelfs vergeten. Maar jij was niet akkoord. Het was veel meer dan een ritueel.
Als ik praat, dan luister jij. Je bekijkt mijn leven anders en je geeft soms goede raad. Bloggen was voor mietjes. Mindfulness deed je schaterlachen omdat het beeld van bibi op een yogamatje een foto waard moet zijn. Toch was je eerste reactie: ik hoop dat het Ingeborg-gehalte niet te groot is. Als je mijn blog dan toch niet leest, heb je een serieuze telepathische gave :-)
Maar je had gelijk. Dit gaat niet over tooghangen. Jij komt in mijn testament en je zoon is mijn petekind. Drinkebroeders doen dat niet. Dat is iets wat vrienden doen.
You were right, I was wrong. Het enige wat veranderd is, is de inhoud van mijn glas.
Ons ritueel is aangespast. 20 jaar tooghangen hebben vaste afspraken gecreëerd over de klinkmethode. Elk glas heeft een andere manier om te klinken op de gezondheid. De vorm van het glas bepaalt het ritueel en de mogelijkheden zijn legio. Want de bestelling verschilde meestal, en elke combinatie hebben we getraind.
Ik was bang dat het colaglas alles zou veranderen. Ik ben zelfs kwaad geweest omdat ik even dacht dat de 20 jaar niks voorstelden. Ze zijn voorbijgevlogen en er waren wazige periodes bij. Sommigen zelfs vergeten. Maar jij was niet akkoord. Het was veel meer dan een ritueel.
Als ik praat, dan luister jij. Je bekijkt mijn leven anders en je geeft soms goede raad. Bloggen was voor mietjes. Mindfulness deed je schaterlachen omdat het beeld van bibi op een yogamatje een foto waard moet zijn. Toch was je eerste reactie: ik hoop dat het Ingeborg-gehalte niet te groot is. Als je mijn blog dan toch niet leest, heb je een serieuze telepathische gave :-)
Maar je had gelijk. Dit gaat niet over tooghangen. Jij komt in mijn testament en je zoon is mijn petekind. Drinkebroeders doen dat niet. Dat is iets wat vrienden doen.
You were right, I was wrong. Het enige wat veranderd is, is de inhoud van mijn glas.
zaterdag 30 juli 2011
Café zonder bier
Ik ga heel graag op café. Vaker dan vroeger nog. 't Is te zeggen vaker dan de laatste 15 jaar, ik tel dan mijn studententijd niet mee.
Toen ik alcoholvrij ging leven, deed dat toch wel iets. Ga je nog op café gaan? Gaan je vrienden je niet uitlachen met je Cola Zero? Ga ik het wel leuk vinden met een Cola Zero? Dat moet toch een pintje zijn?
Want we gaan toch "een pintje drinken"?
Dat hoort er toch gewoon bij? Een pintje drinken om wat los te komen, om de stress van de week weg te spoelen. Je wordt wat plezanter, grappiger, uitbundiger. Je kijkt er al naar uit en als het zo ver is neem je er nog ééntje want op één been kan je niet staan.
Ik ben gisteren een pintje gaan drinken. Samen met mijn beste vriend - zeg maar mijn drinkebroeder - die ik leerde kennen in mijn studententijd. We hebben allebei een pintje besteld en in zijn pintje zat bier (of Leffe, of La Chouffe, of Geuze naargelang de avond vorderde) en in mijn pintje zat Cola Zero.
En dat is niet raar.
Dat pintje bier hoort niet bij mij. Wat loskomen moest niet want ik was al behoorlijk los. Er was wel stress deze week maar ik kan daar wel mee omgaan. Ik keek er al heel de week naar uit en als het zo ver was nam ik nog een Cola Zero want op één been kan je niet staan. Ik had ook gewoon dorst.
Het is anders.
Want ik herinner me het laatste stuk van de avond nog. Ik weet nog wat ik verteld heb en ik heb niks verkeerds gezegd. Ik was even uitbundig, plezant en zeker zo grappig als vroeger. Vroeger vond ík mezelf wel grappig, maar de anderen dachten daar misschien anders over.
En ik kan nu in heel België op café gaan. Ik kan overal naartoe rijden want ik ben altijd Bob. Ik kan wel vier vrienden meepakken en we kunnen op stap gaan. Een pintje gaan drinken...
Toen ik alcoholvrij ging leven, deed dat toch wel iets. Ga je nog op café gaan? Gaan je vrienden je niet uitlachen met je Cola Zero? Ga ik het wel leuk vinden met een Cola Zero? Dat moet toch een pintje zijn?
Dat hoort er toch gewoon bij? Een pintje drinken om wat los te komen, om de stress van de week weg te spoelen. Je wordt wat plezanter, grappiger, uitbundiger. Je kijkt er al naar uit en als het zo ver is neem je er nog ééntje want op één been kan je niet staan.
Ik ben gisteren een pintje gaan drinken. Samen met mijn beste vriend - zeg maar mijn drinkebroeder - die ik leerde kennen in mijn studententijd. We hebben allebei een pintje besteld en in zijn pintje zat bier (of Leffe, of La Chouffe, of Geuze naargelang de avond vorderde) en in mijn pintje zat Cola Zero.
En dat is niet raar.
Dat pintje bier hoort niet bij mij. Wat loskomen moest niet want ik was al behoorlijk los. Er was wel stress deze week maar ik kan daar wel mee omgaan. Ik keek er al heel de week naar uit en als het zo ver was nam ik nog een Cola Zero want op één been kan je niet staan. Ik had ook gewoon dorst.
Het is anders.
Want ik herinner me het laatste stuk van de avond nog. Ik weet nog wat ik verteld heb en ik heb niks verkeerds gezegd. Ik was even uitbundig, plezant en zeker zo grappig als vroeger. Vroeger vond ík mezelf wel grappig, maar de anderen dachten daar misschien anders over.
En ik kan nu in heel België op café gaan. Ik kan overal naartoe rijden want ik ben altijd Bob. Ik kan wel vier vrienden meepakken en we kunnen op stap gaan. Een pintje gaan drinken...
Abonneren op:
Posts (Atom)