De prinses is beeldschoon. Ik heb daar geen verstand van, maar ik zie hoe anderen reageren. De prins is ook beeldschoon. Dat zie ik zo, daar heb ik geen second opinion voor nodig.
Toch vindt ie zelf van niet. Ik hoorde het hem zelf zeggen. Hij kon maar niet begrijpen hoe zo'n mooie prinses het ja-woord gaf aan iemand zoals hij. Die zin maakte me toen erg bezorgd. Blijkbaar heeft hij een ander idee over hoe een prins er moet uitzien.
Het sprookje loopt niet goed af. Ik weet niet of dat de reden is, maar ik weet dat ze zeker meespeelt. Lang en gelukkig leven hoor je op gelijke voet te doen. Ik ben waardeloos zonder jou hoor je soms als sterkste uitdrukking van de liefde. Maar de regel klopt niet, hoe goed het ook bedoeld is.
Om iemand graag te zien, moet je weten hoe dat voelt. Als de vlinders weg zijn of wat minder fladderen, komt de echte test. Er is een referentie nodig. Iets om mee te vergelijken. Die referentie is jezelf graag zien. Het is jezelf waardevol vinden, zelfs al ben je alleen.
Het gevoel moet je herkennen om te zeggen wat het is. Als het enkel ik ben waardeloos zonder jou is, dan leef je misschien wel lang maar niet gelukkig. Het is als een thermometer zonder cijfers. De cijfers zeggen hoe warm het is, niet het buisje alleen. Je moet het gevoel kunnen ijken.
Het is niet mijn wijsheid, ik heb ze ook maar gehoord. Iemand met diploma's moest het me leren. Mijn thermometer was vroeger ook stuk.
Gelukkig staan er nu weer cijfers op.
Posts tonen met het label therapie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label therapie. Alle posts tonen
zaterdag 22 december 2012
donderdag 29 maart 2012
Wazig
Ik had er een truukje voor geleerd. Het medeleven met mijn medemens had een noodstop nodig. Dat moet zo, want anders kom je zelf in de problemen. Ik heb het geleerd van mensen die ervoor studeerden. De witte lijn diende om een duidelijke afbakening te maken. En het principe was eenvoudig: als je wakker ligt van problemen van iemand anders, dan gaat het te ver. Er waren natuurlijk uitzonderingen, want niet iedereen is even belangrijk in je leven, dat kan ook niet.
Maar nu loopt het dus fout. Ik heb de regel toegepast en ik twijfel. De lijn is veel waziger dan vroeger. Misschien mocht ik ze niet trekken want ik heb niet genoeg betrouwbare info om dit soort beslissing te nemen. Je kan immers enkel een oordeel vellen als je weet of je de waarheid te horen kreeg. Als dat je daaraan twijfelt wordt alles moeilijker. Je kan enkel meeleven met iets dat echt gebeurd is. Als dat niet zo is, wordt je vertrouwen misbruikt en dan had ik gelijk om de lijn te trekken. Als ik me vergis ben ik veel te hard geweest en heb ik iemand erg gekwetst.
Ik hoop dat tijd raad brengt, want dit is een heel moeilijke oefening in mijn stappenplan.
Maar nu loopt het dus fout. Ik heb de regel toegepast en ik twijfel. De lijn is veel waziger dan vroeger. Misschien mocht ik ze niet trekken want ik heb niet genoeg betrouwbare info om dit soort beslissing te nemen. Je kan immers enkel een oordeel vellen als je weet of je de waarheid te horen kreeg. Als dat je daaraan twijfelt wordt alles moeilijker. Je kan enkel meeleven met iets dat echt gebeurd is. Als dat niet zo is, wordt je vertrouwen misbruikt en dan had ik gelijk om de lijn te trekken. Als ik me vergis ben ik veel te hard geweest en heb ik iemand erg gekwetst.
Ik hoop dat tijd raad brengt, want dit is een heel moeilijke oefening in mijn stappenplan.
donderdag 20 oktober 2011
Just do it
Ik ga niet vreemd in mijn schoenenmerk, wees gerust.
Ik heb een vreselijk vervelende karaktertrek. Op de vaste afspraak op donderdag maken we een lijst met karakterfouten en de deze hoort er zeker bij.
Ik heb weer een drukke week achter de rug. En dan bedoel ik niet professioneel, maar al de rest. Shoppen, lunchen, mindfulness, diabetescafé, vaste donderdag, verjaardag. En daar had ik maar 4 dagen voor. En altijd zit ik in de auto en denk ik: verander die irritante CD's nu eens. Er zitten er zes in de lader, en ik zit elke rit constant het volgende nummer te kiezen omdat ik ze beu ben. En toch doe ik het niet. Want als ik terug thuis ben, ben ik het vergeten. De laatste keer dat ik nog eens DJ was heb ik een pak CD's gekocht en de meesten zitten nog in de verpakking. Ik zou ze graag eens horen, maar ik krijg ze niet in de auto.
In het begin toen ik mijn ventje pas leerde kennen was er in de Carrefour (toen nog gewoon de GB) een soort van actie met een kaart. De voorloper van de Carrefourkaart of Delhaizekaart of Delhaize smurfen, munten, punten, tralalie, tralala... Enfin, ik had dus gespaard. En flink gespaard! Ik denk 1500 Belgische Frank. Er lagen 3 bonnen klaar van 500 BEF op mijn ijskast. Telkens ik die zag liggen dacht ik: die moet ik dringend eens inwisselen. Maar in mijn routine om naar de GB te vertrekken, kwam ik ze nooit tegen. Ik deed ze dus nooit binnen. Ze hebben er meer dan een jaar gelegen. Zeker 2 keer per week heb ik me kwaad gemaakt. Doe niet zo stom en doe ze binnen ! Na een jaar was mijn colère zo groot dat ik ze heb weggegooid. Ik weet het, ik had ze net zo goed kunnen inruilen, maar ik deed het niet. Want ze hadden mij 100 keer kwaad gemaakt en dat was me dat geld niet meer waard.
Ik heb dit ooit verteld aan mijn psychologe en ze gaf me gewoon gelijk. Als je op deze manier je telkens opwindt, en je slaagt er toch niet in om die vervelende trek aan te passen, leef er dan mee. Dus gooi die bonnen weg en je maakt je niet meer druk. Het leven kan soms simpel zijn.
Alleen nog die CD's nu. Wacht, ik heb een idee. Ik ga ze nu vervangen. Ik moet gewoon even in de lift stappen, naar de kelder gaan en de garagepoort openen. Dat is niet moeilijk. Zes CD's vervangen. Jan, je kunt het.
Niet gaan lopen hé.
...
't Is gelukt. Ze zijn vervangen! Vanaf nu luister ik naar 12" Dance Collection, maxi's uit mijn jeugdjaren en Life is Music 2011 deel 2 van Studio Brussel. Ik zal dat misschien niet goed vinden, maar ik zal eraan moeten wennen. Want ze zitten nu zeker een half jaar in de auto ;-)
Ik heb een vreselijk vervelende karaktertrek. Op de vaste afspraak op donderdag maken we een lijst met karakterfouten en de deze hoort er zeker bij.
Ik heb weer een drukke week achter de rug. En dan bedoel ik niet professioneel, maar al de rest. Shoppen, lunchen, mindfulness, diabetescafé, vaste donderdag, verjaardag. En daar had ik maar 4 dagen voor. En altijd zit ik in de auto en denk ik: verander die irritante CD's nu eens. Er zitten er zes in de lader, en ik zit elke rit constant het volgende nummer te kiezen omdat ik ze beu ben. En toch doe ik het niet. Want als ik terug thuis ben, ben ik het vergeten. De laatste keer dat ik nog eens DJ was heb ik een pak CD's gekocht en de meesten zitten nog in de verpakking. Ik zou ze graag eens horen, maar ik krijg ze niet in de auto.
In het begin toen ik mijn ventje pas leerde kennen was er in de Carrefour (toen nog gewoon de GB) een soort van actie met een kaart. De voorloper van de Carrefourkaart of Delhaizekaart of Delhaize smurfen, munten, punten, tralalie, tralala... Enfin, ik had dus gespaard. En flink gespaard! Ik denk 1500 Belgische Frank. Er lagen 3 bonnen klaar van 500 BEF op mijn ijskast. Telkens ik die zag liggen dacht ik: die moet ik dringend eens inwisselen. Maar in mijn routine om naar de GB te vertrekken, kwam ik ze nooit tegen. Ik deed ze dus nooit binnen. Ze hebben er meer dan een jaar gelegen. Zeker 2 keer per week heb ik me kwaad gemaakt. Doe niet zo stom en doe ze binnen ! Na een jaar was mijn colère zo groot dat ik ze heb weggegooid. Ik weet het, ik had ze net zo goed kunnen inruilen, maar ik deed het niet. Want ze hadden mij 100 keer kwaad gemaakt en dat was me dat geld niet meer waard.
Ik heb dit ooit verteld aan mijn psychologe en ze gaf me gewoon gelijk. Als je op deze manier je telkens opwindt, en je slaagt er toch niet in om die vervelende trek aan te passen, leef er dan mee. Dus gooi die bonnen weg en je maakt je niet meer druk. Het leven kan soms simpel zijn.
Alleen nog die CD's nu. Wacht, ik heb een idee. Ik ga ze nu vervangen. Ik moet gewoon even in de lift stappen, naar de kelder gaan en de garagepoort openen. Dat is niet moeilijk. Zes CD's vervangen. Jan, je kunt het.
Niet gaan lopen hé.
...
't Is gelukt. Ze zijn vervangen! Vanaf nu luister ik naar 12" Dance Collection, maxi's uit mijn jeugdjaren en Life is Music 2011 deel 2 van Studio Brussel. Ik zal dat misschien niet goed vinden, maar ik zal eraan moeten wennen. Want ze zitten nu zeker een half jaar in de auto ;-)
zondag 9 oktober 2011
Punten
Ik geef mezelf punten. Het idee komt zowel van mijn huisdokter als van de psychologe die ik vroeger bezocht. Pas vorige week heb ik beseft dat de twee manieren van punten geven erg op elkaar lijken.
Mijn huisdokter heeft me veel medicatie gegeven toen ik problemen kreeg met mijn rug. Na een tijd kon ik niet meer gaan, ik geraakte ook niet meer op consultatie. Dus elke maandag kwam hij langs, en zat ie naast mijn bed. Al vanaf het begin vroeg ie: hoeveel pijn heb je nu. Op een schaal van 0 tot 10. Dat is ne klassieker.
Probleem was natuurlijk dat je de schaal baseert op wat je kent. De nul is simpel, dat is geen pijn. De 10 is de ergste pijn die je ooit hebt gevoeld. Probleem was dat ik na één week in bed moest zeggen dat ik op 10 stond. En de volgende week had ik ondanks meer medicatie nog meer pijn. Dan moet je dus de schaal verleggen. Zeggen dat je alles bijvoorbeeld halveert. Je had 10, en nu noem je dat een vijf. Deze week voelde je een 12, en dus noem je dat 6. Dan creëer je wat ruimte.
Dit heb ik twee keer gedaan. Op het einde zat ik dus met een schaal die normaal tot 30 zou gaan, maar dat was dan de 10. Dan ben ik geopereerd en daarna was alles weg, dus ik had weer 0.
Naast de pijnschaal, heb ik een gelukschaal. Hoe gelukkig ben je? Dat kan je dus meten. De principes zijn dezelfde, alleen de schaal is lastiger. Want je kan onder nul gaan. Je kan ongelukkiger worden dan 0. Je kan niet minder pijn hebben dan geen pijn.
Maar die grenzen zijn voor mij heel duidelijk geworden. Ik ben ooit heel ongelukkig geweest, en dat noem je 0. Maar ook heel gelukkig, over een lange periode, en dat noem ik 10. Ik heb met de psychologe destijds afgesproken dat ik niet te pas en te onpas de score verander. Je mag maximum 1 punt verhogen/verlagen en je moet voor elke stap een duidelijke reden hebben. Het mag ook enkel gaan over langdurige invloeden op je geluk. Een mooie vlinder of een vogeltje dat fluit, telt dus niet mee.
Zo heb ik bijvoorbeeld 1 punt bijgegeven omdat ik blog. Het werkt therapeutisch voor mij, en dat was een punt waard. Een tijd geleden is er een punt afgegaan door mijn werk. Vroeger was het allemaal leuker en er was minder stress.
Mijn gelukscore hou ik voor mezelf. Ik zal ze wel eens mailen :)
Mijn pijnscore staat nu op 1. Dat dank ik aan de Tramadol die ik af en toe neem. Ik mag er maximaal 3 per dag nemen, nu is dat minder dan 1 per dag. Gelukkig ! Een punt bij de gelukscore. Nee, grapje... te kort hé.
Maar een paar weken geleden was dat nog 2 en 3. Als je dat op de oude pijnschaal meet was dat 6 tot 9. Toch gek hé, nu kan ik dat redelijk verdragen. Vroeger had ik moord en brand geschreeuwd.
Mijn huisdokter heeft me veel medicatie gegeven toen ik problemen kreeg met mijn rug. Na een tijd kon ik niet meer gaan, ik geraakte ook niet meer op consultatie. Dus elke maandag kwam hij langs, en zat ie naast mijn bed. Al vanaf het begin vroeg ie: hoeveel pijn heb je nu. Op een schaal van 0 tot 10. Dat is ne klassieker.
Probleem was natuurlijk dat je de schaal baseert op wat je kent. De nul is simpel, dat is geen pijn. De 10 is de ergste pijn die je ooit hebt gevoeld. Probleem was dat ik na één week in bed moest zeggen dat ik op 10 stond. En de volgende week had ik ondanks meer medicatie nog meer pijn. Dan moet je dus de schaal verleggen. Zeggen dat je alles bijvoorbeeld halveert. Je had 10, en nu noem je dat een vijf. Deze week voelde je een 12, en dus noem je dat 6. Dan creëer je wat ruimte.
Dit heb ik twee keer gedaan. Op het einde zat ik dus met een schaal die normaal tot 30 zou gaan, maar dat was dan de 10. Dan ben ik geopereerd en daarna was alles weg, dus ik had weer 0.
Naast de pijnschaal, heb ik een gelukschaal. Hoe gelukkig ben je? Dat kan je dus meten. De principes zijn dezelfde, alleen de schaal is lastiger. Want je kan onder nul gaan. Je kan ongelukkiger worden dan 0. Je kan niet minder pijn hebben dan geen pijn.
Maar die grenzen zijn voor mij heel duidelijk geworden. Ik ben ooit heel ongelukkig geweest, en dat noem je 0. Maar ook heel gelukkig, over een lange periode, en dat noem ik 10. Ik heb met de psychologe destijds afgesproken dat ik niet te pas en te onpas de score verander. Je mag maximum 1 punt verhogen/verlagen en je moet voor elke stap een duidelijke reden hebben. Het mag ook enkel gaan over langdurige invloeden op je geluk. Een mooie vlinder of een vogeltje dat fluit, telt dus niet mee.
Zo heb ik bijvoorbeeld 1 punt bijgegeven omdat ik blog. Het werkt therapeutisch voor mij, en dat was een punt waard. Een tijd geleden is er een punt afgegaan door mijn werk. Vroeger was het allemaal leuker en er was minder stress.
Mijn gelukscore hou ik voor mezelf. Ik zal ze wel eens mailen :)
Mijn pijnscore staat nu op 1. Dat dank ik aan de Tramadol die ik af en toe neem. Ik mag er maximaal 3 per dag nemen, nu is dat minder dan 1 per dag. Gelukkig ! Een punt bij de gelukscore. Nee, grapje... te kort hé.
Maar een paar weken geleden was dat nog 2 en 3. Als je dat op de oude pijnschaal meet was dat 6 tot 9. Toch gek hé, nu kan ik dat redelijk verdragen. Vroeger had ik moord en brand geschreeuwd.
zaterdag 1 oktober 2011
Sabien Tiels
... was op het middagjournaal. Ze geeft me een heel apart gevoel vanbinnen. En dat is geen goed gevoel. Wacht, daar wil ik helemaal niet over schrijven, maar toch leidt dit ergens toe.
We kregen op de cursus Mindfulness deze week de opdracht om een lijstje in te vullen met kolommen. Hey! Dat ken ik! Mijn therapeute deed dat ook altijd. Ik ken ze! Het zijn juist dezelfde truuken van de foor.
Het lijstje gaat over kleine, positieve ervaringen die we deze week moeten opschrijven als we plots worden overvallen door een vloed van emotie. Een beetje minder mag 't ook zijn. Je moet iets voelen. En dat was dus vanmiddag op het middagnieuws. Helaas... Sabien Tiels telt niet mee. Het gevoel dat ik krijg is niet erg positief. Sorry Sabien.
Maar het item ging over Mary Boduin, een liedjesschrijfster die 70 is geworden en dat werd gevierd. Ze schreef onder andere "dag vreemde man" en "gelukkig zijn" van Ann Christy. Tiens, dat heb ik precies al eens geblogd...
Het lijstje heeft kolommen als: wat was je ervaring, wat was de emotie, wat was je gedachte, en wat was je lichamelijke gewaarwording. Heavy stuff! Maar ik heb het braaf ingevuld: de ervaring was het nummer "gelukkig zijn", de emotie: geluk zeker? De gedachte: wel ik draaide het altijd toen ik DJ was, dus daar dacht ik aan terug. De lichamelijke gewaarwording: kriebels!
Ik vind het echt nog altijd een heel mooi nummer. Als ik het draaide, was het altijd in 't laat als de meute al stevig in de wind was. Dan zong iedereen het mee. Ik heb het ook gedraaid op de 70ste verjaardag van de vader van een vriend. De gemiddelde leeftijd van de genodigden was rond de 70, en die vonden het ook allemaal heel mooi. Het spreekt blijkbaar een breed publiek aan.
Mijn therapeute gebruikte net dezelfde truukjes. Ik moest een lijst maken van de momenten dat ik een kalmeerpil nam. Mijn huisdokter had ze voorgeschreven met de dosering: 2 per dag, indien nodig. Wat is dat nu voor een dosering? 't Is ofwel 2 per dag, ofwel indien nodig. Ik snap het wel hoor: maximum 2 per dag en minder als het kan. Hij zei dus: neem er gewoon 2 per dag en mijn therapeute hing in de gordijnen: nee, nee, Jan... indien nodig!
Ik moest een lijstje invullen met kolommen als: wat is het moment dat je zo'n pilletje neemt, helpte het, was het preventief, was het nodig (achteraf gezien). Ik vulde elke week het lijstje in en las het voor tijdens ons babbeluurtje. Ze hoorde wel wat ik zei maar ze luisterde niet. Na drie weken begin ik echt uit mijn nek te kletsen. Dingen te zeggen die nooit gebeurd zijn. Ze merkte het wel en zei: je hebt het door hé, het maakt helemaal niet uit wat ik kom vertellen, ik moest gewoon die week er mee bezig zijn. Het in 't oog houden.
Ja ik ken ze dus, truuken van de foor om mij te misleiden. Mij hebben ze niet meer liggen! Maar weet je wat het gekke is? Het werkte wel. In plaats van 2x per dag, zoals de dokter had voorgeschreven, nam ik nog een paar keer per week zo'n pilletje. Niet 2x per dag, indien nodig. Maar wel gewoon: indien nodig.
En nu weer: wat is de lichamelijke gewaarwording als je een mooi nummer hoort op de radio? Ik sta er nooit bij stil, maar ik voel dat soms wel. Als je er op let kan je zelfs gedetailleerd omschrijven wat je waar allemaal voelt. En normaal gaat het na een minuut voorbij. Nu heb ik er een dag over nagedacht en zit ik er zelfs pagina's lang over te bloggen.
Straffe toeren, Ingeborg!
We kregen op de cursus Mindfulness deze week de opdracht om een lijstje in te vullen met kolommen. Hey! Dat ken ik! Mijn therapeute deed dat ook altijd. Ik ken ze! Het zijn juist dezelfde truuken van de foor.
Het lijstje gaat over kleine, positieve ervaringen die we deze week moeten opschrijven als we plots worden overvallen door een vloed van emotie. Een beetje minder mag 't ook zijn. Je moet iets voelen. En dat was dus vanmiddag op het middagnieuws. Helaas... Sabien Tiels telt niet mee. Het gevoel dat ik krijg is niet erg positief. Sorry Sabien.
Maar het item ging over Mary Boduin, een liedjesschrijfster die 70 is geworden en dat werd gevierd. Ze schreef onder andere "dag vreemde man" en "gelukkig zijn" van Ann Christy. Tiens, dat heb ik precies al eens geblogd...
Het lijstje heeft kolommen als: wat was je ervaring, wat was de emotie, wat was je gedachte, en wat was je lichamelijke gewaarwording. Heavy stuff! Maar ik heb het braaf ingevuld: de ervaring was het nummer "gelukkig zijn", de emotie: geluk zeker? De gedachte: wel ik draaide het altijd toen ik DJ was, dus daar dacht ik aan terug. De lichamelijke gewaarwording: kriebels!
Ik vind het echt nog altijd een heel mooi nummer. Als ik het draaide, was het altijd in 't laat als de meute al stevig in de wind was. Dan zong iedereen het mee. Ik heb het ook gedraaid op de 70ste verjaardag van de vader van een vriend. De gemiddelde leeftijd van de genodigden was rond de 70, en die vonden het ook allemaal heel mooi. Het spreekt blijkbaar een breed publiek aan.
Mijn therapeute gebruikte net dezelfde truukjes. Ik moest een lijst maken van de momenten dat ik een kalmeerpil nam. Mijn huisdokter had ze voorgeschreven met de dosering: 2 per dag, indien nodig. Wat is dat nu voor een dosering? 't Is ofwel 2 per dag, ofwel indien nodig. Ik snap het wel hoor: maximum 2 per dag en minder als het kan. Hij zei dus: neem er gewoon 2 per dag en mijn therapeute hing in de gordijnen: nee, nee, Jan... indien nodig!
Ik moest een lijstje invullen met kolommen als: wat is het moment dat je zo'n pilletje neemt, helpte het, was het preventief, was het nodig (achteraf gezien). Ik vulde elke week het lijstje in en las het voor tijdens ons babbeluurtje. Ze hoorde wel wat ik zei maar ze luisterde niet. Na drie weken begin ik echt uit mijn nek te kletsen. Dingen te zeggen die nooit gebeurd zijn. Ze merkte het wel en zei: je hebt het door hé, het maakt helemaal niet uit wat ik kom vertellen, ik moest gewoon die week er mee bezig zijn. Het in 't oog houden.
Ja ik ken ze dus, truuken van de foor om mij te misleiden. Mij hebben ze niet meer liggen! Maar weet je wat het gekke is? Het werkte wel. In plaats van 2x per dag, zoals de dokter had voorgeschreven, nam ik nog een paar keer per week zo'n pilletje. Niet 2x per dag, indien nodig. Maar wel gewoon: indien nodig.
En nu weer: wat is de lichamelijke gewaarwording als je een mooi nummer hoort op de radio? Ik sta er nooit bij stil, maar ik voel dat soms wel. Als je er op let kan je zelfs gedetailleerd omschrijven wat je waar allemaal voelt. En normaal gaat het na een minuut voorbij. Nu heb ik er een dag over nagedacht en zit ik er zelfs pagina's lang over te bloggen.
Straffe toeren, Ingeborg!
maandag 15 augustus 2011
Dat heet dan...
Gelukkig zijn.
Maar hoe doe je dat? Er bestaat een recept voor. En dat kennen we allemaal, want we hebben dat geleerd van onze ouders. En zij hebben het geleerd van hun ouders. Geluk op grootmoeders wijze.
De ingrediënten zijn: een goede relatie, een mooi huis, een leuke job, een mooie wagen, misschien kinderen en een paar keer per jaar een leuke reis. En genoeg geld, want dat spreekt voor zich. Zonder geld geen geluk.
Je neemt die ingrediënten en je maakt er een goede stevige maaltijdsoep van. En voilà, je bent gelukkig.
Als dat zou kunnen...
Mijn therapeute had een ander recept. Ze gooide de ingrediënten allemaal weg en begon opnieuw. Ze zei: we gaan punten geven. Punten van 0 tot 10 voor elk jaar van je leven. 0=miserabel en 10=dolgelukkig.
Maak een Excelletje en schrijf de jaren van je leven in kolom 1. Je mag periodes nemen, je begint bijvoorbeeld bij "de lagere school". In de tweede kolom schrijf je een score van 0 tot 10. In kolom 3 schrijf je wat de score hoger maakte en in kolom 4 wat ze lager maakte. En tenslotte in de laatste kolom schrijf je welke van de ingrediënten uit grootmoeder's recept er toen in je leven aanwezig waren.
En lap, heel de oude theorie viel in duigen. Ik had rijtjes met score 10 waar bijna geen enkel ingrediënt van de soep bijstond. En ik had rijtjes met score 0 waar ze allemaal waren ingevuld. Alle ingrediënten, en toch geen soep.
Vooral kolom 3 en 4, die maakten het verschil. Maar die hadden heel gekke woorden, diepzinnige woorden. In kolom 3 stonden woorden als passie, gedrevenheid, emotie, begrip, ambitie, bevestiging, erkenning. Kolom 4 had eenzaamheid, angst, stress, complexen, afscheid.
Ik had jaren met score 8 of 9 zonder een relatie, zonder geld, zonder een mooie auto. En ik had slechte jaren waar die woorden er wel stonden. In één jaar had ik zelfs "eenzaamheid" in kolom 4 en "relatie" in kolom 5 staan. Dat kan toch helemaal niet? Want ik had altijd een goede relatie.
De truuk was om kolom 3 op te tellen en kolom 4 op te tellen. Breng zoveel mogelijk woorden uit kolom 3 in je leven en probeer zoveel mogelijk woorden van de vierde kolom te omzeilen of te verbannen.
En uiteindelijk kwamen we wel tot een maaltijdsoep. Ze had zelfs vele van de originele ingrediënten van de grootmoeder. Maar de soep was niet meer flauw. Ze was gekruid met kolom 3 en ze was niet verzuurd door kolom 4.
In het engels zegt men "what makes you tick". Wat is de drijfveer van jou persoontje? Waarom sta je 's morgens op en doe je wat je doet? Als dat die ingrediënten van de soep zijn, is dat OK. Als dat niet zo is, is dat niet erg want we zijn allemaal verschillend.
Ze gaf me een waargebeurd voorbeeld van een jonge crossmotorrijder die een ongeluk kreeg. Hij had alles om voor te leven: knap, intelligent, mooie vriendin en van goede komaf. Door het ongeluk kon hij zijn sport nooit nog beoefenen. Maar hij kon perfect normaal leven en had nog een heel leven voor zich. Toch heeft hij zich van het leven beroofd één jaar na het ongeluk. What makes you tick? Zijn passie, zijn ambitie, zijn motorsport.
Niemand begreep me toen ik score 0 had. Waarom toch? Je hebt toch alles? Wat verwacht je nu nog meer? Mijn therapeute wist het dus wel, en ze heeft me heel erg geholpen.
Voor mij is het een zoektocht die ik verder zet. Mijn score staat nu niet op 10, maar dat hoeft niet. Ik herinner me de jaren waar het wel zo was, en dat streef ik na. Ik herinner me de jaren met een 0 heel erg goed, en die valkuilen tracht ik te vermijden. Ik heb de meeste ingrediënten van de soep, maar ik moet ze zelf kruiden.
Maar hoe doe je dat? Er bestaat een recept voor. En dat kennen we allemaal, want we hebben dat geleerd van onze ouders. En zij hebben het geleerd van hun ouders. Geluk op grootmoeders wijze.
De ingrediënten zijn: een goede relatie, een mooi huis, een leuke job, een mooie wagen, misschien kinderen en een paar keer per jaar een leuke reis. En genoeg geld, want dat spreekt voor zich. Zonder geld geen geluk.
Je neemt die ingrediënten en je maakt er een goede stevige maaltijdsoep van. En voilà, je bent gelukkig.
Als dat zou kunnen...
Mijn therapeute had een ander recept. Ze gooide de ingrediënten allemaal weg en begon opnieuw. Ze zei: we gaan punten geven. Punten van 0 tot 10 voor elk jaar van je leven. 0=miserabel en 10=dolgelukkig.
Maak een Excelletje en schrijf de jaren van je leven in kolom 1. Je mag periodes nemen, je begint bijvoorbeeld bij "de lagere school". In de tweede kolom schrijf je een score van 0 tot 10. In kolom 3 schrijf je wat de score hoger maakte en in kolom 4 wat ze lager maakte. En tenslotte in de laatste kolom schrijf je welke van de ingrediënten uit grootmoeder's recept er toen in je leven aanwezig waren.
En lap, heel de oude theorie viel in duigen. Ik had rijtjes met score 10 waar bijna geen enkel ingrediënt van de soep bijstond. En ik had rijtjes met score 0 waar ze allemaal waren ingevuld. Alle ingrediënten, en toch geen soep.
Vooral kolom 3 en 4, die maakten het verschil. Maar die hadden heel gekke woorden, diepzinnige woorden. In kolom 3 stonden woorden als passie, gedrevenheid, emotie, begrip, ambitie, bevestiging, erkenning. Kolom 4 had eenzaamheid, angst, stress, complexen, afscheid.
Ik had jaren met score 8 of 9 zonder een relatie, zonder geld, zonder een mooie auto. En ik had slechte jaren waar die woorden er wel stonden. In één jaar had ik zelfs "eenzaamheid" in kolom 4 en "relatie" in kolom 5 staan. Dat kan toch helemaal niet? Want ik had altijd een goede relatie.
De truuk was om kolom 3 op te tellen en kolom 4 op te tellen. Breng zoveel mogelijk woorden uit kolom 3 in je leven en probeer zoveel mogelijk woorden van de vierde kolom te omzeilen of te verbannen.
En uiteindelijk kwamen we wel tot een maaltijdsoep. Ze had zelfs vele van de originele ingrediënten van de grootmoeder. Maar de soep was niet meer flauw. Ze was gekruid met kolom 3 en ze was niet verzuurd door kolom 4.
In het engels zegt men "what makes you tick". Wat is de drijfveer van jou persoontje? Waarom sta je 's morgens op en doe je wat je doet? Als dat die ingrediënten van de soep zijn, is dat OK. Als dat niet zo is, is dat niet erg want we zijn allemaal verschillend.
Ze gaf me een waargebeurd voorbeeld van een jonge crossmotorrijder die een ongeluk kreeg. Hij had alles om voor te leven: knap, intelligent, mooie vriendin en van goede komaf. Door het ongeluk kon hij zijn sport nooit nog beoefenen. Maar hij kon perfect normaal leven en had nog een heel leven voor zich. Toch heeft hij zich van het leven beroofd één jaar na het ongeluk. What makes you tick? Zijn passie, zijn ambitie, zijn motorsport.
Niemand begreep me toen ik score 0 had. Waarom toch? Je hebt toch alles? Wat verwacht je nu nog meer? Mijn therapeute wist het dus wel, en ze heeft me heel erg geholpen.
Voor mij is het een zoektocht die ik verder zet. Mijn score staat nu niet op 10, maar dat hoeft niet. Ik herinner me de jaren waar het wel zo was, en dat streef ik na. Ik herinner me de jaren met een 0 heel erg goed, en die valkuilen tracht ik te vermijden. Ik heb de meeste ingrediënten van de soep, maar ik moet ze zelf kruiden.
Abonneren op:
Posts (Atom)