La Nuit Magique de Carte Blanche. Demonstraties Afrikaanse percussie, Zang, Afrikaanse dans, Samba, Hip Hop Braziliaanse Percussie.
Ik loop niet naar de wagen om er direct naartoe te rijden. Maar als mijn djembévriend meespeelt is het een ander verhaal. Dan wil ik het wel zien, natuurlijk. Dus niet alleen omdat ie me vroeg om het te komen filmen.
De locatie was geweldig. Een spiegeltent ken ik alleen nog uit mijn jeugd, als het kermis was kon je kiezen: je gaat naar de "gewone" tent of naar de spiegeltent. Wellicht was er een verschil in publiek en muziek tussen de fuiven, maar dat herinner ik me niet. Maar dit is dus een permanente locatie in de haven. Het ziet er geweldig uit en het geeft een heel aparte sfeer. Niet in het minst omdat de demonstraties in het midden van de tent gebeurden, dus niet op het podium. Het publiek zit er vlak op en dat geeft heel veel ambiance.
Een echte parking was er niet. Alleen een bos en veel modder. Zo slaag ik er weer naadloos in om over schoenen te bloggen. De schoen die ademt was blijkbaar geen goed idee, zeker niet de witte versie. Gelukkig heeft een geocacher altijd het juiste gerief bij. En nu zit er iemand keihard te lachen omdat ik zo belachelijk doe, ik weet het. Ook met heteromannen praat ik over schoenen, alleen begrijp je wel dat meningen dan erg verschillen.
Nu de groep nog een naam geven! Jullie verdienen het, want het was heel erg mooi. De tent was helemaal in de sfeer, en nu kan ik zelfs geen naam typen.
Dus: hier is de Afrikaanse percussie ;-)
Posts tonen met het label djembé. Alle posts tonen
Posts tonen met het label djembé. Alle posts tonen
zaterdag 16 juni 2012
dinsdag 2 augustus 2011
Djembéfotograaf
Gisterenavond was ik even fotograaf. Mijn djembévriend had op facebook opgeroepen om in het park van Brasschaat een jamsessie bij te wonen. Ik deel die passie niet, maar ik heb wel een (recente) passie voor fotografie en die kon hij gebruiken.
Uiteindelijk werd het een grote groep, want hij kent iemand die lesgeeft in de materie en ze had het gerucht mee verspreid. Maar blijkbaar is dat niet altijd een voordeel, want hoe groter de groep, hoe moeilijker het is om er wat structuur in te brengen. Niet dat ik daar iets van gemerkt heb, want dit is de eerste sessie die ik bijwoon dus ik kan niet vergelijken.
Het viel me op hoe ongedwongen de sfeer was. De mensen kennen mekaar niet allemaal en toch zou je denken dat ze dit al jaren samen doen. Mijn vriend was duidelijk opgetogen met het succes van zijn oproep. En als hij blij is, ben ik ook blij.
Ik ben natuurlijk de buitenstaander die komt meegluren door een lens. Misschien hebben sommige deelnemers daar weinig behoefte aan en voelt men zich bekeken. En met de videocamera is dat gevoel misschien nog erger. Maar niemand heeft me weggestuurd, dus 't zal wel meevallen :-)
Maar ik was er toch ook vooral voor de foto's. Technisch gezien was het iets lastiger bij de zon die ondergaat. Ik gebruik een digitale spiegelreflexcamera en die kan je ook gewoon op "auto" zetten zoals een compact toestel. Maar dan was hij geneigd om de flits te gebruiken en dan krijg je een onnatuurlijk licht op de voorgrond. Die heb ik dus uitgeschakeld en de sluitertijd wat verlengd zodat de foto's voldoende licht zijn. Het gevolg is dan dat je meer beweging ziet, maar bij iemand die trommelt vind ik dat goed. De handen moeten wazig, anders lijkt het wel of iedereen even pauzeert voor de foto.
De foto's ga ik per stuk even moeten nakijken. Vorige maand heb ik 's nachts bij dat grote onweer de bliksem gefotografeerd. Eén flits was te fel en sindsdien heb ik beschadigingen aan de sensor. 5 beeldpunten zijn stuk, elke foto heeft dus 5 witte puntjes. Die moet ik eruit knippen als ze opvallen. Ik hoop dat dat hersteld kan worden, liefst binnen de garantie.
De videobeelden, ja da's afwachten... Ik heb net een nieuwe Handycam HD van Sony en die heeft "active steady shot". Dat wil zeggen dat de beeldsensor op x,y en z-as optisch gestabiliseerd wordt. Dus zeg maar als mijn hand trilt, trilt de sensor in tegengestelde richting. Het resultaat is zo'n stabiel beeld dat je kan touwtjespringen terwijl je filmt.
Ik was fan van Arnout Hauben van "Man bijt hond". Dat is die jongen die met zijn camera naar Compostela wandelde. Het viel me op hoe stabiel dat beeld altijd was, want die camera zat op een statief in zijn rugzak terwijl hij wandelde. En het leek wel alsof hij constant op zo'n rails reed zoals op een filmset. En toen dacht ik : hebbe, hebbe, hebbe :-)
Het viel me op hoe ongedwongen de sfeer was. De mensen kennen mekaar niet allemaal en toch zou je denken dat ze dit al jaren samen doen. Mijn vriend was duidelijk opgetogen met het succes van zijn oproep. En als hij blij is, ben ik ook blij.
Ik ben natuurlijk de buitenstaander die komt meegluren door een lens. Misschien hebben sommige deelnemers daar weinig behoefte aan en voelt men zich bekeken. En met de videocamera is dat gevoel misschien nog erger. Maar niemand heeft me weggestuurd, dus 't zal wel meevallen :-)
Maar ik was er toch ook vooral voor de foto's. Technisch gezien was het iets lastiger bij de zon die ondergaat. Ik gebruik een digitale spiegelreflexcamera en die kan je ook gewoon op "auto" zetten zoals een compact toestel. Maar dan was hij geneigd om de flits te gebruiken en dan krijg je een onnatuurlijk licht op de voorgrond. Die heb ik dus uitgeschakeld en de sluitertijd wat verlengd zodat de foto's voldoende licht zijn. Het gevolg is dan dat je meer beweging ziet, maar bij iemand die trommelt vind ik dat goed. De handen moeten wazig, anders lijkt het wel of iedereen even pauzeert voor de foto.
De foto's ga ik per stuk even moeten nakijken. Vorige maand heb ik 's nachts bij dat grote onweer de bliksem gefotografeerd. Eén flits was te fel en sindsdien heb ik beschadigingen aan de sensor. 5 beeldpunten zijn stuk, elke foto heeft dus 5 witte puntjes. Die moet ik eruit knippen als ze opvallen. Ik hoop dat dat hersteld kan worden, liefst binnen de garantie.
De videobeelden, ja da's afwachten... Ik heb net een nieuwe Handycam HD van Sony en die heeft "active steady shot". Dat wil zeggen dat de beeldsensor op x,y en z-as optisch gestabiliseerd wordt. Dus zeg maar als mijn hand trilt, trilt de sensor in tegengestelde richting. Het resultaat is zo'n stabiel beeld dat je kan touwtjespringen terwijl je filmt.
Ik was fan van Arnout Hauben van "Man bijt hond". Dat is die jongen die met zijn camera naar Compostela wandelde. Het viel me op hoe stabiel dat beeld altijd was, want die camera zat op een statief in zijn rugzak terwijl hij wandelde. En het leek wel alsof hij constant op zo'n rails reed zoals op een filmset. En toen dacht ik : hebbe, hebbe, hebbe :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)