Evergreen

Kan je je voorstellen dat ik in een danscafé binnenstap en bij het horen van een nummer van Elvis Presley of Cliff Richard helemaal uit mijn dak ga? Natuurlijk niet, want ik ga nooit uit mijn dak voor een nummer dat door de boxen klinkt :p

Maar je snapt het punt wellicht. Ik kan me niet inbeelden dat ik de muziek die mijn ouders graag beluisterden zo geweldig zou vinden dat de dansvloer me meteen toeschreeuwt. Toch is dat net wat ik nu al een aantal keer zag in datzelfde café waar we geregeld een stapje in de wereld zetten.

Laat ons zeggen dat we bij de oude garde horen in dat etablissement. Of hoe mijn drinkebroeder, die twee jaar jonger is, zegt dat ik dan bij de oude garde hoor. Nee, hij zegt het een beetje straffer. Eerder iets van: allee, ge zijt weeral den oudste in de keet. Nu kon ik deze keer gelukkig de aandacht afwimpelen op de dame die vandaag had besloten om het feestje van haar pensionering hier te vieren. Het moet gezegd, haar collega's waren pakken jonger, dus gemiddeld steeg de leeftijd niet zo erg.

Nu moet dat gemiddelde op een normale avond in een normaal weekend zo rond de 20 jaar liggen denk ik. Dat wil ook zeggen dat vele jongedames en -heren een stuk jonger zijn. En daar is dus dat vreemde fenomeen. Ze worden gek van de platen die de DJ nu draait uit zijn hele oude doos. Ik zei al verschillende keren dat ik makkelijk in dit café zou kunnen draaien met mijn originele vinyl singles die ik uit die tijd heb liggen. Maar het is echt zo, bijna niets anders dan de periode eind jaren '80 en begin jaren '90 haalt ie uit zijn CD speler.

En dan komt telkens die vreemde blik. Stel je voor dat ik die fascinatie vroeger had voor de jaren '60. Ik kan het me echt niet inbeelden. Maar het is dus wel zo. Ik ken nu ook jonge mensen die nog 20 moeten worden en die een sterke fascinatie hebben voor die jaren. Toen onlangs de films E.T. en Footloose opnieuw op de buis kwamen omdat het zomer is en er dan niks kwalitatief wordt aangeschaft om die enkele kijkers te entertainen, werd er zowaar enthousiast op gereageerd. Dat zijn toch klassiekers, hoorde ik. Voor mij zijn het enkel oude films die er gedemodeerd uit zien maar daarom niet minder fijn om net daar eens op te letten als ik ze terugzie.

Maar om bij de muziek te blijven: Brian Adams en Meatloaf waren al evergreens toen ik jong was. Ik draaide ze al zot omdat het zo hoorde en al lang niet meer omdat ze in de hitparade stonden. Dat het nu nog zo is, is misschien raar maar het blijft een evergreen. Alleen de andere kronkel snap ik niet. De muziek die toen hot was in de charts hoort nu in een oude doos. Behalve dan blijkbaar in dat café. En behalve blijkbaar bij de jeugd die daar komt. Een goed moment om me nog eens jong te voelen ;-)

Ik wil op café !

Hahaha, dat is schrikken hé. Maar ik wil écht op café. En dat voor iemand die geen alcohol drinkt. Maar het komt er niet meer van. Al een tijdje ben ik aan het zagen bij mijn geocachebuddy. Vroeger deden we dat nooit, samen gaan geocachen. Alleen ook niet, we kenden het helemaal niet. We gingen wel vaak op café met z'n tweeën. En dat vond (vind) ik dus heel plezant.

Ik heb dit al vaker verteld bij de AA en iedereen schrikt daarvan. Ik hoor dan dingen zoals je moet de kat niet bij de melk zetten, of dat ik het me onnodig moeilijk maak. Dat ik mettertijd niet aan de verleiding zal kunnen weerstaan.

Maar het gekke is, dat is dus helemaal zo niet. Ik ga gewoon heel graag op café. Ik dacht vroeger dat het om de pintjes en de vodka ging, maar dat blijkt toch niet helemaal te kloppen. Ik kom er gewoon graag en ik hou van die persoonlijke babbel, face-to-face. De laatste jaren is dat wel meestal met z'n tweeën, en niet meer in grotere groep. Dat gebeurt ook nog wel eens, maar niet vaak.

Ik denk dat ik de uitzondering op de regel moet zijn. Er wordt me aangeraden om weg te blijven van plaatsen waar de verleiding te groot is. Maar ze is er gewoon helemaal niet, die verleiding. Er werd me zelfs aangeraden om andere vrienden te zoeken. Mensen getuigden van een dramatische ommezwaai in het sociale leven en de mensen met wie je omgaat. Dat laatste is wel gebeurd, maar ik heb alleen vrienden bijgekregen. Er zijn er geen weggevallen. En dat wil ik ook helemaal niet. En wat als de favoriete bezigheid met sommige vrienden nu net op café gaan was? Moeten we dat dan veranderen omdat ik plots Cola Zero drink?

Ik denk het niet.

Maandag ga ik op café. Samen met mijn drinkebroeder die ik al jaren heel goed ken. En dat zal nog eens serieus deugd doen. Eerst ne pita en dan een pintje. Eén pintje met bier en ééntje met cola. Of meer hè. Want op één been kan je niet staan :-)

Déjà Vue

Ik heb je weer gezien in den Déjà Vue. Niet origineel als cafénaam, maar drinkebroeders geven daar niet om.

Ons ritueel is aangespast. 20 jaar tooghangen hebben vaste afspraken gecreëerd over de klinkmethode. Elk glas heeft een andere manier om te klinken op de gezondheid. De vorm van het glas bepaalt het ritueel en de mogelijkheden zijn legio. Want de bestelling verschilde meestal, en elke combinatie hebben we getraind.

Ik was bang dat het colaglas alles zou veranderen. Ik ben zelfs kwaad geweest omdat ik even dacht dat de 20 jaar niks voorstelden. Ze zijn voorbijgevlogen en er waren wazige periodes bij. Sommigen zelfs vergeten. Maar jij was niet akkoord. Het was veel meer dan een ritueel.

Als ik praat, dan luister jij. Je bekijkt mijn leven anders en je geeft soms goede raad. Bloggen was voor mietjes. Mindfulness deed je schaterlachen omdat het beeld van bibi op een yogamatje een foto waard moet zijn. Toch was je eerste reactie: ik hoop dat het Ingeborg-gehalte niet te groot is. Als je mijn blog dan toch niet leest, heb je een serieuze telepathische gave :-)

Maar je had gelijk. Dit gaat niet over tooghangen. Jij komt in mijn testament en je zoon is mijn petekind. Drinkebroeders doen dat niet. Dat is iets wat vrienden doen.

You were right, I was wrong. Het enige wat veranderd is, is de inhoud van mijn glas.

Café zonder bier

Ik ga heel graag op café. Vaker dan vroeger nog. 't Is te zeggen vaker dan de laatste 15 jaar, ik tel dan mijn studententijd niet mee.

Toen ik alcoholvrij ging leven, deed dat toch wel iets. Ga je nog op café gaan? Gaan je vrienden je niet uitlachen met je Cola Zero? Ga ik het wel leuk vinden met een Cola Zero? Dat moet toch een pintje zijn?

Want we gaan toch "een pintje drinken"?

Dat hoort er toch gewoon bij? Een pintje drinken om wat los te komen, om de stress van de week weg te spoelen. Je wordt wat plezanter, grappiger, uitbundiger. Je kijkt er al naar uit en als het zo ver is neem je er nog ééntje want op één been kan je niet staan.

Ik ben gisteren een pintje gaan drinken. Samen met mijn beste vriend - zeg maar mijn drinkebroeder - die ik leerde kennen in mijn studententijd. We hebben allebei een pintje besteld en in zijn pintje zat bier (of Leffe, of La Chouffe, of Geuze naargelang de avond vorderde) en in mijn pintje zat Cola Zero.

En dat is niet raar.

Dat pintje bier hoort niet bij mij. Wat loskomen moest niet want ik was al behoorlijk los. Er was wel stress deze week maar ik kan daar wel mee omgaan. Ik keek er al heel de week naar uit en als het zo ver was nam ik nog een Cola Zero want op één been kan je niet staan. Ik had ook gewoon dorst.

Het is anders.

Want ik herinner me het laatste stuk van de avond nog. Ik weet nog wat ik verteld heb en ik heb niks verkeerds gezegd. Ik was even uitbundig, plezant en zeker zo grappig als vroeger. Vroeger vond ík mezelf wel grappig, maar de anderen dachten daar misschien anders over.

En ik kan nu in heel België op café gaan. Ik kan overal naartoe rijden want ik ben altijd Bob. Ik kan wel vier vrienden meepakken en we kunnen op stap gaan. Een pintje gaan drinken...