Kan je je voorstellen dat ik in een danscafé binnenstap en bij het horen van een nummer van Elvis Presley of Cliff Richard helemaal uit mijn dak ga? Natuurlijk niet, want ik ga nooit uit mijn dak voor een nummer dat door de boxen klinkt :p
Maar je snapt het punt wellicht. Ik kan me niet inbeelden dat ik de muziek die mijn ouders graag beluisterden zo geweldig zou vinden dat de dansvloer me meteen toeschreeuwt. Toch is dat net wat ik nu al een aantal keer zag in datzelfde café waar we geregeld een stapje in de wereld zetten.
Laat ons zeggen dat we bij de oude garde horen in dat etablissement. Of hoe mijn drinkebroeder, die twee jaar jonger is, zegt dat ik dan bij de oude garde hoor. Nee, hij zegt het een beetje straffer. Eerder iets van: allee, ge zijt weeral den oudste in de keet. Nu kon ik deze keer gelukkig de aandacht afwimpelen op de dame die vandaag had besloten om het feestje van haar pensionering hier te vieren. Het moet gezegd, haar collega's waren pakken jonger, dus gemiddeld steeg de leeftijd niet zo erg.
Nu moet dat gemiddelde op een normale avond in een normaal weekend zo rond de 20 jaar liggen denk ik. Dat wil ook zeggen dat vele jongedames en -heren een stuk jonger zijn. En daar is dus dat vreemde fenomeen. Ze worden gek van de platen die de DJ nu draait uit zijn hele oude doos. Ik zei al verschillende keren dat ik makkelijk in dit café zou kunnen draaien met mijn originele vinyl singles die ik uit die tijd heb liggen. Maar het is echt zo, bijna niets anders dan de periode eind jaren '80 en begin jaren '90 haalt ie uit zijn CD speler.
En dan komt telkens die vreemde blik. Stel je voor dat ik die fascinatie vroeger had voor de jaren '60. Ik kan het me echt niet inbeelden. Maar het is dus wel zo. Ik ken nu ook jonge mensen die nog 20 moeten worden en die een sterke fascinatie hebben voor die jaren. Toen onlangs de films E.T. en Footloose opnieuw op de buis kwamen omdat het zomer is en er dan niks kwalitatief wordt aangeschaft om die enkele kijkers te entertainen, werd er zowaar enthousiast op gereageerd. Dat zijn toch klassiekers, hoorde ik. Voor mij zijn het enkel oude films die er gedemodeerd uit zien maar daarom niet minder fijn om net daar eens op te letten als ik ze terugzie.
Maar om bij de muziek te blijven: Brian Adams en Meatloaf waren al evergreens toen ik jong was. Ik draaide ze al zot omdat het zo hoorde en al lang niet meer omdat ze in de hitparade stonden. Dat het nu nog zo is, is misschien raar maar het blijft een evergreen. Alleen de andere kronkel snap ik niet. De muziek die toen hot was in de charts hoort nu in een oude doos. Behalve dan blijkbaar in dat café. En behalve blijkbaar bij de jeugd die daar komt. Een goed moment om me nog eens jong te voelen ;-)
Posts tonen met het label dj. Alle posts tonen
Posts tonen met het label dj. Alle posts tonen
dinsdag 9 juli 2013
maandag 10 september 2012
Lights
De B&B was niet echt geschikt om mijn rookmachine te gebruiken. Normaal moet dat, want anders zie je niks van de lasers. Dan schijnen die maar wat door de lucht en je ziet niks van de straal.
Tenzij je een partytent hebt waar je op kan projecteren. En een fotograaf die een goed toestel heeft en een beetje van wanten weet. Zo zag het er dus niet in 't echt uit. In 't echt zag je bewegende enkele lijnen. Maar door de lange sluitertijd van het fototoestel krijg je mooie kleurtjes.
Tenzij je een partytent hebt waar je op kan projecteren. En een fotograaf die een goed toestel heeft en een beetje van wanten weet. Zo zag het er dus niet in 't echt uit. In 't echt zag je bewegende enkele lijnen. Maar door de lange sluitertijd van het fototoestel krijg je mooie kleurtjes.
 |  |
zaterdag 8 september 2012
Silentium !
Was het de grootte van de luidsprekers of schrok ze van de lichtbalk? In elk geval zei ze iets in de aard van: het heet hier wel Silentium hè. Dat was de B&B waar ik vandaag DJ was. En de dame die de kamers verhuurt was duidelijk erg geschrokken dat er meer dan een draagbare CD-speler uit de wagen werd geladen. Dat er was gezegd dat er enkel wat muziek zou zijn voor de kindjes kon ik niet beantwoorden. Ik had het in elk geval niet gezegd. Meer dan "ik heb ook muziek voor de kindjes bij" heb ik er niet op gezegd. Het is niet omdat er genoeg geluid uit kan komen dat het ook moet. Maar ze was duidelijk not amused. Ik zou toch verwachten dat wie duidelijk zegt dat de infrastructuur ook ter beschikking staat voor feestjes, ook muziek kan verwachten.
Maar het was toch vooral op de achtergrond dat de muziek te horen was. Mijn plan om alles op de iPad in te laden was goed gelukt. En het heeft erg veel nut gehad, want vaak heb ik nummers meteen gevonden waar ik vroeger enkel wist dat ik ze bijhad. Alleen had ik geen idee op welke verzamel CD dat nu weer staat. Da's het grote nadeel van die dingen. Nu was alles goed, zelfs de openingsdans van toen kon ik meteen terugvinden. Dat was ook het moment om de volumeknop een tijdje luider te zetten.
Toch kan ik blijkbaar moeilijk inschatten wat de jeugd echt graag hoort. Een aantal kindjes kwamen al dan niet met mama of papa een liedje vragen. K3 was dus not done, dat was duidelijk. Het moet leuke muziek van nu zijn. Dingetjes die je zo kan meezingen.
En toen kwam een kleine jongen dit liedje vragen. Ik had het niet bij, maar hij wist precies hoe je de groepsnaam schrijft. Dus even gedownload en met verbazing gehoord wat de kindjes nu mooi vinden :-)
Maar het was toch vooral op de achtergrond dat de muziek te horen was. Mijn plan om alles op de iPad in te laden was goed gelukt. En het heeft erg veel nut gehad, want vaak heb ik nummers meteen gevonden waar ik vroeger enkel wist dat ik ze bijhad. Alleen had ik geen idee op welke verzamel CD dat nu weer staat. Da's het grote nadeel van die dingen. Nu was alles goed, zelfs de openingsdans van toen kon ik meteen terugvinden. Dat was ook het moment om de volumeknop een tijdje luider te zetten.
Toch kan ik blijkbaar moeilijk inschatten wat de jeugd echt graag hoort. Een aantal kindjes kwamen al dan niet met mama of papa een liedje vragen. K3 was dus not done, dat was duidelijk. Het moet leuke muziek van nu zijn. Dingetjes die je zo kan meezingen.
En toen kwam een kleine jongen dit liedje vragen. Ik had het niet bij, maar hij wist precies hoe je de groepsnaam schrijft. Dus even gedownload en met verbazing gehoord wat de kindjes nu mooi vinden :-)
zondag 2 september 2012
Een plan
Het was een puntje dat in den boek stond. Mijn CD's moesten geïmporteerd worden in iTunes. Dat was het plan, en vandaag heb ik een groot stuk van het plan kunnen afmaken. Het komt wellicht omdat ik daar blijkbaar goed materiaal voor heb. Ik weet dat mijn ventje al enkele jaren bezig is met importeren van CD's in de computer. Maar we doen het met verschillende redenen. En dus ook met verschillende computers.
De iMac is natuurlijk gemaakt voor dat soort speelgoed. Ik stop er een CD in en in het beste geval leest hij die in met een snelheid die 25x sneller is dan de afspeelsnelheid. Een CD van een uur heb je dus op 2 minuten bijna ingelezen. Dat is op de PC van 't vriendje een heel ander paar mouwen. Hoe snel die gaat weet ik niet, maar een snelheid x5 vond hij al heel snel. Niet moeilijk dat hij er zo lang over doet. Ah ja, hij heeft ook meer dan 1000 CD's. Misschien speelt dat ook een beetje mee.
Maar de redenen zijn dus ook verschillend. Hij wil zijn iPod opvullen, ik mijn iPad. Ja duh... dat maakt geen verschil zou je denken. Maar toch wel. Ik wil ze niet afspelen op de iPad, ik wil alleen een handige zoekmachine als ik als DJ Jan tijdens het plaatjes draaien een nummer niet vind. Altijd dus eigenlijk, want ik vind geen enkel nummer nog terug. En dan is de zoekfunctie van de iPad heel handig.
Ik voel kosten komen. Boven mijn DJ tafel hoort dan natuurlijk een houder voor de iPad. Zo is hij beter bereikbaar en kan ik hem constant gebruiken. Ook om eventueel het nummer af te spelen. Of een playlist op te zetten met bangelijke muziek. En dan doen alsof ik veel moeite doe. Nee, da's er wat over zeker.
Maar de lijst is bijna klaar. Volgende zaterdag nog een keertje DJ. Dan zal het van pas komen !
De iMac is natuurlijk gemaakt voor dat soort speelgoed. Ik stop er een CD in en in het beste geval leest hij die in met een snelheid die 25x sneller is dan de afspeelsnelheid. Een CD van een uur heb je dus op 2 minuten bijna ingelezen. Dat is op de PC van 't vriendje een heel ander paar mouwen. Hoe snel die gaat weet ik niet, maar een snelheid x5 vond hij al heel snel. Niet moeilijk dat hij er zo lang over doet. Ah ja, hij heeft ook meer dan 1000 CD's. Misschien speelt dat ook een beetje mee.
Maar de redenen zijn dus ook verschillend. Hij wil zijn iPod opvullen, ik mijn iPad. Ja duh... dat maakt geen verschil zou je denken. Maar toch wel. Ik wil ze niet afspelen op de iPad, ik wil alleen een handige zoekmachine als ik als DJ Jan tijdens het plaatjes draaien een nummer niet vind. Altijd dus eigenlijk, want ik vind geen enkel nummer nog terug. En dan is de zoekfunctie van de iPad heel handig.
Ik voel kosten komen. Boven mijn DJ tafel hoort dan natuurlijk een houder voor de iPad. Zo is hij beter bereikbaar en kan ik hem constant gebruiken. Ook om eventueel het nummer af te spelen. Of een playlist op te zetten met bangelijke muziek. En dan doen alsof ik veel moeite doe. Nee, da's er wat over zeker.
Maar de lijst is bijna klaar. Volgende zaterdag nog een keertje DJ. Dan zal het van pas komen !
dinsdag 28 augustus 2012
2x DJ
Twee zaterdagen na elkaar ga ik nog eens plaatjes draaien. Het is nog altijd om te spelen hoor, dus twee keer in familiekring. De eerste telt zelfs niet helemaal mee, want dat is eerder achtergrondmuziek in de tuin. Lichten en lasers zullen er niet nodig zijn, maar misschien zet ik ze er om te zien of ze nog werken :-)
Van het voornemen om de nieuw CD's in te laden in iTunes kwam natuurlijk niks in huis. Ik ging dat doen tegen de volgende keer, het stond in mijnen boek . Maar de volgende keer is nu, dus ik heb geen tijd meer. De bedoeling is enkel om een echte lijst te krijgen van de nummers op de CD's. Ik ga ze niet afspelen vanuit iTunes, dat vind ik er wat over. Maar als iemand vraagt of ik Pink bij heb, kan ik nu alleen "ja" zeggen, maar ik kan het niet draaien. Geen idee waar dat staat op zo'n berg verzamel CD's.
Enfin, het komt er nog wel eens van. Alleen gaan we niet te veel meer beloven. Dat is slecht voor den boek en slecht voor het gemoed.
Maar voor nu alvast twee keer DJ Jan. Moet ik nu geen naam gaan verzinnen?
Van het voornemen om de nieuw CD's in te laden in iTunes kwam natuurlijk niks in huis. Ik ging dat doen tegen de volgende keer, het stond in mijnen boek . Maar de volgende keer is nu, dus ik heb geen tijd meer. De bedoeling is enkel om een echte lijst te krijgen van de nummers op de CD's. Ik ga ze niet afspelen vanuit iTunes, dat vind ik er wat over. Maar als iemand vraagt of ik Pink bij heb, kan ik nu alleen "ja" zeggen, maar ik kan het niet draaien. Geen idee waar dat staat op zo'n berg verzamel CD's.
Enfin, het komt er nog wel eens van. Alleen gaan we niet te veel meer beloven. Dat is slecht voor den boek en slecht voor het gemoed.
Maar voor nu alvast twee keer DJ Jan. Moet ik nu geen naam gaan verzinnen?
zaterdag 26 mei 2012
Vandaag
Dj Jan vandaag! En het is een speciaal moment want een vriend van mij werd 40 jaar en hij kreeg een feestje cadeau. Alleen wist ie er niks van. Of toch bijna niets, want met meer dan 80 genodigden is er toch eentje die zich versproken heeft. Hij verontschuldigde zich dat ie er zaterdag niet kon bij zijn. Voor een stuk was het plan dus uitgelekt. Alleen details van hoe, wat of waar wist ie niet. Hij was toch nog behoorlijk verrast toen ie mij zag staan in de parochiezaal met mijn dj spullen.
Voor mij dus ook het ideale moment om mijn nieuw speelgoed eens uit te testen in een echte zaal. Dat de lasers, de stroboscoop en de rookmachine mooi zijn in mijn kantoor is allemaal leuk, maar wat doet dat in real life? En dat is dus reuze meegevallen. Ik kan nog altijd moeilijk begrijpen dat zo'n kleine idiote metalen doosjes zo'n effect kunnen geven. Die krijgen dus een 10 op 10. Alleen moet het echt wil pikdonker zijn en de rookmachine moet er behoorlijk dicht op staan.
Maar dat is allemaal mooi gelukt, de rookmachine is verhuisd naar één van de luidsprekerstatieven want de lichtbalk hangt nu helemaal vol. Het is ook bijna onmogelijk om die lichtbalk nog op te stellen want hij is nu overbelast. Er zijn drie personen en veel brute kracht nodig om dat ding in de lucht te krijgen. Oei, voel ik daar kosten komen?
Het feestje zelf was fijn, maar de mensen op de dansvloer krijgen was moeilijk. Ze hebben me geïnformeerd dat het geen danspubliek was, maar ik voel ook best wel goed aan dat ik dat helemaal niet zo goed meer doe als vroeger. Ik kende alle platen uit het hoofd en wist altijd welk nummer te kiezen. Dat is natuurlijk lang geleden en ik mis die ervaring nu. Ik zal toch eens een lijstje moeten maken van al die verzamel cd's die ik heb gekocht. Lijstje? Heb ik dat woord nu weer getypt hier? Ik weet niet meer wie ik ben ;-)
Maar een zeer geslaagde avond, zo mogen er nog komen. En dan doe ik weer wat ervaring op. Of ik kan thuis al oefenen als ik dat lijstje maak.
Voor mij dus ook het ideale moment om mijn nieuw speelgoed eens uit te testen in een echte zaal. Dat de lasers, de stroboscoop en de rookmachine mooi zijn in mijn kantoor is allemaal leuk, maar wat doet dat in real life? En dat is dus reuze meegevallen. Ik kan nog altijd moeilijk begrijpen dat zo'n kleine idiote metalen doosjes zo'n effect kunnen geven. Die krijgen dus een 10 op 10. Alleen moet het echt wil pikdonker zijn en de rookmachine moet er behoorlijk dicht op staan.
Maar dat is allemaal mooi gelukt, de rookmachine is verhuisd naar één van de luidsprekerstatieven want de lichtbalk hangt nu helemaal vol. Het is ook bijna onmogelijk om die lichtbalk nog op te stellen want hij is nu overbelast. Er zijn drie personen en veel brute kracht nodig om dat ding in de lucht te krijgen. Oei, voel ik daar kosten komen?
Het feestje zelf was fijn, maar de mensen op de dansvloer krijgen was moeilijk. Ze hebben me geïnformeerd dat het geen danspubliek was, maar ik voel ook best wel goed aan dat ik dat helemaal niet zo goed meer doe als vroeger. Ik kende alle platen uit het hoofd en wist altijd welk nummer te kiezen. Dat is natuurlijk lang geleden en ik mis die ervaring nu. Ik zal toch eens een lijstje moeten maken van al die verzamel cd's die ik heb gekocht. Lijstje? Heb ik dat woord nu weer getypt hier? Ik weet niet meer wie ik ben ;-)
Maar een zeer geslaagde avond, zo mogen er nog komen. En dan doe ik weer wat ervaring op. Of ik kan thuis al oefenen als ik dat lijstje maak.
woensdag 23 mei 2012
Programmeur
Ik denk echt dat het in hart en nieren zit, want ik zoek het overal op. Als er iets te programmeren valt, moet ik weten hoe dat in elkaar zit. Die lasers die ik heb gekocht zijn niet anders. De lichteffecten die ik al had werden al bestuurd met een DMX besturing, en nu moeten die lasers dat voorbeeld volgen. Dat wil dus zeggen: programmeren!
Het doet me erg denken aan hoe het vroeger ging. Ik had een kleine homecomputer, zo heette dat toen. Een ZX Spectrum noemde men homecomputer omdat PC daar een te duur woord voor was. Pas op, het was al duur hoor, duurder dan een PC die je nu koopt. Maar toen waren die budgetten heel anders dan nu. Een gewone werknemer, laat staan een student kon zich geen PC veroorloven. Dan maar een homecomputer.
Maar het ding deed het werk goed. Ik had er extra electronica aan gekoppeld zodat de computer met de buitenwereld praatte. De buitenwereld, dat was dus in mijn geval onze lichtshow. Voor mensen zonder geld, hadden we toch een behoorlijk mooie lichtshow gemaakt. Die kon een zaal van 500 mensen vlotjes aan. We hadden geen geld om die dure Par 64 spots te kopen die de echte discobars gebruikten. Daarom hadden we zelf 8 van die vierkante halogeenstralers gekocht van 500W per stuk. Je kent die wel, je vindt ze nu in de Gamma om aan je garagepoort of in de tuin te hangen.
Vóór de spots hadden we kleurenfilters gehangen. Die hingen er een eindje af, want de spots werden gloeiend heet. En ze werden bestuurd met de computer, wat eind jaren '80 nog heel speciaal was. Als we muziek kwamen spelen op een boerenbal, kwam iedereen vragen wat dat computerscherm daar deed. Nu zou men raar kijken als er geen scherm staat naast een DJ.
Het is beter geregeld nu. DJ spullen kosten bijna niks meer, dus ik kan ze nu wel betalen. En het programmeren gaat heel vlot met deze aparte DMX sturing. Het is een soort mengtafel voor je lichteffecten. We zijn vele jaren verder en slimme mensen hebben inmiddels ontdekt dat verschillende lichteffecten ongeveer dezelfde mogelijkheden hebben. En die kan je nu met één toestel besturen, waar vroeger elk toestel zijn sturing en aparte kabels had. Nu gaat er één draadje naar alle lichteffecten en je bent vertrokken. Je zou denken dat je dan minder draden ziet als ik muziek kom draaien, maar die opmerking hoorde ik nog nooit :-)
Het doet me erg denken aan hoe het vroeger ging. Ik had een kleine homecomputer, zo heette dat toen. Een ZX Spectrum noemde men homecomputer omdat PC daar een te duur woord voor was. Pas op, het was al duur hoor, duurder dan een PC die je nu koopt. Maar toen waren die budgetten heel anders dan nu. Een gewone werknemer, laat staan een student kon zich geen PC veroorloven. Dan maar een homecomputer.
Maar het ding deed het werk goed. Ik had er extra electronica aan gekoppeld zodat de computer met de buitenwereld praatte. De buitenwereld, dat was dus in mijn geval onze lichtshow. Voor mensen zonder geld, hadden we toch een behoorlijk mooie lichtshow gemaakt. Die kon een zaal van 500 mensen vlotjes aan. We hadden geen geld om die dure Par 64 spots te kopen die de echte discobars gebruikten. Daarom hadden we zelf 8 van die vierkante halogeenstralers gekocht van 500W per stuk. Je kent die wel, je vindt ze nu in de Gamma om aan je garagepoort of in de tuin te hangen.
Vóór de spots hadden we kleurenfilters gehangen. Die hingen er een eindje af, want de spots werden gloeiend heet. En ze werden bestuurd met de computer, wat eind jaren '80 nog heel speciaal was. Als we muziek kwamen spelen op een boerenbal, kwam iedereen vragen wat dat computerscherm daar deed. Nu zou men raar kijken als er geen scherm staat naast een DJ.
donderdag 17 mei 2012
Laser
Dat was een jongensdroom van mij. Een laser zoals in de videoclip van Relax van Frankie goes to hollywood. Maar toen ik jong was en net DJ werd, was dat allemaal peperduur en de laser die je zelf kon kopen zag je enkel op een muur geprojecteerd, maar in de lucht schrijven zoals in de clip, dat kon niet. Daar was ie veel te zwak voor.
Nu niet meer! Je hebt dat blijkbaar voor een appel en ei. Ik wou enkel een stroboscoop kopen maar kwam met dit thuis.
Ik heb dan maar een sigaretje opgestoken op kantoor, zo was er wat rook :-)
Nu niet meer! Je hebt dat blijkbaar voor een appel en ei. Ik wou enkel een stroboscoop kopen maar kwam met dit thuis.
Ik heb dan maar een sigaretje opgestoken op kantoor, zo was er wat rook :-)
dinsdag 8 mei 2012
Top 30
De REC knop en de PLAY knop samen indrukken. Dat was de manier om met mijn cassetterecorder een opname te starten. Dat was al erg hightech voor iemand die nog maar net naar de lagere school ging. Samen met mijn broer hadden we ons zakgeld gespaard en een cassetterecorder gekocht. Hij kostte toen net geen 2000 BEF. Mijn geheugen is een zeef, maar zo'n prutsen onthoud ik. Wellicht zal het wel een grote stap geweest zijn als je zo jong bent. Wellicht blijft het daarom hangen.
Maar er waren goede redenen voor. Jaja, dat kon ik toen al verdedigen. Ik doe het nog altijd, mezelf verdedigen als ik een gadget koop. Ik heb dat dus echt, echt, echt altijd nodig hè! Nu was de reden dat we de muziek van de BRT Top 30 wilden opnemen. We volgden dat elke zaterdag voormiddag, maar je moest het kunnen opnemen. En op de televisie was Countdown het favoriete programma. Ook dat wilden we opnemen, maar dat was een beetje moeilijker. Er was geen elektrische verbinding tussen de recorder en de TV. We moesten het dus doen met de interne microfoon. Dat wilde zeggen dat iedereen moest zwijgen als we de opname startten. In een gezin van vijf is dat lastig maar het lukte. Soms toch.
Later werd het wat professioneler. Een versterker met tuner, cassettedeck en een platenspeler. En nog steeds had ik het middelbaar niet bereikt. We bleven sparen en alles wat we kochten hadden we weer nodig. We hadden daar thuis inmiddels een kamer voor. We noemden dat de muziekkamer. Ik sliep samen met mijn broer op één slaapkamer en we hadden een kamer over. Maar ik voelde me op de muziekkamer meer thuis dan op de slaapkamer. Ik heb dan ook enkele jaren later mijn bed verhuisd, en het werd gewoon mijn kamer. Inmiddels kon je het een echte hobby noemen. Met het echte DJ materiaal jaren later gingen we dan ook op pad om op jeugdfuiven hetzelfde te doen als in de muziekkamer. En nu kregen we daar plots geld voor. Het idee bleef hetzelfde en we hadden nog altijd alles nodig.
Ik heb alles nog eens overgedaan enkele jaren geleden. Nieuwe CD spelers die aanvoelen als platenspelers waren de directe aanleiding. Maar eigenlijk was het vooral heimwee naar die verloren hobby. Ik heb ze terug nu, alleen gooide mijn gezondheid wat roet in het eten. Ik kan geen zware spullen meer optillen en een hele nacht plaatjes spelen vermoeit me meer dan vroeger. Maar het lukt nog heel goed hoor. Alleen is er een verschilletje met vroeger. Ik wist altijd alles van de nieuwste mainstream muziek. Dat ben ik kwijt, want de BRT Top 30 bestaat al lang niet meer. Ik kijk wel eens op iTunes wat het meest gedownload wordt, maar dat is niet hetzelfde.
Ik loop nog even langs de Fnac. Verzamel CD's zoeken met nieuwe dingen die nu hip zijn. Het is nu de beste manier om een beetje bij te blijven. En ik heb het nodig, want binnenkort doe ik nog eens een feestje. Ik ben benieuwd of ik het nog kan.
Natuurlijk wel :-)
Maar er waren goede redenen voor. Jaja, dat kon ik toen al verdedigen. Ik doe het nog altijd, mezelf verdedigen als ik een gadget koop. Ik heb dat dus echt, echt, echt altijd nodig hè! Nu was de reden dat we de muziek van de BRT Top 30 wilden opnemen. We volgden dat elke zaterdag voormiddag, maar je moest het kunnen opnemen. En op de televisie was Countdown het favoriete programma. Ook dat wilden we opnemen, maar dat was een beetje moeilijker. Er was geen elektrische verbinding tussen de recorder en de TV. We moesten het dus doen met de interne microfoon. Dat wilde zeggen dat iedereen moest zwijgen als we de opname startten. In een gezin van vijf is dat lastig maar het lukte. Soms toch.
Later werd het wat professioneler. Een versterker met tuner, cassettedeck en een platenspeler. En nog steeds had ik het middelbaar niet bereikt. We bleven sparen en alles wat we kochten hadden we weer nodig. We hadden daar thuis inmiddels een kamer voor. We noemden dat de muziekkamer. Ik sliep samen met mijn broer op één slaapkamer en we hadden een kamer over. Maar ik voelde me op de muziekkamer meer thuis dan op de slaapkamer. Ik heb dan ook enkele jaren later mijn bed verhuisd, en het werd gewoon mijn kamer. Inmiddels kon je het een echte hobby noemen. Met het echte DJ materiaal jaren later gingen we dan ook op pad om op jeugdfuiven hetzelfde te doen als in de muziekkamer. En nu kregen we daar plots geld voor. Het idee bleef hetzelfde en we hadden nog altijd alles nodig.
Ik heb alles nog eens overgedaan enkele jaren geleden. Nieuwe CD spelers die aanvoelen als platenspelers waren de directe aanleiding. Maar eigenlijk was het vooral heimwee naar die verloren hobby. Ik heb ze terug nu, alleen gooide mijn gezondheid wat roet in het eten. Ik kan geen zware spullen meer optillen en een hele nacht plaatjes spelen vermoeit me meer dan vroeger. Maar het lukt nog heel goed hoor. Alleen is er een verschilletje met vroeger. Ik wist altijd alles van de nieuwste mainstream muziek. Dat ben ik kwijt, want de BRT Top 30 bestaat al lang niet meer. Ik kijk wel eens op iTunes wat het meest gedownload wordt, maar dat is niet hetzelfde.
Ik loop nog even langs de Fnac. Verzamel CD's zoeken met nieuwe dingen die nu hip zijn. Het is nu de beste manier om een beetje bij te blijven. En ik heb het nodig, want binnenkort doe ik nog eens een feestje. Ik ben benieuwd of ik het nog kan.
Natuurlijk wel :-)
zaterdag 17 maart 2012
Time of my life
Het was januari 1988. Ik zat in het laatste jaar - voor de eerste keer ;-) - en mijn klasgenoot was Gert Verheyen. Hij had toen al veel talent als voetballer, maar wellicht was hij nog niet zo bekend. Hij gaf een feestje, maar ik herinner me niet meer wat de reden was. Of was het feestvarken iemand uit zijn vriendenkring, dat kan ook. In elk geval, ze hadden een DJ nodig.
De festiviteiten gingen door in Zundert. Van de locatie weet ik alleen nog dat het enorm afgelegen was, en je moest over kleine binnenwegen er naartoe rijden. Je stak dus net de grens België-Nederland over op een karspoor. Bij wijze van spreken dan toch. Het zou de allereerste keer zijn dat ik samen met mijn broer en neef DJ zouden zijn. In het echt dan, niet op een familiefeestje of bij vrienden op de barbecue. Nu dus echt, met een echte deftige muziekinstallatie, een echte platencollectie en een echte vaste prijs + uurtarief voor de overuren.
Mijn vader werkte bij de NMBS en hield zich bezig met douaneformaliteiten van het goederenvervoer. Hij had me al eens uitgelegd wat invoer, uitvoer en doorvoer van goederen in een land wilde zeggen. Ik had ooit een spreekbeurt moeten maken over het beroep van mijn vader. Dus ik was goed ingelicht. De grenzen binnen Europa waren nog niet open zoals vandaag. Hij maakte zich zorgen over de muziekinstallatie die we in een gesloten aanhangwagen over de grens zouden brengen. Wij lachten alles weg want wie zou nu controles uitvoeren op een karspoor in Zundert?
Als ik me niet vergis zijn we de installatie de dag op voorhand gaan plaatsen. We reden de grens over en een paar honderd meter verder komt uit het bos een agent tevoorschijn. Ze waren blijkbaar met z'n tweeën en eentje vroeg of we iets aan te geven hadden. We konden de nodige documenten voorleggen en mochten verder rijden. Ik weet niet of ze de lading gecheckt hebben, maar ik weet wel dat ik blij was dat we alles geregeld hadden.
Toen we aankwamen vertelden we het verhaal aan de mensen die het feestje organiseerden en ze konden het niet geloven. Het feestje was een groot succes. De film Dirty Dancing was net verschenen en iedereen werd gek van het nummer (I've Had) The Time of My Life. Gelukkig had ik het net gekocht, want ik kende het zelf niet. Ik heb het wel een keer of vijf moeten draaien. En toen kon je niets downloaden ter plaatse. Je moest je platen kennen!
Maar het was een begin van een hele leuke periode. Er zijn nog heel veel leuke feestjes, feesten en bals gevolgd.
De festiviteiten gingen door in Zundert. Van de locatie weet ik alleen nog dat het enorm afgelegen was, en je moest over kleine binnenwegen er naartoe rijden. Je stak dus net de grens België-Nederland over op een karspoor. Bij wijze van spreken dan toch. Het zou de allereerste keer zijn dat ik samen met mijn broer en neef DJ zouden zijn. In het echt dan, niet op een familiefeestje of bij vrienden op de barbecue. Nu dus echt, met een echte deftige muziekinstallatie, een echte platencollectie en een echte vaste prijs + uurtarief voor de overuren.
Mijn vader werkte bij de NMBS en hield zich bezig met douaneformaliteiten van het goederenvervoer. Hij had me al eens uitgelegd wat invoer, uitvoer en doorvoer van goederen in een land wilde zeggen. Ik had ooit een spreekbeurt moeten maken over het beroep van mijn vader. Dus ik was goed ingelicht. De grenzen binnen Europa waren nog niet open zoals vandaag. Hij maakte zich zorgen over de muziekinstallatie die we in een gesloten aanhangwagen over de grens zouden brengen. Wij lachten alles weg want wie zou nu controles uitvoeren op een karspoor in Zundert?
Als ik me niet vergis zijn we de installatie de dag op voorhand gaan plaatsen. We reden de grens over en een paar honderd meter verder komt uit het bos een agent tevoorschijn. Ze waren blijkbaar met z'n tweeën en eentje vroeg of we iets aan te geven hadden. We konden de nodige documenten voorleggen en mochten verder rijden. Ik weet niet of ze de lading gecheckt hebben, maar ik weet wel dat ik blij was dat we alles geregeld hadden.
Toen we aankwamen vertelden we het verhaal aan de mensen die het feestje organiseerden en ze konden het niet geloven. Het feestje was een groot succes. De film Dirty Dancing was net verschenen en iedereen werd gek van het nummer (I've Had) The Time of My Life. Gelukkig had ik het net gekocht, want ik kende het zelf niet. Ik heb het wel een keer of vijf moeten draaien. En toen kon je niets downloaden ter plaatse. Je moest je platen kennen!
Maar het was een begin van een hele leuke periode. Er zijn nog heel veel leuke feestjes, feesten en bals gevolgd.
dinsdag 31 januari 2012
DJ Jan
Het was allemaal weer zoeken. Zoeken naar de juiste muziek. Zou ik iedereen wel een plezier doen die in de zaal zit? Misschien hoeft dat helemaal niet, maar het is toch het streefdoel. Niet dat je altijd voor iedereen goed kan doen, maar ik wil gewoon weten of ik dat nog kan.
En dit keer ging het nog wat verder. Als je elke week DJ bent is het niet moeilijk, dan zit je in een vast stramien en je vergist je nooit. Je vertrouwt je apparatuur want als die vorige week nog werkte, zal dat deze week ook wel zo zijn. Maar nu dus niet. De lichtinstallatie stond in een oud berghok sinds augustus. En alles is nu high-tech, ik ben inmiddels 20 jaar ouder. Dus eerst toch alles één keer opgesteld in mijn kantoor op het appartement. En dat was een mooi gezicht. Een muziekinstallatie en lichtbrug die bedoeld is voor zalen van 100 tot 200 mensen staat hier onnozel stil en ze geeft onnozel veel licht. Maar alles werkte. Ik heb elk kabeltje stuk per stuk weer uitgetrokken en opgeborgen. Geen enkel mag je vergeten, of het feest kan niet doorgaan. Ook dat weet ik van vroeger.
En dan de muziek. Oei oei oei... moeilijk.. Mensen van 8 tot 80 jaar. Letterlijk. Sommigen zelfs jonger, sommigen ouder. Kan je goed doen voor iedereen? Neen, natuurlijk niet. Maar kan je voor elk wat wils draaien? Ja, natuurlijk wel. Daar heb ik wel wat hulp gekregen. Eén gast had zelfs zijn eigen accordeonmuziek bij. Natuurlijk wou ik die even spelen. Mensen vonden het leuk, de dansvloer was altijd in gebruik. Hij kwam me bedanken dat ik zo'n mooie muziek had gedraaid. Ja, niet moeilijk zo !
En dat ene cd'tje dat ik zaterdag om 17u nog was gaan kopen in de Fnac. Zou ik dat kunnen draaien? Ik ben echt niet mee hoor! Dance hitlist 2012.1 van Jim. Wat nu dus écht hot is. Ik had de cd bekeken en ik kende geen enkele titel. Ik kom thuis en laat hem horen aan mijn ventje, en hij kende meer dan de helft! Ik ook trouwens, alleen weet ik dat zo niet meer. Op het gehoor wel, maar uitvoerders, laat staan titels... Dat is allemaal weg. Maar ik heb het cd'tje nodig gehad! Het allereerste nummertje dat een jong meisje kwam vragen was "ai se eu te pego", de huidige mega zomerhit in putteke winter.
En nu een nieuw voornemen! Ik wil dat terug. Eerst heb ik nu al de muziekinstallatie weer opgesteld in mijn kantoor. Ze blijft hier nu staan, het past juist uitgemeten tussen de servers. Zelfs de lichtbalk krijgt een plaatsje want ik wil de sturing aanpassen. Keep the dream alive !
En dit keer ging het nog wat verder. Als je elke week DJ bent is het niet moeilijk, dan zit je in een vast stramien en je vergist je nooit. Je vertrouwt je apparatuur want als die vorige week nog werkte, zal dat deze week ook wel zo zijn. Maar nu dus niet. De lichtinstallatie stond in een oud berghok sinds augustus. En alles is nu high-tech, ik ben inmiddels 20 jaar ouder. Dus eerst toch alles één keer opgesteld in mijn kantoor op het appartement. En dat was een mooi gezicht. Een muziekinstallatie en lichtbrug die bedoeld is voor zalen van 100 tot 200 mensen staat hier onnozel stil en ze geeft onnozel veel licht. Maar alles werkte. Ik heb elk kabeltje stuk per stuk weer uitgetrokken en opgeborgen. Geen enkel mag je vergeten, of het feest kan niet doorgaan. Ook dat weet ik van vroeger.
En dan de muziek. Oei oei oei... moeilijk.. Mensen van 8 tot 80 jaar. Letterlijk. Sommigen zelfs jonger, sommigen ouder. Kan je goed doen voor iedereen? Neen, natuurlijk niet. Maar kan je voor elk wat wils draaien? Ja, natuurlijk wel. Daar heb ik wel wat hulp gekregen. Eén gast had zelfs zijn eigen accordeonmuziek bij. Natuurlijk wou ik die even spelen. Mensen vonden het leuk, de dansvloer was altijd in gebruik. Hij kwam me bedanken dat ik zo'n mooie muziek had gedraaid. Ja, niet moeilijk zo !
En dat ene cd'tje dat ik zaterdag om 17u nog was gaan kopen in de Fnac. Zou ik dat kunnen draaien? Ik ben echt niet mee hoor! Dance hitlist 2012.1 van Jim. Wat nu dus écht hot is. Ik had de cd bekeken en ik kende geen enkele titel. Ik kom thuis en laat hem horen aan mijn ventje, en hij kende meer dan de helft! Ik ook trouwens, alleen weet ik dat zo niet meer. Op het gehoor wel, maar uitvoerders, laat staan titels... Dat is allemaal weg. Maar ik heb het cd'tje nodig gehad! Het allereerste nummertje dat een jong meisje kwam vragen was "ai se eu te pego", de huidige mega zomerhit in putteke winter.
En nu een nieuw voornemen! Ik wil dat terug. Eerst heb ik nu al de muziekinstallatie weer opgesteld in mijn kantoor. Ze blijft hier nu staan, het past juist uitgemeten tussen de servers. Zelfs de lichtbalk krijgt een plaatsje want ik wil de sturing aanpassen. Keep the dream alive !
zondag 29 januari 2012
Christof
Vandaag was het dus zover. De de schoonmama wordt 80 en dat gingen we vieren. Ik ging voor de muziek zorgen, dus eindelijk nog eens een avondje DJ Jan.
Alleen, de muziek die de schoonmama graag hoort zit niet in mijn repertoire. Daarom hadden we ook gevraagd of we een aantal van haar cd's konden meenemen. En of ze dan ook duidelijk wou aangeven welke nummers ze leuk vindt. Vooral de cd's van Christof en Lindsay trokken onze aandacht. Maar dus niet om ze zelf af te spelen, maar wel omdat Christof en Lindsay ze zelf op het feestje kwamen zingen. Alleen wist ze dat natuurlijk niet!
Voor het optreden hadden ik en mijn ventje het genoegen om de twee sterren even te ontmoeten. Mijn ventje moest immers het duo aankondigen en dat moest overlegd worden. Het was een ideetje van Lindsay om te zeggen dat Christof er niet kon bij zijn vandaag omdat ie verplichtingen had in Duitsland. Die jongen zijn carrière zit danig in de lift dat iedereen die uitleg wel zou geloven.
En zo gebeurde het. Lindsay zong een paar van haar eigen liedjes, en dan zei ze dat Christof er dan toch bij was. Het spreekt voor zich dat het kot te klein was! Super leuke sfeer, en mega ambiance. Ik was ook de cameraman van dienst en hier is een korte impressie. De lange versie blijft binnen familiekring, dat begrijpen jullie wel hé :-)
Alleen, de muziek die de schoonmama graag hoort zit niet in mijn repertoire. Daarom hadden we ook gevraagd of we een aantal van haar cd's konden meenemen. En of ze dan ook duidelijk wou aangeven welke nummers ze leuk vindt. Vooral de cd's van Christof en Lindsay trokken onze aandacht. Maar dus niet om ze zelf af te spelen, maar wel omdat Christof en Lindsay ze zelf op het feestje kwamen zingen. Alleen wist ze dat natuurlijk niet!
Voor het optreden hadden ik en mijn ventje het genoegen om de twee sterren even te ontmoeten. Mijn ventje moest immers het duo aankondigen en dat moest overlegd worden. Het was een ideetje van Lindsay om te zeggen dat Christof er niet kon bij zijn vandaag omdat ie verplichtingen had in Duitsland. Die jongen zijn carrière zit danig in de lift dat iedereen die uitleg wel zou geloven.
En zo gebeurde het. Lindsay zong een paar van haar eigen liedjes, en dan zei ze dat Christof er dan toch bij was. Het spreekt voor zich dat het kot te klein was! Super leuke sfeer, en mega ambiance. Ik was ook de cameraman van dienst en hier is een korte impressie. De lange versie blijft binnen familiekring, dat begrijpen jullie wel hé :-)
donderdag 26 januari 2012
Phantom
Nu zondag dichterbij komt is het tijd om alle oude spullen van onder het stof te halen. Nu, oude spullen, dat valt reuze mee hoor. Ik besliste begin 2009 om weer DJ spullen aan te schaffen omdat ik die hobby weer wilde gaan beoefenen. Mijn pancreas en enkele hernia's waren uiteindelijk niet akkoord, maar mits de nodige hulp van wat stoere venten lukt het nu wel om de muziekinstallatie op te stellen.
Het neusje van de zalm vind ik wel de 2 Phantom spots die ik later heb gekocht. "Movingheads" heet dat eigenlijk. Bewegende hoofden dus. En dat doen ze, bewegen! Wat ik hier zo leuk aan vind is dat je ze kan programmeren met een DMX sturing, dat is een toestel met veel knopjes en schuifregelaars. Je kan er zowat alle lichteffecten mee besturen, en het leuke is dat je de effecten ook samen dingen kan laten doen. In mijn geval laat ik de movingheads met de vaste spots dezelfde kleur vormen. En soms doen ze helemaal hun eigen ding, maar elk stapje, elk kleurtje, elke positie die de spot inneemt kan je programmeren.
En laat dat nu net mijn hobby zijn, programmeren! Het spreekt dus voor zich dat het geheugen van de DMX sturing in no time vol zat. Nee, eigenlijk zit het aantal stapjes dat mogelijk is met de paar spots die ik nu heb vol. Je kan er 32 toestellen op aansluiten en ik gebruik er nu nog maar 3 (de 4 vaste spots zijn 1 "toestel"). Misschien tijd voor wat nieuwe speeltjes? Grapje!
Het neusje van de zalm vind ik wel de 2 Phantom spots die ik later heb gekocht. "Movingheads" heet dat eigenlijk. Bewegende hoofden dus. En dat doen ze, bewegen! Wat ik hier zo leuk aan vind is dat je ze kan programmeren met een DMX sturing, dat is een toestel met veel knopjes en schuifregelaars. Je kan er zowat alle lichteffecten mee besturen, en het leuke is dat je de effecten ook samen dingen kan laten doen. In mijn geval laat ik de movingheads met de vaste spots dezelfde kleur vormen. En soms doen ze helemaal hun eigen ding, maar elk stapje, elk kleurtje, elke positie die de spot inneemt kan je programmeren.
En laat dat nu net mijn hobby zijn, programmeren! Het spreekt dus voor zich dat het geheugen van de DMX sturing in no time vol zat. Nee, eigenlijk zit het aantal stapjes dat mogelijk is met de paar spots die ik nu heb vol. Je kan er 32 toestellen op aansluiten en ik gebruik er nu nog maar 3 (de 4 vaste spots zijn 1 "toestel"). Misschien tijd voor wat nieuwe speeltjes? Grapje!
zondag 1 januari 2012
Rudy’s Phono Shop
Het klinkt niet origineel maar Rudy had zijn platenzaak nu eenmaal zo genoemd. Ik denk dat ie eerst fotomateriaal verkocht en dan pas plaatjes. In zijn winkel in Turnhout was er ook nog één en ander te koop voor de amateur fotograaf. Misschien heette hij eerst wel Rudy's Photo Shop en is de naam daarna veranderd net zoals Rudy's interesse.
Ik was DJ geworden in mijn jonge jaren al. Eerst op kleine feestjes in familiekring, maar in 1988 was het echt. Onze mobiele discobar heette A.D. Music en samen met mijn broer en neef ging ik plaatjes draaien op jeugdfuiven. De kerntaken waren goed verdeeld. Het opstellen en afbreken van de DJ spullen deden we samen. Het was voor die tijd toch al heftig zwaar materiaal, want we hadden ook een aanhangwagen gekocht waar de luidsprekers maar net in pasten.
Mijn neef bediende de lichtshow. Voor de boerenbals moest dat vooral heel zwaar zijn en niet te ingewikkeld. Maar het was die tijd toch al computergestuurd en met de nodige toeters en bellen. Natuurlijk hadden we dat zelf in mekaar gestoken, zo ging dat toen.
Ik en mijn broer draaiden de platen. Voor het boerenbal moest het vaak Meatloaf en Brian Adams zijn, maar in 1988 kwam daar New Beat bij. Dat was helemaal nieuw en op de boerenbuiten was er niemand die dat draaide. Daarvoor moest je de stad intrekken. Maar wij deden dat dus wel. En de mensen hadden het graag. Niet heel de avond, natuurlijk, maar alles met mate.
Dan kwam ik op de proppen. Dansmuziek en zeker New Beat moest mooi in mekaar passen en daar hadden we de goeie platenspelers voor. De snelheid van de plaat kon je aanpassen en zo kon je mooie overgangen maken tussen twee platen.
Zaterdag voormiddag ging ik langs bij Rudy's Phono Shop. Daar had Rudy een kleine discobar gemaakt. Rond de discobar zaten de DJ's uit de streek. Hij draaide heel de middag plaatjes. Alleen de dingen die de platenboer die week had geleverd. Niks met top 40 en zo, echt gewoon wat die week was uitgekomen. Net zoals op de groentenmarkt. Als hij een plaatje draaide dat je leuk vond, stak je je hand omhoog. Hij legde dan één exemplaar op je stapeltje dat je al verzameld had. Hij vroeg ook telkens of je de single of de maxi versie wou. En soms kocht ik ze allebei omdat je dan zelf je eigen versie kon in mekaar mixen. Maar dat was dus enkel muziek die je nog nooit ergens had gehoord. Het was nog niet op de radio geweest en niemand had het ooit gedraaid, want het was letterlijk vers van de pers. De truuk was dan om aan te voelen wat de mensen zouden vinden van het nummer. Enkel op het gehoor, een minuutje of minder moest volstaan.
Ik heb dat zo toch een tijd gedaan. Natuurlijk ook veel rommel gekocht dat je achteraf nooit kon draaien. Maar over 't algemeen ging dat goed en was er enkele weken later wel een klik bij de mensen als ze het goed vonden. Alles moet wennen, natuurlijk.
Ik denk niet dat Rudy dat nog doet. Hij heeft wellicht ook nieuwe hobby's nu. Maar het waren zalige tijden...
Ik was DJ geworden in mijn jonge jaren al. Eerst op kleine feestjes in familiekring, maar in 1988 was het echt. Onze mobiele discobar heette A.D. Music en samen met mijn broer en neef ging ik plaatjes draaien op jeugdfuiven. De kerntaken waren goed verdeeld. Het opstellen en afbreken van de DJ spullen deden we samen. Het was voor die tijd toch al heftig zwaar materiaal, want we hadden ook een aanhangwagen gekocht waar de luidsprekers maar net in pasten.
Mijn neef bediende de lichtshow. Voor de boerenbals moest dat vooral heel zwaar zijn en niet te ingewikkeld. Maar het was die tijd toch al computergestuurd en met de nodige toeters en bellen. Natuurlijk hadden we dat zelf in mekaar gestoken, zo ging dat toen.
Ik en mijn broer draaiden de platen. Voor het boerenbal moest het vaak Meatloaf en Brian Adams zijn, maar in 1988 kwam daar New Beat bij. Dat was helemaal nieuw en op de boerenbuiten was er niemand die dat draaide. Daarvoor moest je de stad intrekken. Maar wij deden dat dus wel. En de mensen hadden het graag. Niet heel de avond, natuurlijk, maar alles met mate.
Dan kwam ik op de proppen. Dansmuziek en zeker New Beat moest mooi in mekaar passen en daar hadden we de goeie platenspelers voor. De snelheid van de plaat kon je aanpassen en zo kon je mooie overgangen maken tussen twee platen.
Zaterdag voormiddag ging ik langs bij Rudy's Phono Shop. Daar had Rudy een kleine discobar gemaakt. Rond de discobar zaten de DJ's uit de streek. Hij draaide heel de middag plaatjes. Alleen de dingen die de platenboer die week had geleverd. Niks met top 40 en zo, echt gewoon wat die week was uitgekomen. Net zoals op de groentenmarkt. Als hij een plaatje draaide dat je leuk vond, stak je je hand omhoog. Hij legde dan één exemplaar op je stapeltje dat je al verzameld had. Hij vroeg ook telkens of je de single of de maxi versie wou. En soms kocht ik ze allebei omdat je dan zelf je eigen versie kon in mekaar mixen. Maar dat was dus enkel muziek die je nog nooit ergens had gehoord. Het was nog niet op de radio geweest en niemand had het ooit gedraaid, want het was letterlijk vers van de pers. De truuk was dan om aan te voelen wat de mensen zouden vinden van het nummer. Enkel op het gehoor, een minuutje of minder moest volstaan.
Ik heb dat zo toch een tijd gedaan. Natuurlijk ook veel rommel gekocht dat je achteraf nooit kon draaien. Maar over 't algemeen ging dat goed en was er enkele weken later wel een klik bij de mensen als ze het goed vonden. Alles moet wennen, natuurlijk.
Ik denk niet dat Rudy dat nog doet. Hij heeft wellicht ook nieuwe hobby's nu. Maar het waren zalige tijden...
donderdag 20 oktober 2011
Just do it
Ik ga niet vreemd in mijn schoenenmerk, wees gerust.
Ik heb een vreselijk vervelende karaktertrek. Op de vaste afspraak op donderdag maken we een lijst met karakterfouten en de deze hoort er zeker bij.
Ik heb weer een drukke week achter de rug. En dan bedoel ik niet professioneel, maar al de rest. Shoppen, lunchen, mindfulness, diabetescafé, vaste donderdag, verjaardag. En daar had ik maar 4 dagen voor. En altijd zit ik in de auto en denk ik: verander die irritante CD's nu eens. Er zitten er zes in de lader, en ik zit elke rit constant het volgende nummer te kiezen omdat ik ze beu ben. En toch doe ik het niet. Want als ik terug thuis ben, ben ik het vergeten. De laatste keer dat ik nog eens DJ was heb ik een pak CD's gekocht en de meesten zitten nog in de verpakking. Ik zou ze graag eens horen, maar ik krijg ze niet in de auto.
In het begin toen ik mijn ventje pas leerde kennen was er in de Carrefour (toen nog gewoon de GB) een soort van actie met een kaart. De voorloper van de Carrefourkaart of Delhaizekaart of Delhaize smurfen, munten, punten, tralalie, tralala... Enfin, ik had dus gespaard. En flink gespaard! Ik denk 1500 Belgische Frank. Er lagen 3 bonnen klaar van 500 BEF op mijn ijskast. Telkens ik die zag liggen dacht ik: die moet ik dringend eens inwisselen. Maar in mijn routine om naar de GB te vertrekken, kwam ik ze nooit tegen. Ik deed ze dus nooit binnen. Ze hebben er meer dan een jaar gelegen. Zeker 2 keer per week heb ik me kwaad gemaakt. Doe niet zo stom en doe ze binnen ! Na een jaar was mijn colère zo groot dat ik ze heb weggegooid. Ik weet het, ik had ze net zo goed kunnen inruilen, maar ik deed het niet. Want ze hadden mij 100 keer kwaad gemaakt en dat was me dat geld niet meer waard.
Ik heb dit ooit verteld aan mijn psychologe en ze gaf me gewoon gelijk. Als je op deze manier je telkens opwindt, en je slaagt er toch niet in om die vervelende trek aan te passen, leef er dan mee. Dus gooi die bonnen weg en je maakt je niet meer druk. Het leven kan soms simpel zijn.
Alleen nog die CD's nu. Wacht, ik heb een idee. Ik ga ze nu vervangen. Ik moet gewoon even in de lift stappen, naar de kelder gaan en de garagepoort openen. Dat is niet moeilijk. Zes CD's vervangen. Jan, je kunt het.
Niet gaan lopen hé.
...
't Is gelukt. Ze zijn vervangen! Vanaf nu luister ik naar 12" Dance Collection, maxi's uit mijn jeugdjaren en Life is Music 2011 deel 2 van Studio Brussel. Ik zal dat misschien niet goed vinden, maar ik zal eraan moeten wennen. Want ze zitten nu zeker een half jaar in de auto ;-)
Ik heb een vreselijk vervelende karaktertrek. Op de vaste afspraak op donderdag maken we een lijst met karakterfouten en de deze hoort er zeker bij.
Ik heb weer een drukke week achter de rug. En dan bedoel ik niet professioneel, maar al de rest. Shoppen, lunchen, mindfulness, diabetescafé, vaste donderdag, verjaardag. En daar had ik maar 4 dagen voor. En altijd zit ik in de auto en denk ik: verander die irritante CD's nu eens. Er zitten er zes in de lader, en ik zit elke rit constant het volgende nummer te kiezen omdat ik ze beu ben. En toch doe ik het niet. Want als ik terug thuis ben, ben ik het vergeten. De laatste keer dat ik nog eens DJ was heb ik een pak CD's gekocht en de meesten zitten nog in de verpakking. Ik zou ze graag eens horen, maar ik krijg ze niet in de auto.
In het begin toen ik mijn ventje pas leerde kennen was er in de Carrefour (toen nog gewoon de GB) een soort van actie met een kaart. De voorloper van de Carrefourkaart of Delhaizekaart of Delhaize smurfen, munten, punten, tralalie, tralala... Enfin, ik had dus gespaard. En flink gespaard! Ik denk 1500 Belgische Frank. Er lagen 3 bonnen klaar van 500 BEF op mijn ijskast. Telkens ik die zag liggen dacht ik: die moet ik dringend eens inwisselen. Maar in mijn routine om naar de GB te vertrekken, kwam ik ze nooit tegen. Ik deed ze dus nooit binnen. Ze hebben er meer dan een jaar gelegen. Zeker 2 keer per week heb ik me kwaad gemaakt. Doe niet zo stom en doe ze binnen ! Na een jaar was mijn colère zo groot dat ik ze heb weggegooid. Ik weet het, ik had ze net zo goed kunnen inruilen, maar ik deed het niet. Want ze hadden mij 100 keer kwaad gemaakt en dat was me dat geld niet meer waard.
Ik heb dit ooit verteld aan mijn psychologe en ze gaf me gewoon gelijk. Als je op deze manier je telkens opwindt, en je slaagt er toch niet in om die vervelende trek aan te passen, leef er dan mee. Dus gooi die bonnen weg en je maakt je niet meer druk. Het leven kan soms simpel zijn.
Alleen nog die CD's nu. Wacht, ik heb een idee. Ik ga ze nu vervangen. Ik moet gewoon even in de lift stappen, naar de kelder gaan en de garagepoort openen. Dat is niet moeilijk. Zes CD's vervangen. Jan, je kunt het.
Niet gaan lopen hé.
...
't Is gelukt. Ze zijn vervangen! Vanaf nu luister ik naar 12" Dance Collection, maxi's uit mijn jeugdjaren en Life is Music 2011 deel 2 van Studio Brussel. Ik zal dat misschien niet goed vinden, maar ik zal eraan moeten wennen. Want ze zitten nu zeker een half jaar in de auto ;-)
zaterdag 1 oktober 2011
Sabien Tiels
... was op het middagjournaal. Ze geeft me een heel apart gevoel vanbinnen. En dat is geen goed gevoel. Wacht, daar wil ik helemaal niet over schrijven, maar toch leidt dit ergens toe.
We kregen op de cursus Mindfulness deze week de opdracht om een lijstje in te vullen met kolommen. Hey! Dat ken ik! Mijn therapeute deed dat ook altijd. Ik ken ze! Het zijn juist dezelfde truuken van de foor.
Het lijstje gaat over kleine, positieve ervaringen die we deze week moeten opschrijven als we plots worden overvallen door een vloed van emotie. Een beetje minder mag 't ook zijn. Je moet iets voelen. En dat was dus vanmiddag op het middagnieuws. Helaas... Sabien Tiels telt niet mee. Het gevoel dat ik krijg is niet erg positief. Sorry Sabien.
Maar het item ging over Mary Boduin, een liedjesschrijfster die 70 is geworden en dat werd gevierd. Ze schreef onder andere "dag vreemde man" en "gelukkig zijn" van Ann Christy. Tiens, dat heb ik precies al eens geblogd...
Het lijstje heeft kolommen als: wat was je ervaring, wat was de emotie, wat was je gedachte, en wat was je lichamelijke gewaarwording. Heavy stuff! Maar ik heb het braaf ingevuld: de ervaring was het nummer "gelukkig zijn", de emotie: geluk zeker? De gedachte: wel ik draaide het altijd toen ik DJ was, dus daar dacht ik aan terug. De lichamelijke gewaarwording: kriebels!
Ik vind het echt nog altijd een heel mooi nummer. Als ik het draaide, was het altijd in 't laat als de meute al stevig in de wind was. Dan zong iedereen het mee. Ik heb het ook gedraaid op de 70ste verjaardag van de vader van een vriend. De gemiddelde leeftijd van de genodigden was rond de 70, en die vonden het ook allemaal heel mooi. Het spreekt blijkbaar een breed publiek aan.
Mijn therapeute gebruikte net dezelfde truukjes. Ik moest een lijst maken van de momenten dat ik een kalmeerpil nam. Mijn huisdokter had ze voorgeschreven met de dosering: 2 per dag, indien nodig. Wat is dat nu voor een dosering? 't Is ofwel 2 per dag, ofwel indien nodig. Ik snap het wel hoor: maximum 2 per dag en minder als het kan. Hij zei dus: neem er gewoon 2 per dag en mijn therapeute hing in de gordijnen: nee, nee, Jan... indien nodig!
Ik moest een lijstje invullen met kolommen als: wat is het moment dat je zo'n pilletje neemt, helpte het, was het preventief, was het nodig (achteraf gezien). Ik vulde elke week het lijstje in en las het voor tijdens ons babbeluurtje. Ze hoorde wel wat ik zei maar ze luisterde niet. Na drie weken begin ik echt uit mijn nek te kletsen. Dingen te zeggen die nooit gebeurd zijn. Ze merkte het wel en zei: je hebt het door hé, het maakt helemaal niet uit wat ik kom vertellen, ik moest gewoon die week er mee bezig zijn. Het in 't oog houden.
Ja ik ken ze dus, truuken van de foor om mij te misleiden. Mij hebben ze niet meer liggen! Maar weet je wat het gekke is? Het werkte wel. In plaats van 2x per dag, zoals de dokter had voorgeschreven, nam ik nog een paar keer per week zo'n pilletje. Niet 2x per dag, indien nodig. Maar wel gewoon: indien nodig.
En nu weer: wat is de lichamelijke gewaarwording als je een mooi nummer hoort op de radio? Ik sta er nooit bij stil, maar ik voel dat soms wel. Als je er op let kan je zelfs gedetailleerd omschrijven wat je waar allemaal voelt. En normaal gaat het na een minuut voorbij. Nu heb ik er een dag over nagedacht en zit ik er zelfs pagina's lang over te bloggen.
Straffe toeren, Ingeborg!
We kregen op de cursus Mindfulness deze week de opdracht om een lijstje in te vullen met kolommen. Hey! Dat ken ik! Mijn therapeute deed dat ook altijd. Ik ken ze! Het zijn juist dezelfde truuken van de foor.
Het lijstje gaat over kleine, positieve ervaringen die we deze week moeten opschrijven als we plots worden overvallen door een vloed van emotie. Een beetje minder mag 't ook zijn. Je moet iets voelen. En dat was dus vanmiddag op het middagnieuws. Helaas... Sabien Tiels telt niet mee. Het gevoel dat ik krijg is niet erg positief. Sorry Sabien.
Maar het item ging over Mary Boduin, een liedjesschrijfster die 70 is geworden en dat werd gevierd. Ze schreef onder andere "dag vreemde man" en "gelukkig zijn" van Ann Christy. Tiens, dat heb ik precies al eens geblogd...
Het lijstje heeft kolommen als: wat was je ervaring, wat was de emotie, wat was je gedachte, en wat was je lichamelijke gewaarwording. Heavy stuff! Maar ik heb het braaf ingevuld: de ervaring was het nummer "gelukkig zijn", de emotie: geluk zeker? De gedachte: wel ik draaide het altijd toen ik DJ was, dus daar dacht ik aan terug. De lichamelijke gewaarwording: kriebels!
Ik vind het echt nog altijd een heel mooi nummer. Als ik het draaide, was het altijd in 't laat als de meute al stevig in de wind was. Dan zong iedereen het mee. Ik heb het ook gedraaid op de 70ste verjaardag van de vader van een vriend. De gemiddelde leeftijd van de genodigden was rond de 70, en die vonden het ook allemaal heel mooi. Het spreekt blijkbaar een breed publiek aan.
Mijn therapeute gebruikte net dezelfde truukjes. Ik moest een lijst maken van de momenten dat ik een kalmeerpil nam. Mijn huisdokter had ze voorgeschreven met de dosering: 2 per dag, indien nodig. Wat is dat nu voor een dosering? 't Is ofwel 2 per dag, ofwel indien nodig. Ik snap het wel hoor: maximum 2 per dag en minder als het kan. Hij zei dus: neem er gewoon 2 per dag en mijn therapeute hing in de gordijnen: nee, nee, Jan... indien nodig!
Ik moest een lijstje invullen met kolommen als: wat is het moment dat je zo'n pilletje neemt, helpte het, was het preventief, was het nodig (achteraf gezien). Ik vulde elke week het lijstje in en las het voor tijdens ons babbeluurtje. Ze hoorde wel wat ik zei maar ze luisterde niet. Na drie weken begin ik echt uit mijn nek te kletsen. Dingen te zeggen die nooit gebeurd zijn. Ze merkte het wel en zei: je hebt het door hé, het maakt helemaal niet uit wat ik kom vertellen, ik moest gewoon die week er mee bezig zijn. Het in 't oog houden.
Ja ik ken ze dus, truuken van de foor om mij te misleiden. Mij hebben ze niet meer liggen! Maar weet je wat het gekke is? Het werkte wel. In plaats van 2x per dag, zoals de dokter had voorgeschreven, nam ik nog een paar keer per week zo'n pilletje. Niet 2x per dag, indien nodig. Maar wel gewoon: indien nodig.
En nu weer: wat is de lichamelijke gewaarwording als je een mooi nummer hoort op de radio? Ik sta er nooit bij stil, maar ik voel dat soms wel. Als je er op let kan je zelfs gedetailleerd omschrijven wat je waar allemaal voelt. En normaal gaat het na een minuut voorbij. Nu heb ik er een dag over nagedacht en zit ik er zelfs pagina's lang over te bloggen.
Straffe toeren, Ingeborg!
maandag 12 september 2011
Party
Zaterdag was ik dus nog eens DJ. Het is te zeggen, ik heb alle spullen klaargezet, wat muziek aangekocht en dan... ja dan heb ik het overgelaten aan de jeugd!
Het was een erg gemend publiek. Een tuinfeest bij mijn moeder ter gelegenheid van de verjaardag van enkele tantes. De mama heeft een mooie infrastructuur voor dat soort gelegenheden en daar hebben we gebruik van gemaakt.
Maar een gemengd publiek wil dus zeggen ook veel jonge mensen. Meteen had ik een hele bende jonge gasten en meisjes aan de discobar staan. Want dat blijft natuurlijk fascinerend, daar waar de muziek speelt en de de spots branden, daar brandt de lamp.
Vooral deze twee gasten waren niet weg te slaan achter de discobar. Ik had nog net voor de middag de Fnac bezocht om even de laatste CDs aan te schaffen van Q-Music en een beetje Studio Brussel. Zo had ik toch ook wat voor het jonge grut. En dat hebben we geweten! Deze jongens zijn 16 en 10 jaar oud, en ze hebben bijna heel de avond mijn job overgenomen.
Het ventje van 10 was vooral geïnteresseerd in de draadloze microfoon die hij had omhangen. Dat is leuk, tussen de plaatjes even de oma op de dansvloer roepen. Maar de oudere gast was er echt intensief mee bezig. Het eerste wat hij zei is dat zo'n mengtafel toch te veel knopjes heeft en heel moeilijk moet zijn. Maar ik heb hem alles uitgelegd en op het eind van de avond was hij er helemaal mee weg!
Natuurlijk stond ik er meestal wel bij, want we moesten toch zien dat er niks beschadigd werd. En dat er ook muziek klonk die niet enkel de jeugd aansprak.
Maar zoals je ziet is ook dat aardig gelukt. Wat Vlaamse klassiekers, enkele tophits van de Schlager Festival CD's en een beetje Rock&Roll. Meer moet dat niet zijn.
Wat me erg is bijgebleven is dat die gast van 16 jaar juist dezelfde passie heeft voor die spullen, zowel technisch als op gebied van de muziek. Hoewel ie dat nog nooit had gedaan, was hij direct bezig met de keuze van de platen, wat past na wat, en ook met de technische kant: hoe gebruik je drie CD spelers en één mengtafel zonder dat je kemels schiet.
Hij heeft blijkbaar net dezelfde passie die ik had toen ik 16 was - zelfs jonger al - en ook bij een DJ terecht kwam die mij dit heeft geleerd. En die passie is 25 jaar later nog altijd even groot. Misschien zelfs nog groter. Het staat vast dat ik hier zeker iets mee ga doen. Het materiaal had ik aangeschaft net toen mijn gezondheid begon tegen te werken, maar nu voel ik dat het opnieuw terug zal lukken. Mits de nodige hulp natuurlijk, want de rug wil niet meer mee en de suikertjes moeten goed blijven. Maar ik was deze keer niet moe en de rug, dat viel wel mee.
Af een toe een feestje zit er dus zeker weer in. Er liggen nu al 3 data vast.
Party !
Het was een erg gemend publiek. Een tuinfeest bij mijn moeder ter gelegenheid van de verjaardag van enkele tantes. De mama heeft een mooie infrastructuur voor dat soort gelegenheden en daar hebben we gebruik van gemaakt.
Maar een gemengd publiek wil dus zeggen ook veel jonge mensen. Meteen had ik een hele bende jonge gasten en meisjes aan de discobar staan. Want dat blijft natuurlijk fascinerend, daar waar de muziek speelt en de de spots branden, daar brandt de lamp.
Het ventje van 10 was vooral geïnteresseerd in de draadloze microfoon die hij had omhangen. Dat is leuk, tussen de plaatjes even de oma op de dansvloer roepen. Maar de oudere gast was er echt intensief mee bezig. Het eerste wat hij zei is dat zo'n mengtafel toch te veel knopjes heeft en heel moeilijk moet zijn. Maar ik heb hem alles uitgelegd en op het eind van de avond was hij er helemaal mee weg!
Natuurlijk stond ik er meestal wel bij, want we moesten toch zien dat er niks beschadigd werd. En dat er ook muziek klonk die niet enkel de jeugd aansprak.
Maar zoals je ziet is ook dat aardig gelukt. Wat Vlaamse klassiekers, enkele tophits van de Schlager Festival CD's en een beetje Rock&Roll. Meer moet dat niet zijn.
Wat me erg is bijgebleven is dat die gast van 16 jaar juist dezelfde passie heeft voor die spullen, zowel technisch als op gebied van de muziek. Hoewel ie dat nog nooit had gedaan, was hij direct bezig met de keuze van de platen, wat past na wat, en ook met de technische kant: hoe gebruik je drie CD spelers en één mengtafel zonder dat je kemels schiet.
Hij heeft blijkbaar net dezelfde passie die ik had toen ik 16 was - zelfs jonger al - en ook bij een DJ terecht kwam die mij dit heeft geleerd. En die passie is 25 jaar later nog altijd even groot. Misschien zelfs nog groter. Het staat vast dat ik hier zeker iets mee ga doen. Het materiaal had ik aangeschaft net toen mijn gezondheid begon tegen te werken, maar nu voel ik dat het opnieuw terug zal lukken. Mits de nodige hulp natuurlijk, want de rug wil niet meer mee en de suikertjes moeten goed blijven. Maar ik was deze keer niet moe en de rug, dat viel wel mee.
Af een toe een feestje zit er dus zeker weer in. Er liggen nu al 3 data vast.
Party !
woensdag 31 augustus 2011
U Got the Look
De Long Look versie. Het is een nummer van Prince van zijn album Sign 'O' the Times. Ik heb het vanavond gedownload via iTunes toen ik bij mijn moeder was. Niet dat ik normaal altijd zit te downloaden bij ons ma, maar ik was er voor een speciale reden. Volgende week zaterdag ga ik nog eens de DJ uithangen op een tuinfeest bij ons ma. We verwachten een hele hoop volk, en ik was niet helemaal zeker of mijn DJ spullen nog allemaal intact waren.
Dus even naar de mama gereden om eens te proberen of de luidsprekers en versterkers nog werken. Ze hebben er overwinterd in de typisch Vlaamse koterijen die mijn ouders overeind hebben gelaten toen ze in Meerhout hun huis kochten. Bij de renovatie werd beslist om dat als eerste af te breken, maar het kwam er niet van. Het bleek gewoon heel handig te zijn als schuilplaats tegen de natuurelementen als je een feestje geeft in de tuin. Het is nu ook mooi ingericht met massa's oude zetels, tafels, stoelen en zelfs een houtkachel.
Maar de luidsprekers dus. Ik herinnerde me plots dat we vroeger, toen we "echt" DJ waren telkens een kleine soundcheck deden met dat nummer van Prince. Het heeft een hele leuke, strakke baslijn en hele scherpe hoge hi-hats die wellicht uit een elektronische drumcomputer komen. Maar wij wisten vooral: als dat nummer er goed uitkomt, zal alles goed klinken.
Vreemd toch, dat zo'n dingen blijven hangen? Enfin... mijn mengtafel had ik van thuis meegenomen (die mag niet overwinteren, die kan daar niet tegen) en mijn iPhone via de mengtafel aan de luidsprekers gekoppeld. En dan alle remmen los! Wat is dat toch zalig, de bassen voelen tot je bijna misselijk wordt. De sattelietspeakers stonden op de grond en daar horen ze niet, maar man man man wat klinkt dat geweldig...
De lichtjes van de limiter kleurden oranje, dat wil zeggen dat de versterker zich gaat inhouden omdat de luidsprekers anders doorslaan. Heel eventjes maar, ik wil geen gehoorschade hé.
Maar onbewust zit dat er dus nog heel erg in. Af en toe moet ik eens keihard muziek kunnen opzetten. Het maakt vaak zelfs niet uit wat, als het maar goed "boenkt". En op een appartement kan dat niet, dus moet dat anders.
Ik heb me er vorige week ook op betrapt. Mijn brave familiewagen heeft weinig opties. Om te beginnen heeft ie geen gaspedaal ;-) Maar de muziekinstallatie is heel goed. Ik kwam 's nachts terug van Maanrock, en op de E19 stond een lange file aan de werken. We reden stapvoets op twee rijvakken en naast me komt een kleine wagen rijden. Er zitten 3 jonge gasten in die hevig aan het headbangen zijn.
Ik zet mijn muziek stiller om te horen welk nummer ze zo geweldig vinden dat het die reactie uitlokt. Ik draai de volumeknop dicht en ze stoppen abrupt. De passagier kijkt me aan met een vragende blik van: allee... waarom zet je dat nu af? Het was mijn muziek die ze hoorden! Ik had The Black Eyed Peas opstaan. Een nummer van twee jaar oud, dat je net niet meer wilt horen omdat het niet meer "in" is, en net niet oud genoeg is om terug goed te vinden. Maar ik vind het een geweldig ik-zit-me-in-de-file-te-vervelen-nummer. En de gasten naast mij vonden dat ook.
Dus even naar de mama gereden om eens te proberen of de luidsprekers en versterkers nog werken. Ze hebben er overwinterd in de typisch Vlaamse koterijen die mijn ouders overeind hebben gelaten toen ze in Meerhout hun huis kochten. Bij de renovatie werd beslist om dat als eerste af te breken, maar het kwam er niet van. Het bleek gewoon heel handig te zijn als schuilplaats tegen de natuurelementen als je een feestje geeft in de tuin. Het is nu ook mooi ingericht met massa's oude zetels, tafels, stoelen en zelfs een houtkachel.
Maar de luidsprekers dus. Ik herinnerde me plots dat we vroeger, toen we "echt" DJ waren telkens een kleine soundcheck deden met dat nummer van Prince. Het heeft een hele leuke, strakke baslijn en hele scherpe hoge hi-hats die wellicht uit een elektronische drumcomputer komen. Maar wij wisten vooral: als dat nummer er goed uitkomt, zal alles goed klinken.
Vreemd toch, dat zo'n dingen blijven hangen? Enfin... mijn mengtafel had ik van thuis meegenomen (die mag niet overwinteren, die kan daar niet tegen) en mijn iPhone via de mengtafel aan de luidsprekers gekoppeld. En dan alle remmen los! Wat is dat toch zalig, de bassen voelen tot je bijna misselijk wordt. De sattelietspeakers stonden op de grond en daar horen ze niet, maar man man man wat klinkt dat geweldig...
De lichtjes van de limiter kleurden oranje, dat wil zeggen dat de versterker zich gaat inhouden omdat de luidsprekers anders doorslaan. Heel eventjes maar, ik wil geen gehoorschade hé.
Maar onbewust zit dat er dus nog heel erg in. Af en toe moet ik eens keihard muziek kunnen opzetten. Het maakt vaak zelfs niet uit wat, als het maar goed "boenkt". En op een appartement kan dat niet, dus moet dat anders.
Ik heb me er vorige week ook op betrapt. Mijn brave familiewagen heeft weinig opties. Om te beginnen heeft ie geen gaspedaal ;-) Maar de muziekinstallatie is heel goed. Ik kwam 's nachts terug van Maanrock, en op de E19 stond een lange file aan de werken. We reden stapvoets op twee rijvakken en naast me komt een kleine wagen rijden. Er zitten 3 jonge gasten in die hevig aan het headbangen zijn.
Ik zet mijn muziek stiller om te horen welk nummer ze zo geweldig vinden dat het die reactie uitlokt. Ik draai de volumeknop dicht en ze stoppen abrupt. De passagier kijkt me aan met een vragende blik van: allee... waarom zet je dat nu af? Het was mijn muziek die ze hoorden! Ik had The Black Eyed Peas opstaan. Een nummer van twee jaar oud, dat je net niet meer wilt horen omdat het niet meer "in" is, en net niet oud genoeg is om terug goed te vinden. Maar ik vind het een geweldig ik-zit-me-in-de-file-te-vervelen-nummer. En de gasten naast mij vonden dat ook.
vrijdag 12 augustus 2011
DJ Jan
Vroeger, heel lang geleden was ik DJ. Toen ik 17 of 18 was, hadden we voor het eerst een volledige muziekinstallatie samengesteld, enkel uit tweedehandsmateriaal, want ja... we waren nog student. Veel stelde het nog niet voor, maar we konden eind jaren '80 toch al een eerste keer op een feestje spelen van een klasgenoot van mij.
Ik had direct door dat het echt wel mijn ding was. Muziek draaien, mensen op de dansvloer krijgen, later ook technisch mooie overgangen maken tussen 2 platen.
Samen met mijn broer en neef hadden we een discobar en we draaiden eerst op kleine privéfeestjes, later ook op grotere fuiven. Eén van de eerste keren herinner ik me heel goed. Drie jonge garnalen die probeerden professioneel te zijn. Maar dat lukte niet erg goed. We hadden ons een beetje vergist in het materiaal en de klank van de goedkope platendraaiers was ronduit een ramp. Het was een boerenbal met eerst een optreden en daarna gingen wij de grote DJ uithangen.
Onze luidprekers en versterkers waren ruim onvoldoende om de parochiezaal in Merksplas te vullen. We besloten om via de PA-installatie van de "rockband" ons talent te showen. Helaas zorgde die krachtige installatie voor een enorme resonantie in onze plantendraaiers. Het geluid ging zo hard, dat de muziek uit de luidsprekers terug in de naald van de pick-up werd opgepikt en daardoor ontstaat er een vreselijk zwaar bromgeluid. Na wat knopjes draaien aan de PA was dat opgelost, maar de kwaliteit was een ramp. Net een transistorradiootje dat loeihard stond.
Maar het publiek was niet kritisch over de klankkwaliteit, ze vonden onze muziek geweldig en vernieuwend. Onze naam was snel gemaakt. Na een tijdje draaiden we 1 of soms 2 keer per week. Alle opbrengst ging naar de installatie en na een tijd waren we semi-professioneel en konden we de meeste zalen wel aan.
A.D. Music heette onze boreling. We hebben dat een aantal jaren gedaan en ik heb me echt rot geamuseerd. Elke fuif was een belevenis, telkens weer die spanning. Zou ik de mensen in gang krijgen? Heb ik alle muziek die ze willen horen? Worden we niet uitgejouwd? Dat laatste is nooit gebeurd. De rest was meestal goed, soms natuurlijk wat minder.
In mijn studententijd is dat uitgedoofd. De tijd en goesting verdween bij mijn companen, maar ik had de microbe nog steeds te pakken. Dan begon ik alleen te draaien in een aantal studentencafé's, en ook in 2 discotheken. Dat laatste was geen succes. Niet echt mijn publiek.
De passie is bij mij uitgedoofd bij het opkomen van de DJ CD-spelers. Wij hadden vanaf het begin wel CDs, maar ik kocht toch altijd vinyl singles en maxi's. Vooral met de heerlijke Technics platenspelers kon ik alle truukjes zoals een discotheek-DJ dat deed. Mixen, scratchen, leuke overgangen maken... Zalig.
De CD spelers probeerden dat gevoel toen opnieuw te creëren maar dat lukte voor geen meter. Het studentencafé waar ik toen draaide had één van de eerste versies. Ze hadden kleine ronde schijfjes die het vinyl-gevoel moesten nabootsen. Maar het was echt rommel. Hele dure rommel, maar wel rommel. Dat was half jaren '90 en toen is bij mij de passie verdwenen.
En dan, 15 jaar later, in januari 2009 heb ik in een zotte bui nog eens wat gaan googlen om te zien of die toestellen nu beter waren. En of ! Ik heb er direct ééntje gekocht. Het derde toestel op de foto is de Pioneer CDJ-800 MKII. Dat is écht een platenspeler. Neen, niet dus... het is een CD-speler, maar hij voelt exact aan zoals een vinylplaat van vroeger. Hij heeft zelfs een 'vinyl' toets. Als je die inschakelt, zal de ronde schijf van de CD-speler zich exact hetzelfde gedragen als een platenspeler. In het midden zie je waar de 'virtuele naald' van je platendraaier staat, je kan de schijf bewegen zoals je een plaat zou terugdraaien of als een gek verder draaien. Alles kan weer, mixen, scratchen, het hele circus. De nieuwe generatie DJ's vinden dat maar niks omdat ze nooit vinyl hebben gehad. Die zetten de knop gewoon uit en de schijf heeft dan een heel andere functie.
De andere toestellen op de foto kwamen er later bij. Want ja, zonder mengtafel kan je niks doen. En zonder luidsprekers ook niet. En dan een lichtbar met spots. Ook van die mooie bewegende spots die figuurtjes tekenen op de vloer. Een draadloze microfoon, want ik moet kunnen zeggen dat de gasten aan tafel moeten.
Alleen... ik kan het niet meer. De gezondheid laat het niet meer toe, en dat is natuurlijk jammer. Mijn diabetes maakt me te moe en de hernia laat niet toe van lang recht te staan, laat staan de installatie op te stellen of af te breken.
Maar misschien komt daar nog wel beterschap in. Ik heb nu alles klaar, en kan meteen weer starten. Een paar kleine feestjes voor vrienden heb ik al gedaan en in september ga ik op een tuinfeest draaien. Man man man, wat kijk ik daar naar uit !!
En misschien ooit nog opnieuw "echt" DJ Jan. Wie weet ! In elk geval, de spullen hou ik bij. In mijn kantoor kan ik af en toe wat plaatjes mixen als de onderbuurvrouw weg is. En dat is voorlopig al heel erg leuk.
Ik had direct door dat het echt wel mijn ding was. Muziek draaien, mensen op de dansvloer krijgen, later ook technisch mooie overgangen maken tussen 2 platen.
Samen met mijn broer en neef hadden we een discobar en we draaiden eerst op kleine privéfeestjes, later ook op grotere fuiven. Eén van de eerste keren herinner ik me heel goed. Drie jonge garnalen die probeerden professioneel te zijn. Maar dat lukte niet erg goed. We hadden ons een beetje vergist in het materiaal en de klank van de goedkope platendraaiers was ronduit een ramp. Het was een boerenbal met eerst een optreden en daarna gingen wij de grote DJ uithangen.
Onze luidprekers en versterkers waren ruim onvoldoende om de parochiezaal in Merksplas te vullen. We besloten om via de PA-installatie van de "rockband" ons talent te showen. Helaas zorgde die krachtige installatie voor een enorme resonantie in onze plantendraaiers. Het geluid ging zo hard, dat de muziek uit de luidsprekers terug in de naald van de pick-up werd opgepikt en daardoor ontstaat er een vreselijk zwaar bromgeluid. Na wat knopjes draaien aan de PA was dat opgelost, maar de kwaliteit was een ramp. Net een transistorradiootje dat loeihard stond.
Maar het publiek was niet kritisch over de klankkwaliteit, ze vonden onze muziek geweldig en vernieuwend. Onze naam was snel gemaakt. Na een tijdje draaiden we 1 of soms 2 keer per week. Alle opbrengst ging naar de installatie en na een tijd waren we semi-professioneel en konden we de meeste zalen wel aan.
A.D. Music heette onze boreling. We hebben dat een aantal jaren gedaan en ik heb me echt rot geamuseerd. Elke fuif was een belevenis, telkens weer die spanning. Zou ik de mensen in gang krijgen? Heb ik alle muziek die ze willen horen? Worden we niet uitgejouwd? Dat laatste is nooit gebeurd. De rest was meestal goed, soms natuurlijk wat minder.
In mijn studententijd is dat uitgedoofd. De tijd en goesting verdween bij mijn companen, maar ik had de microbe nog steeds te pakken. Dan begon ik alleen te draaien in een aantal studentencafé's, en ook in 2 discotheken. Dat laatste was geen succes. Niet echt mijn publiek.
De passie is bij mij uitgedoofd bij het opkomen van de DJ CD-spelers. Wij hadden vanaf het begin wel CDs, maar ik kocht toch altijd vinyl singles en maxi's. Vooral met de heerlijke Technics platenspelers kon ik alle truukjes zoals een discotheek-DJ dat deed. Mixen, scratchen, leuke overgangen maken... Zalig.
De CD spelers probeerden dat gevoel toen opnieuw te creëren maar dat lukte voor geen meter. Het studentencafé waar ik toen draaide had één van de eerste versies. Ze hadden kleine ronde schijfjes die het vinyl-gevoel moesten nabootsen. Maar het was echt rommel. Hele dure rommel, maar wel rommel. Dat was half jaren '90 en toen is bij mij de passie verdwenen.
De andere toestellen op de foto kwamen er later bij. Want ja, zonder mengtafel kan je niks doen. En zonder luidsprekers ook niet. En dan een lichtbar met spots. Ook van die mooie bewegende spots die figuurtjes tekenen op de vloer. Een draadloze microfoon, want ik moet kunnen zeggen dat de gasten aan tafel moeten.
Alleen... ik kan het niet meer. De gezondheid laat het niet meer toe, en dat is natuurlijk jammer. Mijn diabetes maakt me te moe en de hernia laat niet toe van lang recht te staan, laat staan de installatie op te stellen of af te breken.
Maar misschien komt daar nog wel beterschap in. Ik heb nu alles klaar, en kan meteen weer starten. Een paar kleine feestjes voor vrienden heb ik al gedaan en in september ga ik op een tuinfeest draaien. Man man man, wat kijk ik daar naar uit !!
En misschien ooit nog opnieuw "echt" DJ Jan. Wie weet ! In elk geval, de spullen hou ik bij. In mijn kantoor kan ik af en toe wat plaatjes mixen als de onderbuurvrouw weg is. En dat is voorlopig al heel erg leuk.
Abonneren op:
Posts (Atom)