Magnum

Ik ben gisteren gaan slapen met een Magnum. Ik bedoel de lolly. Neen! de frisko... Wacht, ik begin opnieuw. Toen ik gisteren ging slapen heb ik een Magnum van Ola gegeten. Ja, dat kan je maar op één manier lezen.

Dat moet jaren geleden zijn. In mijn Atkinsperiode was dat uit den boze, en nu met diabetes blijft dat toch iets dat ik vermijd omdat er veel suiker in zit. Normaal mag het, hoor. Als je maar genoeg insuline toedient, kan je gerust een Magnum eten. Maar ik heb gemerkt dat snelle suikers niet aangenaam aanvoelen omdat je bloedsuiker dan snel stijgt en weer daalt.

Maar dit was een noodgeval. De barbecue gisterenavond was heel goed bevallen, maar de bloedsuiker deed raar. Ik had een half uur op voorhand insuline toegediend met de pomp. Genoeg om een gewone hoeveelheid aardappelen of brood te eten. Normaal gaat mijn bloedsuiker dan stijgen en weer dalen na de maaltijd.

Ik weet niet waarom, maar dit keer deed ie dat niet. Heel de avond één rechte lijn. En daarna dus een rechte lijn, maar dan naar beneden. Ik probeerde te corrigeren met druivesuiker en dat lukte eventjes. Maar ik had geen zin om 's nachts gewekt te worden door de sensor omdat ik te laag sta. Daarom dus: een Magnum! En die heeft zijn werk goed gedaan. De nacht was normaal, en de grafiek gaf geen pieken en dalen. 's Morgens stond de suiker een klein beetje hoger, maar dat is niks.

Erg hé, een Magnum moeten eten. Deze was op voorschrift :-)

Barbecue

Vandaag was het aan mij en mijn ventje om de ploeg te voorzien van de nodige spijzen en dranken. 's Morgens samen gaan winkelen in de "Pepe la sal", zeg maar de lokale Delhaize. Iets dat we dus thuis nooit doen, samen winkelen. Maar met een vast patroon op een te volgen boodschappenlijstje lukt dat heel goed.

's Avonds werd het dus barbecue. Ik zorg voor de juiste cuisson (nu kan ik dat woord ook eens gebruiken) en mijn ventje voor de groenten en toebehoren. Bij de keuze van het vlees en de vis voor de barbecue hebben we ons laten inspireren door de slechte gamba's à la plancha die we de dag voordien op restaurant hadden gekregen. Normaal waren die daar altijd heel goed, maar wellicht was er een nieuwe chef die daar geen kaas van gegeten had. We zouden dat dus beter doen op de barbecue.

Mijn ventje had naast de klassieke koude aardappelen met mayonaise tabouleh van bulgur gemaakt. Dat is een beetje exotischer bij dit warme weer. En het werd erg gesmaakt, ik vind dat zelf ook heel lekker. De cuisson was een uitdaging. Om te beginnen is biefstuk lastig op een barbecue, want je wil geen lederen lap en hij moet rosé zijn en niet zwartgeblakerd. Maar dat is goed gelukt.

Helaas was mijn vuur op het einde van zijn latijn toen onze piece de résistence - de gamba's - er op moesten. Opnieuw houtskool opgelegd en het vuur aangewakkerd met zo'n flesje brandstof voor de barbecue en wat later lukte het wel. Het gezelschap heeft er van gesmuld. We hadden wel wat meer beestjes mogen kopen want alles was op. En ze waren dus beter dan in 't restaurant. De gastheer content, dus bibi ook.

Toen is mijn ventje West-Vlaams beginnen spreken en dan wisten we dat het tijd was om te gaan slapen :-)

Tinternet

Wij spreken dat uit als één woord: tinternet. Het is vandaag aangesloten in de villa waar we logeren. En ik moet zeggen, deze nerd kent normaal één en ander over ADSL, coax, fibernet of 3G verbindingen. Maar deze was toch wel nieuw voor mij.

Het huis staat op een berg, en in het dal is er een bedrijf dat via een schotelantenne naar de berg "straalt". We ontvangen het signaal, en een router in het huis verspreidt het naar de nodige laptops en iToestanden. Werkt perftect en heel snel. Deze tiener is content want bloggen op de iPhone was toch niet evident.

Er is ook TV Vlaanderen via de satteliet, dus het journaal en Thuis kunnen we volgen. Niet dat dat nu de eerste bezigheid is. Vanavond een restaurantje gedaan, dat is toch wel leuker met deze hitte. Rustig de dag afsluiten met een laat avondmaal, en met een insulinpomp met sensor lukt dat wonderwel.

Een goei wei

Daar zitten we op.

Het gelijkvloers is voorbehouden voor mij en mijn ventje. Zijn mama, zijn zus en haar vriend logeren op de verdieping.

Dik in orde !

España

Vanmorgen vroeg opgestaan. Ten laatste om 9u30 moest ik klaar zijn. Toen dat al om 9u bleek te lukken, was mijn ventje verbaasd. Hij kent me inmiddels, en rekent dus minstens een half uur extra tijd. Ik ben toch altijd te laat. Maar nu dus niet. We zitten dus nog een uurtje met de duimen te draaien en vertrekken dan naar zijn zus. We pikken ook de mama op onderweg, dan is ons gezelschap compleet.

De controle op Zaventem verloopt vlot. Wel anders dan verwacht. De 16 pompattributen in mijn handbagage zijn allemaal scherp of nat. Sommigen zelfs beide. Maar het wekt geen interesse bij de douane. Ook het medisch attest is niet interessant. De pomp daarentegen, die is fascinerend. Een jongeman weet niet wat ie er van moet denken. Ik word naar een balie begeleid en de pomp wordt getest op verboden substanties. Een drugtest, net zoals in "grenscontrole" op TV. Gelukkig blijk ik clean te zijn. Een hele opluchting...

De "headcount" in het Vueling toestel loopt goed fout. Een mooi meisje loopt door de gang en drukt op een knopje van een klein mechanisch tellertje elke keer als ze een hoofd ziet. Het resultaat is niet bevredigend, want haar mooie vriendin herhaalt de procedure. Weer mis. Andere methodes worden getest. Een meisje probeert het zonder toestel. Misschien moest het dringend gesmeerd worden. Nog een ander meisje gebruikt de kleuterjufmethode. Ze wijst ieder hoofd aan met het vingertje.

Zeven pogingen en twintig minuten later verontschuldigt de piloot zich in zijn beste Engels. De telling aan de gate kwam niet overeen. Misschien is er een terrorist vanop het tarmac binnengeglipt. Maar dan sluit een meisje toch de deur. Ofwel is de telling opgelost, ofwel wil men er niet van wakker liggen.

Een dikke twee uur later landen we in Valencia. Het regent. Maar dat gaat niet lang duren zie ik op de iPhone. We nemen het goede weer mee naar Spanje, want vanaf zondag is het 30 graden en een zonnetje...