Wie deze blog een beetje gevolgd heeft, zag vaak de beide onderwerpen uit de titel - vaak gecombineerd - opduiken in de blogposts. Ik schreef een korte samenvatting van hoe dat nu gekomen is op de website geocachen.be.
Klik hier voor het artikel
Posts tonen met het label gadgets. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gadgets. Alle posts tonen
woensdag 15 maart 2017
Geocachen en elektronica
Wie deze blog een beetje gevolgd heeft, zag vaak de beide onderwerpen uit de titel - vaak gecombineerd - opduiken in de blogposts. Ik schreef een korte samenvatting van hoe dat nu gekomen is op de website geocachen.be.
Klik hier voor het artikel
dinsdag 20 september 2016
Lockpicking geocaches
Het is al een hele tijd moeilijk voor me om één van mijn favoriete hobby's te beoefenen. Door de rugproblemen die helaas niet meer beter worden, kan ik niet meer verder dan één kilometer wandelen en dat maakt het praktisch onmogelijk om nog geocaches te zoeken.
Of toch niet? Ik was sinds het voorjaar thuis aan het oefenen geslagen met een Chinees lockpicking setje. Bij lockpicking is het de bedoeling om een slot te openen met de hulpmiddelen die een slotenmaker gebruikt. En er zijn ook een aantal geocaches die hun schat op die manier vergrendelen.
Nu was dat eigenlijk best wel meegevallen, ik had zelf vijf sloten thuis liggen en na enkele weken kon ik er vier van openen. Slechts eentje lukte niet en dat heeft alles te maken met hoe de cilinder is gebouwd. Als er beveiligde pinnen in de cilinder zitten - spool pins, mushroom pins, serrated pins - ik ken alleen de Engelse termen van Youtube ;) - dan heb je een andere techniek nodig die ik niet onder de knie had.
Toch is dat behoorlijk goed gelukt op een tripje dat ik zopas maakte naar Nederland. Ik verbleef zes dagen in Roermond en heb in die omgeving acht slotjes gevonden, zeven daarvan heb ik overwonnen en slechts eentje bleef gesloten. Het leuke is dat vijf van de acht sloten toch beveiligde pins hadden, ik heb het dus ter plaatse toch nog geleerd.
Hier is een filmpje van de trip:
Zoals je ziet is het een echte reis geworden in plaats van een tripje. Het originele plan om twee overnachtingen te plannen werd bijgestuurd tot maar liefst vijf nachten. Ik was echt wel bang dat ik het als allereerste keer alleen op reis snel voor bekeken zou houden. Maar ik heb me echt ongelofelijk geamuseerd! Dat komt natuurlijk omdat ik zowat alles wat ik graag doe (geocaching, scooter, camping, de drone besturen en dus nu ook lockpicking) in één reis combineerde. Dat is trouwens de reden dat ik de trip alleen deed, het is niet zo dat ik niemand vond om mee te gaan.
Toen ik weer thuis was, knaagde het toch wel dat ik thuis nog steeds dat ene slot had liggen dat niet wou openen. Voor de kenners: het Yale Y110/40 slot heeft vier spool pins en één gewone pin. De eerste poging die ik thuis deed is ook meteen gelukt:
Naast het lockpicken had ik ook het plan om wat dronebeelden te maken op de reis. Dat ligt niet voor de hand als je op een trekkersplaats op een camping staat, want je hebt wellicht geen elektriciteit om je dronebatterijen op te laden.
Daar had ik op geanticipeerd door enkele Chinese elektronica componenten aan elkaar te koppelen. Het resultaat is een oplader die de telefoon (5V) , de drone (12V) en zelfs mijn laptop (19V) oplaadt met de spanning van de scooterbatterij. Dat vroeg ook wat sleutelwerk aan de scooter, maar alles werkte perfect op de trip.
Maar het was dus een succes en er is meteen een vervolgtrip gepland.
En ik heb er een nieuwe hobby bij :)
Of toch niet? Ik was sinds het voorjaar thuis aan het oefenen geslagen met een Chinees lockpicking setje. Bij lockpicking is het de bedoeling om een slot te openen met de hulpmiddelen die een slotenmaker gebruikt. En er zijn ook een aantal geocaches die hun schat op die manier vergrendelen.
Nu was dat eigenlijk best wel meegevallen, ik had zelf vijf sloten thuis liggen en na enkele weken kon ik er vier van openen. Slechts eentje lukte niet en dat heeft alles te maken met hoe de cilinder is gebouwd. Als er beveiligde pinnen in de cilinder zitten - spool pins, mushroom pins, serrated pins - ik ken alleen de Engelse termen van Youtube ;) - dan heb je een andere techniek nodig die ik niet onder de knie had.
Toch is dat behoorlijk goed gelukt op een tripje dat ik zopas maakte naar Nederland. Ik verbleef zes dagen in Roermond en heb in die omgeving acht slotjes gevonden, zeven daarvan heb ik overwonnen en slechts eentje bleef gesloten. Het leuke is dat vijf van de acht sloten toch beveiligde pins hadden, ik heb het dus ter plaatse toch nog geleerd.
Hier is een filmpje van de trip:
Zoals je ziet is het een echte reis geworden in plaats van een tripje. Het originele plan om twee overnachtingen te plannen werd bijgestuurd tot maar liefst vijf nachten. Ik was echt wel bang dat ik het als allereerste keer alleen op reis snel voor bekeken zou houden. Maar ik heb me echt ongelofelijk geamuseerd! Dat komt natuurlijk omdat ik zowat alles wat ik graag doe (geocaching, scooter, camping, de drone besturen en dus nu ook lockpicking) in één reis combineerde. Dat is trouwens de reden dat ik de trip alleen deed, het is niet zo dat ik niemand vond om mee te gaan.
Toen ik weer thuis was, knaagde het toch wel dat ik thuis nog steeds dat ene slot had liggen dat niet wou openen. Voor de kenners: het Yale Y110/40 slot heeft vier spool pins en één gewone pin. De eerste poging die ik thuis deed is ook meteen gelukt:
Naast het lockpicken had ik ook het plan om wat dronebeelden te maken op de reis. Dat ligt niet voor de hand als je op een trekkersplaats op een camping staat, want je hebt wellicht geen elektriciteit om je dronebatterijen op te laden.
Daar had ik op geanticipeerd door enkele Chinese elektronica componenten aan elkaar te koppelen. Het resultaat is een oplader die de telefoon (5V) , de drone (12V) en zelfs mijn laptop (19V) oplaadt met de spanning van de scooterbatterij. Dat vroeg ook wat sleutelwerk aan de scooter, maar alles werkte perfect op de trip.
Maar het was dus een succes en er is meteen een vervolgtrip gepland.
En ik heb er een nieuwe hobby bij :)
zondag 3 juli 2016
Mancave 2.0
Het heeft enkele maanden geduurd, maar we zijn eindelijk klaar met de nieuwe mancave. De oude had een chronisch plaatsgebrek en dat heb ik enkel aan mezelf te danken. Door te veel nieuwe spullen te bestellen bij mijn favoriete Chinese site, liep ik vast op een groot probleem. Ik had geen plaats om de kleine spullen op te bergen en liet ze dan maar in enkele kartonnen dozen ongesorteerd liggen.
Dat is normaal niet zo'n onoverkomelijk probleem, ik ben van nature niet echt ordelijk (ahum!) maar dit was even anders. Ik bestel vooral nog mini kleine SMD elektronica, en je kan met het blote oog net zien dat je zo'n onderdeel in je hand hebt. De microcontrollers die ik nu gebruik zijn 4x4 mm groot en hebben 32 pinnetjes om te solderen. Dat wil ook zeggen dat je niet meer ziet wat er op staat zonder ze onder de microscoop te leggen. Als je in zo'n kartonnen doos met spullen elk ding moet vastnemen en onder de microscoop leggen, dan ben je je hobby meteen beu. Dat, samen met een winterdip en een gezondheid die tegenwerkt, heeft ervoor gezorgd dat ik al enkele maanden bijna niks meer deed in die oude mancave.
Vroeger:
Nu:
Nu is alles opgelost. Ik heb een grote kamer die ik niet meer deel met onze twee huisdieren, en ik heb meteen de bureau's die ik vroeger in mijn kantoor in Hoboken had opgesteld, weer aan elkaar gevezen. Het resultaat is een mooie U-vorm met enorm veel werkruimte maar vooral: met meer dan het dubbele aantal plastic bakjes. Het grote werk was dan ook niet de kamer inrichten, maar wel de bakjes vullen en als het kan elk bakje voorzien van het juiste opschrift. Da's best moeilijk omdat vele chips zelfs geen typenummer hebben, maar een andere nummer. Alles wat je kan doen is in je bestelhistoriek naar de foto's kijken en hopen dat je alle nummers terugvindt.
Die moeilijke oefening deed ik dus met deze blauwe bakjes. Alles wat intelligent is, zit nu in een blauw bakje. Simpele vuistregel, toch?
De rode en groene zijn niet veranderd, dat houdt het overzichtelijk voor mezelf. Het is geen goed systeem, want er zitten dus ook intelligente dingen in de groene bakjes. Maar dat was nu eenmaal de simpelste en duidelijkste weg. Die oude spullen gebruik ik vaak niet meer omdat alles kleiner werd met de jaren.
De rest zit in de grijze bakjes en die spreken vaak voor zich. Dat er een stappenmotor of een zonnepaneeltje in ligt, moet je eigenlijk niet echt aangeven. Maar een tiental soorten Oled displays of ledmatrixjes hebben toch best per soort hun eigen plek.
Het gereedschapsbord is ook nieuw, het was een afdankertje uit den Brico. Je ziet dat niet meer, maar de platen waren schots en scheef en dus heel goedkoop ;-).
De oude soldeerbout (rechts) is vervangen door een soldeerstation (links) en een heteluchtblazer. Het station beschermt kleine chips tegen oververhitting en de hetelucht gebruik ik als de dingen zo klein worden dat je ze niet meer ziet. De truuk is dan om alles onder de microscoop te leggen, soldeerpasta erop en alles warmblazen in de hoop dat alles goedkomt. Meestal lukt dat zelfs ook nog !
Een Chinees Androidje doet dienst als beeldscherm voor de microscoop uit hetzelfde land. Met de specificaties zou de kenner schaterlachen, maar als je het als vergrootglas gebruikt, doet het alles wat ik nodig heb.
Trouwens, ook de oude mancave bestaat gewoon nog, alleen durf ik daar nog geen foto van posten ;-)
Alles wat te maken heeft met boren, zagen, schuren, dus eigenlijk alles wat afval of stof achterlaat, zal ik in de oude mancave blijven doen. Het gereedschapsbord hangt er nog, het lijkt nu meer op een werkplek van een garagist dan die van een elektronicanerd.
Kort en goed: me very happy! Tijd om al die plannen in mijn hoofd ook weer echt uit voeren !
Dat is normaal niet zo'n onoverkomelijk probleem, ik ben van nature niet echt ordelijk (ahum!) maar dit was even anders. Ik bestel vooral nog mini kleine SMD elektronica, en je kan met het blote oog net zien dat je zo'n onderdeel in je hand hebt. De microcontrollers die ik nu gebruik zijn 4x4 mm groot en hebben 32 pinnetjes om te solderen. Dat wil ook zeggen dat je niet meer ziet wat er op staat zonder ze onder de microscoop te leggen. Als je in zo'n kartonnen doos met spullen elk ding moet vastnemen en onder de microscoop leggen, dan ben je je hobby meteen beu. Dat, samen met een winterdip en een gezondheid die tegenwerkt, heeft ervoor gezorgd dat ik al enkele maanden bijna niks meer deed in die oude mancave.
Vroeger:
Nu:
Nu is alles opgelost. Ik heb een grote kamer die ik niet meer deel met onze twee huisdieren, en ik heb meteen de bureau's die ik vroeger in mijn kantoor in Hoboken had opgesteld, weer aan elkaar gevezen. Het resultaat is een mooie U-vorm met enorm veel werkruimte maar vooral: met meer dan het dubbele aantal plastic bakjes. Het grote werk was dan ook niet de kamer inrichten, maar wel de bakjes vullen en als het kan elk bakje voorzien van het juiste opschrift. Da's best moeilijk omdat vele chips zelfs geen typenummer hebben, maar een andere nummer. Alles wat je kan doen is in je bestelhistoriek naar de foto's kijken en hopen dat je alle nummers terugvindt.
Die moeilijke oefening deed ik dus met deze blauwe bakjes. Alles wat intelligent is, zit nu in een blauw bakje. Simpele vuistregel, toch?
De rode en groene zijn niet veranderd, dat houdt het overzichtelijk voor mezelf. Het is geen goed systeem, want er zitten dus ook intelligente dingen in de groene bakjes. Maar dat was nu eenmaal de simpelste en duidelijkste weg. Die oude spullen gebruik ik vaak niet meer omdat alles kleiner werd met de jaren.
De rest zit in de grijze bakjes en die spreken vaak voor zich. Dat er een stappenmotor of een zonnepaneeltje in ligt, moet je eigenlijk niet echt aangeven. Maar een tiental soorten Oled displays of ledmatrixjes hebben toch best per soort hun eigen plek.
Het gereedschapsbord is ook nieuw, het was een afdankertje uit den Brico. Je ziet dat niet meer, maar de platen waren schots en scheef en dus heel goedkoop ;-).
De oude soldeerbout (rechts) is vervangen door een soldeerstation (links) en een heteluchtblazer. Het station beschermt kleine chips tegen oververhitting en de hetelucht gebruik ik als de dingen zo klein worden dat je ze niet meer ziet. De truuk is dan om alles onder de microscoop te leggen, soldeerpasta erop en alles warmblazen in de hoop dat alles goedkomt. Meestal lukt dat zelfs ook nog !
Een Chinees Androidje doet dienst als beeldscherm voor de microscoop uit hetzelfde land. Met de specificaties zou de kenner schaterlachen, maar als je het als vergrootglas gebruikt, doet het alles wat ik nodig heb.
Trouwens, ook de oude mancave bestaat gewoon nog, alleen durf ik daar nog geen foto van posten ;-)
Alles wat te maken heeft met boren, zagen, schuren, dus eigenlijk alles wat afval of stof achterlaat, zal ik in de oude mancave blijven doen. Het gereedschapsbord hangt er nog, het lijkt nu meer op een werkplek van een garagist dan die van een elektronicanerd.
Kort en goed: me very happy! Tijd om al die plannen in mijn hoofd ook weer echt uit voeren !
zaterdag 2 juli 2016
Ahoe Coolblue !
Mijn enthousiasme over de Parrot Bebop drone kon ik moeilijk onder stoelen of banken steken. Met stijgende verbazing kon ik zien wat voor prachtig beeldmateriaal dit "speelgoed" (dat moet tussen grote aanhalingstekens staan) kan produceren. Hij overtreft menige peperdure drone op het moment dat ie op de markt kwam.
Ik kocht de mijne bij Coolblue. Dat komt omdat ik er lang tevreden klant was en nooit klachten had over de service. Het moet gezegd, ik had ook nooit behoefte aan die service omdat tot nu toe geen enkel toestel ooit de geest gaf. Maar met mijn drone is dat anders afgelopen.
Een optie die dit jaar werd uitgebracht heet "Flight Plan". In plaats van je drone te besturen, duid je aan op de Google maps kaart welke punten hij moet bezoeken en hoe hij de camera moet draaien op elk moment. Het is een soort automatische piloot waar je een vooraf gepland scenario ingeeft, je drukt op start en de drone legt automatisch het parcours af.
Dat is dus behoorlijk fout gelopen, en daar heb ik geen enkele schuld aan. Het was de derde keer dat ik Flight Plan ging testen, de eerste twee keren waren al slecht afgelopen omdat de drone nooit deed wat ik vroeg. Ik kon dat toen verklaren door een slecht GPS signaal, je kan nu eenmaal niet verwachten dat zo'n ding tot op de meter nauwkeurig is. Uit mijn geocache ervaring weet ik dat afwijkingen tot 10 meter soms mogelijk zijn, zelfs al loop je onder een open hemel met veel sattelieten in zicht.
Het is net daarom dat ik met grote zekerheid kan zeggen dat ik met deze vlucht, die toevallig door mijn scooter dashcam werd gefilmd, alle voorzorgen nam om veilig te testen hoe het nu zit met dat Flight Plan. Het is geresulteerd in een crash van de drone tegen een boom, de drone is naar beneden getuimeld en kwam in een beek terecht. De drone is kapot en buiten een groen knipperend lichtje, doet ie niks meer.
In het filmpje zie je mij in de verte staan met de drone naast me op de grond. Het flight plan dat ik had ingegeven beveelt de drone om vanuit het camerastandpunt rechtdoor te vliegen tot op 50m hoogte boven het grasveld dat je in de verte ziet. Die plaats is 25 meter verwijderd van de bomenrij aan de rechterkant. Op de plaats waar ik sta, is er een afstand van 20 meter tot aan de boomstammen.
Terwijl ik van de scooter naar de startplaats wandel, zie ik dat het icoontje van de drone op het scherm van mijn telefoon exact meebeweegt op Google maps. Het icoontje overlapt het icoontje van mijn eigen iPhone, ik zie ze beiden bewegen op de juiste plaats op de kaart. 
Er is goede ontvangst van de GPS, er is nu geen merkbare afwijking te zien. Veilig om op te stijgen dus.
Blijkbaar niet dus. Je ziet dat de drone onmiddelijk helemaal naar rechts vliegt. Zeven seconden later raakt ie een boomtop en valt in het water. Ondertussen had ik manueel de controle kunnen overnemen om de crash te vermijden. Helaas had mijn telefoon twee seconden nodig om het manuele scherm te openen, te weinig tijd om de boom te ontwijken. Je ziet nog dat ie op het einde sneller stijgt, dat is de manuele bediening die ik als reflex volledig de hoogte had ingestuurd. Dat was de beste beslissing om de boom te ontwijken, maar het was dus te laat.
Nu heb ik dus garantie op die drone bij Coolblue. Bij het eerste contact blijkt snel dat men dit niet zal vergoeden omdat een drone die in het water valt, wordt beschouwd als een stuurfout. Het eerste contact verloopt trouwens (als enige van de zes) wél heel goed. De jongeman heeft begrip voor mijn verhaal, hij zegt alleen dat hij deze beslissing - of dit dus onder de garantie valt of niet - niet zelf kan nemen. Hij deed dat in overleg met een medewerker en raadt me aan om het rechtstreeks voor te leggen aan Parrot, de producent van de drone. Vermits ik het incident gefilmd heb, en schermafbeeldingen heb van mijn flightplan, zegt de jongeman dat de kans reëel is dat dit wel vergoed wordt. Ik heb immers geen fout gemaakt, de drone heeft een fout gemaakt. Je kan een afwijking verwachten, maar bij een stabiel GPS signaal is een afwijking op het traject van 30 tot 70 meter (als ik de lijn doortrek naar waar ie heen wou vliegen, spreken we in die grootte orde) geen afwijking meer, maar gewoon echt een programmeerfout.
Strak plan dus. Ik neem contact op met Parrot en mijn aanvraag wordt overwogen. Maar snel krijg ik de melding dat men een officiëel document van Coolblue nodig heeft waarbij deze laatste afstand doet van de garantiezorg. Zonder dit document kan ik geen aanspraak maken op de diensten van Parrot. Ik neem opnieuw contact op met Coolblue en ik krijg een wat warrige uitleg over procedures. De jongeman geeft eigenlijk te kennen dat ie het niet precies weet en hij zou dit verder uitzoeken en me dezelfde dag terugbellen. Dat telefoontje is er niet gekomen.
Enkele dagen later krijg ik een document dat ik moet afprinten en bijvoegen bij mijn drone, die ik dan gratis naar Coolblue kan sturen zodat zij de drone kunnen nakijken. Dat is natuurlijk niet wat ik had gevraagd, ik wil gewoon weten of dit kan onderzocht worden of dit onder de garantie kan vallen. Als je de prijs bekijkt, is dit zeker geen speeltje dus dit is erg belangrijk voor mij.
Ik bel opnieuw, ondertussen behoorlijk geïrriteerd over de manier van (niet) handelen en ik krijg opnieuw een jongeman aan de lijn. Zijn script dat ie wellicht afleest voorziet niet in de vraag die ik stel. Alles wat ik vroeg was dat iemand enkele seconden de tijd neemt om dat filmpje te bekijken en te vergelijken met het flightplan om dan - al dan niet - te beslissen of dit onder garantie valt.
Ondertussen heb ik drie keer geprobeerd om uit te leggen wat ik bedoel, maar hoewel het een mens is aan de lijn, krijg ik steeds hetzelfde 'automatische' antwoord. Zo'n document voor Parrot wil men niet tekenen, ik moet de drone opsturen en dan zullen ze kijken wat de schade is. Als ik akkoord ben met het bestek, zal men de drone tegen betaling herstellen. In het andere geval moet ik een vaste onderzoekskost betalen. Ik blijf aandringen op een gewoon gesprek van mens tot mens, gewoon iemand die verstand heeft van zo'n dingen die even luistert en mij wil zeggen hoe dat zit met die garantie. Het lukt niet, om van mijn herhaalde aandringen op een oplossing af te raken, vraagt de jongeman of hij me nog ergens anders mee van dienst kan zijn. Euhm... what the ... ??
Ik zie dus geen andere mogelijkheid dan de drone effectief op te sturen met een A4'tje erbij gevoegd en een link naar een online pagina die twee filmpjes en twee afbeeldingen bevat. Ik doe opnieuw de uitleg en vraag of iemand alstublieft even wil kijken naar dit filmpje en oordelen of dit normaal gedrag is van zo'n drone als ik dit flight plan ingeef.
Zonder succes. Dit is in het kort het antwoord dat ik krijg:
De drone is kapot en kan niet hersteld worden. Het valt niet onder garantie. De schade die werd vastgesteld :
Mechanisch defect.
Tweede keer WHAT THE ... ??
Is dit écht de vaststelling van de specialtist?
Denkpiste: ik neem de drone mee naar mijn mama. Ik zeg: mama, dit is nu een drone. Het ding vliegt in de lucht en maakt beelden. Ik bestuur het met mijn telefoon, maar de drone is kapot. Kijk, als ik het ding aanzet, knippert er een lichtje, maar hij stijgt niet op. Weet jij wat er mis is? Ze zou zeggen: zoon, daar ken ik toch helemaal niks van? Er zal iets aan de mekaniek zijn, zeker?
Maar daar moet ik het dus mee doen: mechanisch defect. Geen garantie. Geen reparatie mogelijk.
Een hoop vragen: wat is er onderzocht? Het moederbord? De motoren? Je hoort één motor nog tikken en er knippert nog een groen lichtje, dus helemaal dood is hij niet. Hebben jullie eigenlijk dat filmpje gezien? Het blad gelezen? Het flight plan bekeken?
Ik ken zelf antwoorden: niemand bekeek het filmpje en niemand heeft ooit die webpagina bekeken. De foto's van het flight plan werden nooit gedownload nadat ik ze online heb gezet. Youtube statistieken en serverstatistieken van mijn webruimte liegen niet.
Ik ben echt heel pissed off en vraag nog twee simpele dingen: heeft Parror deze drone ooit gezien? (men zou hem doorsturen als de eigen technieker het niet weet) en is er dan meer informatie over wat er werd onderzocht? Iemand moet toch meer ingetypt hebben in één of ander reparatierapport buiten de twee woordjes "Mechanisch defect"? Het antwoord: ja, we hebben hem doorgestuurd naar de fabrikant. Helaas is er verder geen info buiten de twee woordjes.
Mijn gok: Parrot heeft de drone nooit gezien. De eigen dienst zag dat het hun petje te boven ging en ze zitten verveeld met een ambetante onnozelaar die zijn drone in 't water liet vallen en nu probeert zijn eigen stommiteit af te schuiven op anderen.
Ik kan ernaast zitten, maar waarom gebeurt dit anders? Waarom weigert men zo'n document te tekenen dat Parrot toestemming geeft om rechtstreeks met mij te praten? Waarom weigert elke persoon die ik hoorde of mailde pertinent om naar die foto's / filmpjes te kijken die naar mijn mening bewijzen dat de drone in de fout ging en niet ik?
Zes keer een contact dat me slecht bevalt en me heel boos maakt. Het is de trigger die mijn twaalf stappen doet opstarten en zegt dat ik de handdoek in de ring gooi voor ik zelf een fout zou maken die ik me nooit vergeef en veel erger is dan een kapotte drone.
Ik wil mijn account sluiten bij Coolblue. Ik zie dat die optie niet voorzien is. Ik zie nu ook dat ik vijf jaar klant ben, 23 bestellingen plaatste en enkele maandlonen besteed heb.
De laatste vraag van de jongeman was of hij verder nog iets voor mij kon betekenen.
Nee dat kan dus niet.
Nooit meer.
Ik kocht de mijne bij Coolblue. Dat komt omdat ik er lang tevreden klant was en nooit klachten had over de service. Het moet gezegd, ik had ook nooit behoefte aan die service omdat tot nu toe geen enkel toestel ooit de geest gaf. Maar met mijn drone is dat anders afgelopen.
Een optie die dit jaar werd uitgebracht heet "Flight Plan". In plaats van je drone te besturen, duid je aan op de Google maps kaart welke punten hij moet bezoeken en hoe hij de camera moet draaien op elk moment. Het is een soort automatische piloot waar je een vooraf gepland scenario ingeeft, je drukt op start en de drone legt automatisch het parcours af.
Dat is dus behoorlijk fout gelopen, en daar heb ik geen enkele schuld aan. Het was de derde keer dat ik Flight Plan ging testen, de eerste twee keren waren al slecht afgelopen omdat de drone nooit deed wat ik vroeg. Ik kon dat toen verklaren door een slecht GPS signaal, je kan nu eenmaal niet verwachten dat zo'n ding tot op de meter nauwkeurig is. Uit mijn geocache ervaring weet ik dat afwijkingen tot 10 meter soms mogelijk zijn, zelfs al loop je onder een open hemel met veel sattelieten in zicht.
Het is net daarom dat ik met grote zekerheid kan zeggen dat ik met deze vlucht, die toevallig door mijn scooter dashcam werd gefilmd, alle voorzorgen nam om veilig te testen hoe het nu zit met dat Flight Plan. Het is geresulteerd in een crash van de drone tegen een boom, de drone is naar beneden getuimeld en kwam in een beek terecht. De drone is kapot en buiten een groen knipperend lichtje, doet ie niks meer.
In het filmpje zie je mij in de verte staan met de drone naast me op de grond. Het flight plan dat ik had ingegeven beveelt de drone om vanuit het camerastandpunt rechtdoor te vliegen tot op 50m hoogte boven het grasveld dat je in de verte ziet. Die plaats is 25 meter verwijderd van de bomenrij aan de rechterkant. Op de plaats waar ik sta, is er een afstand van 20 meter tot aan de boomstammen.
Blijkbaar niet dus. Je ziet dat de drone onmiddelijk helemaal naar rechts vliegt. Zeven seconden later raakt ie een boomtop en valt in het water. Ondertussen had ik manueel de controle kunnen overnemen om de crash te vermijden. Helaas had mijn telefoon twee seconden nodig om het manuele scherm te openen, te weinig tijd om de boom te ontwijken. Je ziet nog dat ie op het einde sneller stijgt, dat is de manuele bediening die ik als reflex volledig de hoogte had ingestuurd. Dat was de beste beslissing om de boom te ontwijken, maar het was dus te laat.
Nu heb ik dus garantie op die drone bij Coolblue. Bij het eerste contact blijkt snel dat men dit niet zal vergoeden omdat een drone die in het water valt, wordt beschouwd als een stuurfout. Het eerste contact verloopt trouwens (als enige van de zes) wél heel goed. De jongeman heeft begrip voor mijn verhaal, hij zegt alleen dat hij deze beslissing - of dit dus onder de garantie valt of niet - niet zelf kan nemen. Hij deed dat in overleg met een medewerker en raadt me aan om het rechtstreeks voor te leggen aan Parrot, de producent van de drone. Vermits ik het incident gefilmd heb, en schermafbeeldingen heb van mijn flightplan, zegt de jongeman dat de kans reëel is dat dit wel vergoed wordt. Ik heb immers geen fout gemaakt, de drone heeft een fout gemaakt. Je kan een afwijking verwachten, maar bij een stabiel GPS signaal is een afwijking op het traject van 30 tot 70 meter (als ik de lijn doortrek naar waar ie heen wou vliegen, spreken we in die grootte orde) geen afwijking meer, maar gewoon echt een programmeerfout.
Strak plan dus. Ik neem contact op met Parrot en mijn aanvraag wordt overwogen. Maar snel krijg ik de melding dat men een officiëel document van Coolblue nodig heeft waarbij deze laatste afstand doet van de garantiezorg. Zonder dit document kan ik geen aanspraak maken op de diensten van Parrot. Ik neem opnieuw contact op met Coolblue en ik krijg een wat warrige uitleg over procedures. De jongeman geeft eigenlijk te kennen dat ie het niet precies weet en hij zou dit verder uitzoeken en me dezelfde dag terugbellen. Dat telefoontje is er niet gekomen.
Enkele dagen later krijg ik een document dat ik moet afprinten en bijvoegen bij mijn drone, die ik dan gratis naar Coolblue kan sturen zodat zij de drone kunnen nakijken. Dat is natuurlijk niet wat ik had gevraagd, ik wil gewoon weten of dit kan onderzocht worden of dit onder de garantie kan vallen. Als je de prijs bekijkt, is dit zeker geen speeltje dus dit is erg belangrijk voor mij.
Ik bel opnieuw, ondertussen behoorlijk geïrriteerd over de manier van (niet) handelen en ik krijg opnieuw een jongeman aan de lijn. Zijn script dat ie wellicht afleest voorziet niet in de vraag die ik stel. Alles wat ik vroeg was dat iemand enkele seconden de tijd neemt om dat filmpje te bekijken en te vergelijken met het flightplan om dan - al dan niet - te beslissen of dit onder garantie valt.
Ondertussen heb ik drie keer geprobeerd om uit te leggen wat ik bedoel, maar hoewel het een mens is aan de lijn, krijg ik steeds hetzelfde 'automatische' antwoord. Zo'n document voor Parrot wil men niet tekenen, ik moet de drone opsturen en dan zullen ze kijken wat de schade is. Als ik akkoord ben met het bestek, zal men de drone tegen betaling herstellen. In het andere geval moet ik een vaste onderzoekskost betalen. Ik blijf aandringen op een gewoon gesprek van mens tot mens, gewoon iemand die verstand heeft van zo'n dingen die even luistert en mij wil zeggen hoe dat zit met die garantie. Het lukt niet, om van mijn herhaalde aandringen op een oplossing af te raken, vraagt de jongeman of hij me nog ergens anders mee van dienst kan zijn. Euhm... what the ... ??
Ik zie dus geen andere mogelijkheid dan de drone effectief op te sturen met een A4'tje erbij gevoegd en een link naar een online pagina die twee filmpjes en twee afbeeldingen bevat. Ik doe opnieuw de uitleg en vraag of iemand alstublieft even wil kijken naar dit filmpje en oordelen of dit normaal gedrag is van zo'n drone als ik dit flight plan ingeef.
Zonder succes. Dit is in het kort het antwoord dat ik krijg:
De drone is kapot en kan niet hersteld worden. Het valt niet onder garantie. De schade die werd vastgesteld :
Mechanisch defect.
Tweede keer WHAT THE ... ??
Is dit écht de vaststelling van de specialtist?
Denkpiste: ik neem de drone mee naar mijn mama. Ik zeg: mama, dit is nu een drone. Het ding vliegt in de lucht en maakt beelden. Ik bestuur het met mijn telefoon, maar de drone is kapot. Kijk, als ik het ding aanzet, knippert er een lichtje, maar hij stijgt niet op. Weet jij wat er mis is? Ze zou zeggen: zoon, daar ken ik toch helemaal niks van? Er zal iets aan de mekaniek zijn, zeker?
Maar daar moet ik het dus mee doen: mechanisch defect. Geen garantie. Geen reparatie mogelijk.
Een hoop vragen: wat is er onderzocht? Het moederbord? De motoren? Je hoort één motor nog tikken en er knippert nog een groen lichtje, dus helemaal dood is hij niet. Hebben jullie eigenlijk dat filmpje gezien? Het blad gelezen? Het flight plan bekeken?
Ik ken zelf antwoorden: niemand bekeek het filmpje en niemand heeft ooit die webpagina bekeken. De foto's van het flight plan werden nooit gedownload nadat ik ze online heb gezet. Youtube statistieken en serverstatistieken van mijn webruimte liegen niet.
Ik ben echt heel pissed off en vraag nog twee simpele dingen: heeft Parror deze drone ooit gezien? (men zou hem doorsturen als de eigen technieker het niet weet) en is er dan meer informatie over wat er werd onderzocht? Iemand moet toch meer ingetypt hebben in één of ander reparatierapport buiten de twee woordjes "Mechanisch defect"? Het antwoord: ja, we hebben hem doorgestuurd naar de fabrikant. Helaas is er verder geen info buiten de twee woordjes.
Mijn gok: Parrot heeft de drone nooit gezien. De eigen dienst zag dat het hun petje te boven ging en ze zitten verveeld met een ambetante onnozelaar die zijn drone in 't water liet vallen en nu probeert zijn eigen stommiteit af te schuiven op anderen.
Ik kan ernaast zitten, maar waarom gebeurt dit anders? Waarom weigert men zo'n document te tekenen dat Parrot toestemming geeft om rechtstreeks met mij te praten? Waarom weigert elke persoon die ik hoorde of mailde pertinent om naar die foto's / filmpjes te kijken die naar mijn mening bewijzen dat de drone in de fout ging en niet ik?
Zes keer een contact dat me slecht bevalt en me heel boos maakt. Het is de trigger die mijn twaalf stappen doet opstarten en zegt dat ik de handdoek in de ring gooi voor ik zelf een fout zou maken die ik me nooit vergeef en veel erger is dan een kapotte drone.
Ik wil mijn account sluiten bij Coolblue. Ik zie dat die optie niet voorzien is. Ik zie nu ook dat ik vijf jaar klant ben, 23 bestellingen plaatste en enkele maandlonen besteed heb.
De laatste vraag van de jongeman was of hij verder nog iets voor mij kon betekenen.
Nee dat kan dus niet.
Nooit meer.
zondag 31 januari 2016
Chinees scooterlicht
Ik had een beetje een probleem met mijn scooter. Dat gebeurt wel vaker, maar dit keer was het iets waar ik zelf iets aan kan veranderen. Het probleem bij zo'n retro scooter is dat ook de verlichting erg retro is. Dat wil zeggen dat er dus weinig sprake is van licht. Wel voldoende om gezien te worden, maar zeker niet voldoende om zelf genoeg te zien als het echt donker is.
Dat is bij deze opgelost met deze extra Chinese LED verstraler. Je kan dat redelijk letterlijk nemen, want hoewel het ding er belachelijk klein uit ziet (rechts onder naast het grote licht), als je vanop een verre afstand in de lamp kijkt, word je behoorlijk verblind. Het is dan ook niet de bedoeling om dit in te schakelen in het normale verkeer.
Maar soms reed ik op donkere wegen met weinig straatverlichting, en dan is het gewoon gevaarlijk om de topsnelheid van 85 te halen als je maar een dikke tiental meter voor je uit kan kijken, zoals met het oude licht.
Maar dat het echt zijn effect niet mist, zie je in deze animatie:
Voor alle duidelijkheid: de achterste muur is verlicht door de kelderverlichting in de eerste twee foto's. Het echte geproduceerde licht zie je enkel als de kleine lichtvlek vlak voor de scooter.
En het verblindt dus behoorlijk:
Het aansluiten was meer dan een zaterdagnamiddagprojectje! Ik had ervoor kunnen kiezen om het nieuwe licht mee aan te sluiten aan het bestaande groot licht, maar dat is niet haalbaar. Ik gebruik nu vaak het groot licht in het gewone verkeer omdat het toch niet verblindt en dat zou niet meer kunnen als de Chinees plots mee oplicht als ik de standaard schakelaar activeer.
Vandaar dat ik dus op zoek ging naar een bijhorend Chinees knopje en dit is 'm geworden. Ik verwacht geen wonderen en het zal niet het stevigste zijn dat je kan vinden. Dat komt dan goed uit, zo past het bij de rest van de scooter :D
Het enige nadeel van mijn keuze voor dat extra knopje is dat ik geen voor de handliggende aansluiting kon vinden zonder de echte bedrading van de scooter te massacreren. Daarom moest de scooter dus helemaal gestript worden om een extra kabel te leggen van onder het zadel, waar de batterij zit.
Gelukkig had ik iets in die aard al eens gedaan om de 5V USB aansluiting aan het stuur aan te sluiten. Ik kon dus ergens onderaan in de helft van die kabel al een aftakking maken.
Het wordt nu wel wat druk aan het stuur,
maar dat nemen we er maar bij ;)
Dat is bij deze opgelost met deze extra Chinese LED verstraler. Je kan dat redelijk letterlijk nemen, want hoewel het ding er belachelijk klein uit ziet (rechts onder naast het grote licht), als je vanop een verre afstand in de lamp kijkt, word je behoorlijk verblind. Het is dan ook niet de bedoeling om dit in te schakelen in het normale verkeer. Maar soms reed ik op donkere wegen met weinig straatverlichting, en dan is het gewoon gevaarlijk om de topsnelheid van 85 te halen als je maar een dikke tiental meter voor je uit kan kijken, zoals met het oude licht.
Maar dat het echt zijn effect niet mist, zie je in deze animatie:
En het verblindt dus behoorlijk:
 |  |
| Groot licht | Chinees licht |
Het aansluiten was meer dan een zaterdagnamiddagprojectje! Ik had ervoor kunnen kiezen om het nieuwe licht mee aan te sluiten aan het bestaande groot licht, maar dat is niet haalbaar. Ik gebruik nu vaak het groot licht in het gewone verkeer omdat het toch niet verblindt en dat zou niet meer kunnen als de Chinees plots mee oplicht als ik de standaard schakelaar activeer.
Vandaar dat ik dus op zoek ging naar een bijhorend Chinees knopje en dit is 'm geworden. Ik verwacht geen wonderen en het zal niet het stevigste zijn dat je kan vinden. Dat komt dan goed uit, zo past het bij de rest van de scooter :D
Het enige nadeel van mijn keuze voor dat extra knopje is dat ik geen voor de handliggende aansluiting kon vinden zonder de echte bedrading van de scooter te massacreren. Daarom moest de scooter dus helemaal gestript worden om een extra kabel te leggen van onder het zadel, waar de batterij zit.
Gelukkig had ik iets in die aard al eens gedaan om de 5V USB aansluiting aan het stuur aan te sluiten. Ik kon dus ergens onderaan in de helft van die kabel al een aftakking maken.
Het wordt nu wel wat druk aan het stuur,
maar dat nemen we er maar bij ;)
vrijdag 11 december 2015
Scooter dashcam SJ4000
Ik heb mijn scooter terug! Eindelijk, na 3 maanden is er een beslissing in mijn voordeel uitgesproken van de verzekering. Ik had een ongeval met stoffelijke en lichamelijke schade, waar ik geen schuld aan had. De wagen die ik had aangereden had een onverwacht en onaangekondigd maneuver gedaan waardoor ik hem aanreed en op de grond smakte. Op de dag van de aanrijding verontschuldigde de bestuurder van de wagen zich voor zijn fout, maar enkele dagen later kwam er een heel andere verhaal naar boven waar de schuld in mijn schoenen werd geschoven.
Alles is goed afgelopen, maar om dit in de toekomst te vermijden heb ik deze camera gemonteerd. Het is een sportcamera à la GoPro, maar dan een Chinese versie die zelfs voor die normen extreem weinig kost. Ik heb immers helemaal geen budget voor zo'n akkefietjes, maar voor 31$ kon ik nu toch moeilijk een miskoop doen. Hij neemt wel degelijk full HD op, maar je mag dat met een korreltje zout nemen. Het is een oud model dat uit de Chinese rekken moest vanwege de 15 fps (beelden per seconde) in full HD. In gewone HD haalt ie wel de normale 30fps, dus een vloeiender beeld.
Nu is het als dashcam belangrijker om scherper beeld te hebben dan wel om veel beelden per seconde te zien. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het lezen van verkeersborden of nummerplaten, wat bij een eventueel ongeval meer nut heeft dat de vloeiende beweging van je impact te zien ;-)
De kwaliteit van het beeld is natuurlijk niet super en stukken in de verte zijn niet helemaal in focus. Toch kon ik al best wel nummerplaten herkennen en genoeg detail zien. Ook het beeld bij weinig licht valt zeer goed mee, beter zelfs dan mijn dure (maar wel heel oude) GoPro Hero 2.
Ook belangrijk is dat ie loop recording doet, dus je hoeft nooit bestanden te wissen, je hebt gewoon de laatste 2 uur beeld altijd bij.
Ik heb ook een USB laadpunt aan het stuur gemonteerd, dus batterijduur is geen probleem.
In het onderstaande filmpje zie je hem in actie. Je ziet aan het kruispunt aan de Ikea meteen dat de auto's voorbij schokken, maar ze zijn wel redelijk helder. Daar gaat het toch vooral om.
Alles is goed afgelopen, maar om dit in de toekomst te vermijden heb ik deze camera gemonteerd. Het is een sportcamera à la GoPro, maar dan een Chinese versie die zelfs voor die normen extreem weinig kost. Ik heb immers helemaal geen budget voor zo'n akkefietjes, maar voor 31$ kon ik nu toch moeilijk een miskoop doen. Hij neemt wel degelijk full HD op, maar je mag dat met een korreltje zout nemen. Het is een oud model dat uit de Chinese rekken moest vanwege de 15 fps (beelden per seconde) in full HD. In gewone HD haalt ie wel de normale 30fps, dus een vloeiender beeld. Nu is het als dashcam belangrijker om scherper beeld te hebben dan wel om veel beelden per seconde te zien. Ik denk dan bijvoorbeeld aan het lezen van verkeersborden of nummerplaten, wat bij een eventueel ongeval meer nut heeft dat de vloeiende beweging van je impact te zien ;-)
De kwaliteit van het beeld is natuurlijk niet super en stukken in de verte zijn niet helemaal in focus. Toch kon ik al best wel nummerplaten herkennen en genoeg detail zien. Ook het beeld bij weinig licht valt zeer goed mee, beter zelfs dan mijn dure (maar wel heel oude) GoPro Hero 2.
Ook belangrijk is dat ie loop recording doet, dus je hoeft nooit bestanden te wissen, je hebt gewoon de laatste 2 uur beeld altijd bij.
Ik heb ook een USB laadpunt aan het stuur gemonteerd, dus batterijduur is geen probleem.
In het onderstaande filmpje zie je hem in actie. Je ziet aan het kruispunt aan de Ikea meteen dat de auto's voorbij schokken, maar ze zijn wel redelijk helder. Daar gaat het toch vooral om.
donderdag 29 oktober 2015
Oled snail
I need four original waypoints for my new geocache, this is number three. I made a promise to myself to always make electronic waypoints and as this is my third multicache, I'm not planning on breaking that promise yet. Now, the idea of my new multi is to go a bit further. For the final, it means using some motors and servos. For the waypoints, it means that this time I want them to really blend into the background.
I started off with this fake plant, now I'm trying to get all electronics needed to get the information displayed to the cacher in a snail house. First, let's not worry about being waterproof because it simply isn't. I may take a leap in the dark and try to place it in the woods as is. That means the pcb with display and battery is only wrapped into a heat shrink sleeve which is glued into the snail house. That's only possible if it sustains humidity, but I'm guessing that this will work.
Actually, my other caches contain all electronic waypoints in waterproof containers, but they often fail. Someone forgets to tightly close the cap or the plastic wears off, leaving the electronics exposed. I noticed that the electronics have never failed for that reason (they do fail for a lot of other reasons ;) ) but not because of humidity.
I always use plastic spray on my finished pcbs, including the batteries. The other components I use now (like Oled displays) will sustain bad weather for a long time. Again, these things are not meant to last for years, I'm glad they last one year. As a final test, I hold my finished projects under the water tap and check if they make it. Until now, they always do.
That said, this is the new challenge. I no longer use magnetic switches, so visitors won't need a magnet to activate the snail (well.. the display). I use a tilt switch, so turning them over will start the show. After it has shown its info, the chip will fall asleep and only activate when there's movement. So it doesn't matter how you place it back. I would prefer face down but I know better than that. Also, these things cannot be secured by a lock or a small chain, so they can be easily ripped. We'll see about that, I plan on making a few extra and I never had things ripped before.
This is my prototype for now:
I started off with this fake plant, now I'm trying to get all electronics needed to get the information displayed to the cacher in a snail house. First, let's not worry about being waterproof because it simply isn't. I may take a leap in the dark and try to place it in the woods as is. That means the pcb with display and battery is only wrapped into a heat shrink sleeve which is glued into the snail house. That's only possible if it sustains humidity, but I'm guessing that this will work.Actually, my other caches contain all electronic waypoints in waterproof containers, but they often fail. Someone forgets to tightly close the cap or the plastic wears off, leaving the electronics exposed. I noticed that the electronics have never failed for that reason (they do fail for a lot of other reasons ;) ) but not because of humidity.
I always use plastic spray on my finished pcbs, including the batteries. The other components I use now (like Oled displays) will sustain bad weather for a long time. Again, these things are not meant to last for years, I'm glad they last one year. As a final test, I hold my finished projects under the water tap and check if they make it. Until now, they always do.
That said, this is the new challenge. I no longer use magnetic switches, so visitors won't need a magnet to activate the snail (well.. the display). I use a tilt switch, so turning them over will start the show. After it has shown its info, the chip will fall asleep and only activate when there's movement. So it doesn't matter how you place it back. I would prefer face down but I know better than that. Also, these things cannot be secured by a lock or a small chain, so they can be easily ripped. We'll see about that, I plan on making a few extra and I never had things ripped before.
This is my prototype for now:
zaterdag 8 augustus 2015
USB Microscoop
Dat er af en toe echte superdeals tussenzitten op AliExpress, dat weet ik al even. Maar deze is echt uitzonderlijk. Een microscoop echt die naam waardig die fantastisch mooi helder beeld geeft. Het leuke is dat de camera een eindje blijft verwijderd van je object en dat maakt het in mijn geval ideaal om te solderen.De optische specs zijn heel goed, maar de technische niet. Dat is wellicht de reden waarom men hem voor 16 dollar hier van de hand doet. Maar in mijn atelier heb ik nu net geen behoefte aan een hoge resolutie scherm, en dan is die 800x600 pixels meer dan voldoende. De optische vergroting is immers loepzuiver en de ledverlichting kan je in helderheid regelen zodat je beeld meer helderheid krijgt dan wat ik door een echte (enkel optische) microscoop zie.
zaterdag 23 mei 2015
Oled fake plant
This geocache waypoint is supposed to really blend into the background. The fake plant is available in many geocache webshops and it comes in many different shapes. Not only the container may vary, you can also pick a plant that will suit its purpose best in the setting you have in mind. Off course, when you buy it, it comes with a small logbook and a tiny pencil to log the cache.
But my plans are usually a bit more nerdy so this thing was the ideal container for a design I had actually laying around for more than a year now. The major problem was that I just could not get ANY pixel light up in these Oled displays (dutch) that I bought in a major shopping mood.
Recently I made some serious progress in that area, especially with connecting them to Attiny 45 and Attiny 85 microcontrollers. I still use the Arduino environnement to program this, it's not necessary in this design but the vast library collection keeps me hanging on to this platform.
Anyway, this is the final result and I'm really pleased with it. I think the logo is really cool and I added an extra container to keep it a bit safe in the soil and even more important: its second container has some strong magnets glued in. These magnets will activate the magnetic switch on the lower side of the container with the display inside.
This is how it works:
Soldering
I've been improving my soldering skills for some time because these designs really need it. The Attiny 85 on this pcb is the really really small QFN package. It's only 4 by 4 millimeters in size, and it comes with 20 pins, 5 pins on each side of the chip.
The 'normal' SMD version has actual pins you can touch with a soldering iron, 1.27mm apart. This package was meant to be used with a reflow oven. There's no actual pins on the side, only on the bottom of the tiny chip. Instead of 1.27 mm , they're only 0.5 mm apart.
Now I don't have a reflow oven and I'm not planning on buying one in the near future. So I had to do this with a regular soldering iron. I bougth a soldering station with a tiny J-shaped tip and that really does the job. I actually heat the pcb pads instead of the ones on the chip. First of all, you really need a station and not a normal soldering iron. The pins on the pcb are so tiny that a slight touch of even a 25 Watt soldering iron just wipes away the small tracks.
My pcb software (freepcb) did not have a layout for this chip, so I took the datasheet and created my own. Its pads are only 0.25 by 0.80 mm. In real life, this is a really really small amount of copper and especially those pads that are not connected immediately detach from my pcb when you overheat them. With the soldering station and je J-shaped soldering iron, I keep the heat below 300°C and never had that problem again. It still takes some time, some boards and even a few chips before I got my first one really working. I have to kinda guess where the pads are, solder them one row at a time and then look through a microscope to see if they are aligned at all four edges. That took some time and practice.
PCB design
There's a tiny problem with my pcb designing technique. I used to design my own pcb, print two copies on a transparent sheet with a laser printer and glue them on top of eachother. That's a really cool way of making a 100% black pcb design which never fails. If your laser printer would leave out some tiny black dots because your room is a bit dusty (which nerd room isn't?), that does not cause any problem because you have a backup sheet on top. The chance of your printer failing to do its job on the exact same dot twice is almost non-existent.
The problem is: you have to get both sheets on top of each other 100% aligned. In this pcb design, the smallest distance between pads is 0.2 mm. It's just not humanly possible to get this design aligned on the whole sheet (I print at least 4 or 5 pcb's on one sheet, that's still a small board).
So I decided to skip that step (so only use one sheet) and try to work through the problem of the UV light touching the photoresist pcb at places that I can't predict. It worked out pretty well, it's now a combination of three things:
The etching tank gives me a 100% control over the etching process. This is SO important when working with these tiny pcb designs. You can see the etching process happening before your very eyes, which makes it easy to get the pcb out exactly one minute after you see the image appearing. When I think it's done, I wait one extra minute. When I look under the microsope, I can see that I need this minute to completely get all copper off, if I wait another minute, some existing 6 mils traces (= 0.23 mm) will start to dissolve. The etching solution actually runs under the copper pads after a while.
As you can see, it works out pretty well.
Only this one design (out of five) had a minor defect.
I do have to check them visually before soldering, measuring them out is just too hard.
The 14 pins connector of the Oled display was also a problem. The freePCB software can't handle smaller distances than 0.1 mm. The pads are 0.625 mm apart, which makes it impossible.
So I just created my own 14 pins connector with 0.60 mm spacing, and every 4 pins I add one at 0.70 mm. If you look in detail, it looks odd, but in real life it's just about perfect (note that the picture is a 15 pins connector from another display, 0.65mm apart, skip every 2 pins, but you get the idea, right?).
Software design
As I said, it's actually an Arduino sketch which makes things happen here. I'm not putting any code here just because I don't have one single working all purpose solution. I'll be happy to mail some code if you're interested. But there were a few major obstacles.
First off all, most of the small Oled displays on this blog (and anywhere else) are driven by an I2C interface. That's a bit of an issue when using Attiny 85 chips, because these chips don't really support the interface. They do have some basic pins that can act as an I2C interface with an extra library (I use TinyWireM , M stands for Master).
Since I only have 8kB of program memory, there's just no way to use a library to drive the display (all my monochrome Oleds have a SSD1306 chip). That means I had to write my own code. It basically sends existing bitmaps that are hardcoded into program memory to the display. I actually wrote the whole Verdana 12 alphabet (uppercase and lowercase) in MS paint and copied all characters one by one. I just had to make sure my bitmaps are a multiple of 8 in height, since I'm writing bytes vertically to the display. I did the same thing with the numbers in Verdana 28. As a result, I get a nice readable font of 16 pixels high (so two lines on this 128 x 32 display) and really clear and big numbers to display coördinates of 32 bits in height (one scrolling line on this display).
One definition of one charcter would look like this:
The PROGMEM keyword is very important, it keeps this static data in program memory, otherwise it would be stored in the SRAM of the Attiny chip, which is only 512 bytes big. Its program memory (flash memory) is 8kB (see Arduino link about memory usage).
The array represents a bitmap of the character 'm' , font Verdana 12 , copied to a bitmap of 13 pixels width and 16 pixels height. This nice tool does the conversion of a monochrome bitmap to an array style notation like we need (beware of the different variable declaration that is generated).
As for now, my software only allows Verdana 12 characters to be displayed with Verdana 28 numbers. An Attiny 85 has some extra space available for a logo, the '45 does not. It even crashes when I write more than 5 lines of text in total (tricky: the compiler never says it's out of memory when adding arrays to your program memory, it compiles perfectly and then crashes once and a while. Very amusing. Not.). Although this may seem a bit of a limitation, I think it's just awesome that a tiny controller can do these amazing things with a bit of code :)
But my plans are usually a bit more nerdy so this thing was the ideal container for a design I had actually laying around for more than a year now. The major problem was that I just could not get ANY pixel light up in these Oled displays (dutch) that I bought in a major shopping mood.
Recently I made some serious progress in that area, especially with connecting them to Attiny 45 and Attiny 85 microcontrollers. I still use the Arduino environnement to program this, it's not necessary in this design but the vast library collection keeps me hanging on to this platform.
Anyway, this is the final result and I'm really pleased with it. I think the logo is really cool and I added an extra container to keep it a bit safe in the soil and even more important: its second container has some strong magnets glued in. These magnets will activate the magnetic switch on the lower side of the container with the display inside.
This is how it works:
Soldering
I've been improving my soldering skills for some time because these designs really need it. The Attiny 85 on this pcb is the really really small QFN package. It's only 4 by 4 millimeters in size, and it comes with 20 pins, 5 pins on each side of the chip.
Now I don't have a reflow oven and I'm not planning on buying one in the near future. So I had to do this with a regular soldering iron. I bougth a soldering station with a tiny J-shaped tip and that really does the job. I actually heat the pcb pads instead of the ones on the chip. First of all, you really need a station and not a normal soldering iron. The pins on the pcb are so tiny that a slight touch of even a 25 Watt soldering iron just wipes away the small tracks.
My pcb software (freepcb) did not have a layout for this chip, so I took the datasheet and created my own. Its pads are only 0.25 by 0.80 mm. In real life, this is a really really small amount of copper and especially those pads that are not connected immediately detach from my pcb when you overheat them. With the soldering station and je J-shaped soldering iron, I keep the heat below 300°C and never had that problem again. It still takes some time, some boards and even a few chips before I got my first one really working. I have to kinda guess where the pads are, solder them one row at a time and then look through a microscope to see if they are aligned at all four edges. That took some time and practice.
PCB design
There's a tiny problem with my pcb designing technique. I used to design my own pcb, print two copies on a transparent sheet with a laser printer and glue them on top of eachother. That's a really cool way of making a 100% black pcb design which never fails. If your laser printer would leave out some tiny black dots because your room is a bit dusty (which nerd room isn't?), that does not cause any problem because you have a backup sheet on top. The chance of your printer failing to do its job on the exact same dot twice is almost non-existent.
The problem is: you have to get both sheets on top of each other 100% aligned. In this pcb design, the smallest distance between pads is 0.2 mm. It's just not humanly possible to get this design aligned on the whole sheet (I print at least 4 or 5 pcb's on one sheet, that's still a small board).
So I decided to skip that step (so only use one sheet) and try to work through the problem of the UV light touching the photoresist pcb at places that I can't predict. It worked out pretty well, it's now a combination of three things:
- a smaller exposure time to UV light (2 minutes instead of 2.5 ... 3 min before)
- exactly measuring off your developing solution (6 units of water + 1 unit of 10% NaOH-solution - dutch link)
- this really cool all new etching tank (dutch link)
The etching tank gives me a 100% control over the etching process. This is SO important when working with these tiny pcb designs. You can see the etching process happening before your very eyes, which makes it easy to get the pcb out exactly one minute after you see the image appearing. When I think it's done, I wait one extra minute. When I look under the microsope, I can see that I need this minute to completely get all copper off, if I wait another minute, some existing 6 mils traces (= 0.23 mm) will start to dissolve. The etching solution actually runs under the copper pads after a while.
As you can see, it works out pretty well.
Only this one design (out of five) had a minor defect.
I do have to check them visually before soldering, measuring them out is just too hard.
The 14 pins connector of the Oled display was also a problem. The freePCB software can't handle smaller distances than 0.1 mm. The pads are 0.625 mm apart, which makes it impossible.
So I just created my own 14 pins connector with 0.60 mm spacing, and every 4 pins I add one at 0.70 mm. If you look in detail, it looks odd, but in real life it's just about perfect (note that the picture is a 15 pins connector from another display, 0.65mm apart, skip every 2 pins, but you get the idea, right?).
Software design
As I said, it's actually an Arduino sketch which makes things happen here. I'm not putting any code here just because I don't have one single working all purpose solution. I'll be happy to mail some code if you're interested. But there were a few major obstacles.
First off all, most of the small Oled displays on this blog (and anywhere else) are driven by an I2C interface. That's a bit of an issue when using Attiny 85 chips, because these chips don't really support the interface. They do have some basic pins that can act as an I2C interface with an extra library (I use TinyWireM , M stands for Master).
Since I only have 8kB of program memory, there's just no way to use a library to drive the display (all my monochrome Oleds have a SSD1306 chip). That means I had to write my own code. It basically sends existing bitmaps that are hardcoded into program memory to the display. I actually wrote the whole Verdana 12 alphabet (uppercase and lowercase) in MS paint and copied all characters one by one. I just had to make sure my bitmaps are a multiple of 8 in height, since I'm writing bytes vertically to the display. I did the same thing with the numbers in Verdana 28. As a result, I get a nice readable font of 16 pixels high (so two lines on this 128 x 32 display) and really clear and big numbers to display coördinates of 32 bits in height (one scrolling line on this display).
One definition of one charcter would look like this:
The array represents a bitmap of the character 'm' , font Verdana 12 , copied to a bitmap of 13 pixels width and 16 pixels height. This nice tool does the conversion of a monochrome bitmap to an array style notation like we need (beware of the different variable declaration that is generated).
As for now, my software only allows Verdana 12 characters to be displayed with Verdana 28 numbers. An Attiny 85 has some extra space available for a logo, the '45 does not. It even crashes when I write more than 5 lines of text in total (tricky: the compiler never says it's out of memory when adding arrays to your program memory, it compiles perfectly and then crashes once and a while. Very amusing. Not.). Although this may seem a bit of a limitation, I think it's just awesome that a tiny controller can do these amazing things with a bit of code :)
dinsdag 12 mei 2015
Home made GPS en kompas
Voor een nieuwe geocache had ik het idee om een "reverse cache" te maken. Dat wil zeggen dat je de schat meteen vindt, maar hij is op slot. Je neemt de schat dus mee op pad en je doet een wandeling zoals je dat in een normale multi-cache zou doen. Het grote verschil is dat je geen GPS meer gebruikt, de doos die je vast hebt zal zelf instructies geven om telkens naar een volgend waypoint te gaan. De klassieke manier is dat de doos een aantal keer zegt hoe ver het nog is. Maar ik dacht aan enkele varianten zoals enkel de richting aangeven, af en toe zeggen "ga wat meer naar links/rechts" of woorden gebruiken zoals "koud, lauw, warm, heet" om aan te geven of je bijna aan het volgende punt bent.
Dat wil dus zeggen dat de doos redelijk slim moet zijn, minimum moet er een kompas, een GPS en een scherm in zitten. Dat heb ik dit weekend uitgetest en de resultaten zijn echt verbazend goed. Vooral van de GPS dan, met het kompas heb ik nog wat problemen omdat het te gevoelig is voor magneten in de buurt.
Maar de GPS zat nooit meer dan 3 meter naast mijn 'dure' Garmin, en dat woord 'duur' kan je hier ook schrijven als je een GPS in den Aldi had gekocht. De GPS module kost in China immers maar een goeie 10$ dus dat is bijna te verwaarlozen. De kompas chips kocht ik bulk aan 4$ voor 20 stuks, dat kan je dus helemaal negeren.
Ik heb de GPS getest in een voor mij heel bekende omgeving omdat ik wou weten of bomen veel invloed hebben op de resultaten. Je verwacht toch ergens addertjes onder 't gras als je zo'n goedkope Chinees in huis haalt. Maar die zijn er dus niet ! :)
Dat wil dus zeggen dat de doos redelijk slim moet zijn, minimum moet er een kompas, een GPS en een scherm in zitten. Dat heb ik dit weekend uitgetest en de resultaten zijn echt verbazend goed. Vooral van de GPS dan, met het kompas heb ik nog wat problemen omdat het te gevoelig is voor magneten in de buurt.Maar de GPS zat nooit meer dan 3 meter naast mijn 'dure' Garmin, en dat woord 'duur' kan je hier ook schrijven als je een GPS in den Aldi had gekocht. De GPS module kost in China immers maar een goeie 10$ dus dat is bijna te verwaarlozen. De kompas chips kocht ik bulk aan 4$ voor 20 stuks, dat kan je dus helemaal negeren.
Ik heb de GPS getest in een voor mij heel bekende omgeving omdat ik wou weten of bomen veel invloed hebben op de resultaten. Je verwacht toch ergens addertjes onder 't gras als je zo'n goedkope Chinees in huis haalt. Maar die zijn er dus niet ! :)
zondag 26 april 2015
7-Segment kokertje
Ik heb geprobeerd om mijn 7-segment potje in een andere vorm te gieten. In het filmpje zie je de metalen kokertjes die je vaak terugvindt als micro geocache, er zit dan een klein logboekje in of je kan er een papiertje met coördinaten in kwijt.
De uitdaging was hier vooral dat de batterij veel kleiner is en ik toch de symbolische grens van minstens 100 logs op één batterij wil behouden. Met het originele potje en dus een grotere batterij was dat geen probleem, tot nu toe heb ik nog geen platte batterijen gehad in dat soort potjes.
Om dat ook nu te vermijden is het contrast opnieuw wat lager (ik heb het ooit verhoogd in de originele potjes, maar dat verbruikt meer stroom) en de duurtijd van één weergave is verkort tot 30 seconden. Verder draait de klok van de microcontroller acht keer trager, ook dat spaart wat energie.
Ook nu is er een optie voor een kwikschakelaar maar dat was minder praktisch (te groot), dus deze wordt opnieuw geactiveerd met een magneet.
Om dat ook nu te vermijden is het contrast opnieuw wat lager (ik heb het ooit verhoogd in de originele potjes, maar dat verbruikt meer stroom) en de duurtijd van één weergave is verkort tot 30 seconden. Verder draait de klok van de microcontroller acht keer trager, ook dat spaart wat energie.
Ook nu is er een optie voor een kwikschakelaar maar dat was minder praktisch (te groot), dus deze wordt opnieuw geactiveerd met een magneet.
maandag 9 februari 2015
Oled Micro geocache waypoint
Het was alleen een kwestie van tijd natuurlijk vooraleer het zou lukken om zo'n mooi beeld dat je van een Oled display krijgt, ook in een potje van glucosestrips te proppen. Let wel, niet enkel een kwestie van tijd, ook van veel moeite. Het was behoorlijk frustrerend om te merken dat van alle modellen die ik in huis had, er geen enkele display paste. Toch zijn ze allemaal heel klein, maar de onderkant van zo'n potje is nu eenmaal heel krap. Het is dus uiteindelijk de allerkleinste geworden die nog net voor het Chinese nieuwjaar geleverd werd. Daarna is het drie weken kinkloppen op AliExpress.
Ik moest alles in super kleine versies aankopen, zo was de microcontroller niet bedoeld om met de hand te solderen, maar het is gelukt. Het display'tje heeft een diameter van slechts 0.49 inch, dat is zo'n 1.2 cm. Ik krijg er wel makkelijk de nodige tekst op en wat er niet op kan, kan je laten scrollen. Da's het grote voordeel ten opzicht van een 7-segment potje. Een ander voordeel is dat je er allerhande andere tekst kan meegeven en uiteraard zijn er al nieuwe plannen in die richting.
Het potje werkt nu niet meer met een magneet, maar wel met een kwikschakelaar. Hij start dus als je het potje rechtop houdt en gaat weer in slaap als ie zijn zeg gedaan heeft. Er is dus geen probleem met hoe je het potje weer terug legt: zolang ie stil ligt, zal ie slapen.
donderdag 25 december 2014
RV Zwijndrecht is er weer
Er was werk aan de winkel aan mijn Rondje Vlaanderen geocache in Zwijndrecht. Waypoint 3 was al even buiten dienst, het volgende was door de lokale landbouwer verwijderd. Ik had het plan om waypoint 2 te vervangen door een mooier ontwerp, dat is dus ook gebeurd. Na een check van alle nieuwtjes bleek dat nummer één het toch ook niet zo goed meer deed. Dat is dan ook vervangen, het resultaat is dus dat alles nu nieuw is. Hopelijk zijn er niet te veel kinderziektes want drie van de vier zijn dus ook nieuwe ontwerpjes.
Hier is een 'sneak preview' van wat je kan verwachten:
Hier is een 'sneak preview' van wat je kan verwachten:
woensdag 17 december 2014
MP3 potje 3.0
Oef! Het is dan toch eindelijk gelukt. De hele toestand sleepte al enkele maanden aan, één van de belangrijkste redenen is het feit dat onderdelen uit China lang onderweg zijn, maar mijn opzet om mijn origineel MP3 potje te verkleinen tot het in een potje van glucosestrips past, is gelukt.
Het resultaat is dus klein, maar vooral heel erg zuinig. Niet enkel voor de portemonnee (enkele dollars onderdelen) maar vooral het stroomverbruik is nu 10 tot 20 keer lager dan het vorige model. Ik weet nog steeds niet precies hoe het komt, maar wel waarom het nu dus heel goed is. Ik gebruik geen versterker, geen SD-kaartjes meer en alles kan nu op een knoopcelbatterij tot 20u muziek maken.
Let wel, dat is een theoretische berekening (het ding verbruikt slechts 6 à 7 mA stroom, met oortjes zo'n 10mA) maar één praktijktest gaf al aan dat het zeker 7 uur is. Dan was de batterij leeg (gezakt van 3.2 naar 2 Volt) en de spraak was niet meer verstaanbaar (hij was er nog wel). Hoe lang het met een volle batterij duurt (dit was een gebruikte) weet ik nog niet, maar dat wordt snel duidelijk. Ik heb ook knoopcellen in de aanbieding die 550 mAh capaciteit bezitten, de huidige slechts 180. Dat is dus desnoods nog een optie.
Technisch
De Arduino sketch werkt in de microcontroller en haalt 8-bit mono samples uit het WinBond SPI flash geheugen van 4 of 16Mb. Ik soldeer voorlopig enkel de 4Mb chips, omdat ik daar al meer dan 4 minuten geluid op kwijt kan. Ik haal maximaal een samplefrequentie van 15kHz en dat is te wijten aan de vreemde opzet van het RAM-geheugen. Elke byte die je door de D/A convertor hoort, moet uiteraard eerst uit het geheugen opgehaald worden. Maar daarvoor moet ik seriëel eerst een commando en drie adresbytes sturen, dan ontvang ik één byte antwoordjes. Je zou per pagina kunnen lezen (en dus veel hogere snelheden halen), maar dat is geen optie omdat er dan geen constante stroom aan bytes naar de D/A convertor loopt. Daar komt bij dat de Attiny85 microcontroller zonder kristal werkt om energie te sparen, en dat halveert de snelheid.
Dat stelde wel enkele praktische problemen. Een samplefrequentie van 15 kHz kan ik niet creëren. De meeste gratis software kan wel downsamplen naar hele factoren, dus van 44 kHz naar 22 kHz, maar een exacte match kon ik niet maken (het is in 't echt 15250 Hz gemeten op de oscilloscoop). Die software heb ik dus zelf geschreven in Delphi XE.
Verder moet ik de samples van de PC in de geheugenchip krijgen en ook dat is niet simpel. Ik wil dat namelijk altijd kunnen, ook als de chip gesoldeerd is, en ik heb geen plaats voor een extra RAM-connector op mijn mini printplaatje waar ik hem mee zou kunnen programmeren. De enige optie was een seriële verbinding tussen mijn Delphi programma (dat toch al draait voor de conversie) en mijn Arduino sketch. Die geeft dan commando's door aan de RAM chip om bytes op de seriële poort (USB-poort) op te slaan.
Een derde functie die ik heb moeten programmeren is een RAM-browser. Ik moet kunnen zien wat er effectief in het RAM geheugen zit om fouten te kunnen opsporen. Ik heb mijn eerste chip al opgeblazen en hoe ie zich dan gedraagt, daar word je gek van. Effectief de golf in de RAM kunnen zien, had me toen veel problemen bespaard. Maar toen ik de browser klaar had, wist ik dus meteen dat mijn chip kapot was, hoewel je nog steeds geluid kon horen (wel behoorlijk vervormd).
Nu kan ik eindelijk mijn Rondje Vlaanderen Zwijndrecht weer online brengen. Ik kan immers dit potje overal verstoppen, de vorige verstopplaats was verdwenen, alsook mijn 2.0 potje van toen. Dat is nu ineens niet zo erg meer :)
Het resultaat is dus klein, maar vooral heel erg zuinig. Niet enkel voor de portemonnee (enkele dollars onderdelen) maar vooral het stroomverbruik is nu 10 tot 20 keer lager dan het vorige model. Ik weet nog steeds niet precies hoe het komt, maar wel waarom het nu dus heel goed is. Ik gebruik geen versterker, geen SD-kaartjes meer en alles kan nu op een knoopcelbatterij tot 20u muziek maken. Let wel, dat is een theoretische berekening (het ding verbruikt slechts 6 à 7 mA stroom, met oortjes zo'n 10mA) maar één praktijktest gaf al aan dat het zeker 7 uur is. Dan was de batterij leeg (gezakt van 3.2 naar 2 Volt) en de spraak was niet meer verstaanbaar (hij was er nog wel). Hoe lang het met een volle batterij duurt (dit was een gebruikte) weet ik nog niet, maar dat wordt snel duidelijk. Ik heb ook knoopcellen in de aanbieding die 550 mAh capaciteit bezitten, de huidige slechts 180. Dat is dus desnoods nog een optie.
Technisch
De Arduino sketch werkt in de microcontroller en haalt 8-bit mono samples uit het WinBond SPI flash geheugen van 4 of 16Mb. Ik soldeer voorlopig enkel de 4Mb chips, omdat ik daar al meer dan 4 minuten geluid op kwijt kan. Ik haal maximaal een samplefrequentie van 15kHz en dat is te wijten aan de vreemde opzet van het RAM-geheugen. Elke byte die je door de D/A convertor hoort, moet uiteraard eerst uit het geheugen opgehaald worden. Maar daarvoor moet ik seriëel eerst een commando en drie adresbytes sturen, dan ontvang ik één byte antwoordjes. Je zou per pagina kunnen lezen (en dus veel hogere snelheden halen), maar dat is geen optie omdat er dan geen constante stroom aan bytes naar de D/A convertor loopt. Daar komt bij dat de Attiny85 microcontroller zonder kristal werkt om energie te sparen, en dat halveert de snelheid.
Dat stelde wel enkele praktische problemen. Een samplefrequentie van 15 kHz kan ik niet creëren. De meeste gratis software kan wel downsamplen naar hele factoren, dus van 44 kHz naar 22 kHz, maar een exacte match kon ik niet maken (het is in 't echt 15250 Hz gemeten op de oscilloscoop). Die software heb ik dus zelf geschreven in Delphi XE.
Verder moet ik de samples van de PC in de geheugenchip krijgen en ook dat is niet simpel. Ik wil dat namelijk altijd kunnen, ook als de chip gesoldeerd is, en ik heb geen plaats voor een extra RAM-connector op mijn mini printplaatje waar ik hem mee zou kunnen programmeren. De enige optie was een seriële verbinding tussen mijn Delphi programma (dat toch al draait voor de conversie) en mijn Arduino sketch. Die geeft dan commando's door aan de RAM chip om bytes op de seriële poort (USB-poort) op te slaan.
Een derde functie die ik heb moeten programmeren is een RAM-browser. Ik moet kunnen zien wat er effectief in het RAM geheugen zit om fouten te kunnen opsporen. Ik heb mijn eerste chip al opgeblazen en hoe ie zich dan gedraagt, daar word je gek van. Effectief de golf in de RAM kunnen zien, had me toen veel problemen bespaard. Maar toen ik de browser klaar had, wist ik dus meteen dat mijn chip kapot was, hoewel je nog steeds geluid kon horen (wel behoorlijk vervormd).Nu kan ik eindelijk mijn Rondje Vlaanderen Zwijndrecht weer online brengen. Ik kan immers dit potje overal verstoppen, de vorige verstopplaats was verdwenen, alsook mijn 2.0 potje van toen. Dat is nu ineens niet zo erg meer :)
dinsdag 25 november 2014
8 x 7-segment geocache waypoint
Project 2 van 3 uit een productief weekend is ook klaar. Er waren al heel wat maten en vormen van 7-segment displays hier te zien en enkelen worden ten velde ook vaak gespot door geocachers. Maar tot nu toe slaagde ik er niet in om een 8 cijferige display zo klein te maken dat die bruikbaar is.
Je kan zo'n display met printplaat overal krijgen, dus daar zit niet echt een probleem. Het probleem zit hem in het feit dat die dan nog te groot zijn voor een PETling container van 2.2 cm doorsnede. Net dat is belangrijk als je de display niet wil inbouwen in een vaste constructie, maar gewoon ergens wil verstoppen ten velde. En die display die je koopt, daar zit nog geen besturing in. Je zou er een Arduino aan moeten koppelen en dan wordt je doos al snel veel te groot (en te duur en dus diefstalgevoelig).
Tot nu was er geen manier om een pcb layout zo klein te maken dat alles op één printplaatje past waar net nog een batterij aan vastzit en die net klein genoeg is om nog mee in het plastic 'flesje' te stoppen. Er is enkel plaats voor één microcontroller en die moet veel uitgangen hebben. De Attiny 2313 is een stokoud model, maar de SMD versie is net klein genoeg om in de fles te stoppen. Slechts 2 kB geheugen vroeg heel wat discipline in programmeren, ik heb 40 bytes vrij ;-)
De truuk zit hem hier: de printplaat die ik gemaakt heb, gaat nog net één stap verder dan wat normaal mogelijk is als je ze zelf maakt. De koperen verbindingen bovenaan en onderaan zijn al op de dunst mogelijke maat (10 mil = 0.254mm), maar ze liggen nu op de helft van de mogelijke afstand van elkaar (dus geen 10 mil, maar nog slechts 5 mil = 0.127 mm uit elkaar). Toen ze ontwikkeld en geëtst was, moest ik dus ook met een fijn mesje de baantjes nog eens onder mijn mini microsoopje vrijmaken, want ik zat echt duidelijk op de limiet van wat mijn etsproces aankan.
Maar het lukt, en belangrijk: het is reproduceerbaar. Nu was slechts één op vier printjes gelukt, maar ik ken nu de truuken van de foor om dat gemiddelde op te voeren.
Soit, het is het resultaat dat telt. En dat werkt ! :)
Je kan zo'n display met printplaat overal krijgen, dus daar zit niet echt een probleem. Het probleem zit hem in het feit dat die dan nog te groot zijn voor een PETling container van 2.2 cm doorsnede. Net dat is belangrijk als je de display niet wil inbouwen in een vaste constructie, maar gewoon ergens wil verstoppen ten velde. En die display die je koopt, daar zit nog geen besturing in. Je zou er een Arduino aan moeten koppelen en dan wordt je doos al snel veel te groot (en te duur en dus diefstalgevoelig).
Tot nu was er geen manier om een pcb layout zo klein te maken dat alles op één printplaatje past waar net nog een batterij aan vastzit en die net klein genoeg is om nog mee in het plastic 'flesje' te stoppen. Er is enkel plaats voor één microcontroller en die moet veel uitgangen hebben. De Attiny 2313 is een stokoud model, maar de SMD versie is net klein genoeg om in de fles te stoppen. Slechts 2 kB geheugen vroeg heel wat discipline in programmeren, ik heb 40 bytes vrij ;-)
De truuk zit hem hier: de printplaat die ik gemaakt heb, gaat nog net één stap verder dan wat normaal mogelijk is als je ze zelf maakt. De koperen verbindingen bovenaan en onderaan zijn al op de dunst mogelijke maat (10 mil = 0.254mm), maar ze liggen nu op de helft van de mogelijke afstand van elkaar (dus geen 10 mil, maar nog slechts 5 mil = 0.127 mm uit elkaar). Toen ze ontwikkeld en geëtst was, moest ik dus ook met een fijn mesje de baantjes nog eens onder mijn mini microsoopje vrijmaken, want ik zat echt duidelijk op de limiet van wat mijn etsproces aankan.Maar het lukt, en belangrijk: het is reproduceerbaar. Nu was slechts één op vier printjes gelukt, maar ik ken nu de truuken van de foor om dat gemiddelde op te voeren.
Soit, het is het resultaat dat telt. En dat werkt ! :)
zondag 23 november 2014
OLED Geocache Waypoint
Het eerste project is gelukt en dat is uiteraard heel fijn. Een tijdje was ik al op zoek naar goeie manieren om een Oled display te gebruiken in een geocache, maar eerdere pogingen liepen op niks uit.
Er was vooral heel wat programmeerwerk nodig. Dat komt vooral omdat ik beperkt ben in de mogelijkheden van kleine microcontrollers die ik wil gebruiken. Het doel is immers ook dat het ooit in een potje past waar ooit glucosestrips in zaten. En daar past geen Arduino in, ik mikte dus op een kleine microcontroller (Attiny 85) en een seriële verbinding naar de display. Die strenge eisen hebben me verplicht om het wiel opnieuw uit te vinden softwaregewijs, er bestaat immers geen goeie library die alles al voorgekauwd heeft en waarmee ik simpel kon zeggen: laat nu eens coördinaten zien op dat schermpje.
Hoe het dan wel moest? Tja, alle enen en nullen zelf naar het scherm sturen hé. Dat vraagt wat tijd en denkwerk en daar ging eerder al een heel weekend aan op. Dit weekend ging op aan drie ontwerpen voor de hardware waarvan dit dus het eerste is dat werkt. De volgende uitdaging is hetzelfde model van scherm, maar dan zelf gesoldeerd op één printplaatje. Het maakt alles zot goedkoop, alleen die connector solderen maakt me zenuwachtig.
Maar de verkeerspaal in mijn Rondje Vlaanderen geocache in Zwijndrecht zal binnenkort dus al oplichten met dit schermpje :)
Er was vooral heel wat programmeerwerk nodig. Dat komt vooral omdat ik beperkt ben in de mogelijkheden van kleine microcontrollers die ik wil gebruiken. Het doel is immers ook dat het ooit in een potje past waar ooit glucosestrips in zaten. En daar past geen Arduino in, ik mikte dus op een kleine microcontroller (Attiny 85) en een seriële verbinding naar de display. Die strenge eisen hebben me verplicht om het wiel opnieuw uit te vinden softwaregewijs, er bestaat immers geen goeie library die alles al voorgekauwd heeft en waarmee ik simpel kon zeggen: laat nu eens coördinaten zien op dat schermpje.
Hoe het dan wel moest? Tja, alle enen en nullen zelf naar het scherm sturen hé. Dat vraagt wat tijd en denkwerk en daar ging eerder al een heel weekend aan op. Dit weekend ging op aan drie ontwerpen voor de hardware waarvan dit dus het eerste is dat werkt. De volgende uitdaging is hetzelfde model van scherm, maar dan zelf gesoldeerd op één printplaatje. Het maakt alles zot goedkoop, alleen die connector solderen maakt me zenuwachtig.Maar de verkeerspaal in mijn Rondje Vlaanderen geocache in Zwijndrecht zal binnenkort dus al oplichten met dit schermpje :)
zaterdag 11 oktober 2014
Geocache waypoint verklikker
Het moet niet altijd moeilijk zijn qua elektronica, soms is het idee op zich zo simpel en toch heel erg origineel.
Dit is dan ook niet mijn idee, maar het idee van een andere CO (cache owner) voor wie ik een hele tijd geleden al eens een waypoint had gemaakt. Tot vandaag lag dit ding nergens ten velde, hij had er gewoon twee 'in stock' zoals dat heet.
Het grijze doosje met de rode knop is een variantje op mijn geocache MP3 potje, maar dan in een meer eenvoudige behuizing en zonder magnetische activering.
Maar het idee werd dus uitgebreid: stel dat je graag zou hebben dat dit waypoint coördinaten uitspreekt (waar het dus voor bedoeld is) en dat je zelf als CO graag wilt weten wanneer iemand op de knop heeft gedrukt om ze te horen.
Voorwaarde is natuurlijk dat het alleen maar lukt als je binnen het bereik van de drukknop van deze deurbel woont, dat spreekt voor zich. Maar in dit geval is dat ook zo.
Het enige wat dus moest gebeuren, is dat mijn waypoint als iemand op de rode knop drukt niet alleen de muziek gaat afspelen door de oortjes, maar ook dat op de achtergrond de deurbel wordt geactiveerd. Uiteraard moet dat gebeuren zonder dat je de drukknop van de deurbel ziet zitten. Maar zoals je ziet op de foto's is de elektronica die in de drukknop zit enorm compact en kan die makkelijk mee in het grijze doosje dat het geluid gaat produceren.
Uiteraard is het niet voldoende dat het erin past, het moet ook activeren als je op de rode knop drukt, en ik wil de batterij van de deurbel omzeilen. Er zit een kleine 3V knoopcel in en het zou een beetje dom zijn om twee batterijen te gebruiken in één toestel. Mijn waypoint werkt op 3.7V, dus dat bleek geen probleem te zijn.
Het tweede punt is natuurlijk de drukknop. Je kan niet zomaar de elektronica die ik heb gemaakt en de elektronica van de drukknop van de deurbel aan één rode drukknop vastsolderen en hopen dat alles werkt. Ik weet immers niet wat die knop in de deurbel juist doet, en ik zou makkelijk een kortsluiting kunnen maken, of de bel zou misschien helemaal niks doen. In 't slechtste geval zou ie ook geen muziek meer maken. Ik had er dus al op gerekend dat ik een extra uitgang moest voorzien aan mijn elektronica die de drukknop van de bel zou bedienen. Ik zou de software moeten aanpassen zodat samen met het afspelen van de muziek ook meteen de bel zou activeren via een ander pinnetje van de microcontroller.
Toch bleek dat allemaal niet nodig. Dit is de drukknop van de bel, en al snel was duidelijk dat het iets heel simpel is. De gele plastic kon ik gewoon wegsnijden en het middelste contact moet enkel verbonden worden met de drie andere die daar rond liggen. Het toeval wil dat die verbonden zijn met de negatieve kant van de batterij, net zoals dat met mijn drukknop het geval is. Zo toevallig is dat niet trouwens, het is niet omdat dit stukje elektronica industriëel is en dat van mij handwerk, dat we niet dezelfde basisprincipes gebruiken. Eén daarvan is dat ik elke drukknop activeer met een GND signaal dat via een pull-up weerstand aan de +3.7 Volt hangt. Hier was dat dus niet anders.
Vandaar de hele simpele oplossing. Geen software update nodig, geen extra uitgang van de microcontroller. Met drie draadjes van de deurbel naar mijn printplaatje (twee voor de batterij en één voor de drukknop), is het probleem opgelost.
De drukknop zorgt ervoor dat zowel in mijn elektronica als in die van de deurbel een signaal laag wordt, waardoor ze allebei hun ding doen.
En dat is: muziek maken, zowel binnen als buiten :)
Dit is dan ook niet mijn idee, maar het idee van een andere CO (cache owner) voor wie ik een hele tijd geleden al eens een waypoint had gemaakt. Tot vandaag lag dit ding nergens ten velde, hij had er gewoon twee 'in stock' zoals dat heet.
Het grijze doosje met de rode knop is een variantje op mijn geocache MP3 potje, maar dan in een meer eenvoudige behuizing en zonder magnetische activering.
Maar het idee werd dus uitgebreid: stel dat je graag zou hebben dat dit waypoint coördinaten uitspreekt (waar het dus voor bedoeld is) en dat je zelf als CO graag wilt weten wanneer iemand op de knop heeft gedrukt om ze te horen. Voorwaarde is natuurlijk dat het alleen maar lukt als je binnen het bereik van de drukknop van deze deurbel woont, dat spreekt voor zich. Maar in dit geval is dat ook zo.
Het enige wat dus moest gebeuren, is dat mijn waypoint als iemand op de rode knop drukt niet alleen de muziek gaat afspelen door de oortjes, maar ook dat op de achtergrond de deurbel wordt geactiveerd. Uiteraard moet dat gebeuren zonder dat je de drukknop van de deurbel ziet zitten. Maar zoals je ziet op de foto's is de elektronica die in de drukknop zit enorm compact en kan die makkelijk mee in het grijze doosje dat het geluid gaat produceren.
Uiteraard is het niet voldoende dat het erin past, het moet ook activeren als je op de rode knop drukt, en ik wil de batterij van de deurbel omzeilen. Er zit een kleine 3V knoopcel in en het zou een beetje dom zijn om twee batterijen te gebruiken in één toestel. Mijn waypoint werkt op 3.7V, dus dat bleek geen probleem te zijn.
Het tweede punt is natuurlijk de drukknop. Je kan niet zomaar de elektronica die ik heb gemaakt en de elektronica van de drukknop van de deurbel aan één rode drukknop vastsolderen en hopen dat alles werkt. Ik weet immers niet wat die knop in de deurbel juist doet, en ik zou makkelijk een kortsluiting kunnen maken, of de bel zou misschien helemaal niks doen. In 't slechtste geval zou ie ook geen muziek meer maken. Ik had er dus al op gerekend dat ik een extra uitgang moest voorzien aan mijn elektronica die de drukknop van de bel zou bedienen. Ik zou de software moeten aanpassen zodat samen met het afspelen van de muziek ook meteen de bel zou activeren via een ander pinnetje van de microcontroller.
Toch bleek dat allemaal niet nodig. Dit is de drukknop van de bel, en al snel was duidelijk dat het iets heel simpel is. De gele plastic kon ik gewoon wegsnijden en het middelste contact moet enkel verbonden worden met de drie andere die daar rond liggen. Het toeval wil dat die verbonden zijn met de negatieve kant van de batterij, net zoals dat met mijn drukknop het geval is. Zo toevallig is dat niet trouwens, het is niet omdat dit stukje elektronica industriëel is en dat van mij handwerk, dat we niet dezelfde basisprincipes gebruiken. Eén daarvan is dat ik elke drukknop activeer met een GND signaal dat via een pull-up weerstand aan de +3.7 Volt hangt. Hier was dat dus niet anders.
Vandaar de hele simpele oplossing. Geen software update nodig, geen extra uitgang van de microcontroller. Met drie draadjes van de deurbel naar mijn printplaatje (twee voor de batterij en één voor de drukknop), is het probleem opgelost. De drukknop zorgt ervoor dat zowel in mijn elektronica als in die van de deurbel een signaal laag wordt, waardoor ze allebei hun ding doen.
En dat is: muziek maken, zowel binnen als buiten :)
vrijdag 19 september 2014
Een PCB uitdaging
OK, dus dit is echt wel de moeilijkste tot nu toe. Ik wil een mini lichtkrantje maken dat maximum 6.7 centimeter breed is. Zoveel plaats heb je slechts in deze verkeerspaal en dat is in dit geval de belangrijkste beperking. Met lichtjes van 2mm per stuk kan je een krant maken van 24 bij 7 en dan heb je dus echt wel een hoop verbindingen nodig. Door het grote aantal lichtjes komt er ook heel wat meer aan te pas dan één microcontroller zoals ik dat tot nu toe een beetje gewend was. Er zijn vijf microchips nodig om er tekst op te krijgen, 't is te zeggen als mijn ontwerp werkt. Dat is nu het nadeel: je kan van zo'n ding nooit een proefopstelling maken omdat de chips te klein zijn en de verbindingen gewoon te talrijk. Het gaat sneller om gewoon meteen de print te maken en dan zien of je origineel idee ook in de praktijk werkt. Hoewel, alleen al het ontwerp op de PC kostte al twee dagen tijd. Gelukkig heb ik dat :)
donderdag 11 september 2014
Go Motion timelapse
Chinezen zijn soms geniaal. Niet dat ik weet of ze dit echt uitvonden, maar ik heb het er wel gekocht.
Om een timelapse te maken waarbij het beeld beweegt (pan, dus enkel horizontaal rond de as draaien), heb je een motor nodig. Best zelfs een stappenmotor die meteen je camera mee bestuurt.
Of je neemt de onderdeeltjes van een kookwekker en komt met dit geniale idee: Go Motion. Gewoon opwinden, camera monteren op statief en foto's nemen. Simpel !
Ik heb de woonkamer op een uurtje tijd gefilmd. Elke 30 seconden een foto, dat geeft dit resultaat:
Of met RotaryView.com kan je de beelden ook interactief maken. Zoek de witte kat ;-)
Om een timelapse te maken waarbij het beeld beweegt (pan, dus enkel horizontaal rond de as draaien), heb je een motor nodig. Best zelfs een stappenmotor die meteen je camera mee bestuurt.
Of je neemt de onderdeeltjes van een kookwekker en komt met dit geniale idee: Go Motion. Gewoon opwinden, camera monteren op statief en foto's nemen. Simpel !
Ik heb de woonkamer op een uurtje tijd gefilmd. Elke 30 seconden een foto, dat geeft dit resultaat:
Of met RotaryView.com kan je de beelden ook interactief maken. Zoek de witte kat ;-)
vrijdag 30 mei 2014
Timelapse controller
Voor 'de tweede locatie' had ik een extra laptop nodig. Laat ik dat even verduidelijken: de timelapsefilm van het provinciehuis gaat een nieuwe fase in vanaf volgende maandag. Een grote kraan met een kniptang zal nu vanop de grond het gebouw in no time met de grond gelijk maken. Het zou fijn zijn om die kraan ook echt te zien, want vanop ons terras kijken we niet op de voorkant van het gebouw. Vandaar een 'tweede locatie' ergens in Berchem.
Er zijn twee probleempjes: het is ver weg (iets meer dan twee kilometer in vogelvlucht) en ik heb een tweede set materiaal nodig om foto's te nemen. Dat eerste lukt wel met een zoomlens van 600mm equivalent en een teleconverter die alles nog eens maal twee doet. Het tweede was ook geen probleem, sinds kort heb ik een reservetoestel van Olympus op de tweedehands kop kunnen tikken. Alleen heb ik geen tweede laptop, en de software vertrouw ik trouwens niet om een week of meer feilloos te laten werken. Ik ben er niet want het is niet mijn terras deze keer.
Dat en het feit dat ik voor mezelf later ook zonder laptop wil werken, leidde tot dit Arduino project: een timelapse controller. Het opzet is om meer dan één week op een plaats waar geen elektriciteit is elke drie minuten een foto te nemen. Ik bouw een sensor in die ziet of het nacht is, en dat zwijgt de camera. Zwarte foto's zijn een verspilling van geheugenruimte en ze verslijten de camera doelloos.
Dit is het resultaat: de witte doos met een 2x8 karakter LCD scherm en numeriek klavier heeft van binnen een DC/DC converter om de 12V voedingsspanning van de auto-kickstart-batterij om te zetten naar de 8.4V die de camera nodig heeft. Hij maakt ook 5V voor de interne Arduino die de elektronica in de doos bestuurt.
De camera-aansluiting die normaal naar de USB poort van de computer of naar een externe afstandsbediening gaat heb ik gehackt en drie draadjes gaan nu via een connector onderaan de doos naar de Arduino mini. Die signalen gebruik ik om de camera wijs te maken dat iemand een afstandsbediening van de camera bedient. Zo kan de Arduino een 'autofocus' commando en een 'neem foto' commando geven.
De software is nu heel simpel, maar ik plan een uitbreiding om zonsopgangen te filmen (daar zijn meer foto's per minuut nodig, normaal slechts één foto elke drie minuten). Maar voor nu dus vier getallen op de display:
Er zijn twee probleempjes: het is ver weg (iets meer dan twee kilometer in vogelvlucht) en ik heb een tweede set materiaal nodig om foto's te nemen. Dat eerste lukt wel met een zoomlens van 600mm equivalent en een teleconverter die alles nog eens maal twee doet. Het tweede was ook geen probleem, sinds kort heb ik een reservetoestel van Olympus op de tweedehands kop kunnen tikken. Alleen heb ik geen tweede laptop, en de software vertrouw ik trouwens niet om een week of meer feilloos te laten werken. Ik ben er niet want het is niet mijn terras deze keer.
Dat en het feit dat ik voor mezelf later ook zonder laptop wil werken, leidde tot dit Arduino project: een timelapse controller. Het opzet is om meer dan één week op een plaats waar geen elektriciteit is elke drie minuten een foto te nemen. Ik bouw een sensor in die ziet of het nacht is, en dat zwijgt de camera. Zwarte foto's zijn een verspilling van geheugenruimte en ze verslijten de camera doelloos.
Dit is het resultaat: de witte doos met een 2x8 karakter LCD scherm en numeriek klavier heeft van binnen een DC/DC converter om de 12V voedingsspanning van de auto-kickstart-batterij om te zetten naar de 8.4V die de camera nodig heeft. Hij maakt ook 5V voor de interne Arduino die de elektronica in de doos bestuurt.
De camera-aansluiting die normaal naar de USB poort van de computer of naar een externe afstandsbediening gaat heb ik gehackt en drie draadjes gaan nu via een connector onderaan de doos naar de Arduino mini. Die signalen gebruik ik om de camera wijs te maken dat iemand een afstandsbediening van de camera bedient. Zo kan de Arduino een 'autofocus' commando en een 'neem foto' commando geven.
De software is nu heel simpel, maar ik plan een uitbreiding om zonsopgangen te filmen (daar zijn meer foto's per minuut nodig, normaal slechts één foto elke drie minuten). Maar voor nu dus vier getallen op de display:
- teller : telt seconden af tot 1 en neemt een foto
- interval (180s) : tijd tussen twee foto's
- lichtsensor : een getal van 0 tot 1023 dat aangeeft hoeveel licht er is
- nachtlimliet (200) : onder deze waarde neemt ie geen foto's meer
Abonneren op:
Posts (Atom)