Klaagzang

Als je niet tegen zageventen kan, moet je nu maar niet verder lezen ;)

Het wil niet lukken met de rug en vandaag was er een nieuwe revalidatiesessie gepland. De groep was redelijk groot en de kinesist was een nieuw gezicht. Hoewel ik er nu toch al bijna een jaar vaste klant ben, deze jongeman had ik nog niet gezien. Toch niet als kinesist die de les geeft, hij was me al wel eens opgevallen als ie administratief werk deed achter de balie.

Daar is niks mis mee, dat ie dus vandaag de les gaf, maar was het plan niet om me elke keer door dezelfde kinesist te laten begeleiden? Het idee komt niet van de uitverkoren kinesist, want die vond dat vanaf dag één een slecht idee. "We wisselen hier nogal met onze lessen", was de uitleg toen. Ik zou dus best - als het lukt - een vaste les op een vaste weekdag inplannen, maar dat zou geen zoden aan de dijk brengen als men onderling haasje over springt in de planning.

Dat de reservatie niet vlot loopt danken we aan de vooruitgang. We kunnen nu immers online onze lessen reserveren zonder de kennis van de actieve kinesist die op dat uur de les zal geven, maar mijn redenering was: ik leg gewoon elke week dezelfde twee lessen vast op maandag en woensdag. Ik wist dat die ene kine daar gepland stond. Het moet dan al lukken dat je dan elke keer iemand anders treft voor de klas, maar toch was dit vandaag voor de derde keer wel het geval. Daar komt bij dat online reserveren maar twee weken in de toekomst kan, en de lessen staan meestal al twee weken bijna volzet. Je kan je inschrijven als 'reserve', maar wat is het nut dan van online reserveren?

Soit, mij maakt het niet uit, het was ook niet mijn idee. Het idee kwam van de fysische geneesheer: hij dacht dat een meer persoonlijke begeleiding beter zou zijn, gezien ik ondertussen een 'probleemgeval' blijk te zijn. Tijdens de les merkte de nieuweling dat op, en hij zei ook met zoveel woorden dat ik precies wel wat last had. Om niet voor een derde keer hetzelfde verhaal te doen - ik reken nu enkel de keren dat ik de uitleg tegen een kine doe, de rest van het ziekenhuis is ondertussen ook op de hoogte - heb ik me er vanaf gemaakt met de oneliner "dat is niet zo abnormaal, bij mij is dat altijd zo". Blijkbaar was dat voldoende qua uitleg.

De lange uitleg die erbij hoort is trouwens een fenomeen dat niemand tot nu toe aux sérieux neemt. Elke x aantal dagen, nu is dat één of twee keer per week, krijg ik hevige pijn die ik nooit eerder had en niet herken als 'gewone' spierpijn die me mank doet lopen. Ik krijg de pijn op één welbepaalde plaats, twee centimeter links van de operatieplaats en ze gaat tien centimeter in de hoogte verder. Hoe ik nog nauwkeuriger moet zijn weet ik niet, ze is er gewoon. Ze duurt een tiental minuten tot een half uur en vanaf dan ben ik eraan voor de moeite. De oefeningetjes uit de revalidatie die ik ondertussen thuis ook doe op mijn mindfulnessmatje van indertijd, hebben op dat moment weinig zin. Het enige dat me dan helpt is de sterke pil Oxycodon die nog in dezelfde initiële (maximum) dosis in mijn lijf zit sinds augustus.

Er kwam een lastig probleem bij sinds de laatste keer dat ik de pijn heb gevoeld, nu enkele dagen geleden. De slaap is ook zo goed als verdwenen en de laatste twee nachten sliep ik drie tot vier uur. Overdag inhalen lukt meestal niet, maar vandaag na de les zat ik er zo door dat ik terug in bed kroop.

Niet lang daarna gilde de Dexcom dat de suiker te laag stond. Dat is raar omdat ik net na de les gegeten had. Ik weet wel hoe dat komt, de les was uitputtend en na een inspanning gaat de suiker eerst omhoog om dan na een uur of twee als een pudding in elkaar te zakken.

Dat is dus wat er na 14u bezig was. Het rode puntje is een meting met de vingerprik, dus op dat moment heb ik boterhammen gegeten. Normaal stijg ik dan gestaag verder, maar dat was vandaag een klein bultje dat daarna onder de groene zone is gezakt. Iets na 15u slaap ik dus als het alarm afgaat als ik onder de groene zone zak. De laagste meting met de vingerprik was 58 en dan voelde ik me al behoorlijk slecht en de paniek zat er weer behoorlijk in.

Resultaat: een vreetbui met alles wat voorhanden was en iet of wat suiker bevatte. Goed wetende dat dat fout zou aflopen, heb ik toch nog heel wat insuline bijgespoten om de piek niet te hoog te laten stijgen. Voor mijn doen is dat niet gelukt, want waarden tot boven 250 zijn voor mij extreem hoog. Ik word dan duizelig en slaperig en daar heb ik niks van gemerkt. Ondertussen was ik immers zo moe dat ik weer in slaap was gevallen. Een geluk bij een ongeluk, zeker?

Soit, iets voor 19u zit een avondmaal en ik heb een overdosis insuline gegeven. Daarna is de bloedsuiker behoorlijk goed aan 't zakken en ik kom wel weer in mijn groene veilige zone.

En dan beloof ik nu plechtig dat ik de komende weken niet meer zo ga zagen als al wat hier op deze pagina staat. Ik ben positief ingesteld en gelukkig, remember? Alleen heb je zo van die dagen.

Maar nu is het voorbij. Denk aan groene weiden, wind in de bomen of een kabbelend riviertje. Waar ik niet geraak, want ik sukkel met mijne rug. Dju, dat positief zijn moet ik nog wat oefenen.

Morgen gaat het beter. Beloofd ! :)

Vandaag

Je moet het hebben om te weten hoe het voelt. Daarom verzamelen mensen zich die hetzelfde probleem delen. Daarom ga ik naar de AA, heb ik veel contact met andere diabetespatiënten en daarom was ik ook blij met de hulp die ik kreeg bij mijn rugproblemen. Diegene die me begeleidt, had namelijk vroeger ook problemen van die aard.

De les liep vlot hoewel ik best wel pijn voel, maar dat heb ik altijd. Toen ik dat vorige keer antwoordde na de les, werd dat meteen teruggekaatst. Jaja, iedereen zegt dat, dus dat is niet zo abnormaal. De vraag was echt: hoeveel pijn had je dan? Dan volgde een semantische discussie over procenten en hoeveel meer pijn na een les aanvaardbaar is.

Maar vandaag dus hetzelfde scenario. Als je me gezien hebt de laatste vijf maanden, dan weet je dat ik mank loop. Daar kan ik niks aan doen, ik doe dat om pijn te vermijden die ik heb als ik normaal rechtop loop. Toen ik na de les moeite had om recht te staan, moet dat opgevallen zijn. Ik kreeg opnieuw de vraag of ik last had van pijn en kon alleen hetzelfde antwoorden als vorige week: ik heb altijd pijn.

Bij mij wil dat niet zeggen dat ik aandacht zoek, het is een weergave van wat ik voel. Als je dus vraagt of ik pijn had, zeg ik ja. Als ik moet zeggen hoeveel, dan variëert dat een beetje. Het beslissen wat nu normaal is, laat ik vanaf nu over aan anderen. Voor mij is het in elk geval vreemd maar die discussie was er al eens. Ik vind persoonlijk iemand die mankend naar een revalidatie komt, niet juist. Volgens mij moet ie eerst naar een dokter die uitzoekt waarom ik mank loop. Alleen, die mensen heb ik allemaal gezien en niemand heeft een duidelijk antwoord.

Het ziekebezoek daarna was een verademing. Wat fijn om deze dame nog eens terug te zien. Ze krijgt vandaag een insulinepomp en dat is spannend. Maar om te meten hoe het zit met de suiker na een maaltijd, is er een 'drip' aangesloten. Dat is een grote spuit insuline aan een ijzeren paal op wieltjes.

Op het moment dat ik er zit, krijgt ze een hypo. Ik word zelf nerveus in haar plaats, maar ze is wel wat gewoon. Na een tijdje drukt ze toch op de rode knop en de verpleegster bevestigt dat 47 mg/dl heel weinig suiker is om in je bloed te hebben (schiet me niet dood als ik dat cijfer niet helemaal juist heb, maar het was in de veertig). Toch blijft de dame en de verpleegster rustig. We zullen dan wel de drip lager zetten en ik breng seffens wel glucose.

Ik weet niet wat seffens wil zeggen, maar het duurt in Sint Augustinus veel te lang. De verpleegster kent dat niet en heeft misschien eerst afgewerkt waar ze mee bezig was. Maar als ik dat cijfer hoor, moet je volgens mij in gang schieten en wel NU METEEN !

Soit, alles kwam goed en glucose in het infuus kwam er toch. Het werkt razendsnel en ik was even jaloers op zo'n infuus. Ik wil dat ook in huis, voor het geval ik een hypo heb ;)

Toen kwam er nog bezoek van twee dames die ik goed ken. De ene vooral, en ze zegt meteen dat het zo lang geleden is dat ze me zag. Het is mijn dvk die me opstartte met de pomp en ze volgt mijn dossier nog goed, hoewel ze me meer dan een jaar niet zag.

Haar eerste zin: meneer Adriaensen! Seg maar gij staat nog altijd goed geregeld hè :)

Revalidatie 2.0

We zijn weer vertrokken!

De revalidatie na de operatie in mei van vorig jaar liep allemaal heel erg vlotjes. Het liep zo vlotjes dat ik zelfs weer normaal kon wandelen, ik ben zelfs op geocacheweekend geweest in de Ardennen. Het lijkt nu lang geleden, zowel in tijd als in de lichamelijke toestand die er toen was vergeleken met nu.

Het bleef echter niet duren en tegen eind augustus kon ik letterlijk geen kant meer op. Twee sessies in de revalidatie 'op de toestellen' hebben iets doen veranderen, hoewel niemand buiten mezelf daar veel belang aan hecht.

Dat was al zo toen ik daarna naar de chirurg ben gelopen - en dat is écht wel bij wijze van spreken ;) - om te zeggen dat er iets mis was. Elke x aantal dagen was er een hevige pijn in de rug op de plaats waar de Dynesys zit, en dat deed mij vermoeden dat ik iets had geforceerd. Dat er een vijs los zit op die plaats. Hij liet enkele foto's nemen en kon daar behoorlijk goed op inzoomen. Omdat er niks mis was met de constructie, en hij verder niet kon verklaren waarom 'ik' en 'het' mank liep, gaf hij het op en stuurde me door naar een fysisch geneesheer.

Die heeft verschillende testen gedaan en zag meteen dat er iets mis was in de spierspanning in de rug op die plaats. Ik kon blijkbaar niet rechtop staan en helde over naar links, hoewel ik dat zelf nooit had gemerkt. Dat ik mank loop wel natuurlijk, en dat is nooit veranderd sinds augustus. Er volgden enkele bezoeken en verschillende medicijnen die ik elke keer tien dagen moest testen tot hij een tijdje terug vond dat het wat beter ging met me.

Toch goed genoeg om opnieuw de revalidatie te starten, en die eerste sessie heb ik nu achter de rug. Al bij al viel dat nogal mee, hoewel ik vaak niet kon meedoen wat anderen deden. Dat is niet zo belangrijk, het stoort me ook niet.

Wat me wel stoort, is het feit dat ik meteen - hoewel niet recht in het gezicht of met zoveel woorden - het verwijt kreeg dat ik maar niet had moeten stoppen in augustus. Hoewel ik aan de nieuwe begeleider/kinesist hetzelfde verhaal deed, dat er dus sinds die tijd om de x aantal dagen een nieuwe, hevige pijn opduikt, bleek ie daar weinig aandacht aan te geven met de ellendige one-liner : "ze zien toch niks mis op de foto's".

Buiten dat vind ik wel dat ie goed luistert en weet ik dat ie me goed zal begeleiden. Een vreemde discussie na de les over hoeveel procent pijn je nu hoort te hebben verandert daar niks aan. Eerst kwam de vraag of ik toch geen pijn had gehad tijdens de les, want dat wil ie niet. Mijn antwoord, "ik heb altijd pijn" heeft ie blijkbaar al vaak gehoord, waarna een meer 'duidelijke' vraag kwam: als de pijn 100 was toen je binnenkwam, hoeveel is ze dan nu? Veel meer dan 110 of 120 mag het niet zijn, want dan heb je je overbelast en moet je minder oefeningen meedoen of ze op een lager niveau doen. Als ik zeg dat we één beweging tien keer gaan doen, doe je er vijf of zeven. Als ik zeg strek je arm uit en raak je been aan onder je knie, doe het dan boven je knie.

Dat wordt dus behoorlijk puzzelen.

Dynesys: opnieuw revalideren

De consultatie bij de fysische geneesheer nam vandaag een beetje een vreemde wending.

De afgelopen dagen had ik opnieuw heel erg veel last van rugpijn. Nu was het ook eerder 'pijn in de constructie' zoals ik dat nu meestal beschrijf en niet zozeer spierpijn door verkramping als gevolg van die eerste pijn.

Het is zo dat de timing hier belangrijk was. De pijn is erger geworden toen ik voor de tweede maal tien dagen die nieuwe ontstekingsremmer nam en dan weer enkele dagen stopte met die pillen. Dat was het sein om aan te nemen dat de pillen de eerste tien dagen dus gewerkt hebben, want toen was het inderdaad beter. Of laten we zeggen minder slecht.

Daarom is er nu een nieuw plan. Ik begin opnieuw met die ontstekingsremmer, maar omdat ik hem nooit langer dan tien dagen mag nemen vanwege de aanslag op de maag, moet ik daarna tien dagen een ander type pillen nemen. Dezelfde werking, maar minder potent en vooral: minder agressief voor de ingewanden. Op die manier is er dus vanaf nu constant een ontstekingsremmer in mijn lijf.

Dat lost natuurlijk het probleem niet op, maar de hoop is nu dat ik bekwaam genoeg zal zijn om opnieuw langzaam de revalidatie opnieuw op te starten. Dit keer met één en dezelfde kinesist, niet meer in de groep zoals dat vorige keer het geval was. Toen maakte het niks uit wie er voor de klas stond, ze deden toch allemaal hetzelfde. Wij deden dat trouwens ook.

Nu zal het dezelfde persoon moeten zijn die me dan extra in 't oog kan houden omdat ik geen ongelukken meer wil. Het probleem dat ik nu heb is trouwens na de revalidatie ontstaan, maar dat mag ik niet hardop zeggen (het was anders ook gebeurd weet je, maar het was toch zo..)

We zullen zien wat het geeft. Ik vind het vreemd dat ik al mankend en vol pijnstillers en ontstekingsremmers naar de revalidatie zal gaan, maar het zij zo. Andere opties zijn er nu eenmaal niet.

Dus, zoals de veertien vorige maanden: on verra ;)

Een andere kijk

Een fysische geneesheer had ik nog niet bezocht. Omdat de chirurg niet meer wist wat ie met me moest aanvangen - de MRI en botscan toonden geen noemenswaardige problemen - stuurde hij me door naar een collega met een andere specialiteit. Dat was de collega die de hopeloze gevallen behandelt, zo had de chirurg het met een welgemeende zwans benoemd.

Er werd opnieuw een EMG gemaakt maar dit keer niet van de zenuwen in de ledematen, maar wel van de spieren in de rug. Ik ken niks van dat toestel, maar zag samen met de arts een gigantisch verschil tussen de linker en rechterkant van de spierbelasting in de rug. Links leek het wel alsof de golven op de oscilloscoop (zo ziet dat ding er toch uit) te groot waren voor het kleine scherm. Rechts gebeurde er bijna niks in diezelfde beweging. Samen met de bevinding dat ik blijkbaar helemaal scheef sta (waarom zegt niemand me dat ? ;-) ) kon ie aan de slag om een diagnose te zoeken.

Voor dat laatste is het veel te vroeg. Hij redeneerde een mogelijk probleem bij elkaar en ik kon dat zelfs nagenoeg volgen. Er is bij de revalidatie iets fout gelopen op de toestellen en hij denkt door de manier waarop ie de golven op het scherm zag verschijnen en door de logische redenering dat andere wervels 'beveiligd' zijn, dat er een probleem is ontstaan op een de tussenwervelschijf die boven de Dynesys zit.

Of dat zo is, is niet zeker. Het is een hunch zoals een Amerikaanse detective dat elke aflevering heeft. Wat moeten we doen om zeker te zijn? Ik krijg een behoorlijk agressieve (het zijn niet mijn woorden) ontstekingsremmer en moet die exact tien dagen nemen. Daarna moet ik vijf dagen zonder die pil verder en als er dan een duidelijk verschil merkbaar is tussen de tien- en vijfdaagse testperiode, dan klopt de redenering.

Als dat zo is, is het alleen nog maar dat. De ontstekingsremmer kan mijn pijn oplossen, maar niet voorgoed. Hij is immers te sterk, ook met mijn stevige maag, om altijd te nemen. Maar dan zijn er misschien andere opties zoals een infiltratie (een pijnlijke lange spuit) in die tussenwervelschijf. Gelukkig zit de Dynesys lager dan dat, want de wervels binnen de constructie komen niet meer in aanmerking voor inspuitingen. Daarvoor zit het ding gewoon in de weg.

Toch ben ik best blij met een aantal punten uit de lange consultatie. Ik ben blij dat een machine duidelijk aangeeft dat ik geen komedie speel. Dat lijkt banaal, maar het speelt altijd mee in mijn hoofd.

Ik ben ook blij dat hij - hoewel heel voorzichtig - de logica volgt dat de revalidatie een heel pak te zwaar was voor mij. Dat wat mijn ventje altijd al zei, heeft ie nu herhaald (hij zat voor één keer naast me bij deze dokter). Hoewel de redenering door de dokter omgekeerd werd: de toestand van mijn rug was nog niet klaar voor zo'n revalidatie, toch is het een duidelijk signaal. Ik vind persoonlijk dat dat ook de verantwoordelijkheid is van de kinesisten die me hebben begeleid. Ik herinner me er één die zei dat je niet bij de minste pijn moet zeuren, en de tweede die behoorlijk op zijn teen getrapt was toen ik hem telefonisch meldde dat ik de revalidatie stopzette en opnieuw naar de chirurg ging. Ik moest maar wat rusten en het wat kalmer aan doen, maar als er iets scheef zit moest ik toch niet direct naar de chirurg stappen? Ze waren wel meer gewoon dan dat hoor! Ondertussen ligt het drie maanden achter me en wat op enkele dagen moest opgelost zijn, sleept nog steeds aan. Het werd zelfs alleen nog erger. Ik zal meer dan vroeger moeten roepen dat als ik zeg dat het pijn doet, het echt wel zo is. Helaas heb ik zelf met mijn lijf heel veel ervaring, daarbij verbleekt hun vergaarde kennis bij de gemiddelde patiënt in de revalidatiezaal.

Maar ik ben vooral blij dat ik opnieuw het gevoel krijg dat er een oplossing bestaat. Het zal wel van deze dokter moeten komen, want nooit zag ik zo'n analytische benadering die verder gaat dan naar scans kijken en afwijkingen in beeldpunten opsporen. Rugproblemen zijn blijkbaar niet allemaal te vatten in pixels op een scherm, en diegene waar ik nu last van heb, schijnt dus tot die familie te behoren.

Voor de rest blijft alles hetzelfde. We wachten af. Nu wel maar enkele weken, want op 12 december heb ik al een nieuwe afspraak. Ik ben benieuwd wat de tien- en vijfdaagse pillenkuur gaan vertellen.

One step forward ...

... and two steps back. Zo voelt het nu toch :(

Sinds donderdag was er meer en meer pijn in de rug en zondag werd het akelig herkenbaar zoals vroeger. Stekende pijn als ik ook maar iets beweeg met mijn rug, maakt niet uit in welke richting. De plaats zou ik zo kunnen aanwijzen moest ik er bij kunnen. Ook de uitstraling naar de linkervoet is soms terug, maar (nog) niet zoals vóór de operatie.

Ondertussen is de revalidatie gestopt, daar is wellicht het probleem ook ontstaan. De oefeningen aan de toestellen waren niet zwaar en er was nauwelijks belasting ingesteld. Toch ging het dan de dag nadien helemaal mis.

De huisdokter heeft terug Tramadol retard 2x 100mg gegeven, samen met de wat zachtere Brufen. Ik kan weer wat wandelen maar wel met de nodige mankepoot. De kinesist zegt dat het niet erg is, alleen die uitstraling baart hem wel zorgen. Hij heeft natuurlijk veel ervaring, maar ik inmiddels ook. Ik weet dat dit tot nu toe nooit vanzelf goedkwam.

Er is een nieuwe afspraak met de chirurg, maar helaas is hij met vakantie. Toch heb ik de datum 11 oktober dan maar geprikt in de hoop dat ik tegen die tijd gewoon kan afbellen als de kinesist gelijk had.

Zoals dat al zo lang gaat: on verra ...

The next level

De timing was zeker niet perfect, maar ik heb dan ook niks te maken met het schema van mijn revalidatie. Vorige week kreeg ik aan het begin van een "laten-we-de-beentjes-strekken-op-een-matje"-les plots te horen dat dat nu tot het verleden behoorde. Niets was aangekondigd, dus ik mocht meteen de drie volgende afspraken schrappen die ik inmiddels wegens de volle agenda - die van het ziekenhuis, niet die van mij - al had ingepland.

Nu wordt het dus serieus. Dat is wat de kinesiste bedoelde denk ik, toen ze me aankeek en bevestiging zocht toen ze ervan uit ging dat ik daar al lang naar uitkeek. Dat is niet echt zo, maar soit die timing dus. Ze was een beetje slecht omdat de eerste les van mijn tweede deel van de revalidatie nu net de dag na onze Ardennentrip ligt.

Nu bleek dat al bij al erg mee te vallen. Er zijn nu vier toestellen die mijn rug in alle richtingen gaan uitrekken. Het klinkt een beetje als marteltuigen als ik het zo omschrijf, maar dat zijn ze niet hoor. Vier bewegingen van de rug moeten de buitenste spieren van de rug en de buik nu steviger maken. Als het goed is zal ik daar weer twee maanden zoet mee zijn.

Waarom het meeviel, dat heb ik gemerkt aan de persoon die na mij één van de toestellen in gang duwde. Hij moet erg geschrokken zijn toen ie het toestel meteen op het einde van zijn bereik drukte met zijn stevige rugspieren. Het ging zo hevig, je zou er nog een rugletsel aan overhouden ;-) Ik zei dat het toestel nog ingesteld was op "sissi" en daar moest ie erg mee lachen. "Wacht maar", zei ie, "je zal dat hier nog wel gaan voelen".

De eerste vier lessen stellen op zich weer niet veel voor. Er wordt nauwelijks gewicht aangebracht, enkel het aantal keer dat je één beweging doet wordt elke week een beetje verhoogd. Na les 2 voel ik nu al dat het na de les toch andere koek is. Hoewel je niet het gevoel hebt van enige inspanning te doen (nu ja, er komt wel zweet aan te pas maar dat zegt meer over mijn conditie) is er daarna toch weer pijn in de rug. Het is die leuke pijn zoals ze daar dan zeggen. Zo heet spierpijn blijkbaar, door dat woordje te gebruiken maak ik snel het onderscheid met echte pijn die komt door zenuwen die niet zitten waar ze horen te zitten. Het enige verschil is dat ik er niet bang van ben, maar pijnstillers zijn net zo goed nodig. Ik vraag me weer hardop af of ik in feite dit al zou kunnen combineren met gaan werken en heb daar grote twijfels over. Gelukkig moet ik me daar nog even geen zorgen over maken.

Revalidatie

Zes lessen staan er ingevuld op het kaartje. En de komende weken zijn volgepland, gelukkig sta ik er nu twee keer per week tussen. Eerst was dat allemaal moeilijk want er zijn veel rugpatiënten en weinig lessen. Er werd wel gezegd dat je op alle uren van de dag kon komen, dus avondsessies zijn ook handig voor werkende mensen. Maar ze zijn nogal zinloos als ze een maand op voorhand zijn volgeboekt.

Maar het gaat dus goed hoor, afgezien van een paar foutjes. Meteen schreef ik me in voor les 2 van de theoretische cursus. Je zou denken dat je eerst les 1 kiest, maar ik moet me van blad vergist hebben. Toen de les begon zei de dame meteen: wat weet je van de vorige les? Mijn euro begon te vallen en ik meldde mijn probleem. Gelukkig mocht ik blijven zitten en les 1 later volgen. Dat zou geen problemen geven, was het niet dat die weer volgeboekt is. Ik zal dus eerst nog les 3 volgen en dan pas les 1.

Ook in de eerste praktijkles liep dat fout. Wat zijn de zes punten waar we altijd op letten om de rug stabiel te houden? De kinesist vroeg het aan diegene die net de theorieles had gehad: ik dus. Bij de anderen in de groep was dat langer geleden, bij mij moest het fris in 't geheugen zitten. Helaas wist ik het antwoord niet en iedereen keek vreemd. Later pas had ik door dat dat wellicht de belangrijkste punten uit les 1 waren. Het is nu frustrerend, want elke keer voor we een stap zetten zegt ie: let op je zes punten. En nog steeds ken ik ze niet.

Pas op, ik maak ook wel eens een goede indruk. Omdat bijna iedereen "vergeet" op te warmen - je zou vóór de les een kwartier op de fiets moeten - kreeg ik een positieve commentaar. Je kan het ook doen zoals Jan, zei ie. Je kan ook met de fiets naar hier komen, dan hoef je geen inspanning te doen in de zaal voor je begint. Hij leidde mijn reismiddel af uit het feit dat ik erg bezweet was binnengekomen. Dat het in 't echt kwam door een kapotte lift en wat trappen, dat heb ik maar niet gezegd. Ik kom er nu eens goed uit dus waarom zou ik dat verpesten ;-)

Maar al bij al lukt alles best. Er zijn telkens sessies van 1.5 uur. Als je opwarmt en napraat is dat 2u zoals het bedoeld is. Ik kan de meeste oefeningen goed meedoen, alleen is de stabiliteit heel slecht en flexibel ben ik nooit geweest. Maar dat zal wel beteren. Het is ook een gemengde groep, dus sommigen zitten misschien al tien lessen verder. Daarom lijkt mijn gesukkel vaak nergens op, maar ik ben zeker niet de enige. Dan maakt het ook niet zoveel uit, ik kom er ook om te leren en dat lukt best.

Nu wacht ik alleen nog op dat moment dat ik het ook leuk ga vinden. Dat zal nog komen zeker? Ahum...

Dynesys - de revalidatie

We kunnen er aan beginnen! Drie bezoeken in het ziekenhuis en het pad is uitgestippeld. Eerst was er de chirurg. Hij heeft niet veel meer moeten doen dan bevestigen wat ik al wist: dat het goed gaat. Het feit dat ik nog wat pijn heb vond ie normaal en zelfs geruststellend. Er zitten vijzen in mijn rug, dus als ik niks zou voelen zou ie zich pas zorgen maken. Dat het tijdelijk is zal hopelijk ook wel duidelijk zijn. Maar het belangrijkste punt was wel de originele pijn en die is weg. Ik had immers nauwelijks rugpijn, maar vooral uitstralingspijn in mijn linkerbeen. En die is nu volledig weg. Daarom is de operatie een succes.

Het tweede bezoek was voor de revalidatiearts. Ze is ook positief over de evolutie. Er is geen rocket science nodig om dat uit te zoeken. Enkel even rechtstaan en links, rechts, voor en achterover buigen was genoeg. Alleen het feit dat je het kan is goed, de mate van stroefheid doet niet ter zake. Dat de wonde nog wat opgezwollen was, werd wel genoteerd maar heeft blijkbaar geen gevolg.

Het pad is wat langer dan verwacht. Als ik de revalidatie volledig doorloop, wat natuurlijk het plan is, zullen we vier maanden verder zijn en niet twee zoals ik dacht. Het blijft wel zo dat de eerste twee cruciaal zijn de anderen wat losser. Je doet ze zelfs in een aparte zaal in het ziekenhuis.

De eerste maanden krijg ik opleiding en doen we oefeningen in groep. Je moet je twee maal per week inschrijven voor sessies van 1.5 of 2u. Niet de lengte van de sessies verschilt, wel de persoon die ze uitlegt hoe lang ze duren. De twee volgende maanden ga je dan naar de andere zaal om zelf oefeningen te doen. Het zou trouwens samenvallen met mijn werkonbekwaamheid als de huisdokter er ook zo over denkt. Dus nog twee maanden zou ik niet kunnen werken, maand drie en vier dus wel.

Het verhaal werd bevestigd bij de kinesist. De inschrijving en praktische kant werd uitgelegd en dat had ik nodig. Ik moet immers mijn leven een beetje kunnen plannen de komende maanden, maar dat komt goed als ik dat zo hoor. Dat is één van de voordelen als je het in dit ziekenhuis doet en niet bij de lokale kinesiste naast mijn deur. Hier is tijd en mankracht voorradig, en dat zal ik kunnen gebruiken.