Een dagboekje

Het nieuwe ziekenhuis heeft uiteraard gegevens nodig. En niet alles zit in toestellen die data uitspuwen, je moet daar dus ook iets voor doen. En in dit geval werd me gevraagd om eens één week alles bij te houden in een dagboekje. Het gaat dan uiteraard over wat ik eet, maar hier gaat men een beetje grondiger te werk dan wat vroeger van me werd verwacht.

Om te beginnen is het één week en geen drie dagen. Niet alleen mijn eetgewoonten moeten in kaart gebracht worden, maar nu ook de acties die ik onderneem diabetesgewijs. En dat ligt niet voor de hand omdat die acties niet passen op de voorgedrukte bladen.

Om te beginnen, dat past er natuurlijk wel op, moet ik een vreemde telling in mijn koolhydrateninname doen. Mij werd vroeger geleerd dat je hartig beleg en groenten niet meetelt, maar dat is me lang geleden al zuur opgebroken. Ik kon maar niet ontdekken waarom sommige dagen hoge ontbijtpieken gaven, terwijl ik gewoon bruine boterhammen telde aan 15g koolhydraten per sneetje. De drie boterhammen zouden dan volgens wat ik in het ziekenhuis had geleerd 45 g kh tellen. Al enkele jaren heb ik dat verhoogd naar 60, en daar is een goede reden voor, die ik pas zag toen mijn eerste sensor aan mijn lijf hing.

Hartig beleg is niet alleen hartig. Kijk alle potjes met kipcurry, zalmsalage of zelfs suikervrije choco maar eens na en je ziet dat die veel suiker bevatten. Dit potje surimisalade heeft 8.2g koolhydraten en die kan je dus niet negeren. De oude redenering 'daar eet je toch niet zoveel van' geldt dus niet, zeker omdat mijn porties 40g zijn en geen 20. Eerst geloofde men dat niet en ik zou me wel vergissen. Weet je wel hoeveel dat is, 40g beleg? Ja, ik weet dat. Ik heb 'voorzichtig' een boterham gesmeerd op de weegschaal met mijn normale portie en ik kwam op 40g, geen 20 zoals het potje me aanraadt.

Dat wil dus zeggen - mijn excuses voor dit live-beeld uit het dagboekje dat niet bedoeld was om op een blog te publiceren - dat ik in één maaltijd 9.2g koolhydraten eet die enkel uit hartig beleg komen. Tel ze bij die 45 en we zijn al aan 54.


Als ik dat naar boven afrond omdat de boterhammen groot zijn en van een rond brood komen, kom ik dus op 60g kh voor 3 boterhammen. Juist is juist, ik tel dat al enkele jaren zo en het geeft het beste resultaat naar de suikerpiek na de maaltijd.

Dan heb ik voor mezelf eens nageteld wat mijn nieuwe plan me gaat kosten. Ik heb het over het verminderen van koolhydraten van 150g naar 100g per dag door één maaltijd lowcarb te gaan eten. De reden om dit te doen is een lichtjes te hoge bmi en mijn afkeer voor brood in het algemeen. Volledig lowcarb gaan wordt ook in het nieuwe ziekenhuis niet gewaardeerd en daar ga ik braaf naar luisteren. Dit is dus een compromis.

Wat kost dit compromis me nu? Ik druk het zo uit omdat dat de voor de hand liggende logica is, die ik dus probeer te weerleggen. Als je meer vet eet, zal je toch dikker worden en je cholesterol zal toch stijgen?

Ik dacht dus: laten we dat uitrekenen. Het kost me dus niks, het brengt alleen op. Deze omelet met spek is 281 kCal lichter en bevat 3.4g minder verzadigd vet. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat 50g spekblokjes weinig is, maar ook met 100g doe ik nog winst. Alleen een kwestie van natellen, en het moet natuurlijk gezegd: ik vergelijk de omelet met een maaltijd waar een diëtiste toch al niet blij van wordt. Op mijn vorige consultatie kreeg ik de bemerking: u eet te veel verborgen vetten! Dat klopt dus niet, want die berekening deed ik lang geleden ook al, en ik weet perfect waar ze zitten, die vetten. Ik eet dus geen verborgen vetten ;-)

Tot hier paste alles nog in het boekje, maar de correctiebolus die gevraagd werd, die kan ik niet invullen. Dat heb ik moeten verduidelijken met een grafiekje dat ik er voor elke dag bij plak. Ik heb nu de gewoonte om niet de mooiste dagen uit te pikken, wel diegenen die een beetje foutlopen. De hypo om 10u was het gevolg van twee extra microbolussen rond 7u, net toen de maaltijdpiek het hoogst was. 'Sugar Surfing' heet dat, en het geeft de kans om pieken laag te houden en dalen te vermijden. Alleen zit er te veel dextro na de hypo, ik kan nu eenmaal mijn paniek voor een hypo niet goed beheersen. Al bij al loopt dat heel goed, er zit gewoon een piek te veel in.



Voor de duidelijkheid: de onderste grafiek geeft de bolussen weer, de twee lange blauwe lijnen zijn maaltijdbolussen (2 maaltijden met koolhydraten, ééntje zonder), de 7 korte zijn dus kleine correcties. Ik doe ze dus nooit meer voor de maaltijd, ik ga ervan uit dat dat vijgen na pasen zijn. Mijn streefdoel is om steeds op mijn bereik te zitten (85mg/dl) vlak voor de maaltijd. Vaak lukt dat ook, en dat maakt correctiebolussen zoals de boluswizard ze voorstelt, overbodig.

Er was ook tijd voor goed nieuws!
Dit is mijn nieuwe flashy pomp :)
Het plan is dit keer om er geen sticker op te kleven, ik vind de kleur gewoon heel mooi.

En er was nog goed nieuws. Mijn laatste bezoek aan een endocrinoloog was 10 maanden geleden. Ondertussen was ik uiteraard bang dat heel mijn diabetesregeling om zeep was. Maar de nieuwe meting zei : HbA1c = 5.7%

Dat is exact hetzelfde als de vorige meting.

Wil dat zeggen dat ik geen endocrinoloog nodig heb? ;-)

Bedankt, Pascale Naessens

Ik had een mooie foto kunnen plaatsen van het recept, maar het doet niet echt ter zake. De zomerse groenten: courgette, tomaten en aubergine zagen er nochtans goed uit en 200g zalm per persoon is dan niet te veel. Maar het gaat om het effect op mijn bloedsuiker, en die foto vind ik mogelijk nog mooier !



Met de beste wil van de wereld kan ik zo'n curve nooit bereiken als ik koolhydraten eet.

Haar kookboek spreekt niet over Atkins, maar het komt er voor een groot stuk wel mee overeen.



Het belangrijkste verschil zie ik in verzadigde vetten die nu meer gemeden worden dan in 1972, de eerste keer dat er echt sprake was van een lowcarb (toen Atkins-) dieet. Voor mijn diagnose hield ik dat met succes 7 jaar vol, maar het noodlot besliste dat ik insuline moest gaan inspuiten en mijn endocrinoloog zag het toen niet zitten om zo ne rare te begeleiden. Dat was dan alleen omdat ie het niet kende, niet omdat ie er bezwaar tegen had.

Waarom het weer actueel is? Wel, ik dacht weeral geruime tijd dat die boterhammen me opnieuw (of nog steeds) de keel uithangen. Je kan het doortrekken naar de meeste koolhydraten, uitgezonderd pasta en frietjes. En het is nu heel actueel omdat deze week eindelijk de overstap naar mijn nieuw ziekenhuis een feit is.

Uiteraard kwam het ter sprake, maar ook nu komt er niet echt een positief geluid als ik lowcarb ter sprake breng. Dezelfde argumenten zijn altijd daar, maar het feit dat ik beter op gewicht bleef en vooral niet zo liep te denken aan mijn volgende maaltijd, speelt voor mij een belangrijke rol.

Daarom komt er een tussenoplossing die alleen wil zeggen dat er koolhydraten geschrapt kunnen worden, maar niet volledig geëlimineerd. Om dat te doen, heb ik eerst nog eens gekeken hoeveel ik kan missen, en dat was wel wat meer dan ik dacht.

Bij mijn diagnose was mijn origineel plan om rond de 120g per dag te halen, maar deze cijfers van de laatste 3 maanden zeggen dat ik er met 148g wel wat over zit. Voor mijn part probeer ik te zakken naar 100 en dan zien we wel wat dat doet.

Voor de duidelijkheid, het gaat dus eigenlijk niet over mijn diabetesregeling, want die is goed. De nieuwe endocrinoloog was daar kort in. We zouden daar een kwartier over kunnen praten, maar het heeft weinig zin. Dat waren zijn woorden toen de Dexcom grafiekjes van één maand uit de sensor liepen. Met een gemiddelde bloedsuiker van 105 op drie maanden, kan ik niet klagen (de 109 hier zijn waarden van de meter en dat zijn vaak 'paniekwaarden', dus metingen die je doet als je al een hoog getal vreest).

Er zaten gekke sprongen in, maar die waren meteen zo gek dat het duidelijk niet mijn lijf was, maar de sensor die vreemd deed. De opstart geeft gekke sprongen, ook een warm bad pik ik zo uit de grafiek. De suiker stijgt tot 200 en daalt op een kwartier weer naar honderd als ik afgedroogd ben. Dan weet je dus dat er aan de naald van de sensor iets gebeurt en niet in mijn lijf.

Er was nog een meting van belang, en die kwam van de display van de weegschaal bij de dokter. De dokter vindt dat ik met 83 kilo niet echt overgewicht heb, maar ik zit wel een beetje boven mijn ideale bmi. Er mogen dus best 5 kilootjes af, was ook zijn reactie toen ik een nieuwe aanpak voorstelde. Hij wil niet denken aan een dieet en zou blij zijn als ik die 5 kilo op een jaar verlies. Uiteraard is dat met de zomer zo dichtbij toch een beetje een raar plan, denk ik dan bij mezelf. Laten we mikken op een maand of twee ;)

In elk geval, we doen dus verder zoals we bezig waren. Niet alleen wil dat zeggen dat na 'lowcarb thursday' (plan 1) ook de 'lowcarb tuesday' (plan 2) een vaste waarde blijft. Als derde stap ga ik op de andere weekdagen mikken, om daar telkens een ontbijt of een lunch lowcarb te maken. Dat wil ook zeggen, ik weet dat diëtisten steigeren, dat er spek met eieren bij kunnen of slaatjes met tonijn en veel echte mayo rond de middag. Ik weet uit de lange ervaring dat de honger dan wegblijft en de suikers zullen er zeker wel bij varen.

Want geef toe, als je altijd zo'n nacht zou kunnen hebben, dat is toch een fijn gevoel. De knik die je trouwens nog ziet is een potje yoghurt van mijn aangepaste yoghurt-truuk. Ik doe hem dus al meer dan 3 jaar, alleen heb ik de correctiebolus die de pomp voorstelt niet meer uitgevoerd. Ik halveer vaak de dosis insuline om geen hypoalarm te krijgen 's nachts.

En dat werkt dus :)

Lowcarb of no-carb?

Ik had al even een plan dat ook geregeld in de praktijk werd omgezet. De bedoeling is om, net zoals ik dat zeven jaar voltijds heb volgehouden in mijn Atkinsdieet, minder koolhydraten te eten. Dat was dit keer vooral ingegeven door mijn afkeur van broodmaaltijden die te erg aanwezig waren in mijn dagmenu.

Het ontbijt vraagt er nog steeds om en dat wil ik dan ook zo houden. Maar rond of na de middag kwam heel vaak het idee dat die bruine boterham nu eventjes niet hoeft en ook andere koolhydraatbronnen lokten me niet naar de tafel. Het resultaat was dan vaak een maaltijd overslaan zodat ik als vieruurtje aan een zak chips of pak koeken begon.

Uiteraard kan dat beter, en dit keer was de motivatie dus niet ingegeven door het gewichtsverlies dat ik zou kunnen bereiken (iets wat trouwens nog wel nodig is hoor, de harde cijfers van mijn laatste jaaronderzoek bevestigden een tikkeltje overgewicht).

Soit, ondertussen is er een nieuw extra plan. Omdat nu blijkt dat ik die middagmaaltijden toch wel heel erg goed onder controle heb diabetesgewijs, het omgekeerde zou vreemd zijn omdat ik immers mijn bloedsuiker niet doe stijgen tijdens de periode na de ontbijtpiek tot het avondmaal, hebben we in overleg besloten om het avondmaal vanaf nu minstens één keer per week ook zonder koolhydraten te serveren.



Het moet gezegd dat de Pure Keuken van Pascal Naessens hier voor iets tussenzit. Heerlijke gerechten die akelig bekend in de oren klinken van deze ex-Atkinser zijn nu voorzien van mooie foto's in een heel trendy new way of life. Voor mij wil het alleen zeggen dat ik hetzelfde doe als toen ik het nog gewoon Atkins noemde, maar nu maak ik er dan ook maar een mooie foto van.

Ondertussen is dit heerlijke zalmgerecht een klassieker en neen, er hoort echt geen pasta, rijst of aardappel bij. Geloof me, als je hier een paar happen van eet, denk je daar niet meer aan.

Het was een beetje jammer dat mijn sensor net voor de maaltijd besliste dat vier weken dit keer lang genoeg was om me in te lichten over mijn suikerwaarden. Ik heb dus geen data van na de maaltijd buiten de klassieke vingerprikjes zoals vroeger. Ik heb er dan wel drie genomen om toch ietwat te kunnen opvolgen hoe dat nu zit na zo'n maaltijd. Voor alle duidelijkheid: ik heb helemaal geen insuline gegeven voor deze maaltijd. Normaal doe ik dat nog wel, zelfs al is het koolhyraatarm, maar dit keer kon ik echt geen bronnen vinden in de ingrediëntenlijst die enig effect zouden hebben op de metingen. De tomaatjes zouden nog iets kunnen doen, maar ze zijn niet zo groot en ik besliste om ze best te negeren.

Het resultaat bewijst in de eerste plaats dat mijn basaal in de avonduren akelig goed geregeld is:
- voor de maaltijd : 89 mg/dl
- 2u na de maaltijd : 94 mg/dl
- voor het slapengaan: 90 mg/dl

Niet slecht zou ik denken !

Atkinsweek

Na enkele weken Atkins ontbijt & lunch kan ik echt een vergelijking maken. Een daggrafiekje is mooi, maar de Dexcom ziet natuurlijk meer dan dat.

En dan gaat het dus zo:



De rode lijn is een weekgemiddelde van een tijdje geleden toen er nog veel boterhammen op het menu stonden. De blauwe lijn is van vorige week, dus waar in het ontbijt en lunch geen koolhydraten zaten. Het verschil is heel groot, overdag zijn er geen pieken meer (voor zover die er al waren in een grafiek met gemiddelden). Ik geef meestal ook geen insuline meer overdag, tenzij soms bij het middagmaal als er veel tomaten of paprika's in de sla zitten ;-)

Ook 's avonds staat het behoorlijk lager en ik weet niet meteen hoe dat komt. Ik heb in elk geval veel minder hypofood nodig gehad de laatste tijd, misschien speelt dat wel mee.



De standaardafwijkingen zijn nu echt betrouwbaar voor een ganse week, dus ook daar is een groot verschil. De gemiddelde glucose ook, maar ook dat is logisch als je geen koolhydraten eet.


Of het nu allemaal wel OK is, dat is afwachten. Natuurlijk zijn de waarden heel goed, maar de mening van de diëtiste op het jaaronderzoek was natuurlijk wat genuanceerd. Spek met eieren vond ze natuurlijk geen goede start van de dag, dat zou ook nogal vreemd zijn om dat van een diëtiste te horen. Maar toen ik zei dat ik de boterhammen beu was, stelde ze voor om havermout te eten. Ik denk dat ze uit mijn gezichtsuitdrukking wel heeft begrepen dat ik mijn ontbijtplan zeker in die richting niet zal aanpassen.

Voor de rest was ze duidelijk. Ik was heel gedreven, zei ze. Dat zal wel zo zijn zeker? En over die Atkins had ze niet meteen een mening. Dat ik kilo's kwijt was, vond ze goed maar niet echt nodig. Of het een goed idee was om als diabeet dit te doen? Ze gaf de hete aardappel door aan de endocrinoloog. Die zal dan donderdag wel weten te zeggen of het niet te stout is. En als het wel zo is, moeten we toch ook nog zien wat we daar mee doen. Het blijft één mening.

In elk geval zijn er nu 3 kilo's af en we mikken op nog 2 tegen het einde van de maand. Dat mag wat later zijn ook :)

Back to basics

Zo deed ik dat dus vroeger. Ontbijt en lunch zaten meestal in die richting, alleen deed ik na een tijd misschien minder moeite om dat samen te stellen en op een bord te leggen. Als je goed uitkijkt in de supermarkt, vind je wel een slaatje dat dezelfde ingrediënten min of meer heeft. Ik vond zelfs een heel gamma aan tonijnslaatjes met groentemix in blik dat zeker te pruimen was.

Nu doe ik dat dus opnieuw. De reden was eerst omdat ik de boterhammen beu was. Sinds mijn diabetesdiagnose at ik opnieuw "normaal" na 7 jaar op de Atkinsmanier te leven. Maar wat velen normaal vinden, steekt me plots weer tegen en ik dacht weer vaker hoe het toen was. Daarom dus opnieuw een poging om één maaltijd per dag zo te eten en inmiddels zijn het er twee.

Spek met eieren als ontbijt heb ik altijd graag gemogen. Dat doe ik dus opnieuw, en ondertussen ook zonder brood. De lunch is dan steeds een variant op het bovenstaande thema.

Het struikelblok was diabetes. Daarom was ik weer "normaal" gaan eten. Maar sinds mijn insulinepomp en vooral sinds de Dexcom glucosesensor, kan ik echt alle kanten uit. Je zou kunnen denken dat je dan alles kan eten, vooral dingen met veel koolhydraten. Maar ook dingen zonder koolhydraten kunnen nu dus heel gemakkelijk. Toen ik nog insulinepennen gebruikte om mijn dosis te krijgen, was dat moeilijker en misschien was dat de reden waarom mijn diabetesteam toen zei dat Atkins en diabetes niet samengaat.

Nu dus in elk geval wel. Ik zou mijn team graag dit grafiekje eens voorleggen en ik ben het zeker van plan. Het is de droom van elke diabeet denk ik.

De grafiek ligt een beetje te laag tot 11u, dan heb ik de sensor wat gecorrigeerd. Maar voor de rest is dit overdag zo stabiel dat je zelfs niet meer ziet hoe laat mijn maaltijden in de curve passen. Het avondmaal is wel met koolhydraten, dus daar zie je wel een stijging zoals dat normaal gaat.

Maar deze waarden zijn wel heel erg stabiel. De standaardafwijking geeft aan hoeveel de bloedsuiker op één dag varieert. Dokters zijn blij als die onder de 60 blijft. Als ik heel de dag normaal eet, haal ik waarden rond de 25. Nu is dat over heel de dag 14, en als ik altijd Atkins zou volgen (dus ook het avondeten zonder koolhydraten) dan zou de standaardafwijking 6 zijn.




Ik vraag me dus echt af waarom men me ooit zei van dit niet te doen. Ik vraag me ook openlijk af waarom men blijft aanhouden dat ik 300g koolhydraten per dag nodig heb, terwijl ik er nu 60 eet en mijn waardes nooit zo goed waren.

Ah, ik doe dit trouwens ook weer om af te vallen. Er waren weer 5 kilo bij en ik zou graag terug 77 kg wegen. Het is voorlopig dus ook een dieet en niet alleen een levenswijze.

De Atkinslunch

Het was zo makkelijk vroeger. Koop alles wat groen is in de groenteafdeling, doe er één tomaat bij, enkele eieren en gerookte zalm. De kers op de taart, voor zover je die vergelijking in deze context kan maken, was mayonaise. Heel veel mayonaise zelfs, want eerlijk gezegd was ik van al dat groen niet zo'n hele grote fan. Ik heb er jarenlang op geleefd. Zo zag mijn lunch er ruwweg uit toen ik het Atkinsdieet volgde.

Diabetes kwam langs. En toen moest het plots helemaal anders. Ik herinner me de eerste maanden na mijn diagnose erg goed. Op gebied van voeding moest het weer helemaal anders, want toen ik in het ziekenhuis zei dat ik dit vreemde dieet volgde, viel iedereen een beetje van zijn of haar stoel. Zeker de diëtiste, die was zelfs boos op me. Het zou niet slecht zijn voor mijn suiker hoor, in tegendeel. Dat had de endocrinoloog me al bevestigd, die zei zelfs dat mijn vreemde eetgewoonte de diagnose wellicht had uitgesteld. Maar de diëtiste kreeg er echt geen hoogte van. Alles wat slecht was voor de lijn at ik. En toch was mijn gewicht toen min of meer onder controle. Ze snapte er niks van. Op de volgende consultatie zei ze me dat ze een goeie website had gevonden over dat dieet. We hebben een flinke beet gelachen toen bleek dat dat mijn website was.

Maar toch wou ze me niet helpen. Ze was ondertussen ietwat bijgedraaid omdat mijn bloedwaarden met al dat vet eten toch OK bleken te zijn. Ze vond dat vreemd, maar zolang ik het bleef testen was ze akkoord. Maar ze kon me gewoon geen enkele zinnige begeleiding geven om dit dieet te blijven volgen als je insuline moet inspuiten. Niemand had die vraag ooit gesteld in het ziekenhuis, dus vandaar dat ik tegen mijn zin besloot om het op te geven. Vanaf nu werd het mijn eigen versie van het aangeraden dieet. Ik at de helft van de koolhydraten die ik verondersteld werd te eten en zowat het driedubbele in vet.

En dat doe ik dus nu al meer dan drie jaar. Ooit probeerde ik om één maaltijd per dag zoals vroeger te eten, maar dat lukte niet. Ik voelde me slecht en de suikerwaardes waren heel vreemd.

Maar nu ik de insulinepomp en mijn Dexcom goed gewend ben, besloot ik enkele weken geleden om het opnieuw te proberen. En dit keer met veel succes! Let wel, de eerste keren zaten er nog wat koolhydraten in de voorverpakte slaatjes. Ik vul die een beetje aan om ze wat minder gezond te maken. Niet omdat het een streefdoel is, maar enkel gemengde sla, magere kip en een light vinaigrette stilt mijn honger niet. Er hoort vette zalm en mayo bij, anders "is het geen eten" ;-) .

Maar in de voorverpakte slaatjes zat onder al dat gezonds een beetje pasta, en daar had ik dus ook een beetje insuline voor gegeven. Maar vandaag dus niks. Alles home made en zonder koolhydraten.

Nu lieg ik weer een beetje want ik ben toch een beetje gestegen zoals je ziet. Een paar druiven geven natuurlijk de nodige suiker, en dit keer had ik geen insuline gegeven. Maar als elke maaltijd zo'n leuk grafiekje geeft, ben ik een tevreden man. En ik voel me er nu prima bij. De last die ik vroeger had, is helemaal weg.

Het spreekt dan ook voor zich dat we dat meer gaan doen. Die volkoren boterhammen was ik al enkele jaren beu. Tijd voor wat anders. Een beetje back to my roots! En dat voelt heel fijn :-)

Dexcom en frieten

Ik ben normaal wel voorzichtig als het aankomt op wat ik in mijn mond stop. Dat komt natuurlijk omdat de suikertjes in mijn bloed kwaad worden als ik er mijn voeten aan veeg. Gisteren was dat toch voor één keer anders. Het gebeurt vaker dat we frieten eten, dat is zelfs een wekelijks ritueel geworden, maar gisteren was het even anders.



Dit is wat my friend Dex te melden had na de frieten. Je ziet behoorlijk wat pieken en dalen buiten de groene zone die ik voor mezelf heb ingesteld als streefwaarde. Nu is het belangrijk om te weten dat de grenswaarden van 75 tot 130 niet bedoeld zijn om me verplicht aan die grenzen te houden. Het zijn de waarden die in mijn Dexcom alarmen triggeren zodat ik kan ingrijpen voor het erger wordt.

Dat is dus veel gebeurd gisteren. Om 19u hebben we gegeten, en het was dus echt wel veel te veel. Ik heb niet de gewoonte om frieten af te wegen, maar dit keer had ik het beter wel gedaan. Is het misschien omdat het lang geleden was na mijn ziekenhuisbezoek, ik weet het niet. In elk geval, het verbaasde me heel erg dat de grafiek tot 7u 's morgens hoog uitviel. Ik heb de laatste correctie om 5u 's nachts gedaan (de sensor piepte me enkele keren wakker)

Tussen 2 en 3u 's morgens kwam er een hypo alarm. Ik heb die hypo niet opgelost door veel te eten, wat je misschien denkt als je ziet hoe de grafiek weer stijgt. Dat is dus nog steeds de portie frieten die mijn bloedsuiker verder deed stijgen. Ik was er ook behoorlijk misselijk van, ik had me ook echt wel overeten.

Alleen, ik ging er steeds vanuit dat een portie frieten rond de 5 à 6 uur nodig heeft om te verteren (ik bedoel met "verteren" dan de periode dat er invloed is op de bloedsuiker). Dat is dus niet zo als je te veel eet. Dit heeft meer dan 10 uur tijd gekost !

Uiteraard was ik heel blij met mijn Dex. Ik kan me niet inbeelden hoe hoog ik anders gestegen zou zijn. Nu bleef alles nog onder de 200, en dat is behoorlijk netjes na een zonde ;-)

24 bis

Het blijft plezant om een blog te hebben. Zo kan je alles opnieuw opzoeken, zeker de dingen die je vroeger nooit bijhield. Eén daarvan is mijn gewicht. Eén van mijn eerste pagina's die ik hier schreef ging al over dat onderwerp. Ik kan nu een mooi lijstje maken alleen door op het trefwoord dieet te klikken.

Dan zie ik toch iets vreemd. Ik was er van overtuigd dat ik de laatste jaren goed bezig was en dat is ook zo. Qua gewicht bedoel ik dan hè. Maar nu blijkt dat ik sinds ik begon te bloggen nog 5 kilo ben afgevallen. Maar ik had het gevoel dat ik enkele jaren hetzelfde woog. Ik begon te bloggen toen ik een insulinepomp ging krijgen in juli 2011. Toen zat ik al op mijn minimum gewicht sinds vele jaren. En ik lees nu dat ik me toen zorgen maakte dat ik zou bijkomen met de insulinepomp. Dat kan immers, want je krijgt meer vrijheid in wat je kan eten en wanneer je dat doet.

Toch is dat blijkbaar niet gebeurd:

juli 2011	83 kg
sept 2011	82 kg
jan 2012	80.2 kg
maa 2012	78.2 kg
nu	78.4 kg

En dat laatste is vreemd. Mijn BMI blijft dus 24. Ik had zeker verwacht dat ik na de feestdagen zou zijn bijgekomen. Als ik terug lees wat ik vroeger schreef over de discipline die ik heb, dan is dat nu zeker minder. Ik zal altijd nog wel exact weten wat ik in mijn mond stop, maar ik kijk nooit nog naar hoeveelheden. Ik zal me niet inhouden om me een keer te overeten als het eens een keer heel goed smaakt. Ik heb er minder last van dan in 't begin van mijn diagnose. Toen werd ik echt ziek van te grote schommelingen in de suiker als ik te veel at. Dus net waar ik bang voor was, dat doe ik nu soms. Te veel eten omdat het kan met een pomp.

Ik was al meer dan een maand niet meer op een weegschaal gaan staan. Dat is geleden van het grote "foertmoment" dat ik meemaakte op mijn maximum van 110 kilo. Ik zie trouwens dat ik in de Telefacts reportage blij was met mijn 88 kilo van toen. Nu is daar nog 10 kilo af en ik heb niet het gevoel dat ik nog ergens moeite voor doe.

Zou het dan waar zijn dat je gewoonte verandert? Wellicht wel, anders kan ik dit niet verklaren. Vroeger zat ik heel de dag in mijn hoofd met de volgende maaltijd of het snoepgoed uit de nachtwinkel. Zelfs in de Atkinsperiode was het zo. Het snoepgoed werden Zwanworstjes en kaas, maar het principe bleef daar. Ik had het altijd nodig tussendoor.

Dat is blijkbaar voorbij nu, en daar ben ik heel blij mee. De suikerwafels smaken goed tijdens het geocachen. En dan is er een potje yoghurt voor het slapengaan. Maar voor de rest ben ik er nooit meer mee bezig.

People change...

P.S.
Het is al heel lang geleden dat iemand zei dat ik te mager ben.
Other people change too :-)

Causaal verband

Met statistieken kan je alles bewijzen. Maar ook goed onderbouwd wetenschappelijk onderzoek kan dingen bewijzen die er niet zijn. Zo circuleert er een studie die aantoont dat lightfrisdranken slecht zijn voor je hart. Een studie uitgevoerd op een hele grote groep mensen toont aan dat de kans op hart- en vaatziekten 48% hoger is als je veel lightfrisdranken drinkt.

Het deed me denken aan onze leraar statistiek in het middelbaar. Hij gaf het voorbeeld van de kleur van je auto en het aantal kinderen dat je hebt. Er bestaat zo geen studie, maar je kan perfect aantonen dat mensen met een grijze wagen meer kinderen hebben dan mensen met meer kleurrijke voertuigen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat je vrouw ineens zwanger wordt als je je rode bolide inruilt voor een grijze familiewagen.

Het komt alleen door het gemiddelde leefpatroon van de huisvader. Dat verschilt erg van de twintiger die zijn eerste tweedehands autootje op autozone.be opzoekt. De gemiddelde Vlaamse huisvader heeft ook vaak een firmawagen, en dan is de kleurkeuze op zich al beperkt. Rood en groen zitten niet in het kleurenpallet omdat de restwaarde dan daalt. Als je sowieso al die kleuren kan kiezen binnen je merk, want zelfs daar is de constructeur al op voorbereid.

Met mijn oude dieet was het ook zo. In het Atkinsdieet mocht je veel vetten eten, ook verzadigde. Het is wetenschappelijk aangetoond dat je cholesterol dan verhoogt. Toch bleek later uit verschillende studies dat de mensen die dit dieet volgden geen verhoogde cholesterolwaarden hadden. Dat wil niet zeggen dat we een wondertruuk hadden gevonden. We aten gewoon geen koolhydraten meer. Simpel gezegd lieten we de aardappelen staan en we aten meer vlees en meer groenten. Meer vlees is slecht voor je cholesterol, meer groenten goed. En hup, je was weer in evenwicht.

Uit die periode herinner ik me enkele studies die aantoonden dat melk slecht is voor je botten. Dat was natuurlijk controversieel omdat men al een eeuw beweerde dat het net goed was. Alleen werd er opnieuw gespeeld met de basisregels van de statistiek. Je moet een causaal verband vinden, dus de oorzaak en het gevolg moeten duidelijk aan elkaar gelinkt worden. Door 10000 mensen te ondervragen, de vraag te stellen hoeveel melk ze drinken en hoe vaak ze al in het gips lagen, kwam de studie tot de vreemde conclusie.
Alleen dacht men: als we maar genoeg mensen interviewen is het betrouwbaar. Helaas klopt dat niet, want de mensen die veel melk dronken waren op zich veel bezig met gezondheid. Vandaar veel melk drinken. Maar dus ook meer sporten, en ook meer kans om een been te breken. Als je enkel cola drinkt in je sofa ben je niet gezonder, maar je hebt inderdaad minder kans om een been te breken dan de gezonde melkdrinkende sportman.

Met dit onderzoek over lightfrisdranken en hart- en vaatziekten is het wellicht ook zo. Dat is toch de kritiek die er op komt. Mensen die lightfrisdranken drinken, doen dat vaak om op een eenvoudige manier gewicht te verliezen. Ze moeten niet heel hun eetpatroon omgooien om enkele kilo's te verliezen. Dat zijn wellicht de mensen die om te beginnen ongezonde kant en klare maaltijden eten. En die bevatten te veel zout, en zijn dus slecht voor je hart.

5.3 %

Mijn nieuwe HbA1c is binnen. Vorige keer stond ik op 5.5%. Nu is dat 5.3%. Wat dus al geweldig goed was, is nu nog beter. Als je hier geen jota van snapt, dat is niet erg. Het is de waarde van mijn bloedglucose op langere termijn. Het geeft aan hoe het gesteld is met mijn gezondheid, en het zegt een beetje hoe goed ik mijn best doe. Als ik onder de 7 of 6.5 zit is de dokter heel blij. Dat is een mooi streefdoel voor mensen met diabetes type 1. Mensen die geen diabetes hebben schommelen tussen 4 en 6.

Maar ik zit dus flink onder die 7, en ben nog wat gezakt. Uiteraard was mijn endocrinoloog in de wolken. Dat is ie altijd hoor, en deze keer was het niet anders. Het driemaandelijks onderzoek werd al viermaandelijks. Mijn casus is niet spannend genoeg om nauw op te volgen, hij kan er toch nooit iets zinnig over zeggen. Vorige keer vroeg ie zelf toen ik binnenkwam of ik iets slecht kon bedenken in de data die voor hem lag. Dat dat niet zo was heeft ie toen beaamd.

Een kleine aanpassing aan mijn insulinepomp was er toch gebeurd. Vandaag wou ie weten of dat geholpen had. Af en toe had ik te lage suikerwaarden 's nachts en nu wou ie zien of dat was opgelost. Dat was niet echt zo, want af en toe zag ie er nog. Ik vond dat vreemd want ik herinner me er geen. Tot ie een aantal exacte dagen en uren zei waar de waarde te laag was. Dan kon ik in mijn iPhone app zien wat er op dat moment misliep. Als er iets vreemd gebeurt met mijn suiker noteer ik dat in mijn diabetesdagboek op de iPhone. Voor een warhoofd zoals ik doe ik dat precies wel juist. Toch wel vreemd hè ?

Dan bleek dus dat het niet om nachtelijke hypo's ging, maar die momenten was ik gewoon wakker. Het waren momenten die ik 's nachts in een bos heb doorgebracht tijdens het geocachen. Af en toe is dat toch een behoorlijke inspanning en ik heb soms te weinig chocoladekoeken gegeten om mijn suiker op peil te houden. Dan piept de sensor en dan eet ik een koek. Maar ik sta dan wel een tijdje laag, wat dus geen kwaad kan. Het komt dus niet door een slechte instelling van de pomp, maar door een inspanning van de pomper.

Het woord was gevallen. Geocachen? Wat is dat? En waarom doe je dat 's nachts? Vijf minuten waren we aan 't praten geweest over de suikertjes. Eigenlijk was alles gezegd en mijn gewicht was weer goedgekeurd. Een standaardonderzoek van bloeddruk en voetproblemen ging snel want ondertussen was ik druk bezig om uit te leggen dat je sommige cachen best 's nachts doet omdat je op gekke plaatsen komt. Plaatsen die volgens de wet wel openbaar zijn maar waar je overdag vreemde blikken zou krijgen. Of sommige cachen moet je wel 's nachts doen omdat je tips in UV licht moet lezen. Dat vond ie fascinerend

De consultatie van 20 minuten was snel voorbij. Daarvan gingen 5 minuten over de suiker en 15 over de hobby.

En dat ik nu meer koeken moet eten. Ik verdien tussendoortjes. Een diabeet heeft het zo al lastig genoeg om zijn waarden goed te houden dat een koek tussendoor geoorloofd is. Liefst met chocolade als je te laag staat, dan stijg je sneller.

Het zijn niet mijn woorden. Het is waarachtig doktersadvies ;-)

Vreemde gewoonte

Het kwam nogmaals ter sprake in gezelschap. En als ik erover praat kijkt men me aan alsof ik van Mars kom.

Ik heb eigenaardige eetgewoonten. Als ik erover praat, het maakt al niet uit met wie, zal men steevast verklaren dat ik gek ben. Dat was vroeger zo, toen ik het Atkinsdieet volgde, en dat is nu nog zo, nu ik mijn eigen manier heb gezocht en gevonden om mijn diabetes en gewicht onder controle te houden.

Het basisprincipe is eenvoudig. Als ik de richtlijnen van de diëtiste lees, doe ik het omgekeerde. Ik vind dan ook dat de richtlijnen die ik als diabeet krijg van een normale diëtiste ongezond. Ze heeft me immers al letterlijk gezegd dat ik veel te weinig koolhydraten eet. Ik zou minstens twee keer zoveel koolhydraten moeten eten dan wat ik nu eet. Ik zou dan voor de maaltijden twee keer zo veel insuline moeten inspuiten dan wat ik nu doe. Dat wil zeggen dat de kans op te hoge of te lage bloedsuikers hoger is dan wat ik nu doe. Mijn endocrinoloog geeft me trouwens gelijk in deze redenering.

Maar dan kom je op het tweede punt. Ik eet dus weinig koolhydraten en veel vetten. Daar is een hele simpele reden voor. Ik vind dat lekker. Ik heb een hekel aan boterhammen maar ben zot op kipcurry. Als ik een boterham met kipcurry eet, zal het dus meer kipcurry zijn dan brood. En uiteraard steigert de diëtiste als ze dat hoort. Het gezelschap aan tafel deed ook raar hoor, toen ik het zei.

Toch is dat niet ongezond. Ook daar heb ik de wetenschap en mijn endocrinoloog aan mijn zijde. Alle slaatjes die je koopt op basis van mayonaise zijn niet ongezond. Ik heb het dan over de samenstelling van de vetten. Dat komt omdat mayonaise op zich niet ongezond is, weer op basis van de vetten. Een pot echte mayonaise, dus geen lightversie of dressing bevat geen suikers en weinig verzadigde vetten. Zo zal gewone mayonaise slechts 5% verzadigde vetten bevatten van het 70 à 80% totale vetgehalte. Dat wil dus zeggen dat mayonaise je cholesterol niet beïnvloedt. Het is natuurlijk niet goed voor de lijn, maar dat is een ander verhaal.

Toch is het blijkbaar moeilijk te aanvaarden voor een diëtiste. Ik heb in het ziekenhuis al enkele diëtistes gehad, er is blijkbaar veel verloop. Telkens stoot ik op een enorme onwetendheid als ik dit vertel. Dat een potje kipcurry of krabsla maar 3 à 4 % verzadigd vet bevat geloven ze gewoon niet. Ze weten het ook niet, want in de cursus staat wellicht dat het niet goed is en daar blijft het bij. Toch volstaat het om even een willekeurig potje vast te pakken in de supermarkt om te zien dat ik gelijk heb.

De eerste diëtiste die ik in het ziekenhuis bezocht had nog nooit gehoord van het Atkinsdieet. Ze raadde het ten stelligste af, terwijl ze niet wist waar het over ging. Enkele maanden later bezocht ik haar weer en ze kende me nog. Omdat ze wist dat ik toch mijn opvatting niet zou veranderen (waarom zou ik als ik gelijk heb?) had ze wat opzoekwerk gedaan. Ze zei dat ze een duidelijke website had gevonden over het dieet. Dat zal wel zijn, want het was mijn eigen website. Nu zie ik haar soms nog terug. Ze moet er nog steeds om lachen.

Als je dit leest zou je denken dat ik moddervet moet zijn. Nu wil het toeval dat ik met mijn 78 kilo nog nooit zo mager was sinds mijn pubertijd. Ergens moet dus een addertje onder het gras zitten zeker? Neen hoor, het is enkel een kwestie van hoeveelheid. Als ik de raad van de diëtiste moet volgen, zou ik vijf boterhammen met kippewit moeten eten als ontbijt. Nu zijn het er drie met kipcurry of krabsla. Daar zit qua energetische waarde geen verschil op. En slaatjes met veel vet stillen de honger beter dan meer boterhammen.

Het is simpel als pompwater. Waarom wil niemand het dan geloven? Ik was nooit zo slank als nu en mijn cholesterol is nog maar 160 mg/dl. Bij mijn diagnose was het 195 en vóór mijn Atkinsdieet was het 240. Ergens moet ik dus gelijk hebben. Mijn dokter is alvast akkoord, want het zal hem worst wezen wat ik eet. Zolang de cijfertjes maar goed zijn.

24

Daar ben ik heel blij mee, met dat getal. Mijn BMI is nu 24. Het gewicht delen door de lengte in 't kwadraat. 78.2 delen door 1.81². Jaja, 78.2! Dat is geleden van...

Ik weet het niet meer, zo lang is 't geleden. Ik weet dat ik 79 op de schaal had toen mijn ventje me leerde kennen. Hij heeft er altijd mee gelachen dat ie me terug wou zoals ik was. En nu is dat dus zo. En toen had ik net een dieet achter de rug, dat herinner ik me maar al te goed. En dat was toen het minimum sinds mijn pubertijd. Voilà, ik weet het dus wel. Ik word volgende week 42, maar het moet dus van de middelbare school geleden zijn, want het is fout gelopen met de kilo's toen ik op kot ging.

En nu zijn daar plots meningen over. Ik herinner het mij van de vorige keren, toen was dat ook zo. Mensen die je kennen zien dat natuurlijk en je krijgt er opmerkingen over. Meestal zijn die goed, maar soms iets minder. Niet slecht bedoeld, dat weet ik wel. Maar daarom niet altijd leuk om te horen.

Dat mijn endocrinoloog het goed vindt lijkt me logisch. Op de laatste controle had ie nog gezegd dat ie hoopte dat ik was bijgekomen. Ik schrok eventjes van dat zinnetje, maar hij was natuurlijk maar wat aan 't plagen. Dan had hij toch één punt van kritiek kunnen geven, zei ie. Want de suiker was weer heel stabiel en de getalletjes waren goed. Hij zei toen trouwens dat mijn BMI nu net goed was. Hij moet immers tussen 20 en 25 liggen, dat beschouwen dokters als een gezond gewicht.

Misschien moet ie eens een sms sturen naar mijn naaste familie. Want mensen zijn daar bezorgd dat ik te mager ben. Het komt door de suiker! Dat wordt snel gedacht en soms ook hardop gezegd. Maar dat is niet zo, dat kan ik verzekeren. Het komt omdat ik daar moeite voor doe. Het komt omdat ik dat nodig vind, en omdat ik me goed voel bij een gezond gewicht. En ik ben nu eenmaal bewuster bezig met wat ik wel en niet in mijn mond stop. Dat is noodgedwongen, dat komt inderdaad door de suiker. Als ik te veel frieten eet, gaat de suiker stijgen en daar word ik misselijk van. Daarom doe ik dat niet meer. Veel frieten eten is een keertje tof, maar als je dan een uur of twee misselijk wordt, denk je wel twee keer na voor je dat nog eens doet. Het is dus geen ijzeren discipline, maar soms gewoon noodzaak.

In elk geval, ik voel me goed en dat is wat telt. Mensen die me niet lang kennen zeggen trouwens nooit dat ik best wat zou bijkomen. Ik kan dus alleen maar vaststellen dat een BMI van 24 niet te weinig is voor mij. Zeg dat meneer doktoor het gezegd heeft.

Comfort food

80,2. Dat is het kleinste getal dat ik sinds jaren op de weegschaal zag staan. Sinds twaalf jaar, en dat weet ik exact. Want toen ik mijn ventje leerde kennen was mijn gewicht 79kg. Hij heeft er altijd mee gelachen, toen ik in die 12 jaar weer begon te schommelen qua gewicht. Hij zei steevast: zo heb ik je niet gekocht! Ik wil de oude Jan terug :-)

En schommelen deed ik. Eigenlijk altijd al. Ik heb wellicht nooit geleerd wat een juiste portie nu echt betekent. Je moet immers "goed eten", zo hebben we dat geleerd. Maar van alleen goed te eten ga je geen 30 kilo bijkomen. Dat is langer geleden dan die twaalf jaar hoor, maar het was ooit zo.

En mijn grootste valkuil was zeker comfort food. Je voelt je niet zo lekker, het gaat wat minder en je zoekt troost in eten. En dat werkt hé, het werkt zelfs zo goed dat je het blijft herhalen. Je gaat zelfs uitkijken naar de momenten die je voor jezelf hebt uitgekozen waar dat OK is. Ik had vaak mijn dag goed onder controle, maar na het avondeten liep het fout. Toch nog zin in iets, en ik liep naar de nachtwinkel om een zak chips of nootjes te halen. Of zelfs vaak een Magnum, terwijl ik helemaal niet zo'n zoetekauw ben.

En dat gedrag kan je exact kopiëren naar mijn alcoholgebruik. Net dezelfde redenen, dezelfde snelle werking en hetzelfde schuldgevoel nadien. En toch blijf je die gewoonte aanhouden terwijl je goed weet dat het slecht voor je is.

Er is een woord voor. Een woord waar mensen heel bang van zijn. Het heet verslaving. Zowel bij eten als bij alcohol was het zo. Niet allebei in dezelfde mate, maar het is wel in beide gevallen uit de hand gelopen. Je hoeft geen 200kg te wegen om het woord verslaving te gebruiken. Mijn maximum was 110kg maar het gedrag dat ik had was exact dat van een echte verslaafde. Geen enkel mens met een gezond verstand zou een zak chips van 200g gaan kopen in de nachtwinkel, die dan helemaal opeten tot je zo misselijk bent dat je bijna niet meer recht kan en dan opnieuw naar de nachtwinkel loopt om een Magnum. En toch heb ik dat ooit gedaan.

Maar in mijn denkwereld was het verantwoord. Ik had het zo slecht dat ik het verdiende. Ik had zoveel zelfmedelijden dat alles was toegestaan. En dat is ook wat er misliep met alcohol. Het is niet moeilijk te snappen dat de gevolgen daar veel erger kunnen worden. En dat waren ze ook.

De principes zijn niet veranderd, maar de aanpak wel. En die is niet zo moeilijk eigenlijk. Men heeft mij geleerd waarom ik dat zo deed. Men heeft geleerd om de signalen te herkennen wanneer je te ver gaat. En om dan niet dat automatisme in gang te zetten. Er was immers een reden waarom ik me niet zo goed voelde. En als je elke dag troost zoekt, verandert die reden niet. Je bent immers fulltime bezig met jezelf te troosten. Maar aan de bron van je probleem doe je niks, want er komt weer snel een nieuwe dag en je kijkt weer uit naar je moment van beloning in plaats van het probleem aan te pakken.

Op gebied van eten en drinken zijn die truukjes er nog steeds. Ik heb ze geleerd van psychologen. Maar ze kunnen geen kwaad meer. Ik drink overdag meestal water en als ik mezelf wil verwennen, haal ik een Cola Zero. 's Avonds eet ik een potje yoghurt in plaats van een zak chips. Ik kijk er net zo goed naar uit, net zoals vroeger. Alleen kan het allemaal geen kwaad. Het woordje "te" is verdwenen. Ik doe normaal.

Nog één verslaving blijft er nu over. En die wil ik niet aanpakken, want ik vind ze ook niet zo erg. Koffie! Ik kan het niet laten, ik kijk er altijd naar uit. Vandaag zit ik door mijn voorraad ristretto en espresso forte. Van miserie drink ik nu espresso déca. Maar dan wel twee capsules voor één kopje. Gelukkig is de levertijd bij Nespresso maar 24 uur. De redding is nabij :-)

Bitterzoet

Er is een nieuwe zoetigheid in 't land. Ik ben al een tijdje gewend aan suikervervangers en deze had ik een aantal jaren geleden al eens besteld op een website. Toen was het nog niet goedgekeurd als voedingsmiddel, maar de mensen die dat produceerden hadden daar een handig truukje voor. Op het flesje stond vermeld: "enkel voor uitwendig gebruik". Wat je daar dan mee moest doen om er zoeter van te worden, dat weet ik niet. Maar ik deed het dus in de koffie.

Maar nu is Stevia goedgekeurd en sinds een paar weken overal te koop. Ik heb nu klontjes en zoetjes voor de koffie liggen. En zoals dat meestal gaat, is dat weer zoeken wat je nu gaat doen. Ik ben er eerlijk gezegd niet wild van. Wellicht smaakt het meer naar suiker dan de klassieke zoetjes met aspartaam (zoals Canderel). Maar daar zit ook misschien wel het probleem. Ik ben ook niet gewend aan de bittere nasmaak die suiker een beetje heeft. Stevia heeft dat dus ook, en wat voor de suikerjunk een voordeel is, is dat voor mij niet. Ik vind ook een Cola Zero lekkerder dan een gewone Cola met suiker.

Maar het is dus wel anders, en als het anders is moeten we het proberen. Ik heb de gewoonte om mijn koffie heel sterk te drinken, dus twee ristretto's in 1 grote kop. Dat kan best wat zoet gebruiken. Ik vul ze nu aan met één klontje Stevia en één Splenda, dat is een suikervervanger die weeral via een website hier binnenkomt. Ook niet te koop in onze supermarkt.

Ook chocolade kunnen we nog verwachten met Stevia. Ik had ook die met tagatose al geproefd en goed bevonden, maar hier heb ik ook het probleem dat ik er niet op zit te wachten. Als ik vroeger ook geen chocolade at toen suiker nog best kon, ga ik dat nu ook niet doen. Maar ik ben altijd benieuwd, dus voor een keertje haal ik het zeker in huis.

Anders is het met choco. Dat is dan wel weer een vaste waarde. Ik hou niet zo van boterhammen en kies meestal hartig (en veel) beleg. Maar geregeld ook choco. Dan heb ik toch liefst de tagatose versie, omdat ik van de andere zoetstoffen het laxerend effect zeker ervaar, hoewel het volgens de verpakking slechts lichtjes laxerend is. Mijn ventje maakte ooit speciaal voor mij een chocomousse op basis van chocolade met maltitol. Het resultaat was dat ik een halve dag werkonbekwaam was. Te veel toiletbezoekjes tijdens de werkuren.

Dus als er choco op de markt komt gezoet met Stevia, laat maar komen. Die wil ik grondig uittesten :-)

Kalen dikke

Iemand gebruikte die woorden ooit om mij aan te wijzen. Ik werkte in een klein bedrijf en er was niemand anders aanwezig. Iemand belde aan en vroeg of de zaakvoerder op zijn kantoor was. Ik was alleen, dus ik heb het pakketje dat hij kwam afgeven in ontvangst genomen.

Later bleek dus dat die persoon geen delivery boy was, maar iemand die goed bevriend was met mijn baas. Hij zei tegen hem: ik heb dat pakje afgegeven aan die kalen dikke. Mijn baas moet daar zo mee gelachen hebben dat hij het mij moest vertellen. Wij hadden een hele goeie band, ik had nooit echt het gevoel dat ik een baas had. In geuren en kleuren vertelde hij het tegen mij en ik kon er natuurlijk niet om lachen. Een beetje groen misschien, om de schijn te redden. Hij zag het wel, dat ik daardoor gekwetst was en verontschuldigde zich. Dat ie daar niet direct bij had stilgestaan, dat het misschien kwetste en dat hij het gewoon grappig vond.

Maar het heeft dus zijn effect niet gemist. Het heeft een spiraal in gang gezet die mijn leven heeft veranderd. Op het moment woog ik 110 kg en ik wist natuurlijk al een hele tijd dat dat voor mij te veel was. Maar het viel me enorm zwaar om er iets aan te doen. Immers, als je daar bent is het zo moeilijk om je leven te veranderen. Waarom zou ik ook? Ik was vrijgezel, had geen uitzicht op een relatie en zat zelfs nog in een donkere kast. En of ik nu 100 of 110 kg woog, niemand zag dat verschil. Why bother ?

Toch ben ik toen op dieet gegaan. Ik heb iets meer dan een jaar enkel maaltijden van Delhaize gekocht. Dat waren toen al goede, lekkere en volwaardige maaltijden. Mijn grootste probleem was natuurlijk de hoeveelheden. Ik had ook al vanalles geprobeerd, maar ik kon geen enkel dieet volhouden. Het voordeel van die maaltijden was dat het net genoeg is voor één persoon, maar ook niet weinig. Dat was bij andere diëten mijn grootste struikelblok.

30 kilo is eraf gegaan. Daarna heb ik ergens de moed gevonden om mij te outen. En daarna was ik plots geen vrijgezel meer. Ik weet dat het niet zou mogen, maar het is zeker zo dat het nooit gelukt was zonder het dieet. In de gay community is dat nu eenmaal not done om aan de zware kant te zijn. Op de homo fuiven die ik toen bezocht in zaal Jacob kwam er wel 500 man op een avond, en niemand had daar kilo's teveel.

Er is veel veranderd sinds die tijd. Mijn keuze van kleding is plots aanwezig. Ik had vroeger gewoon geen smaak. Ik wist wel wat ik mooi vond, maar ik kon dat toch niet dragen. Daarom alleen donkere kleuren en geen prints op de kleding. Zo saai mogelijk, denk ik nu. Met als gevolg dat ik nu een schoenengekte heb en mij dus te jong kleed. Ik zal me kleden naar de innerlijke leeftijd zeker?

Eten, eten, eten...

Dat is een aangeboren probleem denk ik. De laatste jaren lukt het wat beter om mijn gewicht onder controle te houden, maar dat was ooit anders. Nu weeg ik rond de 82kg maar ooit was dat 30 kg meer. En dat komt maar door één ding: eten,eten,eten. Tot je niet meer kan...

Vroeger was het zo erg dat ik soms 's avonds naar de nachtwinkel stapte om een zak chips te halen. En geen kleintje, maar zo'n grote, waar op staat dat het eigenlijk 8 porties zijn. Die at ik helemaal op en dan liep ik terug naar de nachtwinkel om een Magnum van Ola te halen. Dan was ik al misselijk, maar een ijsje kon er altijd bij.

Het is pas veel later dat ik heb gemerkt dat het bij mij vooral kwam door de koolhydraten in de voeding. Ik at ook altijd om me goed te voelen, als troost of als beloning. Het effect was natuurlijk het omgekeerde.

In 2003 startte ik met het Atkinsdieet. Het werd beschouwd als heel controversieel, maar voor mij deed het wonderen. Vele diëten hadden hun effect gemist, of werkten maar tijdelijk. Atkins was voor mij beter, omdat je nooit beperkt werd in de hoeveelheid eten. En daar zat de goede truuk voor mij. Als ik honger had, mocht ik eten. Geen brood, geen pasta of rijst, geen aardappelen. Wel groenten, vlees, vis en eieren. Mensen dachten dat ik gek was geworden, maar het werkte goed.

Ik ben er bijna 20 kilo mee afgevallen en het gewicht bleef ook min of meer stabiel daarna. De laatste jaren was ik wel weer zwaarder, maar nooit meer boven de 95 kilo.

Sinds mijn diagnose van diabetes I is dat weer veranderd. Het Atkinsdieet is natuurlijk not done bij diëtistes. Het kost me ook veel moeite om een manier te vinden om de insulinedosering juist te kiezen. Je eet immers heel weinig koolhydraten bij Atkins. Nu heb ik een soort van "tussendieet" gekozen met redelijk weinig koolhydraten, maar genoeg om de insulinehuishouding juist te regelen.

Misschien vind ik later nog wel een manier om het dieet te combineren met mijn diabetes, maar voor nu laat ik het zo. Mijn diabetesteam heeft ook letterlijk gezegd dat ze me niet kunnen helpen als ik die keuze zou maken, gewoon omdat ze er niks van kennen. En dat is een stap die ik nu nog niet wil zetten.

Ik ben wel blij dat mijn endocrinoloog niet negatief stond tegenover het dieet. De diëtistes in het ziekenhuis houden er een andere mening op na, maar de endo zegt dat ik misschien het uitbreken van mijn diabetes heb uitgesteld door dit dieet 7 jaar te volgen. Immers, als je geen koolhydraten eet, kan je bloedsuiker veel langer binnen normale waarden blijven als je suikerziekte hebt.

Ik heb ooit meegedaan aan een reportage van Telefacts. De bedoeling was vooral om Atkins en Weight Watchers te vergelijken. Omdat het twee uitersten zijn, gaf het wel leuke televisie. Ik zie nu dat ik er wel jonger uitzag. Eén groot verschil tussen Atkins en Weight Watchers: als je Atkins volgt, word je niet ondertiteld :-)

Dieet deel 2

Ik moet af en toe mijn eigen blog herlezen om te zien of er geen stommiteiten in staan. Ik zie er voorlopig geen. Maar er is wel één inhaalberichtje nodig. Op 31 juli, de laatste week dat ik insulinepennen gebruikte, schreef ik dieet deel 1. En nu moet dus een deel 2 volgen, want ik heb die pomp nu al een heel tijdje.

In feite is het dieet niet echt veranderd. Wat wel veranderd is, is de timing, de vrijheid en vooral het gevoel. De vaste tijdstippen van maaltijden behoren helemaal tot het verleden. Ik kan eten wanneer ik wil, maar niet wat ik wil.

Ik heb tijdens mijn vakantie één week helemaal anders gegeten dan thuis. Twee grote maaltijden per dag in plaats van drie. Eén keer 's middags, en één 's avonds. En dat ging perfect. Maar wat ik eet, is dus niet anders. Nog steeds is het voor mij lastig om veel koolhydraten te eten, of snelle suikers. Ik stijg heel snel, en dat voelt slecht aan. Ik daal ook heel snel, dat heb ik gezien in 't ziekenhuis op de loopband, en dat voelt nog slechter aan.

Maar het gevoel is dus heel erg veranderd. Ik bedoel dan het feit dat ik duidelijk veel veel veel fitter ben dan vroeger. Vandaag deed ik een geocache wandeling van een hele namiddag. Dat was vroeger onmogelijk. Mijn endo zegt dat het feit dat de pomp de insuline beter regelt door het basaalpatroon en het feit dat de hoeveelheid insuline gehalveerd is, ervoor zorgt dat ik wel fit geworden ben. En dat was dus niet wat hij verwachtte, hij dacht niet dat de pomp een verschil zou maken op dat gebied. Ik ben daar uiteraard heel erg blij mee.

En nog een verandering: ik zie dat ik eind juli 83kg woog, en bang was om bij te komen. Dat is niet gebeurd, nu 82. Dus al 13 kilo's minder sinds de diagnose. Als ik goed kan tellen is dat een BMI van 25. Help! Ik ben "normaal" :-)

Ziekenhuis dag 2

We hangen dus nu aan de pomp. Ik ga niet meer bloggen over wat er nog is foutgelopen, want daarvoor is de pagina te klein. De verpleegster noemde me daarnet "de pechvogel", dus het gaat wel rond ;-)

Heel veel uitleg gehad vandaag. Om te beginnen moest ik zelf de pomp aansluiten en de naald in mijn buik schieten met een mechanisme. Dat klinkt gevaarlijk maar er is niks aan en je voelt het niet. Dan de insuline uit een potje opzuigen met een spuit. Helaas was er geen potje. De apotheek had de foute insuline geleverd. Nu doe ik het toch, bloggen over wat er fout ging.

Daarna alweer een nieuwe diëtiste. Na de veel-koolhydraten-en-weinig-vetten-uitleg werd het plezant. Ik kon het niet laten om mijn eigenwijze ik boven te halen. Testvraagje 1: zitten er koolhydraten in scampi's met looksaus. Ik zeg neen. Juist ! 1 op 3. Zitten er kh in mosselen. Neen. Weer juist ! 2 op 3. Zitten er kh in tomates crevettes. Ik zeg ja. Fout zegt de diëtiste, er zit niks in. Toch wel zegt mijn eigenwijze ik: een tomaat heeft 2g koolhydraten. Ze kijkt even raar maar besluit om me te geloven. 3 op 3. Maar 2g tellen we niet, zegt ze. OK, maar dat was de vraag niet hé ;-)

Nu is het afwachten wat mijn basaalpatroon van de pomp me nog aandoet, maar het staat te hoog. Geregeld moet ik het verlagen omdat ik hypo's krijg. Kleintjes gelukkig. Maar dat komt in orde, het ziet er goed uit.

Goed nieuws: ik mag de pomp loskoppelen indien nodig. Als je wilt douchen, zwemmen, in bad gaan of sexuele betrekkingen hebt. Maar wel maximaal 2 uur. De verpleegkundige zegt: ja, je kan natuurlijk altijd de pomp even weer aansluiten als je dat niet genoeg vindt bij een sexuele betrekking. Ik heb haar gerustgesteld, dat dat probleem zich niet zal voordoen.

Morgen ga ik 2u wandelen op een loopband om te zien of ik conditie heb. Dat antwoord ken ik al, maar we gaan proberen hé. En natuurlijk kijken wat de suiker doet en hoe ik de pomp kan bijsturen. De dokter zegt basaal op 0%, en de diabetesverpleegkundige zegt dat dat zeker nooit mag!

Oei, nu zeg ik weer iets dat misliep...

Dieet deel 1

Mijn dieet is aangepast sinds ik diabetes heb. Vroeger volgde ik het Atkins dieet, wat betekent dat je erg weinig koolhydraten mag eten. Sinds ik diabetes heb moet ik in feite weer "normaal" eten maar dat lukt me niet. Ik doe nu een soort van tussendieet tussen Atkins en "normaal". Maar nu zou dat weer kunnen veranderen als ik die insulinepomp krijg. Het zal immers eenvoudiger zijn om extra tussendoortjes te eten of op wisselende tijdstippen te eten.

Helaas zou het kunnen dat ik dan opnieuw zal bijkomen! Nu weeg ik nog 83kg, in feb 2010 bij mijn diagnose was dat 95kg. Maar ik ga mijn best doen. Je kent me hé (of niet...).

In dit deel 1 ga ik noteren wat ik tot nu toe heb gedaan. Binnen een paar weken maak ik een deel 2 en dan kan ik vergelijken. Nu eet ik 3 keer per dag 3 "koolhydraatporties". Zo 1 portie kan je vergelijken met 1 bruine boterham. 3 kh-porties is ook bv 6 kroketten of een klein bakje frieten.

Om te vergelijken: die 3 x 3 porties zijn 110g koolhydraten per dag. Een "normale" mens eet zo'n 200 tot 300g koolhydraten per dag. Bij het Atkinsdieet was dat 20 tot 40g. Ik zit dus nu tussenin.

Wat ik nu doe is nog steeds tegen de basisprincipes van de meeste diëtisten. Die 110g vertegenwoordigen 440 calorieën. Volgens de klassieke voedingsleer moet je meer dan de helft van je dagelijkse energie uit koolhydraten halen (dus zeker meer dan 1000 calorieën). Want anders zou je te dik worden (immers, de rest van je calorieën ga je uit vetten en eiwitten halen).

Ik had dan in het begin ook wel ruzie met de diëtiste van het diabetesteam. Maar nu zegt ze dat ik mijn plan mag trekken zolang ik goed ben. Dat wil zeggen niet dikker worden (en ik ben 12kg afgevallen) en de cholesterol mag niet stijgen (en die was gedaald).

Ik doe dit trouwens niet zomaar of omdat ik zo koppig ben (want dat ben ik), dit is gewoon de beste manier voor mij. Als ik minder koolhydraten eet heb ik te weinig energie, en als ik er meer eet word ik heel lui.

Ben benieuwd wat het na de pomp zal worden...