Lowcarb of no-carb?

Ik had al even een plan dat ook geregeld in de praktijk werd omgezet. De bedoeling is om, net zoals ik dat zeven jaar voltijds heb volgehouden in mijn Atkinsdieet, minder koolhydraten te eten. Dat was dit keer vooral ingegeven door mijn afkeur van broodmaaltijden die te erg aanwezig waren in mijn dagmenu.

Het ontbijt vraagt er nog steeds om en dat wil ik dan ook zo houden. Maar rond of na de middag kwam heel vaak het idee dat die bruine boterham nu eventjes niet hoeft en ook andere koolhydraatbronnen lokten me niet naar de tafel. Het resultaat was dan vaak een maaltijd overslaan zodat ik als vieruurtje aan een zak chips of pak koeken begon.

Uiteraard kan dat beter, en dit keer was de motivatie dus niet ingegeven door het gewichtsverlies dat ik zou kunnen bereiken (iets wat trouwens nog wel nodig is hoor, de harde cijfers van mijn laatste jaaronderzoek bevestigden een tikkeltje overgewicht).

Soit, ondertussen is er een nieuw extra plan. Omdat nu blijkt dat ik die middagmaaltijden toch wel heel erg goed onder controle heb diabetesgewijs, het omgekeerde zou vreemd zijn omdat ik immers mijn bloedsuiker niet doe stijgen tijdens de periode na de ontbijtpiek tot het avondmaal, hebben we in overleg besloten om het avondmaal vanaf nu minstens één keer per week ook zonder koolhydraten te serveren.



Het moet gezegd dat de Pure Keuken van Pascal Naessens hier voor iets tussenzit. Heerlijke gerechten die akelig bekend in de oren klinken van deze ex-Atkinser zijn nu voorzien van mooie foto's in een heel trendy new way of life. Voor mij wil het alleen zeggen dat ik hetzelfde doe als toen ik het nog gewoon Atkins noemde, maar nu maak ik er dan ook maar een mooie foto van.

Ondertussen is dit heerlijke zalmgerecht een klassieker en neen, er hoort echt geen pasta, rijst of aardappel bij. Geloof me, als je hier een paar happen van eet, denk je daar niet meer aan.

Het was een beetje jammer dat mijn sensor net voor de maaltijd besliste dat vier weken dit keer lang genoeg was om me in te lichten over mijn suikerwaarden. Ik heb dus geen data van na de maaltijd buiten de klassieke vingerprikjes zoals vroeger. Ik heb er dan wel drie genomen om toch ietwat te kunnen opvolgen hoe dat nu zit na zo'n maaltijd. Voor alle duidelijkheid: ik heb helemaal geen insuline gegeven voor deze maaltijd. Normaal doe ik dat nog wel, zelfs al is het koolhyraatarm, maar dit keer kon ik echt geen bronnen vinden in de ingrediëntenlijst die enig effect zouden hebben op de metingen. De tomaatjes zouden nog iets kunnen doen, maar ze zijn niet zo groot en ik besliste om ze best te negeren.

Het resultaat bewijst in de eerste plaats dat mijn basaal in de avonduren akelig goed geregeld is:
- voor de maaltijd : 89 mg/dl
- 2u na de maaltijd : 94 mg/dl
- voor het slapengaan: 90 mg/dl

Niet slecht zou ik denken !

Een compromis TV

Het hoort er echt gewoon bij en dat was op voorhand al duidelijk afgesproken. Niemand wil graag een stap achteruit zetten, dus als je verhuist, doe je dat met de bedoeling om op z'n minst beter af te zijn dan voorheen.

Eén keer was dat niet zo en dat heeft te maken met compromissen sluiten. Mijn prioriteiten zijn namelijk compleet tegengesteld aan die van mijn huisgenoot. Toen ik mijn huis verkocht om in zijn appartement te gaan wonen, was dat voor mij dan ook een behoorlijke stap achteruit. Hoewel de omgeving zei dat ik van een oud krot naar een splinternieuw nieuwbouwappartement ging, voor mij voelde het anders aan. Ik gaf ruimte op en vrijheid om mijn ding te kunnen doen.

Nu is dat dus anders, mits de nodige afspraken en compromissen. Een relatie is geven en nemen zegt men, toch? Eén van de punten was dus dat ik vroeger in mijn huis in elke kamer een televisietoestel had. Tot nu toe werd het in de nieuwe woonst - die het compromis moet zijn tussen het oude krot dat ik bewoonde en de mooie nieuwbouw die mijn ventje in zijn bezit had - onder het mom van dat compromis een beetje afgehouden.

Maar tijden veranderen en toen ik recent plots opdrachten kreeg op regelmatige basis in de keuken, kon ik dat moeilijk laten voor wat het was.

Daarom is er nu dus dit TV toestel verschenen dat me gezelschap gaat houden als ik nog eens tweeëntwintig porties puree ga bereiden.
Ik vermoed dat het met andere gerechten ook werkt ;-)


Alleen is er één probleem met het compromis. De keerzijde is namelijk dat een TV toestel geen bezwaar is op de meeste plaatsen, maar er bestaat een zichtbare allergie tegen kabels die tegen een muur liggen. Merk op dat je er hier al twee ziet, maar dat wordt opgelost. Maar de bron van het probleem was dus vooral dat er in de keuken geen aansluiting ligt voor kabeltelevisie.


Dit is het wondermiddel dat het compromis zal redden. Het is een draadloze klank- en beeldverbindig die net dat doet wat we nodig hebben.

Dit is de zender die boven het aansluitpunt van de kabeltelevisie hangt in de woonkamer.




Als ik een uitzending wil volgen in de keuken, zal ik deze twee antennes openklappen en het blauwe lichtje geeft aan dat de draadloze uitzending een feit is. Ik kies ook hier op dit toestel de zender die ik in de keuken zal bekijken.


Het ontvangertje heeft dezelfde onderdelen maar is wat kleiner van vorm.

Voorlopig ligt het gewoon op de TV houder die het toestel aan de muur bevestigt en wat flexibiliteit geeft.

Dat kan beter, want de kwaliteit van de ontvangst hangt sterk af van de positie die je met de draaibare antennes kan kiezen. Als het ontvangertje los ligt, is dat dus niet ideaal en moet ik vaak een draai geven aan de antennes om de uitzending vlekkeloos te volgen.


En als je nu denkt dat ik onverantwoord zotte kosten doe, heb je 't helemaal mis. Dit is allemaal materiaal dat in bergingen en ingebouwde kasten terug was te vinden, ik moest gewoon de puzzelstukjes in elkaar passen en enkele gaatjes boren.

Dat onverantwoord zotte kosten doen is dus ooit wel gebeurd, alleen heb ik al geen idee meer waarom ik dit speelgoed ooit kocht. Het zal toen wel ergens in een plan gepast hebben.

Feit is dat het nu goed van pas komt :)

Stoofpotje van konijn met graanmosterd, savooikool met spekjes en knolselderpuree

Onder het motto: 'ik word de nieuwe huisman' doet het deugd om eens zo'n titel te kunnen schrijven. Het spreekt voor zich dat het allemaal eigen bereiding is.

Er kwam zelfs een recept aan te pas dat ik niet heb gevolgd. Maar het resultaat was subliem.

Ik ga het nog leren :-)

Hutsepot

Wat zei ik nu weer, dat ik een hekel heb aan recepten? Dat is nog altijd zo maar toch kwam Jeroen heel erg van pas. Hutsepot heb ik nog nooit gemaakt en toen het van de week op mijn todolijst verscheen, moest ik een aanknopingspunt hebben. Dat is dus het recept van Jeroen. Toch kwamen er meteen andere instructies en nu moest ik vooral onthouden wat het verschil is tussen het Jeroenrecept en de versie die we hier gewend zijn. Meteen is het nut van een recept in een boek een beetje onderuit gehaald.


Dat wil niet zeggen dat ik het niet kan hoor! Heel even alle concentratie bijeen roepen die ik nog kan opbrengen en ik kon met deze ingrediënten aan de slag. Zie je trouwens dat leuke wonderding van op TV er tussen liggen dat nu de ajuinen snijdt? Het is echt zoals in de reclame, ik vind het een godsgeschenk omdat traanloos uien snijden nu echt kan.





Het resultaat is wonderlijk goed gelukt, al zeg ik het zelf. Ik was niet de enige trouwens, ik had een enthousiast publiek. Met een beetje logisch rekenen had ik voorspeld van 5 à 6 kilo eindproduct te halen en dat is 'boenk eroep'.


Tien porties van 550g geeft 5,5 kilo hutsepot. Acht van die porties (in vier bakjes dus) gingen de diepvries in en meteen is er een prangend probleem.




Vorige keer merkte iemand op dat het niet zou lukken wegens te weinig vriesruimte, en we zijn dus op dat punt beland. Ecocheques lossen dat binnenkort op, want er komt een nieuwe vriezer met vijf laden. De oude had er maar twee, dus samen met de drie vakken die we in de keuken hadden, gaan we nu van vijf laden naar acht in het totaal.

En dat is zelfs ecologisch verantwoord :)

Huisman

Het is een deel van de nieuwe todo-lijst die zal worden opgesteld als ik de taak als huisman meer en meer aux sérieux wens te nemen. Om even duidelijk te zijn: ik wil dat ook. Wellicht zullen mensen die me goed kennen er weinig van geloven, maar diegenen die me al heel lang kennen weten dat ik in een vorig leven veel vreugde kon halen uit culinaire activiteiten.

Dat wil niet zeggen dat ik er ook talent voor heb, hoewel ik zelf vind dat dat behoorlijk meevalt. Alleen ja, het is natuurlijk allemaal zo lang geleden dat ik niet meer weet hoe dat precies in zijn werk ging. Eén ding herinner is me alvast heel erg goed: ik heb een hekel aan recepten omdat het lijkt op opdrachten die je moét doen. Iets moeten doen ligt moeilijk voor mij, dat is één van de karakterfouten waar ik aan moet werken in onze twaalf stappen.


Een ander punt in die stappen is: de rem is kapot. Van iets een beetje doen lukt niet, het is alles of niks. Dat wil ook zeggen dat in dit geval, toen mij gevraagd werd om enkele porties puree te maken als onderdeel van de nieuwe todo-lijst, het ook geen half werk kon zijn.





De zeven kilo aardappelen die in huis waren moesten eraan, het resultaat is deze 22 porties puree netjes in doosjes van 2 porties (500g) per avondmaal.

Eén doosje stond vanavond op het menu, dus de moeite om portie 21 en 22 in een doosje te doen heb ik me bespaard. Maar het resultaat is dus tien doosjes die nu in de diepvries gaan.

Wie zegt dat een kapotte rem een probleem hoeft te zijn? ;)

Werner Meus

Pastinaaksoep met appel, bloemkoolgratin met gehakt en laxpudding. Drie keer Jeroen Meus, twee keer dagelijkse kost en ééntje uit Plat Préféré. Natuurlijk heeft mijn ventje die boeken. Ik moest het nog even bevestigen via een SMS vandaag, want ik denk dat hij het derde boek anders nog eens cadeau had gekregen. Maar nee, hij had hem al. Ik heb het subtiel moeten vragen, want wat weet ik ervan? Ik weet de kookboeken zelfs nog niet staan.

Maar dat ie dat goed heeft gedaan spreekt voor zich. Het was weer in orde. Gisteren ook trouwens, maar toen was er minder bezoek dan vandaag. Alle gasten waren het erover eens dat ie dat goed doet. We gingen dat veel meer doen, zo weer mensen uitnodigen en etentjes geven. Dat is heel gezellig en vroeger gebeurde het wel vaker. De verbouwingen gooiden roet in het eten, maar nu alles klaar is (ahum) kan dat dus weer.

En we zijn goed begonnen. Vandaag was "de familie" aan de beurt. Geen bloedverwanten hoor, gelijkgestemde zielen. We hebben allemaal dezelfde interesse. Mannen ! Doe daar wat champagne en wat witte wijn bij en je hebt een keiharde garantie voor een super leuke avond. En dat was het echt wel. Gek genoeg hebben we een deel van de avond gebruikt om een vreemde discussie te starten. Ah ja, want ik doe dus niet meer mee hè. Wel met het eten, het lachen en de gezelligheid. Niet meer met de champagne en de witte wijn. Uiteraard kwam het punt ter sprake en blijkbaar is het hele idee waarom ik dat doe en hoe dat nu werkt in de AA helemaal niet zo duidelijk.

Ik denk niet dat ik kan zeggen dat het iets aan de sfeer verpest heeft. In tegendeel, ik vond het super gezellig. Ik heb ook meteen duidelijk gemaakt dat het mij nooit zal storen dat andere mensen wel champagne drinken. Ik heb zelfs de glazen gevuld. Allemaal mooie coupes met bubbels. Eéntje had bubbels van Cola Zero.

We gaan dat weer meer doen. Oeps ik voel een voornemen, da's altijd gevaarlijk. Maar er zijn nog mensen die we willen vragen. We lopen wat achter nu, we hebben een tijdje niemand kunnen vragen, we konden enkel gevraagd worden. En daar mag opnieuw een evenwicht in komen. We zijn alvast goed gestart.

Kalfszwezeriken

Op lage temperatuur gegaard buikspek, krokant gebakken kalfszwezerik en groentenloempia. Dat was het hoofdgerecht vandaag. En nee, het spreekt voor zich dat ik dat niet zelf ineen gebokst heb.

Maar als ik het woordje kalfszwezerik op restaurant zie staan in het suggestiemenu, is het nog nooit gebeurd dat ik het niet kies. Het is mijn absolute favoriete number one food. Helaas vind je het bijna nergens meer terug. De meeste zaken doen niet meer de moeite om het in huis te halen. De bereiding is ook redelijk omslachtig.

Vroeger bezochten we af en toe een restaurant op de Antwerpse Vlaamse Kaai waar het gerecht op het gewone keuzemenu stond. Maar met de jaren is de uitbater enkele keren van gedaante verwisseld en de menukaart is aangepast. Geen zwezeriken meer...

Toen ik nog geen 20 jaar was maakte mijn moeder dat geregeld klaar. Niet op een weekavond in plaats van stoemp met worst, maar als er gasten werden uitgenodigd deed ze die extra moeite. Ik was een hele makkelijke eter, ik lustte echt letterlijk alles. Maar ik herinner me dat ik één ding absoluut weerzinwekkend vond: kalfszwezeriken. Raar toch dat je na een aantal jaren zo van idee kan veranderen.

In de tijd van die etentjes waren wij vaak proefkonijn. Tijdens de week durfde mama wel eens als test zwezeriken klaarmaken om te zien of haar ideetjes aansloegen. Ze had net zoals ik een aangeboren allergie voor recepten, dus probeerde ze zelf hoe je dat het beste zou klaarmaken. En dan moesten wij proeven.

Mijn vader was daar heel blij mee, want ook hij was er dol op. Er was een klein probleempje, hij had last van jicht. Op een keer was de jichtaanval zo ernstig dat hij enkele dagen werkonbekwaam was. De dokter kwam langs, en hij probeerde te achterhalen wat de oorzaak van de jichtopstoot was. Met een grote zwans zei hij: je zou jicht kunnen krijgen van orgaanvlees, bijvoorbeeld kalfszwezeriken. Maar dan zou je het al drie keer per week moeten eten. Mama zei: dat moet nu lukken dat we dat net deze week drie keer hebben gegeten. En het was ook zo. Net die week had ze drie keer een poging had gedaan voor het recept. Twee keer om te proeven, en toen het goed bevonden werd één keer voor de gasten. De dokter moet wellicht het zijne gedacht hebben van die opmerking.

Met de jaren heb ik het zelf leren appreciëren. En ook zelf leren maken. En het gekke is, net zoals de mama. Het is te zeggen, ik heb het dus vertikt om haar te vragen hoe je het klaarmaakt. Ik heb geen recept opgezocht, enkel vaak besteld op restaurant. En dan geprobeerd om het zelf te maken zoals ik dat het liefste heb. En nu lukt het me aardig. Het is wel een heel gedoe want je moet het bestellen. Mijn slager gaat dan naar de slachterij en neemt mijn portie mee. Het bereiden is even verstand op nul zetten want het ziet er niet smakelijk uit. Maar eens het op je bord komt, ziet het er heerlijk uit en het smaakt hemels. Voor de fans hé, want vele mensen vinden het toch nog vies.

Maar vandaag ben ik blij dat ik het nog eens gevonden heb. Two thumbs up voor Restaurant Bicyclette !

Konijn met

gekonfijt knoflook, salie en rozemarijn. Zonder pruimen bij ons. Dat heeft mijn ventje vanavond klaargemaakt voor mij en het gezelschap. Het gebeurt wel vaker dat hij vrienden uitnodigt en dan een maaltijd klaarmaakt. Maar minder dan vroeger. En dat ik daar een actieve rol in speel, dat gebeurt ook minder dan vroeger.

Alles heeft te maken met de verbouwing van ons appartement. We wonen nog wel in het oude appartement, en daar kunnen we perfect mensen ontvangen. Maar de verbouwing neemt gewoon veel vrije tijd in beslag en daarom komt dat er niet veel meer van.

Maar dat gaat snel veranderen. Deze week werd de nieuwe keuken geplaatst. Het zou mogen, want we zijn inmiddels bijna 2 jaar ouder sinds we in januari 2010 de handtekening plaatsten op de verkoopsovereenkomst. Ik heb me niet gemoeid met de keuze van de keuken. Ik weet dat ik daar weinig belang aan hecht, maar mijn ventje des te meer. Dat was in de rest van de woning ook zo. Ik kies geen kleuren, vloerbedekking of inrichting. Enkel indien het iets technisch is, telt mijn stem. Ze heeft dan wel vetorecht. In de woonkamer had ik geen enkele eis, als ik maar een projectiescherm mocht hangen. All the rest, it's up to you. De keuken was een onbeschreven blad, maar de afwasmachine die de resterende tijd projecteert op de vloer, die vond ik wel de coolste :-)

Maar nu kunnen we er tegenaan. Nieuwe keuken, nieuwe mogelijkheden. We hebben meer plaats, nieuwe toestellen, toeters en veel bellen. Als alles goed is, verhuizen we binnen een goeie maand.

En misschien komt bij mij ook weer de kriebel terug om me achter het fornuis te zetten. Ook daar zijn we erg verschillend. Ik haat recepten, ze voelen aan als instructies. Iets in mijn hoofd slaat tilt bij een opsomming van items die je moet doen. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niks van bak. Als je dat soort input moeilijk accepteert, moet je natuurlijk wat creatief zijn en vanalles zelf proberen. Mijn kalfszwezeriken met een roomsausje worden altijd gesmaakt. Sommige mensen vragen ze op bestelling :)

We zullen zien. Vanaf december is restaurant Chez Jean et Werner ouvert! Oei, dat had ik beter niet gezegd. Ik weet nog altijd niet wie allemaal meeleest, remember? Straks komen er wel voornamen terecht in de reacties. Dan ben ik de pineut ;)