Mijn Dexcom record

Na 53 dagen heeft mijn Dexcom glucosesensor het uiteindelijk opgegeven!

Als je weet dat de leverancier eigenlijk garandeert dat ie slechts 7 dagen werkt, kan je best wel stellen dat dit erg spectaculair is. Als je dan ook weet dat die dingen erg duur zijn en ik die zelf moet bekostigen, dan spreekt het voor zich dat ik hier heel blij mee ben.


Dit was het sein dat ie niet meer werkte. Zo'n afwijking spreekt natuurlijk boekdelen.

Uiteraard is die 53 dagen een lucky shot, dat lukt niet elke keer. Het gemiddelde van het vorige Dexcomjaar had ik een tijd geleden uitgeteld op 24 dagen per sensor. Da's nog meer dan 3 keer langer dan wat ie 'officieel' aankan, dus ook daar is er een behoorlijke marge.

Er is al wel behoorlijk wat veranderd sinds ik mijn eerste sensor ooit inschoot enkele jaren geleden. Toen was dat nog de de Enlite van Medtronic, en die had ook een 'officiële' levensduur. Die was uitgerekend op 6 dagen, maar in mijn geval was dat ook exact 6 dagen. Ik las wel verhalen op Engelse fora van mensen die hem konden verlengen tot wel 2 weken, maar mij is het nooit gelukt.

Ik herinner me vooral (naast het feit dat ie niet nauwkeurig was) dat dat een gigantisch jaarbudget kostte. En vermits dat niet terugbetaald werd (nu nog niet), moest ik effectief 3500 euro per jaar zelf ophoesten om mijn diabetes onder controle te houden.

Dit is dus een heel ander verhaal, en het wordt alleen maar mooier. Moesten er geen verkiezingen zijn, dan was de huidige sensor wellicht al voorzien in een sensorconventie. Dat wil zeggen dat je net zoals met je insulinepomp, de kosten krijgt terugbetaald als je je endocrinoloog kan overtuigen dat je daar een geschikte patiënt voor bent. In mijn geval moet dat zeker lukken, ik heb ook al geluiden gehoord in die richting.

Maar toen besliste de politiek om alles in de ijskast te schuiven omdat er nu meer belangrijke dingen aan de orde zijn. Toch is er nu goede hoop dat alles deze nazomer toch nog in orde komt.

Het spreekt voor zich dat dat voor mij een geschenk uit de hemel zou zijn. Je kan je nu trouwens best vragen stellen over de gezondheidsrisico's van een naald die 53 dagen in je buik zit. Mijn diabetesteam deed dat al met zoveel woorden, maar wat kan ik daar nu mee? Zou ik nu echt opnieuw enkele duizenden euro's per jaar extra ophoesten omdat het naaldje misschien infecteert? Ik denk van niet hè, dan moet men maar zorgen voor een eerlijk systeem van terugbetaling.

Dit is écht geen gadget of speelgoedje voor mij. Ik herinner mij het eerste diabetesjaar zonder sensor en dat was geen leven. Elke dag exact om 11u, 15u en 19u dezelfde maaltijd. Nooit nog buitenkomen, niet op restaurant, geen etentjes bij vrienden. Geocachen deed ik nog niet, maar het zou nooit gelukt zijn. Mijn hypoangst was te groot om normaal te functioneren.

Maar dat is geschiedenis. Als deze volgende stap gezet kan worden, ben ik een heel gelukkig man.

Nog gelukkiger !   ;-)

Contour Link bug

Veel zotter dan dit moet het toch echt niet worden. Op de vorige consultatie bij de endocrinoloog heb ik nog gemeld dat er echt wel een fout zit in de glucosemeter die ik heb. De reactie van de twee diabetesverpleegkundigen was een beetje van: "ja, dat zal wel..." hoewel het niet meteen werd uitgesproken.

Toch is dit een typisch voorbeeld van hoe het mis loopt. Ik had een hypo en voelde ook wel dat het niet goed zat. Voor niet diabeten: een hypo wil zeggen dat je bloedsuiker te laag staat, en ik (en de meeste andere lotgenoten) worden daar behoorlijk slecht van. Nu is deze waarde het absolute minimum dat ooit op mijn meter verscheen. Normaal zijn we content als de waardes tussen 80 en 130 liggen (niet iedereen is zo streng ;) ), maar 18 wil zeggen dat je in een coma moet liggen.

Het probleem doet zich voor als ik te weinig bloed geef aan de strip die in het toestel past. Dat toestel weet dat, en het geeft ook een alarm als het te weinig bloed ziet. Je krijgt dan ook geen meting, maar je moet opnieuw proberen. Dat systeem van die alarmen werkt ook, want ik heb het alarm al enkele keren gezien.

Maar het werkt dus niet goed. Er is een verschil tussen wat het toestel als 'te weinig bloed' ziet en wat écht te weinig is om een goede meting te doen. Ik wist dus ook meteen nog voor die waarde verscheen dat het niet zou kloppen (ik kan ondertussen inschatten wat de kritische hoeveelheid bloed is waarop het elke keer misloopt).

Dit was trouwens de echte waarde die hij één minuut later gaf. Ik zal er maar op vertrouwen dat het juist is, het voelde in elk geval aan als 61 ;)


Maar dit zou toch echt niet mogen zijn, ik weet nu wel dat ik bij 18 mg/dl weet dat het niet kan, maar wat als ie op een hoger bereik die fouten ook maakt? Wat als ie 80 zegt als het in 't echt 160 is? En dat zonder enige foutmelding?


Enfin, ik krijg volgende keer een nieuwe meter omdat deze naar 't schijnt niet meer voldoet aan de nieuwe strengere normen voor glucosemeters.

't Zal wel zijn !

Nog steeds niet...

Ik ben er nog steeds niet klaar voor. Na 14 maanden CGM (continue glucose monitoring) had ik mezelf al heel vaak uitgedaagd. Om te testen hoe dat nu voelt, een "gewone" hypo. Ik heb dat inmiddels vaak gevoeld en het is niet fijn, maar ik kan er mee omgaan.

De accolades betekenen iets. Ze willen zeggen dat ik normaal geen "gewone" hypo voelde. Ik kreeg diabetes en dus ook vaak hypo's. Nu vaak, dat is ook al relatief. Enkele keren per maand in de beginfase, ik denk dat vele diabeten daar voor willen tekenen. Maar bij mij werden ze vaak heel akelig en dat heeft niks met diabetes te maken. Ze werden gevolgd door een angstaanval, iets dat ik erfde uit het verleden. Daar had ik medicatie voor en de therapeute had me geholpen om ze te beheersen. Ze waren dus zo goed als helemaal weg toen ik diabetes kreeg.

En dan kwamen dus de hypo's. Het gevoel van een hypo maakt je bang omdat je de controle over je lichaam verliest. Het werd bij mij dan ook vaak gevolgd door opnieuw zo'n angstaanval. Net toen ik daar vanaf was, kreeg ik ze weer. Het verstand weet dat het maar een hypo is, maar het lijf trekt zich er niks van aan. Het hartritme is om zeep en ademen gaat niet zoals het hoort. Het gekke is dat het meestal na de hypo gebeurde.

Daarom draag ik die sensor. Hij waarschuwt me voor de hypo daar is en dat zorgt voor gemoedsrust. Hypo's had ik bijna nooit meer, en als het wel zo was, was ik toch gerust en kwam er geen angstaanval. Suiker eten, gaan zitten en wachten tot de grafiek weer stijgt. Dat is simpel en het lukte elke keer. Zonder angst.

Vandaag was het anders. De sensor was vroegtijdig op zijn einde. Hij moet zes dagen meegaan en het ding is pokkeduur. Ik dacht: ik kan het wel een dag missen. Mijn lijf besliste er anders over. Na het avondmaal voelde ik me slecht en ik meet 53. Dat is voor mijn doen erg laag. Ik weet meteen hoe laat het is want ik zat al te zweten en mijn handen beefden. Maar ik ken het ondertussen en moet alleen suiker nemen. Dan even wachten tot het overgaat. Ik doe het vaker, dus waarom zou het nu anders gaan?

Toch ging het anders. Na de hypo meet ik me na op 70, dus er is geen reden meer om ongerust te zijn. Toch mist mijn hart verschillende beats en moet ik plots snakken naar adem. De klassieke angstaanval komt terug. Er is niks om bang van te zijn en ik weet dat. Toch krijg ik het gevoel alsof ik er straks niet meer ga zijn. Ik neem een kalmeerpil. Na een tiental minuten is het weg, maar ik vind het nog steeds vreselijk akelig. Het tweede deel is veel erger dan het eerste.

Voorlopig zal het dus zo blijven. De sensoren zijn daar voor een goede reden. Misschien verander ik nog van merk, maar ik kan ze zeker nog niet missen.

Donderwolk

Ik had heel wat in te halen. Mijn vaste programmaatjes op de televisie kan ik niet meer volgen. Tijdsgebrek! Maar er zijn er enkelen die ik echt niet kan missen. Dr Phil moet ik nu eenmaal zien. Alleen, die komt er elke dag een uur op, en dat kan ik echt niet meer maken. Mijn derde schijf heeft niet meer zoveel rek. Gelukkig kan je met de digicorder snel vooruitspoelen en kan ik een weekje Dr Phil comprimeren in één uur.

Een andere dokter wil ik niet comprimeren. Dr G. duurt ook één uur, maar ze komt slechts één keer per week langs. Dat lukt dus wel om het te zien. En dat deed ik deze namiddag. Ik ben gek op dat programma en vandaag was niet anders. Sterker nog, de case die nu voorlag was een lijk dat aangetroffen werd met verschillende mogelijke moordwapens. Eén van haar spannendste gevallen dacht ik.

Ik ben een kwartier aan het kijken, en wat ik normaal heel spannend vind begint me de keel uit te hangen. Ik sta er niet bij stil, maar ik vind het plots een dom programma. Het is irritant en ik wil het stopzetten. Ik maak me druk in het feit dat het te warm is in de kamer. Ik sta op en voel me plots heel duizelig.

Wellicht een hypo, en meteen piept ook de sensor. Twee pijlen omlaag geven aan dat de suiker serieus zakt. Ik meet me na en de vingerprik bevestigt het vermoeden. Niet heel laag, maar snel dalend. Ik ga op zoek naar Dextro in mijn rugzak maar ik vind er geen. Ik herinner me dat de laatste op was en ik het voornemen had om nieuwe te kopen. Maar natuurlijk vergeten...

Ik ga naar de keuken op zoek naar iets anders. Ik kom mijn ventje tegen en hij krijgt een serieuze snauw van mij. Hij weet wat er aan de hand is want de donderwolk boven mijn hoofd kent ie ondertussen. Hij stelt voor om Dextro te gaan kopen, maar dat zou te laat zijn. Ik wil nog iets zeggen in de aard van: hoe stom kun je nu zijn? Ik moet NU Dextro hebben. Maar ik besef dat mijn gemoed verknoeid is door de hypo en zwijg dan maar.

Ik ga terug naar mijn bureau en struikel bijna over Azerty, één van onze twee katten. Ik ben zo kwaad dat ik haar een stamp wil geven, maar doe het niet. Ik moet me weer bedwingen. Twee koeken met chocolade heb ik binnen en na een dik half uur is mijn gemoed hersteld.

Men zegt soms dat een diabeet met een hypo lijkt op een verslaafde die zijn spul niet krijgt. Dat gevoel ken ik nog heel goed. En het is zo.

Hypo-angst

Dat was het onderwerp van het diabetescafé in Gent vanavond.

Mensen met diabetes, en dan vooral type I, hebben meestal in meerdere of mindere mate last van hypo-angst. Bij mij was dat overduidelijk elke dag aanwezig. Daarom hield ik mij voor ik mijn insulinepomp had dan ook aan een heel vast patroon in mijn eetgedrag. Niet alleen wat betreft tijdstippen, maar ook wat ik at. Pasta en rijst gaf vaak problemen, dus dat probeerde ik niet veel te eten.

Toch kreeg ik nog af en toe een hypo. En vaak ging dat gepaard met hypo-angst. Zowel voor als tijdens de hypo. Ik heb nu bijna 2 jaar diabetes, en ik was al wel wat meer gewoon aan dat gevoel. Maar helaas kwam er bij mij iets lastig bij. Vaak kreeg ik na de hypo, dus als ik heel goed weet dat alles weer in orde is, een paniekaanval. Net zoals ik die vroeger ook kreeg, waar ik medicatie en therapie voor gekregen had. En dat probleem was opgelost. Tot de diagnose dus, toen was het er terug.

Het is vooral dat laatste waar ik het heel moeilijk mee had. Het heeft me best wel moeite gekost om dat allemaal onder controle te krijgen en nu was het weer helemaal terug. Vandaar dat ik zo enorm blij ben dat ik nu die glucosesensor heb. Ik word nu elektronisch bewaakt en heb dus nooit nog hypo's. En dus ook geen angst en geen paniekaanvallen meer.

Het is dus met dit in het achterhoofd dat ik het diabetescafé gisteren bezocht. Het zal je dan ook niet verbazen dat een voordracht hier niet veel aan kan veranderen. Dat heeft ze ook niet gedaan. Ik ben niet gaan luisteren om nu de gouden tip te weten te komen, want die is er natuurlijk niet.

Meer dan het je-zal-er-wel-aan-wennen-verhaal heb ik helaas niet gehoord. Tips over goede ademhaling kende ik al van de mindfulnesslessen, maar helaas doet dat niks bij mijn hypo's. Ook de uitleg over het mechanisme van angst klonk heel bekend in de oren. Mijn psychologe had daar enkele "privélessen" in gegeven en dit was hetzelfde verhaal. Dus nee, geen gouden tip. Veel informatie, maar weinig nieuwe.

Maar dat is natuurlijk nooit de eerste motivator om me naar een diabetescafé te begeven. Het gaat toch vooral om de bende van het forum terug te zien. Sommigen waren bekenden, anderen online bekenden, en anderen minder bekenden. Maar dat maakt het zo leuk, lotgenoten ontmoeten en ja... tetteren hè.

Op dat gebied krijgt de avond een 10 op 10 :-)

Kroegentocht

Gisteren ben ik dus op kroegentocht geweest. Ja hoor, zelfs met Cola Zero kan je dus op kroegentocht. Niet voor iedereen, natuurlijk. Ik dronk Cola Zero en de rest trok zijn/haar plan hé. De schoolkameraden van mijn ventje hadden ons gevraagd om mee te gaan, en dan zeggen we niet nee!

Herenthout heeft wel een naam als partytown. Heel veel cafeetjes en gezellige restaurantjes. Ik kom er niet vaak, want het is niet mijn geboortestreek. Ik kom uit de Noorderkempen, dat is een wereld van verschil :-)

Maar nu was het dus ook gezellig. Zes café's hadden samen het initiatief genomen om enkele optredens te organiseren. Dat was dus van het ene naar het andere hollen om hier en daar wat live muziek mee te pikken. Het laatste was het leukste, en daar zijn we ook blijven plakken. Niet te laat hoor, ik ben ook geen 20 meer, en vandaag moest er gewerkt worden. Electricien Part Two.

Helaas heeft mijn diabetes toch weer een stukje van de avond verpest. Niet dat het iemand is opgevallen, maar ik kreeg een kleine hypo en heb die rechtgezet met wat druivesuiker en ik heb een zakje chips besteld. Daarna voel ik dat ik stijg, en een uurtje ben ik dan toch wel slecht gezind want ik voel me dan niet goed. Ik weet dat het allemaal niet erg is, en dat ik dat gewoon moet worden.

Maar daar heb ik dus geen zin meer in. En wel omdat er dus een heel eenvoudige oplossing voor bestaat en die heb ik geprobeerd en goed bevonden: de glucosesensor. Ik heb al een tijd geleden beslist dat ik die ga kopen (hij wordt niet terugbetaald door de ziekteverzekering). Maar het gewoon worden van hypo's, ook al zijn ze niet erg lukt me al anderhalf jaar niet. Ik weet niet wanneer het wel zal lukken, en dit ding maakt het gewoon worden overbodig. Want ze komen gewoon niet meer, je wordt gewaarschuwd. Dat is gemoedsrust die ik onbetaalbaar vind...

De communicatie met het ziekenhuis omtrent de aankoop van de sensor is vorige week wat fout gelopen, maar morgen hoor ik hen weer om te bekijken hoe het moet. Ik ben blijkbaar de eerste in mijn ziekenhuis die dat initiatief neemt, en men weet niet goed hoe of wat. Morgen hoop ik meer te weten...

De sensor

Ik heb dus één weekje de glucosesensor mogen proberen toen ik in Spanje zat. Het was het ideale moment om dit uit te testen. Op reis heb je toch een heel ander ritme en een ander eetpatroon.

Mijn eerste bedoeling was om te kijken of het een grote verbetering zou zijn in de controle over mijn suikerwaarden. Dus om te beginnen: is hij wel nauwkeurig genoeg? Ik had geluiden gehoord dat het wel eens kon tegenvallen. De sensor meet immers niet de glucosewaarde in je bloed, maar in de vochtlaag onder de huid. Dat kan minder nauwkeurig zijn, en het is in elk geval vertraagd. Dat wil zeggen, als je bloedsuiker stijgt of daalt, is dat pas later te merken in de meting van de sensor. Maar volgens de diabetesverpleegkundige is dat slechts een kwartiertje. In de praktijk bleek het inderdaad erg mee te vallen. Enkel de eerste dag zat ie er flagrant naast, maar dan wel zo veel dat ik meteen wist dat het onmogelijk was.

Belangrijkste is natuurlijk dat hij automatisch meet en dat elke vijf minuten. Zo krijg je een grafiekje met een heel duidelijk beeld van de actuele situatie. En je beschikt over de nodige alarmen die je kan instellen. Als je suiker te snel stijgt of daalt, als ie een waarde overschreidt, of zelfs als ie nog maar denkt dat dat gaat gebeuren. Wel wat fine-tuning nodig, maar het werkt heel goed.

Die alarmfuncties hebben tijdens mijn reis twee keer een nachelijke hypo vermeden. Sinds ik de pomp gebruik had ik geen enkele hypo gehad, maar in Spanje hadden we de gewoonte om 's avonds erg laat te eten. En vaak op restaurant. Daardoor kan je moeilijker voorspellen hoeveel insuline je nodig hebt, en je kan ook niet zien hoe ver je suiker nog zakt na het eten, want dan slaap je al. De pomp heeft me wakker gepiept/getrild voor het te laat was. En dan kon ik ingrijpen. De eerste nacht is dat wel een paar keer gebeurd, maar toen was ie nog wat te streng.

Wat er als bonus is bijgekomen, is dat het ding een erg rustgevend gevoel geeft. Onbewust was ik toch vaak bezig met de vraag hoe de suiker nu staat. Je voelt je wat slapjes of moe en je denkt direct aan de suiker. Maar soms ben je natuurlijk gewoon wat slapjes of moe en is je suiker in orde. Met die sensor houdt dat me niet meer bezig. Want ofwel kijk je gewoon naar je pomp, dat doe je dan wel veel :-) , ofwel piept ie om je op voorhand te waarschuwen. En dan hoef je daar niet aan te denken.

Maar hij werkte dus maar zes dagen en het was met pijn in het hart dat ik donderdag de boodschap SnEind op het scherm moest lezen. De sensor was dood. Ik heb de pomp kunnen wijsmaken dat ik een nieuwe sensor had geplaatst, en dat is gelukt tot vrijdagnamiddag. Dan was zijn batterij plat, en ik heb geen lader meegekregen. Maar ik weet dus wel dat je hem om de tuin kan leiden om hem meer dan zes dagen te gebruiken.

In elk geval, het is al duidelijk dat ik dat ding wil. Het kost nog aardig wat geld, en het wordt nog niet vergoed door het ziektefonds. Hoe of wat, dat is afwachten maar ... we'll meet again :-)

Magnum

Ik ben gisteren gaan slapen met een Magnum. Ik bedoel de lolly. Neen! de frisko... Wacht, ik begin opnieuw. Toen ik gisteren ging slapen heb ik een Magnum van Ola gegeten. Ja, dat kan je maar op één manier lezen.

Dat moet jaren geleden zijn. In mijn Atkinsperiode was dat uit den boze, en nu met diabetes blijft dat toch iets dat ik vermijd omdat er veel suiker in zit. Normaal mag het, hoor. Als je maar genoeg insuline toedient, kan je gerust een Magnum eten. Maar ik heb gemerkt dat snelle suikers niet aangenaam aanvoelen omdat je bloedsuiker dan snel stijgt en weer daalt.

Maar dit was een noodgeval. De barbecue gisterenavond was heel goed bevallen, maar de bloedsuiker deed raar. Ik had een half uur op voorhand insuline toegediend met de pomp. Genoeg om een gewone hoeveelheid aardappelen of brood te eten. Normaal gaat mijn bloedsuiker dan stijgen en weer dalen na de maaltijd.

Ik weet niet waarom, maar dit keer deed ie dat niet. Heel de avond één rechte lijn. En daarna dus een rechte lijn, maar dan naar beneden. Ik probeerde te corrigeren met druivesuiker en dat lukte eventjes. Maar ik had geen zin om 's nachts gewekt te worden door de sensor omdat ik te laag sta. Daarom dus: een Magnum! En die heeft zijn werk goed gedaan. De nacht was normaal, en de grafiek gaf geen pieken en dalen. 's Morgens stond de suiker een klein beetje hoger, maar dat is niks.

Erg hé, een Magnum moeten eten. Deze was op voorschrift :-)

Puree

Neen ik zit er niet in. Ik heb het gegeten. Dat is geen wereldschokkend nieuws, ik weet het. Maar sinds vanmorgen kan ik zien wat voor effect dat heeft in mijn lijf. Ik ben naar het ziekenhuis geweest en men heeft een glucosesensor in mijn buik geschoten. Yep, geschoten met een inschietmechanisme. Het stelt natuurlijk niks voor want je voelt dat niet. Maar geef toe, het klinkt spectaculair hé.

Zo zie ik er nu uit. Goed afgevallen, niet? Aan één kant (2) hangt dus de insulinepomp en die is verbonden met een katheder. Aan de andere kant (1) is die sensor vastgeplakt en die zit met een naaldje in mijn buik. Vroeger moest ik telkens voor en na een maaltijd in mijn vinger prikken om de glucose te meten, en nu doet die sensor dat in mijn plaats. Die doet dat elke vijf minuten en hij stuurt de waarde naar de pomp.

En dan wordt het ineens heel handig. Ik moet nu alleen zorgen dat ik binnen de lijntjes kleur. Dit is wat mijn pomp liet zien toen ik vanavond puree had gegeten. Met frieten en spaghetti werkt het gelukkig ook :-)

Gewoon zorgen dat het zwarte lijntje binnen de grenzen zit en je bent OK. Nooit nog te laag of te hoog, want dan zal ie beginnen piepen. En dan kan je ingrijpen. Je kan ook de pomp zo instellen, dat je nooit nog te laag kan komen. Dat ze dus vanzelf stopt met insuline geven als ik ver onder de veilige ondergrens zak.

Helaas werkt de sensor maar 6 dagen en dan valt ie stil. En ik heb er maar ééntje in test gekregen voor op reis. Ik zal zo kunnen proberen wat het geeft als ik ga wandelen, op restaurant ga, of eens op zwier ga.

Het is natuurlijk de droom van elke diabetespatiënt, maar helaas betaalt de ziekteverzekering dit ding nog niet terug. Binnenkort, als er een nieuwe regering is (zucht...) zou dat naar 't schijnt wel snel kunnen gebeuren. De terugbetaling zou gebeuren voor een selectieve groep patiënten en bibi hoopt natuurlijk dat ie daar bij zal horen.

Ziekenhuis dag 3

Vandaag heb ik gesport! Jawel ikke gesport. Het was ne foto waard. Ik heb het 40 minuten uitgehouden op de loopband. Geen looppas, maar een snelle wandeling. De bedoeling was 1 uur maar dat is dus niet echt gelukt. De begeleider stelde voor om na 30 minuten even te stoppen en dan mijn suiker te controleren, en dan eventueel nog een half uur.

Uiteindelijk dus 40 minuten, want het ging nog na 30 minuten. Dan gestopt en gemeten en ik stond dus te laag (van 154 gezakt tot 68 in 40 minuten). Ik moet boven de 80 blijven. Dan hebben we beslist om niet verder te gaan, want ik moest bekomen. Wat druivesuiker en een vitabiskoekje hebben het rechtgezet.

Maar dat was wel de rode draad van de dag, suiker en koeken. Ik was precies het koekiemonster. De pomp is wel al aangepast maar dus niet genoeg, ik sta altijd te laag. Deze namiddag heeft de dokter opnieuw het programma veranderd en nu zou het goed moeten zijn. Voor de rest van de dag nog uitleg over de software die bij de pomp hoort en over de sensor.

Het zal nu testen worden wat ik kan eten en welk bolusprofiel te kiezen bij welk soort maaltijd. Een pak frieten of gekookte aardappelen zullen nu anders behandeld worden. Vroeger met de spuitjes was dat één pot nat. Ook een restaurantbezoek of een wandeling zou makkelijker worden.

Als de huidige aanpassing goed werkt en ik kom de nacht goed door, dan mag ik morgen naar huis.

Hypo

is kort voor hypoglycemie. Dat is een soort aanval die je krijgt als je bloedsuiker te laag staat. Je zal het me vergeven dat ik daar niet objectief over ben, maar het is de nachtmerrie van deze diabeet. En ik heb er deze nacht eentje gehad om U tegen te zeggen !

Als ik een hypo krijg, kan ik niet helder meer denken. Alles is troebel en ik kan me nergens nog op concentreren. Ik begin hevig te zweten en mijn handen beven. Ik weet dat ik kalm moet blijven, want anders maak ik het alleen maar erger. Ik moet zo vlug mogelijk snelle suikers binnenkrijgen. Als ik binnen het uur geen maaltijd hebt gepland, moet ik ook iets anders eten.

Een hypo 's nachts is voor mij meer beangstigend. Ik weet nooit of ik die wel bewust zal meemaken. Zal ik wel wakker zijn, of krijg ik die gewoon in mijn slaap? Voor die gevallen ligt er in onze koelkast een noodspuit met een suikeroplossing. Als ik niet meer reageer ben ik bewusteloos of erger nog, in een diabetische coma. Het is dan de taak van mijn vriend om mij in te spuiten en dan kom ik weer bij bewustzijn. Zo'n vaart zal het wellicht niet lopen...

Toch was die van deze nacht genen toffe. Die hypo hé, niet mijne vriend. Dat is altijd nen toffe. Gisterenavond had ik voor mijn laatste insuline-inspuiting mijn suikerwaarde gemeten. Die was aan de hoge kant. Voor niet-diabetici ligt hun bloedsuikerwaarde grofweg tussen de 80 en 100 mg/dl.

22u46: 126 mg/dl: Normaal zit ik op dit uur rond de 100 en ik vond dit verdacht. Het was soepdag en dan eet ik na de maaltijd nog wel eens iets, net om die hypo te vermijden. Daarom sta ik nu nog hoger dan anders. Ik besluit om later opnieuw te meten.

00u20: 49 mg/dl: Ik schrik me een hoedje van deze lage waarde. Normaal krijg ik bij deze waarde een serieuze hypo, maar ik voel absoluut niks. Ik meet opnieuw.

00u21: 62 mg/dl: Zie je wel, het is geen ramp. Hoewel ik ook bij 62 vaak al een hypo heb gehad. Er zit nogal een foutenmarge op de bloedglucosemeter. Ik besluit om een boterham te eten en dan zal het wel OK zijn. Een kwartier later krijg ik toch een aanval met alles zoals hierboven beschreven. Ik wil opnieuw mijn bloed meten maar het lukt niet omdat ik zo erg beef. Na een tijdje dan toch:

00u39: 45 mg/dl: Voor mij is dit wel een dieptepunt (ik weet het, voor anderen niet...). Ik eet een paar tabletjes druivensuiker en nog een boterham en wacht af. Na een 10-tal minuten stopt het zweten en beven en ik kom tot rust.

00u58: 84 mg/dl: De suiker heeft zijn werk gedaan, het probleem is van de baan. Ik neem een douche want ik ben kletsnat. De onderburen zullen weer lachen: daar heb je hem weer met zijn lawaai. Maar dat zal me nu even worst wezen.

03u37: 95 mg/dl: Normaal... alleen zou ik op dit uur liever niet zijn wakker geworden.

Dit zijn echt de momenten dat ik die rotziekte vervloek. Ik weet dat je dat gewoon moet aanvaarden, maar dat kan mijn dokter of mijn diabetesteam gemakkelijk zeggen. Zij hebben dat gelezen in hun cursus. Zij voelen het niet. Ze lezen het, maar ze beleven het niet.

En nu gebeurde het dan nog thuis. Ik heb het ook al twee keer bij een klant gehad. En één keer op de tram. Dan kijken de mensen naar je alsof je van Mars komt...

Diabetes Daily heeft een Facebook pagina en die vroeg deze week hoe het voelt om een hypo te hebben. Ik heb geantwoord: "the worst hangover ever". Maar er is één groot verschil: een "hangover" is uw eigen schuld, maar ik heb niks verkeerd gedaan...