Locks & Lost Places

Ik denk dat het een jaarlijkse gewoonte zal worden. Sterker nog, ik plan in de toekomst wellicht meer dan één keer per jaar een geocache camping trip die ik alleen met de scooter kan doen. De redenen zijn van praktische aard: ik kan niet (lees: nauwelijks) meer wandelen door rugklachten die een definitief karakter lijken te krijgen.

Daarom dus alternatieve manieren om op reis te gaan en toch mijn hobby te kunnen beoefenen. Lockpicking caches zijn echt de max, maar een partner in crime zou niet passen terwijl ik slotjes aanval. Hij zou zich doodergeren als het te lang duurt en ik zou het slot niet kunnen kraken als iemand vol ongeduld zit te wachten om naar de volgende uitdaging op zoek te gaan.

Daar kwam een tweede idee bij, ook uit praktische overwegingen. Ik doe dat nog maar één jaar en ondertussen heb ik alle lockpicking caches in een straal van 150km gedaan. Dat zegt weinig over mijn skills, maar veel over het lage aantal caches van die soort in België en Nederland. Ik zocht iets nieuws en vond een prachtige tak van de hobby die geocaching heet: lost places. Denk aan oude gebouwen of verlaten industriële sites waar een schat verstopt ligt. Voordeel is alweer dan wandelen niet echt hoeft, en ik kan de plekjes makkelijk met mijn nieuwe cachemobiel bereiken. Ik ruilde mijn wagen enkele jaren geleden al in tegen een 125cc scooter door dezelfde medische klachten. Autorijden gaat moeilijk door de slechte houding en de positie van de voet op het ontkoppelingspedaal. Een retro scooter heeft dat probleem niet omdat je rechtop zit en geen versnellingen bedient.

Dat alles gezegd zijnde: dit is het eerste filmpje dit jaar van een scootertrip waar ik op zoek ging naar zo'n lost places en twee lockpicking caches in Zeeland en iets daarboven. De streek was zo mooi en de mogelijkheden zo legio dat ik wellicht volgend jaar dezelfde plek bezoek. Hopelijk heb ik dan ook zo'n zomerweertje als in dit filmpje :)
(het filmpje bevat spoilers)

Lockpicking geocaches

Het is al een hele tijd moeilijk voor me om één van mijn favoriete hobby's te beoefenen. Door de rugproblemen die helaas niet meer beter worden, kan ik niet meer verder dan één kilometer wandelen en dat maakt het praktisch onmogelijk om nog geocaches te zoeken.

Of toch niet? Ik was sinds het voorjaar thuis aan het oefenen geslagen met een Chinees lockpicking setje. Bij lockpicking is het de bedoeling om een slot te openen met de hulpmiddelen die een slotenmaker gebruikt. En er zijn ook een aantal geocaches die hun schat op die manier vergrendelen.

Nu was dat eigenlijk best wel meegevallen, ik had zelf vijf sloten thuis liggen en na enkele weken kon ik er vier van openen. Slechts eentje lukte niet en dat heeft alles te maken met hoe de cilinder is gebouwd. Als er beveiligde pinnen in de cilinder zitten - spool pins, mushroom pins, serrated pins - ik ken alleen de Engelse termen van Youtube ;) - dan heb je een andere techniek nodig die ik niet onder de knie had.

Toch is dat behoorlijk goed gelukt op een tripje dat ik zopas maakte naar Nederland. Ik verbleef zes dagen in Roermond en heb in die omgeving acht slotjes gevonden, zeven daarvan heb ik overwonnen en slechts eentje bleef gesloten. Het leuke is dat vijf van de acht sloten toch beveiligde pins hadden, ik heb het dus ter plaatse toch nog geleerd.

Hier is een filmpje van de trip:



Zoals je ziet is het een echte reis geworden in plaats van een tripje. Het originele plan om twee overnachtingen te plannen werd bijgestuurd tot maar liefst vijf nachten. Ik was echt wel bang dat ik het als allereerste keer alleen op reis snel voor bekeken zou houden. Maar ik heb me echt ongelofelijk geamuseerd! Dat komt natuurlijk omdat ik zowat alles wat ik graag doe (geocaching, scooter, camping, de drone besturen en dus nu ook lockpicking) in één reis combineerde. Dat is trouwens de reden dat ik de trip alleen deed, het is niet zo dat ik niemand vond om mee te gaan.

Toen ik weer thuis was, knaagde het toch wel dat ik thuis nog steeds dat ene slot had liggen dat niet wou openen. Voor de kenners: het Yale Y110/40 slot heeft vier spool pins en één gewone pin. De eerste poging die ik thuis deed is ook meteen gelukt:





Naast het lockpicken had ik ook het plan om wat dronebeelden te maken op de reis. Dat ligt niet voor de hand als je op een trekkersplaats op een camping staat, want je hebt wellicht geen elektriciteit om je dronebatterijen op te laden.

Daar had ik op geanticipeerd door enkele Chinese elektronica componenten aan elkaar te koppelen. Het resultaat is een oplader die de telefoon (5V) , de drone (12V) en zelfs mijn laptop (19V) oplaadt met de spanning van de scooterbatterij. Dat vroeg ook wat sleutelwerk aan de scooter, maar alles werkte perfect op de trip.




Maar het was dus een succes en er is meteen een vervolgtrip gepland.

En ik heb er een nieuwe hobby bij :)

La Roche

Louter toeval hoor, dat mijn teller net op 496 stond toen we vertrokken op geocacheweekend. Al eventjes had ik het plan om een leuke cache te zoeken voor het magische nummer 500, maar diegene die ik wou doen moest offline volgens een officiële instantie. Zij vond hem te gevaarlijk, dus misschien maar beter dat ik hem nooit heb kunnen proberen. Jammer van dat terrein van 4.5 op 5 voor mijn cijferpagina.

Dit was mijn 500ste en zo'n getal zat er hier niet in. Maar wat men daar 3.5 noemt, komt wellicht overeen met de eerste beoordeling. In elk geval waren ze allemaal anders, hoe kan het ook anders in zo'n omgeving, en zeker qua inspanning kan je toch moeilijk de landsdelen vergelijken.

Het was dan ook heel fijn om te zien dat mijn rug weinig problemen had met de hellingen. Dat mijn conditie OK was, had men op de fietstest in het hospitaal al gezegd en dat is ook nu gebleken. Hellingen beklimmen kost me nu ook moeite zoals dat vroeger was, maar ik stop geen drie keer meer om te rusten en op de top ben ik maar enkele minuutjes buiten adem. Toen ik nog meer kilo's meenam was dat een heel ander verhaal.



Waarom er telkens veel volk stond te kijken naar het kasteel konden we moeilijk verklaren. Pas toen ik thuis was, hoorde ik dat er blijkbaar elke avond een spook verschijnt rond het kasteel. Maar buiten wat gekleurd licht in de verte, denk ik niet dat we veel gemist hebben.





Dit was er eentje voor de leuke foto's ;)








Het lijkt spannender dan het in 't echt was, maar als we dan toch het speelgoed bij hebben dat ons omtovert tot speleologen, dan moeten we dat ook eventjes kunnen gebruiken.

Het had een bedoeling, deze lange gang die nu nutteloos, donker en nat is. Maar wat die was, is me even ontgaan. In elk geval was het een hele mooie afsluiter van een geweldig fijn weekend.






Thanks geocache buddy om toch aan mij te denken toen je de camping ging reserveren.

Wat mij betreft doen we dit elk jaar weer. En als het kan mag het ook sneller dan dat :)

Chateau du Lac

Het was dik in orde vandaag. De geocache was eerder een fotozoektocht, de coördinaten van de tussenstops waren op voorhand bekend en dat maakt het een beetje anders. Telkens hebben we een "zoek de fout" opgelost tussen een foto en het echte uitzicht. De schat was dan ook niet zo moeilijk te vinden. Na de schat zochten we tevergeefs een verfrissing op een terrasje van een Chinees restaurant. De plastieken tuinstoelen waren verschillend. De omgekeerde wijnglazen ook. Toch hebben de glazen de ober nooit getriggerd om te denken dat we misschien nog niets besteld hadden, laat staan zelfs nog maar een kaart hadden gekregen. Bij zijn buurman hadden we meer succes. Een drankje en een krokje na de wandeling lukten daar wel.

Voor een rugpatiënt deed het bubbelbad deugd maar voor een diabeet is het lastiger. Helaas ben ik beide. De sterke bubbels gaven een heerlijke massage maar ze bliezen de catheder en de glucosesensor bijna van mijn lijf. Ik wou vermijden dat ik ze in het badwater zou verliezen en heb dus maar eventjes van de luchtbellen kunnen genieten. En het bed is veel te groot. Ik moet een geocache beginnen om mijn schat terug te vinden.

Het restaurant vanavond was dan weer pico bello. Het is lang geleden dat ik van zo'n heerlijke maaltijd heb kunnen genieten. Het voorgerecht was wel een uitdaging. Garnaalkroketten kende ik natuurlijk. Cappuccino en kreeft ook. Maar wat garnaalkroketten met een cappuccino van kreeft wil zeggen wist ik niet. Maar het stond zo op de kaart en ik werd nieuwsgierig. Bij levering bleek het om een klein glazen kopje te gaan dat mee op het bord staat. Er zit een vloeistof in met een dikke schuimlaag bovenop. Ik weet niet direct wat de bedoeling is.

Het kan een sausje zijn dat je over je kroketten giet. Ofwel is het een kreeftensoepje en dan wordt wellicht verondersteld dat je 't uitdrinkt. Ik sta voor een torenhoog dilemma. De boer van de Kempen gaat zich eindeloos belachelijk maken als ie de saus uitdrinkt. Wellicht maak ik me even belachelijk als ik de soep in de kroketten giet. Het feit dat mijn buurmeisje in hetzelfde potje de saus van haar biefstuk geserveerd kreeg maakt het niet makkelijker. Ik beslis toch dat het een soepje moet zijn en drink het uit. Meteen blijkt dat het de juiste beslissing is. Kreeftensoep met opgeklopte room. En heerlijk in combinatie met garnaalkroketten. En blij dat ik ze niet heb leeggegoten in het volledig platte bord.

Achteraan in het restaurant ontstaat grote hilariteit. Een groepje jongelui hebben last van hetzelfde dilemma. Een meisje heeft toch als eerste reflex beslist dat het saus moest zijn. Twee jongens lachen hard en nemen fotootjes van de kemel die ze schoot. Blijkbaar ben ik niet de enige die dat niet heeft gesnapt. Ook een meisje twee tafels verder weet niet wat te doen. Ze dept de achterkant van haar mes in de substantie en beslist dan toch wijselijk om ervan te drinken.

Een zeer geslaagde en zonovergoten dag. Het is hier goed :-)

Genval

Holiday

Aaah op reis. Een paar weken vakantie nemen, weg uit de dagelijkse sleur. Eén of twee weken niet denken aan het werk, de baas en de stress. Gezellig even niets doen dan wat luieren aan het zwembad, een boekje lezen en enkel uitrusten.

Ik heb er een hekel aan.

Haha, dat is schrikken zeker? Maar het is wel zo. Het hele concept ontgaat me. Ik heb weer eindeloze reisverhalen gehoord. Wat mensen doen, niet doen, zien, bezichtigen, uit de bol gaan of net niet...

Ik neem ook nooit verlof. Ik neem geen verlofdagen op, want ik ben zelf baas en ik regel zelf wanneer ik al dan niet werk. En verlof hoort daar niet bij. Wel af en toe een dag als ik iets leuk gepland heb, maar meer dan twee dagen na elkaar, dat gebeurt zelden.

Je zou gaan denken dat ik wel heel ongelukkig moet zijn. Nooit eens kunnen ontspannen, weg uit de sleur, lekker even niets doen... Maar niets is minder waar. Soms klaag ik al lachend dat ik nooit verlof neem en het antwoord van mijn ventje is dan steevast: jij hebt alle dagen verlof.

Wellicht komt het omdat wat ik zou moeten ontvluchten mij te dierbaar is. Mijn werk is mijn hobby, dus ik doe eigenlijk andere dingen niet zo graag. Pas op, de omkadering blijft een probleem, dat is een andere zaak. Er is de laatste tijd wel vaak stress, en dat is niet aangenaam. Maar het werk op zich, wat ik doe met die computers... ik doe niets liever dan dat. En als ik dan een week of twee niet meer mag doen wat ik graag doe, dan is dat niet aangenaam. Aan een zwembad liggen doe ik niet graag. Wandelen zonder een GPS vind ik saai. Lezen doe ik niet in boekjes, enkel op computerschermen. Ik moet ook mijn hobby's missen als ik op reis ga. Niet naar de schuttersclub, geen games en geen gadgets.

Het was wel ooit anders. De fietsvakanties naar de Ardennen waren een echte belevenis voor mij. Maar toen zat ik nog op school, de examens waren voorbij en dan was ontstressen nodig. Ik keek daar altijd erg naar uit, maar het waren andere tijden.

Eén ding zou ik wel ooit willen doen. En dat denk ik al heel mijn leven. Ik zou ooit graag naar Amerika gaan. Het land en de mensen intrigeren me. Ik heb ook daar reisverhalen van gehoord en fotoboeken van gezien. Dat lijkt me echt super. Het land van de mogelijkheden. Elk jaar in mei is er de E3 beurs in Los Angeles. Daar stellen alle fabrikanten van computers en gameconsoles hun nieuwe speelgoed voor. Dat is de natte droom van elke nerd, natuurlijk. Als dat past in een reisje van zeg maar een week of 3, count me in.

Toch ga ik wel af en toe op reis. Ik leef natuurlijk niet alleen, en ik hou rekening met mijn ventje. Elk jaar doen we wel iets, maar het mag toch niet lang zijn. Dit jaar was ik 6 dagen in Spanje, ik kwam wat vroeger terug dan mijn ventje. Maar dat kan gelukkig best bij ons. Hij vond dat wat te kort, en dit was ons compromis. En het is niet zo dat ik me dan verveel hoor. Maar een boekje lezen, wandelen, luieren aan het zwembad deed ik niet. Ik was blij dat er een snelle internetverbinding was :-)

Fietsreis

Als een mens gaat verhuizen, moet hij natuurlijk heel wat rommelen. En dan kom je foto's tegen. Oude foto's !

Ja, kijk eens goed. Dat ben ik dus. Ik ben 19 jaar op deze foto en ik ben op reis met een vriend van mij. Hij heeft deze foto genomen. Het principe van de reis is simpel: neem je fiets, twee fietszakken, een tent en het beetje zakgeld dat je hebt als student en begin te fietsen. We kwamen nooit verder dan de Ardennen, maar dat was dan ook de eindbestemming.

De jongen die de foto nam leerde ik kennen toen ik het laatste jaar moest overdoen in de middelbare school. Het was een rare kwast die heel eigenaardige ideeën had. Ik vond hem heel interessant (ja, ook op een andere manier) en was heel erg verbaasd toen hij me vroeg om met hem op reis te gaan. Met de fiets naar de Ardennen voor 10 dagen. Hij had de vraag gesteld en ik moest er vreselijk om lachen. Zie je mij al met een fiets op reis gaan? Ik was toen even sportief als nu.

Maar ik heb er een nacht over geslapen en 's anderendaags toch gezegd dat ik meeging. Dat kriebelde toch wel. Om op reis te gaan, bedoel ik hè. En dat net hij het vroeg, dat was gewoon meegenomen. Ja, OK, dat kriebelde dus ook. Ik weet dus tot op de dag van vandaag niet om welke van de twee redenen ik beslist heb om mee te gaan.

Maar het was echt reuze. Hij had de reis goed uitgestippeld, en elke dag was een uitdaging. Ik kon niet zo goed volgen, maar dat maakte niks uit. Hij was wel sportiever maar op de bergtop wachtte hij altijd tot ik er geraakt was. En voor de rest was het toch vooral fun. Meestal fietsten we 40 à 50 km op een dag, en de rest van de dag was gevuld met campings zoeken, eten zoeken en een pintje drinken. Meer moest dat niet zijn. En voor de rest heel veel babbelen, hij had altijd geweldige dromen en fantastische ideeën. De jaren daarna ben ik hem uit het oog verloren, ik weet niet wat er van hem geworden is. Misschien is ie nu getrouwd en heeft ie kindjes.

Ik heb in elk geval de traditie zelf verder gezet. De jaren daarna heb ik altijd zelf het initiatief genomen. Zeven keer heb ik dat gedaan, zo'n Ardennenreis. Eén keer zijn we zelfs tot in de Vogezen geraakt, maar dat was wat te zwaar. En telkens met een groep van 2 tot 4 man. Ik heb er hele leuke herinneringen aan.

Dat was dus allemaal een kapstok om te zeggen: potverdekke, nu ben ik toch wel heel erg geschrokken van die foto. Ik ben ooit nog ne knappe vent geweest ! Spijtig genoeg lang geleden ;-)

De sensor

Ik heb dus één weekje de glucosesensor mogen proberen toen ik in Spanje zat. Het was het ideale moment om dit uit te testen. Op reis heb je toch een heel ander ritme en een ander eetpatroon.

Mijn eerste bedoeling was om te kijken of het een grote verbetering zou zijn in de controle over mijn suikerwaarden. Dus om te beginnen: is hij wel nauwkeurig genoeg? Ik had geluiden gehoord dat het wel eens kon tegenvallen. De sensor meet immers niet de glucosewaarde in je bloed, maar in de vochtlaag onder de huid. Dat kan minder nauwkeurig zijn, en het is in elk geval vertraagd. Dat wil zeggen, als je bloedsuiker stijgt of daalt, is dat pas later te merken in de meting van de sensor. Maar volgens de diabetesverpleegkundige is dat slechts een kwartiertje. In de praktijk bleek het inderdaad erg mee te vallen. Enkel de eerste dag zat ie er flagrant naast, maar dan wel zo veel dat ik meteen wist dat het onmogelijk was.

Belangrijkste is natuurlijk dat hij automatisch meet en dat elke vijf minuten. Zo krijg je een grafiekje met een heel duidelijk beeld van de actuele situatie. En je beschikt over de nodige alarmen die je kan instellen. Als je suiker te snel stijgt of daalt, als ie een waarde overschreidt, of zelfs als ie nog maar denkt dat dat gaat gebeuren. Wel wat fine-tuning nodig, maar het werkt heel goed.

Die alarmfuncties hebben tijdens mijn reis twee keer een nachelijke hypo vermeden. Sinds ik de pomp gebruik had ik geen enkele hypo gehad, maar in Spanje hadden we de gewoonte om 's avonds erg laat te eten. En vaak op restaurant. Daardoor kan je moeilijker voorspellen hoeveel insuline je nodig hebt, en je kan ook niet zien hoe ver je suiker nog zakt na het eten, want dan slaap je al. De pomp heeft me wakker gepiept/getrild voor het te laat was. En dan kon ik ingrijpen. De eerste nacht is dat wel een paar keer gebeurd, maar toen was ie nog wat te streng.

Wat er als bonus is bijgekomen, is dat het ding een erg rustgevend gevoel geeft. Onbewust was ik toch vaak bezig met de vraag hoe de suiker nu staat. Je voelt je wat slapjes of moe en je denkt direct aan de suiker. Maar soms ben je natuurlijk gewoon wat slapjes of moe en is je suiker in orde. Met die sensor houdt dat me niet meer bezig. Want ofwel kijk je gewoon naar je pomp, dat doe je dan wel veel :-) , ofwel piept ie om je op voorhand te waarschuwen. En dan hoef je daar niet aan te denken.

Maar hij werkte dus maar zes dagen en het was met pijn in het hart dat ik donderdag de boodschap SnEind op het scherm moest lezen. De sensor was dood. Ik heb de pomp kunnen wijsmaken dat ik een nieuwe sensor had geplaatst, en dat is gelukt tot vrijdagnamiddag. Dan was zijn batterij plat, en ik heb geen lader meegekregen. Maar ik weet dus wel dat je hem om de tuin kan leiden om hem meer dan zes dagen te gebruiken.

In elk geval, het is al duidelijk dat ik dat ding wil. Het kost nog aardig wat geld, en het wordt nog niet vergoed door het ziektefonds. Hoe of wat, dat is afwachten maar ... we'll meet again :-)

Magnum

Ik ben gisteren gaan slapen met een Magnum. Ik bedoel de lolly. Neen! de frisko... Wacht, ik begin opnieuw. Toen ik gisteren ging slapen heb ik een Magnum van Ola gegeten. Ja, dat kan je maar op één manier lezen.

Dat moet jaren geleden zijn. In mijn Atkinsperiode was dat uit den boze, en nu met diabetes blijft dat toch iets dat ik vermijd omdat er veel suiker in zit. Normaal mag het, hoor. Als je maar genoeg insuline toedient, kan je gerust een Magnum eten. Maar ik heb gemerkt dat snelle suikers niet aangenaam aanvoelen omdat je bloedsuiker dan snel stijgt en weer daalt.

Maar dit was een noodgeval. De barbecue gisterenavond was heel goed bevallen, maar de bloedsuiker deed raar. Ik had een half uur op voorhand insuline toegediend met de pomp. Genoeg om een gewone hoeveelheid aardappelen of brood te eten. Normaal gaat mijn bloedsuiker dan stijgen en weer dalen na de maaltijd.

Ik weet niet waarom, maar dit keer deed ie dat niet. Heel de avond één rechte lijn. En daarna dus een rechte lijn, maar dan naar beneden. Ik probeerde te corrigeren met druivesuiker en dat lukte eventjes. Maar ik had geen zin om 's nachts gewekt te worden door de sensor omdat ik te laag sta. Daarom dus: een Magnum! En die heeft zijn werk goed gedaan. De nacht was normaal, en de grafiek gaf geen pieken en dalen. 's Morgens stond de suiker een klein beetje hoger, maar dat is niks.

Erg hé, een Magnum moeten eten. Deze was op voorschrift :-)

Barbecue

Vandaag was het aan mij en mijn ventje om de ploeg te voorzien van de nodige spijzen en dranken. 's Morgens samen gaan winkelen in de "Pepe la sal", zeg maar de lokale Delhaize. Iets dat we dus thuis nooit doen, samen winkelen. Maar met een vast patroon op een te volgen boodschappenlijstje lukt dat heel goed.

's Avonds werd het dus barbecue. Ik zorg voor de juiste cuisson (nu kan ik dat woord ook eens gebruiken) en mijn ventje voor de groenten en toebehoren. Bij de keuze van het vlees en de vis voor de barbecue hebben we ons laten inspireren door de slechte gamba's à la plancha die we de dag voordien op restaurant hadden gekregen. Normaal waren die daar altijd heel goed, maar wellicht was er een nieuwe chef die daar geen kaas van gegeten had. We zouden dat dus beter doen op de barbecue.

Mijn ventje had naast de klassieke koude aardappelen met mayonaise tabouleh van bulgur gemaakt. Dat is een beetje exotischer bij dit warme weer. En het werd erg gesmaakt, ik vind dat zelf ook heel lekker. De cuisson was een uitdaging. Om te beginnen is biefstuk lastig op een barbecue, want je wil geen lederen lap en hij moet rosé zijn en niet zwartgeblakerd. Maar dat is goed gelukt.

Helaas was mijn vuur op het einde van zijn latijn toen onze piece de résistence - de gamba's - er op moesten. Opnieuw houtskool opgelegd en het vuur aangewakkerd met zo'n flesje brandstof voor de barbecue en wat later lukte het wel. Het gezelschap heeft er van gesmuld. We hadden wel wat meer beestjes mogen kopen want alles was op. En ze waren dus beter dan in 't restaurant. De gastheer content, dus bibi ook.

Toen is mijn ventje West-Vlaams beginnen spreken en dan wisten we dat het tijd was om te gaan slapen :-)

Tinternet

Wij spreken dat uit als één woord: tinternet. Het is vandaag aangesloten in de villa waar we logeren. En ik moet zeggen, deze nerd kent normaal één en ander over ADSL, coax, fibernet of 3G verbindingen. Maar deze was toch wel nieuw voor mij.

Het huis staat op een berg, en in het dal is er een bedrijf dat via een schotelantenne naar de berg "straalt". We ontvangen het signaal, en een router in het huis verspreidt het naar de nodige laptops en iToestanden. Werkt perftect en heel snel. Deze tiener is content want bloggen op de iPhone was toch niet evident.

Er is ook TV Vlaanderen via de satteliet, dus het journaal en Thuis kunnen we volgen. Niet dat dat nu de eerste bezigheid is. Vanavond een restaurantje gedaan, dat is toch wel leuker met deze hitte. Rustig de dag afsluiten met een laat avondmaal, en met een insulinpomp met sensor lukt dat wonderwel.

Een goei wei

Daar zitten we op.

Het gelijkvloers is voorbehouden voor mij en mijn ventje. Zijn mama, zijn zus en haar vriend logeren op de verdieping.

Dik in orde !

España

Vanmorgen vroeg opgestaan. Ten laatste om 9u30 moest ik klaar zijn. Toen dat al om 9u bleek te lukken, was mijn ventje verbaasd. Hij kent me inmiddels, en rekent dus minstens een half uur extra tijd. Ik ben toch altijd te laat. Maar nu dus niet. We zitten dus nog een uurtje met de duimen te draaien en vertrekken dan naar zijn zus. We pikken ook de mama op onderweg, dan is ons gezelschap compleet.

De controle op Zaventem verloopt vlot. Wel anders dan verwacht. De 16 pompattributen in mijn handbagage zijn allemaal scherp of nat. Sommigen zelfs beide. Maar het wekt geen interesse bij de douane. Ook het medisch attest is niet interessant. De pomp daarentegen, die is fascinerend. Een jongeman weet niet wat ie er van moet denken. Ik word naar een balie begeleid en de pomp wordt getest op verboden substanties. Een drugtest, net zoals in "grenscontrole" op TV. Gelukkig blijk ik clean te zijn. Een hele opluchting...

De "headcount" in het Vueling toestel loopt goed fout. Een mooi meisje loopt door de gang en drukt op een knopje van een klein mechanisch tellertje elke keer als ze een hoofd ziet. Het resultaat is niet bevredigend, want haar mooie vriendin herhaalt de procedure. Weer mis. Andere methodes worden getest. Een meisje probeert het zonder toestel. Misschien moest het dringend gesmeerd worden. Nog een ander meisje gebruikt de kleuterjufmethode. Ze wijst ieder hoofd aan met het vingertje.

Zeven pogingen en twintig minuten later verontschuldigt de piloot zich in zijn beste Engels. De telling aan de gate kwam niet overeen. Misschien is er een terrorist vanop het tarmac binnengeglipt. Maar dan sluit een meisje toch de deur. Ofwel is de telling opgelost, ofwel wil men er niet van wakker liggen.

Een dikke twee uur later landen we in Valencia. Het regent. Maar dat gaat niet lang duren zie ik op de iPhone. We nemen het goede weer mee naar Spanje, want vanaf zondag is het 30 graden en een zonnetje...

Patiënt

De patiënt gaat 6 dagen op reis en hij neemt mee...

Voor de kenners: van links naar rechts: Quickserter, ontsmettingsalcohol, insuline, reservoirs, infusiesets, glucosestrips, draagtas dag & nacht, noodset, glucosemeter, ketonenmeter, ketonenstrips, batterijen, lancetten, insulinepennen, USB stick. Ben ik iets vergeten?

En dat is alleen voor de insulinepomp. De sensor krijg ik morgen, en die heeft ook de nodige attributen.

Dan nog mijn speelgoed en mijn schoenen... Ik ga twee koffers nodig hebben ;-)