De gaydar range

Een tijd geleden werd er een vraag aan mij gesteld. Ik claim meestal dat mijn gaydar heel erg goed werkt. Ik weet dus behoorlijk snel of een (jonge-) man 'van de familie is'. Ook in die gevallen waar vele hetero's twijfelen of zelfs helemaal niks vermoeden, zit ik meestal helemaal juist.

Maar dit was een moeilijke vraag. Hoe ver kan het gaan, die gaydar? Degene die de vraag stelde bedoelde dus: hoe ver kan het gaan qua leeftijd? Wat is dus mijn gaydar range? Kan je bijvoorbeeld aan een jongen die nog niet in de middelbare school zit, zien of hij later geen dame als levensgezel wil? Ik zei dus dat ik dat kon zien. Niet altijd hoor, dat spreekt voor zich. Maar in dit geval ging het dus over de periode dat één bepaalde jongen nog in de lagere school zat. En mijn antwoord was dus ja, ook al was ie toen nog heel jong. Toch zie je op die leeftijd niet de typische vrouwelijke eigenschappen die sommigen van ons op latere leeftijd meer dan anderen uitstralen. Moest dat trouwens wel zo zijn, dan heb je wellicht geen gaydar nodig om het te zien ;-)

Maar dit leidt ergens naartoe. Ik kan me dus vergissen in het vorige geval, misschien groeit de jongeman op als gelukkig getrouwde hetero huisvader, wie weet. Maar ik denk dus van niet. En ik denk inderdaad dat je het op jonge leeftijd al kan zien.

Neem nu dit voorbeeld. Enkele jaren geleden al zag ik het volgende filmpje op Facebook passeren. De jongen is 12 jaar en zet heel het Apollo Theatre op zijn kop met zijn auditie voor Britain's Got Talent. Ik dacht meteen dat de jongen gay was (of later zou worden, daar kan je over discussiëren).

Let nu even niet op zijn kleding en vergeet het feit dat ie begint te wenen na de positieve commentaren die trouwens helemaal terecht waren, hij heeft een geweldige stem. Toen is er een hele polemiek ontstaan omdat sommige mensen durfden suggereren dat de jongen misschien wel gay was, je mag dat toch niet zeggen van iemand van twaalf jaar?



Hij zou trouwens niet winnen, maar wel een platencontract krijgen van Sony Music. Die probeerden van hem een nieuwe Justin Bieber te maken, maar dat lukte niet zo goed omdat ie te goed kan zingen :-)

Maar nu zag ik dus deze video één maand geleden. Ondertussen moet ie 16 jaar zijn.

I rest my case ;-)

De witte riem

Hoe doe je dat als je moet kiezen tussen de winkelrekken? Je neemt er iets uit, je past het en als je het mooi vindt, koop je het. Not!

Je neemt er iets uit, je past het en als je het mooi vindt, begint er een lang proces in je bovenkamer dat niet te stoppen is. Het heeft helemaal niets meer te maken met wat je zelf mooi vindt. Wat zullen mijn vrienden denken? Kan ik dat wel op het werk dragen? Zullen mijn collega's mij uitlachen? Wat zal de wederhelft denken? Zou die kleur mij echt staan of ga ik mij helemaal belachelijk maken?

Maar de fijnste vind ik zelf: how gay can you get? Als men mij ziet, gaat men dan denken: jaja da's er zeker ene. Heel vreemd dat die kronkel er blijkbaar bij iedereen in zit. Ik spreek nu over hetero mannen, niet over mezelf. Ze zijn als de dood voor kleding die er misschien een beetje gay uitziet.

Maar weet je wat nu zo vreemd is? Ik heb dat ook heel lang gehad. Zelfs jaren na mijn outing was het nog steeds iets dat in mijn hoofd meespeelde. Vaak heb ik dingen laten liggen omdat ik het een beetje te gay vond. Tot mijn euro ook in het onderbewustzijn is gevallen en nu doe ik het niet meer. In tegendeel, als het een beetje gay lijkt, vind ik dat een voordeel. Het maakt mijn leven gemakkelijker. Mensen hebben altijd gezegd dat ik het niet uitstraal, en da's best een nadeel. Vreemden gaan ervan uit dat ik straight ben en dan is een homograp snel gemaakt onder de mannen. Dan is het gênant om te zeggen dat je homo bent. Niet dat ik de grappen niet verdraag, het moment is vervelend. Verontschuldigingen vind ik niet nodig want je mag grapjes maken over homo's. Ik doe dat zelf constant, dus waarom anderen dat verwijten?

Op deze foto staan items die een gay factor hebben. Er is discussie over een witte broeksriem. Ik vind het very gay en anderen hebben dezelfde mening al geüit. Hoeveel hetero's ken je met een witte broeksriem? Right. De rode broek dus ook. Ik twijfelde even of de factor er was, want ik zag best al hetero's met een rode broek. En ik vind ze altijd very sexy (als de rest van het plaatje klopt natuurlijk).

Maar dat wou ik dus al heel lang kopen en dat was net zoiets waar de drempel te hoog was. De witte riem heb ik aanvaard, de rode broek was wennen. Maar ik vind dat ik er heel goed mee sta. Hoe gay het is, dat weet ik dus niet. Ik hoop op een beetje ;-)

En als je nu denkt dat het ver gekomen is omdat ik nu foto's van mezelf ga posten, dan heb je gelijk. Hoe ijdel is ie nu geworden zeg? Kunnen we dat nu gaan verwachten in 't vervolg?

Blijkbaar wel ;-)

Discriminatie !

Foei dat mag niet. Je mag niet gediscrimineerd worden op basis van je geaardheid. En ik heb het toch meegemaakt deze week. En ik vond het heel grappig! Ik werd namelijk gediscrimineerd omdat ik hetero was. Iemand dacht er toch zo over :-)

Ik was gaan shoppen omdat ik nieuwe kleren nodig had. Neen, ik was gaan shoppen omdat... ik heb daar toch geen reden voor nodig? Ik was gewoon gaan shoppen. En ik kom in een trendy kledingzaak terecht op de Antwerpse Meir. Dat heeft zijn reden, wacht! Normaal loop ik wel binnen in de P&C of de Zara maar zo'n kledingzaken waar loeiharde muziek speelt en je alleen jong grut ziet rondhangen, neen... daar kom ik normaal niet.

Maar dit keer wel. Ik heb namelijk iets nodig dat het jonge grut draagt. Ik heb één (lees: enkele) jeansbroek(en) nodig die een lagere taille hebben dan wat ik gewoon ben. Dat komt omdat ik een probleem heb met mijn catheder van de insulinepomp en met de glucosesensor. Dat zijn twee dingen die met een naald in mijn buik vasthangen, maar nu wil het toeval dat die niet goed werken tenzij ze buikvet tegenkomen. Omdat ik kilo's kwijt ben is daar nu minder ruimte voor dan vroeger. De plaatsen die ik gewoon was kan ik moeilijk nog gebruiken om die spullen in te schieten, want het is pijnlijk en soms komt er bloed aan te pas. De oplossing is om de catheder lager in de buik in te brengen, maar dan zit de broeksriem in de weg.

Enfin, ik zoek dus in feite heel trendy jeansbroeken. In die ene trendy zaak ben ik op zoek in een stapel broeken naar mijn maat. Ik vind ze niet terug. Ik ben al blij dat ik niet meer de grootste maat nodig heb, want vroeger kon ik hier helemaal niet terecht. Een jongeman stapt op me af. Het is het type jongeman dat iedereen zijn type is. Hij lijkt niet "van de familie" maar hij zegt één woord en ik hoor dat we toch dezelfde geaardheid delen. Hij zegt nonchalant dat ik zijn hulp kan inroepen indien nodig. Hij zegt dit vriendelijk doch zonder me aan te kijken. Ik zeg dat ik mijn maat niet vind in de stapel. Hij verdwijnt even achteraan in de winkel en komt terug met de juiste maat. Alle maten zijn in stock, zo informeert hij me.

Ik ga de broek passen en kom terug. Hij vraagt - nog steeds zonder me aan te kijken - of de broek past. Ik zeg dat de maat wel goed is, maar dat de taille te hoog is. Ik leg ook het onderliggend technisch probleem uit. Dan zegt ie: ja, je kan inderdaad best een lagere taille kiezen. En bijkomend voordeel, zegt ie, is dat de dames dat graag zien. Hij heeft me nog steeds niet in de ogen gekeken. Ik zeg dat ik geen verstand heb van dames, maar dat mijn vriend het wel mooi zal vinden. Plots kijkt hij mij recht in de ogen en hij lacht. Echt? je vriend? Dat had ie niet gedacht. Hij vraagt plots meer info over de insulinepomp en de sensor. Hoe ik daar mee moest leven en of ik dat erg vond. Ik toon hem ook de insulinepomp en de plaats waar de catheder zit en hij begrijpt het probleem nu nog beter.

Hij zoekt in een ander merk dezelfde maat en kleur en stelt nog een lichtblauwe variant voor. De rest van het gesprek gebeurt wel eye-to-eye. Het model dat ie voorstelt is inderdaad veel beter en het past perfect.

Ik ga daar nog shoppen :-)

Available

Stel dat ik nu pas op de markt kwam. Stel dat ik nu op mijn 41 jaar pas had besloten om de wereld in te lichten dat vrouwen me niet boeien op die manier. Het zou lastiger zijn dan vroeger. Ik was al laat toen ik het vertelde. Zelf wist ik het al bijna een heel leven, maar ik was 28 toen de vrienden en familie werden ingelicht.

Nu zou het nog moeilijker zijn. Het is nu anders want ik ben niet dezelfde persoon als toen. Ik heb andere interesses en een andere besteding van mijn vrije tijd. Om nu een partner te vinden om een vaste relatie mee op te bouwen, dat zou lastiger zijn dan toen.

Ik leerde onlangs iemand kennen die in deze situatie zit. Hij heeft het nieuws nog niet zo lang geleden bekend gemaakt. Hij leeft ook niet in de stad, maar bij mijn geboortedorp in de Noorderkempen. Dat is op zich al lastig, want zelfs als je jong bent ligt het niet voor de hand om daar andere mannen te ontmoeten die dezelfde voorkeur hebben. In de stad is dat veel simpeler.

Misschien is het daarom dat hij onze hulp vraagt. Met onze hulp bedoel ik die van mij en mijn ventje. Hij kwam hem trouwens per toeval tegen, en het toeval besliste dat hij mijn naam kende uit zijn jeugdjaren. Dat was toeval ja. Dat bestaat :-)

In elk geval, we gaan uiteraard helpen waar we kunnen. Het is niet zo dat wij een enorm nauwe band hebben met de gay community, als zoiets al bestaat. Maar we hebben natuurlijk wel heel wat vrienden die ook graag mannen zien. Dat is een eerste stap en daarna zien we wel weer. Hopelijk kunnen we deze jongeman (zo noemen we dat nog net, iemand van onze leeftijd) een duwtje in de goeie richting geven. Ik ben benieuwd.

Uit de kast

Handig als je zo'n digicorder hebt. Je ziet eens een naam van een programma in de gids verschijnen en denkt hmmm... wat zou dat nu zijn? Dus je neemt ineens de serie op, het is maar één drukje op de knop. "Uit de kast" was zo'n titel die in op Vitaya in de lijst tevoorschijn kwam. Ik was natuurlijk benieuwd en heb het sindsdien opgenomen.

Ik heb nu drie afleveringen gezien en het is telkens erg herkenbaar. Wel, niet helemaal... het gaat ook over homo's die uit de kast komen waarvan niemand het verwacht. Tenminste, dat is wat de drie die ik tot nu toe zag zelf zeiden voor de camera. Toch was er bij mij drie keer mega gaydar-alert. Ja, ook via de televisiekabel werkt mijn radar heel goed. De wonderen der techniek he.

Maar het concept is dus dat ze uit de kast komen op de televisie. Ze vertellen het aan hun vrienden of in hun familie en de camera registreert de reacties. Het moet natuurlijk goeie televisie geven dus meestal kiest men voor een slachtoffer waar het niet voor de hand ligt. Zo was er een hockeyspeler, een hardcore DJ en een zoon van een landbouwer. Over het algemeen valt het daarna altijd reuze mee, enkel in het begin is de schok soms groot.

Zo was het in mijn geval ook. Mijn outing is gebeurd in mijn toenmalige habitat. Ja, op café dus ! Ik had me er al een hele tijd op voorbereid maar het moest er eindelijk uit. Drie cafévrienden van toen waren dus de eersten die het wisten. En ze waren compleet in shock, want niemand had dat van mij verwacht. Uiteraard ging dit nieuws als een lopend vuurtje door de vriendenkring. Het lastigste was wel om het aan mijn beste vriend te vertellen, want daar moest ik dat verhaal nog uitbreiden met een heel lastig detail.

Ik moest hem ook vertellen dat ik sinds de eerste week dat ik hem leerde kennen ook op die andere manier naar hem keek. En ondertussen waren we al jaren beste vrienden. Ik was dan ook erg bang dat ik hem nooit terug zou zien. Het zou immers kunnen overkomen alsof onze vriendschap op drijfzand gebouwd was. Maar dat was natuurlijk niet zo. En gelukkig heeft hij dat ook onmiddellijk gezegd. Het enige dat hem zorgen baarde was of we nu nog vrienden konden blijven. En natuurlijk kon dat, dat spreekt voor zich. Ik had me toch al lang neergelegd bij het feit dat er tussen ons niks kon gebeuren. Dat deed ik al een heel leven zo.

Het werd hem plots duidelijk waarom ik vaak op café even de aandacht scheen te verliezen als we in gesprek waren. Dat was telkens als er mooi volk voorbij kwam, maar dat had ie dus nooit gesnapt. Die avond hebben we daar nog erg om gelachen, dat ie dat eindelijk doorhad. Hij begon te denken dat ik een aandachtsstoornis had, maar ik was dus gewoon geïnteresseerd in mannelijk schoon dat voorbij kwam.

De outing naar mijn familie is een paar weken later gebeurd. Ik had in de vriendenkring duidelijk laten merken dat ik het niet zag zitten. Uiteindelijk heeft mijn broer het thuis verteld, toen ik er zelf niet bij was. Ik weet dus ook niet hoe de reacties waren. In elk geval was iedereen geschrokken, maar wat mij is bijgebleven is dat vooral mijn vader er blijkbaar het minste moeite mee had. Net bij hem had ik misschien een probleempje verwacht maar dat was dus niet zo.

Er is maar één persoon geweest die zei dat ie het al lang had verwacht. Mijn grootvader zei heel nuchter: onze Jan? tuurlijk is ie homo. Al 28 en nog nooit een lief gehad? Da kan ni :-)

Toeval

Stel dat mijn schoonzus in 1998 niet tegen een jongeman was aangelopen op een homofuif in Antwerpen. Ze zou niet aan de praat geraakt zijn met die jongeman. Ze zou hem niet aan mij voorgesteld hebben en hij zou niet mijn eerste lief geworden zijn. Niet dat ik dat zo erg zou vinden, want hij dumpte me al redelijk snel. Maar ik zou nu niet samen zijn met mijn ventje, want hij zat in zijn vriendenkring.

Stel dat ik een maand vroeger diabetes had gekregen. We zouden nu geen appartement hebben waar ik kan wonen en werken samen. Ik zou nog steeds een kantoor in Hoboken hebben waar ik al lang niet gelukkig meer mee was. We hadden immers net de handtekening geplaatst onder de verkoopsovereenkomst en toen werd ik ziek. Was het andersom geweest, dan hadden we die stap niet gezet.

Of stel dat ik geen diabetes had gekregen. Je zou dit niet aan het lezen zijn, want het was een chique madam die ook diabetes heeft die mij aanzette tot bloggen.

En dan komt er meestal een mooi verhaal dat hier aan vasthangt. Alles gebeurt voor een reden. Toeval bestaat niet. Er is een kracht die zorgt dat dingen gebeuren zoals ze gebeuren. It was meant to be.

Misschien valt het wat tegen als ik dit zeg, maar dat geloof ik niet. Ik geloof niet dat alles voor een reden gebeurt. Niet erg romantisch hé? Ik weet het. Jammer maar helaas. Voor mij gaat dit samen met geloof in iets bovenmenselijk en dat heb ik niet.

Ik geloof wel dat ik het toeval een handje kan helpen. Als ik niet had besloten om uit de kast te komen, was ik met mijn schoonzus nooit op die homofuif geraakt en was ik wellicht nog single. Als ik geen hulp had gezocht op een discussieforum over diabetes, had ik die madam niet ontmoet en was ik nooit gaan bloggen. Zo kan je het ook bekijken. Toeval bestaat wel, maar je kan het een handje helpen.

Ik ben wellicht te nuchter (wat een heerlijk woord) om te geloven dat toeval niet bestaat. In elk geval nuchter genoeg om te weten dat ik mijn neus moet buitensteken om geluk op te zoeken. Het komt niet binnenwaaien met de straalstroom. Het vraagt een beetje werk, maar je verdient je inzet terug in tienvoud.

Beautiful Thing

Aaah, wat een mooie film. My all time favourite. Ik heb hem efkes opgezocht om dit blogblaadje bijeen te kribbelen, en blijkt dat ie eigenlijk best al oud is. Van 1996 al.

Ik hou niet van romantische films. Dat heb ik toch altijd van mezelf gedacht, maar ik had natuurlijk nooit door hoe dat er uit zag, een romantische film. Het veronderstelt op zijn minst dat je je kan inleven in de personages die meespelen. En dat lukt natuurlijk nooit. Stel dat een hetero man heel zijn leven enkel romantische films zou zien waar enkel mannen elkaar kussen, hij zou dat genre ook niet echt appreciëren. Zo was het bij mij ook altijd al. Een film op tv over boy meets girl werd steevast weggezapt als de kusscène daar was. Of vaak veel vroeger al. Wellicht daarom dat ik al vroeg een eigen TV op mijn kamer had als tiener. Dan kon ik dat soort onzin wegzappen.

Het heeft dan toch heel lang geduurd, vooraleer ik de eerste echte gay romantische film zag. Ik weet niet wanneer, maar zeker na 1996 dus. En dan was ik al 26 jaar. En het was meteen een schot in de roos. Alles was herkenbaar, de verliefdheid die ik als tiener voelde, de twijfels, de moeilijkheden om het te aanvaarden. Het zal wel weggaan, het is maar een fase. Dat had de leraar godsdienst ons uitgelegd.

Alleen was de film mooier. Want daar was het wederzijds. Twee jongens vinden elkaar op een manier die ze niet verwachtten. En dat is heel mooi, het is ontroerend maar het gebeurt natuurlijk in de film. Bij mij was het zo nooit. Ik had vaak kriebels maar het was natuurlijk nooit wederzijds. Op één keer na, maar toen had ik het zelf niet helemaal door.

Het spreekt voor zich dat ik die film al eindeloos heb herbekeken. Ik had hem vroeger op VHS, maar hoe speel je zoiets nog af? Gelukkig staat ie nu volledig op YouTube. Toch laat het meestal een wrang gevoel na. Ik vind het een hele mooie film, maar hij drukt me steeds met de neus op de feiten. Ik heb dat hele stuk gemist. Als je jong bent hoor je verliefd te worden. Het hoort vaak mis te lopen, maar soms ook niet. Je zou mooie herinneringen moeten hebben over die momentjes dat er een vonk terug was. En die had ik niet. Ik heb veel langer moeten wachten en dat vind ik jammer. Maar gedane zaken nemen geen keer...

Oh, nog één ding... Sindsdien ben ik ook fan van The Mamas & The Papas. De nummers uit de film toch, ik ga niet overdrijven hé.

Dit laatste danske sluit de film af. Hoe schoon hé. En voor de hetero mannen: hoe irritant hé, nu weet je ook hoe het voor ons is om een gewone romantische film te zien ;-)

Avenue Vaséline

Voor de insiders ook wel Rue Vaséline of de vaselinestraat genoemd. De gay man kan er terecht voor een natje en een droogje ;-)

Als je het Antwerpse Centraal station verlaat wandel je op het Astridplein. Het einde van het plein wordt afgebakend door een groot hotel met aan beide kanten een zijstraat. Links is Chinatown, rechts dus de vaselinestraat. Hoe de straat echt heet weet ik niet, maar dat weet eigenlijk niemand, denk ik. Dat is niet belangrijk want de bijnaam is alom gekend, zeker bij de mensen die er naar op zoek zijn.

Het is een raar fenomeen. Als je als hetero man op zoek bent naar plezier, dan is daar een buurt voor. Je moet daar natuurlijk voor betalen. Ik ken de tarieven niet, maar ik weet dat gays goedkoper af zijn. Ze kunnen dat immers in der minne regelen, want ze zijn beiden vragende partij. Alleen moet je een vaste stek hebben en daar hebben we dus een straat voor.

In mijn jonge jaren, toen ik net een studentenkamer had betrokken in de stad, zat een vriend van me op kot in die straat. Ik had al wel gemerkt dat je veel aandacht kreeg als je er wandelde, maar wat het voorstelde wist ik niet. Later werd dat wel duidelijk natuurlijk.

Toen ik mijn outing achter de rug had leerde ik nieuwe mensen kennen. Die vertelden me dat je deze straat toch beter mijdt. Jonge homo's komen er niet zo vaak, en mannen die er komen zoeken dus maar één ding. Ik heb de homobars daar dan ook nooit bezocht. Er was keuze genoeg in andere buurten. En die gelegenheden hadden een betere reputatie.

Maar geen betere naam. Ik vind Avenue Vaséline nog altijd de mooiste straatnaam die ik ken :-)

Aandacht

Hij was klasgenoot. Maar iets meer dan dat. Hoeveel kan ik niet zeggen, want ik heb het nooit gesnapt. Hij was heel speciaal, maar niet omdat ik dat van hem vond. Wel omdat het voor één keer andersom was.

Het derde middelbaar had een speciale godsdienstleraar. Hij sprak over rare dingen. Dingen die niks met God te maken hadden. Wel over dingen die jongens van 14 of 15 meemaakten. Eén keer ging het over homoseksualtiteit. Het woord werd nooit uitgesproken, want het was een katholieke school. Maar de leraar, geen priester dit keer, wel een geëngageerde katholieke leek, sprak daar niet over in exacte termen. Het was geen wiskundeles waar je axioma's en definities in duidelijke exacte termen moest omschrijven. Hij kon overal netjes rondfietsen zonder één keer een woord uit te spreken dat niet door de beugel kon.

En hij was er heel erg goed in. Met de nodige omwegen kwam hij tot de conclusie dat wij, jonge gasten van 14 en 15 op zoek waren naar onze identiteit. Dat er dan hier en daar een hormoontje zich wel eens kon vergissen, dat hoorde er gewoon bij. Het kwam er dus op neer dat we sommige gevoelens, je moet nu niet tussen de regels lezen, hij bedoelde jongens die jongens wel eens lief konden vinden, dat die gevoelens bij onze leeftijd hoorden. En als we die nu hadden, wou dat niet zeggen dat we later per se een verderfelijke toekomst tegemoet gingen. Dat zei hij natuurlijk ook niet, want ja, het was geen wiskundeles. Ik las maar tussen de regels...

Moest ik nu dan opgelucht zijn? Zou het rare gevoel dat ik al enkele jaren had gewoon weer weg gaan? Ik geloofde er niks van. Maar hij heeft me goed liggen gehad, want hij deed me toch een beetje twijfelen. Ik weet inmiddels dat hij de bal vreselijk heeft misgeslagen in mijn geval. Het was geen bevlieging. Maar mijn klasgenoot die naast me zat is er misschien wel ingetrapt. Of misschien had de leraar gelijk en kon het bij sommigen overwaaien?

Het was dus een rare, die klasgenoot. En wel omdat hij mijn vriend wilde zijn. Dat is op zich niet raar, maar ik was het niet gewoon. Ik was normaal de stille die niet opviel en een paar vaste vrienden had. Maar deze klasgenoot wou naast me zitten. Vanaf de eerste week van het schooljaar was dat al zo. Hij wou alles over mij weten. Hij was linkshandig en als hij iets opschreef ging hij expres extra ver naar links zitten omdat hij dan tegen mijn arm kon duwen. Ik trok dus elke keer strepen op mijn blad als ik dan iets wou opschrijven. Ik vond het vervelend en zei dat dan ook. Maar hij hield het vol en scheen het heel leuk te vinden. Na een tijdje deed ie het zelfs als hij niet aan het schrijven was.

Op de speelplaats kwam hij naast me staan. Maar veel dichter dan ik gewoon was. Er was een lange dreef in de school. Die dreef scheidde de voetbalvelden van elkaar. Tijdens de middagpauze zaten we steeds op de bank in de dreef. Hij ging tegen me aanzitten, en ik schoof een beetje op. Dan deed hij dat ook. Ik vond het heel vervelend. Hij vroeg me ooit of ik een vriendinnetje had. Ik ontkende en hij was verbaasd. Dat ik er nog nooit één had, kon hij helemaal niet geloven. Ik moest toch keuze genoeg hebben?

Het is heel abrupt gestopt toen ik iemand leerde kennen die samen met mij naar school reed op dezelfde bus. Hij zat niet in mijn klas maar we kwamen erg goed overeen. Er was natuurlijk niks aan de hand, maar hij heeft dat nooit kunnen verdragen. Plots was het teveel en hij vroeg aan de leraar een andere plaats in de klas. Hij wou niet meer naast mij zitten. Hij zei tegen de leraar dat we ruzie hadden, maar dat was niet zo.

Ik heb het nooit gesnapt. Een paar jaar later kwam ik hem tegen met zijn vriendin. Later heb ik gehoord dat hij getrouwd was en kindjes had. Ik weet nu nog altijd niet of het nu een bevlieging was zoals de leraar dat had voorspeld, of het misschien iets is wat hij tot op de dag van vandaag onderdrukt.

In elk geval, het is de enige keer dat ik me kan herinneren dat ik ooit dat soort aandacht kreeg op school. Maar nu ik erover denk... Potverdekke, ik had touche in het derde middelbaar! En 't was zelfs nog gene misse! Had ik toen geweten... Maar ja, spijt heb ik niet, remember ? ;-)

Zaal Jacob

Dat was the place to be. Na mijn outing werd ik naar deze zaal gesleurd door vrienden en familie. Want ik moest nu toch wel dringend de man van mijn leven ontmoeten.

In zaal Jacob werden eind jaren '90 elke week holebifuiven georganiseerd. De eerste herinner ik me nog levendig. We gingen met een groepje vrienden op stap. Mijn schoonzus en mijn drinkebroeder waren er ook bij. Zaal Jacob was de eerste stop. Uiteraard werd er genoeg gelachen over mijn net verklaarde voorkeur voor hetzelfde geslacht. Maar iedereen was blij voor me en zeer enthousiast.

We komen de zaal binnen en mijn schoonzus vraagt me direct: zeg nu eens, Jan, welke jongens of mannen vind jij leuk? Ik kijk eventjes rond en zie een bloem van een jong kereltje staan. Hij staat ver af, maar ik zie direct dat dat mijn ding was. Ik wijs hem aan, en mijn gezelschap schiet spontaan in een slappe lach. Het was dus een meisje! Hilariteit alom. Nogmaals moest ik de mensen overtuigen dat ik dus wel degelijk homo was. Het was gewoon zo donker in de zaal, dat ik dit kleine detail over het hoofd had gezien.

Omdat ik het dus niet in me had om naar iemand toe te stappen en te zeggen: hey, how you doin' , besluit mijn schoonfamilie om me een zetje te geven. Ze botst letterlijk tegen een jongeman aan die aan de bar een bestelling staat te plaatsen en ze raken aan de praat. Ze wijst mij aan en zegt een paar woorden. Wellicht iets in de stijl van: dat is mijn schoonbroer, wat denk je van hem? De moeite hé? Allee, ik weet het niet. Ik was er niet bij, ik bekeek het vanop een afstand.

Maar de jongeman bleek nen helen toffe kerel te zijn. Hij verliet wekelijks zijn geboortedorp bij Hasselt om een feestje te bouwen in de grote stad. Ik leerde een grote groep mensen kennen die allemaal net datzelfde deden. Feestjes bouwen in zaal Jacob. En ze waren geweldig, die feestjes. Ook mijn drinkebroeder was er weg van. Hij had het niet voor de mannen, maar zij wel voor hem! Om 12u moest ie steevast vluchten naar de toog. Want dan was het La Bamba tijd.

Die jongeman is dus mijn eerste vriend geworden. We zijn een maand samen geweest en toen vond hij het wel genoeg. Ikke gedumpt! Maar in zijn vriendenkring zat een heel schoon ventje. Die ken ik ondertussen al 12 jaar redelijk goed :-)

Trouwens, met mijn drinkebroeder bezocht ik ook andere homocafé's. Ik herinner me dat we ooit naar het Hessenhuis gingen. De buitenwipper sprak ons aan en probeerde voorzichtig uit te leggen dat het een soort café was waar mannen andere mannen opzochten. Waarop ik in de lach schoot en zei dat ik dat ook zocht. In 't vervolg draag ik een strakke roze t-shirt zonder mouwen.

Maar het waren mooie tijden. Zowel het Hessenhuis als zaal Jacob. Ik moet zeggen, die "van de familie" weten echt wel hoe je een feestje moet bouwen.

Who am I

Eerste couplet

Wie ben ik?

Moeilijke vraag. Ik kan er veel antwoorden op geven.
Programmeur, gay, diabeet. Maar ook nerveus, bang voor wat komt, onzeker. Geen nerd naar 't schijnt.

En deze week kwaad op een klant maar zeker van mijn stuk op een meeting.
Niet meer te dik! Ik heb mijn BMI berekend. Wel erg kaal, ik heb mezelf op beeld gezien.

Bloedsuikerstabiel, en morgen hopelijk wat wijzer in het ziekenhuis.

Schoenenverslaafd, maar dat is aan 't beteren. Hoewel van de week... Wijnegem Shopping Center? Ingang 5 hadden we afgesproken. En ingang 6 is daar zoooo dichtbij !!

Tweede couplet

Wie wil ik zijn?

Ik zou graag een PS/2 toetsenbord emulator maken om een CD speler aan te sturen. Wat zou dat megacool zijn. Je zou je CD speler kunnen wijsmaken dat er een toetsenbord aanhangt, en dat je manueel alle 600 CD's intypt die je hebt, terwijl een computer dat voor jou doet, gebaseerd op een Excel lijst die je al hebt liggen.

Chinees zeker? Ik heb een familielid teruggevonden die met dat probleem zit. Vroeger deden wij niet anders dan brainstormen over dat soort dingen. En het gekke is dat wij dat ook echt in mekaar knutselden. En dat dat soms zelfs werkte. Dat mis ik.

Ik zou graag een geocache ;) wandeling organiseren met het diabetes forum. Niet mijn idee, maar wel van die super toffe madam (met supertof gezelschap) die ik deze week heb ontmoet toen ze ineens een bericht stuurde dat ze richting Antwerpen kwam. Ik moet zien wat ik zeg want ge leest mee hé ;)

Ontspannen. Dat kan toch deugd doen. Niet vaak, maar soms echt ontspannen. Niet aan alles tegelijk denken, maar aan één ding tegelijk. Alleen iets dat je ziet, voelt, proeft, ruikt. Ge voelt 'm komen zeker? Ja, mindfulness. Ik deed de oefening van de eerste les vandaag maar er is nog werk aan. 24 minuten niets doen. Moet je eens proberen! Het lukt me voorlopig niet, maar ik heb nog tijd.

Derde couplet

Wie wil ik niet zijn?

Piekerend. Die berg in de toekomst is weer groot, maar dat is ie altijd. Kleine stukjes van die berg kan je vandaag bij het huisvuil zetten. Zakje per zakje. Maar ik doe dat te weinig.

Automatische piloot. Programmeren, koffie, programmeren, koffie, programmeren, koffie. Soms is het niet meer zo tof als voeger en de koffie proef ik te weinig.

Sloddervos. Alles laten liggen. Ik moet al weken betalingen doen en doe ze niet. Niet dat de bankrekening leeg is, ik ben ook niet schatrijk. Maar gewoon laten liggen. Waarschijnlijk komen er rappelkosten. Ik moet ze doen en doe ze niet. Ik ben een kieken.
Mijn auto geeft zo'n mooie oranje steeksleutel als icoon op zijn scherm als ik hem start. Geen stom oranje lichtje hé, maar een mooi voorgeprogrammeerd icoon waar iemand ooit over heeft nagedacht. Zo van: als we die oranje steeksleutel nu een mooi, vriendelijk uitzicht geven, dan zullen de brave bestuurders wel naar de garage rijden en hun auto binnenbrengen voor het onderhoud. Maar bij een kieken werkt het precies niet.

Hmmm... tja, er zijn kosten aan zeker?
Het is een WIP. Business Controller term, het betekent Work In Progress.

Jangayox

Voor wie het dus niet door moest hebben: hierboven staat
Ik hou van: Werner, Azerty & Querty, gadgets, Agora Software, Geox.
In omgekeerde volgorde: Geox ademt, Agora Software is mijn éénmansbedrijfje, gadgets... beginnen vaak met 'I' en Steve Jobs heeft ze verzonnen, Azerty & Querty zijn dus niet de toetsenborden, maar mijn 2 katten. En 'Werner' is de naam van mijn vriend.

Ik ben dus 'proud to be gay'. En dat is ook echt zo. Iemand heeft me ooit gevraagd of ik niet graag anders zou zijn. Ik zei natuurlijk spontaan: neen! Maar ik vond dat zo'n gekke vraag dat het me wel bezighield. Mijn 'neen' is dan ook duidelijk: vraag eens aan een hetero man of hij graag homo zou zijn. Wat gaat hij zeggen? Iedere hetero die dit leest zal aanvoelen dat dat voor hem gewoon echt fout is. Waarom zou hij nu homo willen zijn? Wel andersom is dat gevoel net even sterk.

Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat het praktischer was geweest. Moest ik niet vanaf mijn 12de jaar verliefd zijn geworden op mijn vriendjes op school... En dat was natuurlijk nooit wederzijds. Ze vonden de meisjesschool erg spannend, maar ik had spanning genoeg in onze jongensschool. Het was zeker niet gemakkelijk, maar moeilijk gaat ook.

Toen ik op mijn 28ste pas uit de kast kwam, schrok iedereen zich een aap. Behalve mijn grootvader. Die zei heel nuchter: ja, ik dacht het wel. Nooit een lief gehad en al 28? Dat kan gewoon niet. Hij zal wel voor de mannen zijn. Ik had wel als 'nadeel' dat ik het blijkbaar niet uitstraal, en daarom schrikt men vaak.

Ik heb ooit aan de kassa van de Delhaize op de vraag 'spaar jij ook smurfen?' geantwoord met 'neen, mijn vriend en ik spelen daar niet meer mee'. De jongen schrok zich dood en kwam niet meer uit zijn woorden. Ik kende hem wel een beetje en uiteindelijk lachte hij wel. Ik was vaste klant en hij was duidelijk 'van de familie'. En zijn kassa had natuurlijk mijn voorkeur ;-)

De jongen aan de kassa straalde het dus uit. Maar iemand moet het ook opvangen. In het jargon noemen wij dat 'gaydar' (van gay-radar). En ik geloof er erg in. Ik ben te nuchter om er iets bovennatuurlijks in te zien, maar ik geloof dat ik een sterk gevoel heb voor wie het nu wel is, en wie niet. Soms hebben mensen mijn mening wel eens gevraagd en ik zit er niet vaak naast. En als de man in kwestie getrouwd blijkt te zijn en kinderen heeft, zeg ik steevast: jawel, ik heb wél gelijk! Hij weet het alleen zélf nog niet.