Kattenluik

We hadden al een tijd lang een ideetje om dit kattenluik te installeren. Normaal doen mensen op een tiende verdieping dat niet, maar dit is een speciaal geval. We hebben een kamertje gereserveerd voor de twee huisdieren, maar ze zouden beter vanuit dit kamertje rechtstreeks in de woonkamer terecht kunnen. Dat scheelt ons een pak ellende en kattenhaar op de rode tapis-plein in de gang. Het zou hen ook een half appartement ruimte geven om te overnachten in plaats van het ene kamertje.



Nu lijkt dat niet zo moeilijk, je moet enkel het kattenluik aftekenen en dan veel gaatjes in de muur boren.





Maar dit gebeurde er toen we dat probeerden:










Nu zijn betonijzers geen probleem, die krijg je er zo uit met een Dremel










Dit was wel een probleem natuurlijk! Er zit een elektrische leiding in de weg. Onder toezicht van de expert lukte het loskoppelen nog net :)









Nog tijdens de werken was mijn zorg dat de poezen het gat niet zouden durven gebruiken blijkbaar ongegrond.











Daarna moest ik dus de kabels verlengen en de plastic buis vervangen door een grijze flexibele darm...









... die langs de andere kant werd ingemetseld...











... en daarna wit geschilderd.

En durven ze het gat nu gebruiken? 

Als je de deur openhoudt, wil madam wel binnenkomen. 

Anders niet ;)

Online !

Geef toe dat dit een mooi plekje is om ergens een potje te verstoppen dat geluid maakt.


Uiteraard ligt het hier niet echt, anders zou ik te veel verraden. Maar je komt dit plekje tegen op de wandeling in Niel die ik zopas opnieuw zelf even moest doen. Hoewel, 5 km wandelen lukt nog niet, maar met de scooter kom ik ook overal.

Het was ook heel dringend, want twee van de drie geocaches die ik (mee) voor Rondje Vlaanderen had gelegd, waren inmiddels offline. En Niel was de laatste die aan herstelling toe was.

Wat me het meeste is opgevallen, is dat alles eigenlijk best in goede staat was. OK, hier was de batterij plat, maar dat was mijn schuld. In Brecht was er een potje stuk, maar dat was het allereerste dat ik ooit maakte en ik was al niet gerust toen ik het aan een boom vastmaakte. Maar al bij al valt het goed mee. De potjes zijn verkleurd door de zon en de stickers met "dit is een spel" die erop kleven kan je niet meer lezen. Maar wat er in zit, is in goede staat. Ook al zie ik dat sommige dingen kliedernat zijn geworden, de elektronica blijft werken.



En dit hoort er uiteraard ook bij. Voor de eerste keer kon ik de logboekjes nazien, iets wat je als cache-eigenaar eigenlijk moet doen, maar velen laten het achterwege. Ik zag in elk geval dat niemand vals speelde tot nu toe.

Het goede nieuws is dus: alle drie de multicaches zijn weer online !

MP3 potje 2.0

Er moest iets belangrijk veranderen aan de MP3 potjes die ten velde liggen in Niel en Zwijndrecht. De ene had al na tien dagen een platte batterij en de andere was plots verdwenen. Ik kan weinig verhelpen aan diefstallen, het is wel zo dat Zwijndrecht geen mogelijkheid had om het potje te verankeren met een ketting zoals de andere waypoints dat wel hebben. Maar fundamenteel moesten ze gewoon veel betrouwbaarder zijn. Als het nog eens verdwijnt, moet ik dat ook anders aanpakken.

Zo ziet de nieuwe constructie eruit. Ik ga niks meer verlijmen omdat het toch kapot gaat. Er komt dus nu een stuk aluminium aan te pas om de print vast te houden en tevens de connector voor de hoofdtelefoon toegankelijk te maken. De connector is nu trouwens een goedkoop Chinees model, en geen Belgische met schroefdraad.

Ik redeneerde eerst dat die met schroefdraad beter zou zijn, maar nu blijkt dat de connector toch loskomt, is dit beter. Hij is verankerd in de printplaat met meer dan zijn soldeerpunten, dus qua stevigheid zit dat wel goed.

Het probleem van de batterij is uitgeklaard. Om te beginnen was de eerste batterij er eentje "uit de doos" en dat is helemaal geen goed idee als die doos uit China komt. De batterij geeft de volledige spanning weer als je ze uitmeet, maar in werkelijkheid is ze minder dan 20% opgeladen. Ik merkte nu dat na 2 volledige cycli de batterijen echt goed zijn. De nieuwe modellen gaan vier uur mee als ze muziek maken en vijf jaar in slaaptoestand. De eerste tijd heb ik gemeten, de tweede is uiteraard theoretisch ;-) Er is een tweede probleem met de module zelf waardoor de spanning zelf snel zakte, maar dat is ook opgelost.

Er zijn ook aanpassingen aan de elektronica. Naast de microchip die de software bevat, zijn er nu vijf SMD componentjes nodig. Twee daarvan zorgen dat je met een flinke tik op de box de muziek niet laat starten, zoals dat eerst zonder magneet dus kon. Nu kan ik dat zeggen omdat de eerste versie toch nergens meer ligt ;-)

Maar de belangrijkste aanpassing is gebeurd in de printplaat zelf en in de software. Een zenerdiode en een grote weerstand verlagen de batterijspanning zodat de chip die spanning als een nauwkeurig getal kan inlezen door een ingebouwde A/D convertor. Hij zal dus zelf weten wanneer de batterij plat gaat, en laat dat ook horen zoals ik dat hier al eens had uitgetest. Een Engelsman zal zeggen hoeveel spanning de batterij nog geeft als die erg laag wordt. Ik reken een beetje op de bezoekers om dat dan ook te melden.

Dit is het resultaat. Het potje is enkel waterdicht als de dop erop zit, maar eigenlijk was dat al zo. Ik probeerde wel om een mooi plastic dopje te voorzien dat waterdicht verlijmd was, maar dat is onzin. Er is immers altijd het gat van de connector zelf, dus waarom die moeite nog doen. De print is trouwens behandeld met plasticspray en ik test ze uit door ze onder de kraan te houden. En ja, ze blijft dus werken!

Mijn "making of" filmpje van vroeger moest dus ook een update krijgen :

"Maak-van-uw-kat-een-rat"-lens

Chinese lenzen kopen is geen goed idee en dat weet ik zo ook wel. Toch moest ik het even proberen omdat ik er echt eentje nodig heb en een budget van iets meer dan 500€ niet tot de mogelijkheden behoort voor mijn doel.

Ik heb het over een groothoeklens en dat is dus zo prijzig. De rechtse is een fisheye lens, een extreme groothoeklens zeg maar. Normaal moet ik dan ook de lens kopen die op mijn toestel van Olympus past, vandaar het hoge prijskaartje. Maar er bestaat een goedkoop truukje om toch een groothoeklens te hebben zonder een echte lens aan te schaffen. Dit zijn namelijk voorzetlenzen, dus je schroeft ze vooraan op een bestaande lens van Olympus, en hup: plots is de standaard lens een groothoeklens.

Ik wist intussen wat de nadelen waren. De zijkanten van het beeld zullen niet scherp zijn, maar daar leg ik me bij neer. Ze kosten 20 dollar per stuk, dus als je in die verhouding denkt kan je gerust een euveltje over het hoofd zien. Ik had trouwens enkel de linkse lens nodig voor mijn doel, de rechtse verkleint zo sterk dat het beeld helemaal vervormd is en je kan ze enkel gebruiken om grappige fotootjes te maken.

Al bij al valt het reuze mee. Ik heb hier drie foto's geplaatst om even te vergelijken. Dit is de eerste foto zonder extra lens. Ik heb een statief gebruikt zodat je de juiste verhouding kan zien op alle foto's zonder dat het toestel verschoven is.




En hier was het dus om te doen. Er moet meer beeld op en de kwaliteit moet nog aanvaardbaar zijn. Je ziet duidelijk dat je effectief meer gebouwen ziet en je ziet ook dat rechte lijnen krom worden. Dat is geen punt voor mijn toepassing, het zal niet opvallen. Mijn enige bezwaar is dus het feit dat de randen niet scherp zijn. Toch valt dat nog mee, ik ga uiteraard wel het ergste stuk van de randen nog wegknippen. Maar dan nog hou ik een breed beeld over dat aanvaardbaar is van kwaliteit.


Dit was om te lachen natuurlijk, je kan dat niet echt gebruiken om een echte foto te nemen. Je ziet hier dat zowel de linkerkant als de rechterkant van het terras in beeld komen, dus het is echt wel een hele brede hoek.







En hier kan je het voor gebruiken.

Maak van uw kat een rat :)

Geocache onderhoud

We zijn weer aan de slag en dat werd tijd. Mijn doe-het-zelf kamertje was een tijd buiten gebruik omdat de rug toch niet zo mee wou doen na de operatie. Gelukkig is dat sinds een paar dagen allemaal tip top.


Dit is het meest dringende werk op de planning. Van de drie geocaches zijn er inmiddels twee offline en één is een twijfelgeval dat ik ter plaatse moet nazien. Maar vandaag was deel één van de planning die kleine potjes die coördinaten tonen op te smukken. Slechts eentje is echt kapot, maar ik weet van vorige keer dat je best in serie werkt. De elektronica was al weken klaar. Maar de potjes zelf, dat was een ander verhaal.


Ik had immers deze manier van beveiliging voorzien en die geeft wat problemen om opnieuw te reproduceren. Het vervelende is dat ik een gaatje van 2mm moet boren in een bout die maar 5mm dik is. Dat ligt niet voor de hand en de apparatuur die dat vorige keer deed, heeft de geest gegeven. Het was ook te veel handwerk en gevaarlijk instabiel.



Nu boor ik met een boorstandaard en een deftige machine waar wat kracht achter zit. De boorstandaard kan 'het werkstuk' vastklemmen, in dit geval is dat dus dit boutje van 5mm. Daar gaat dan een staalkabel door en die wordt met een klem vastgemaakt aan een boom. Die klem wordt dan beveiligd met een slotje zodat voorbijgangers het kleinood niet 'per ongeluk' kunnen meenemen als ze het zouden ontdekken.

OK, ik heb er maar eentje nodig. Maar ik heb er alvast zes gemaakt. Kwestie van volgende pannes of diefstallen wat voor te blijven :-)

Timelapse Provinciehuis Antwerpen

Van 14 april tot 24 juni nam ik foto's van het oude provinciehuis van Antwerpen. Tijdens de eerste fase van de afbraak werd er gewerkt met kleinere kraantjes op het dak en zo werd het gebouw verdieping per verdieping "opgegeten". Dat was allemaal duidelijk zichtbaar vanop ons terras en die foto's zijn genomen vanop zo'n 800m afstand.

De tweede fase had een andere aanpak. Toen het gebouw klein genoeg was, werd er vanaf begin juni een grote kraan ingezet voor het grotere werk. Dat was goed zichtbaar vanaf de tweede locatie, dus vanaf die datum werden er twee fototoestellen gebruikt. Voor die locatie, op meer dan 2 kilometer afstand, moest ik eerst een timelapsecontroller bouwen die autonoom al het werk kon doen.

We zijn bijna drie maanden verder, en dit is het resultaat:

Provinciehuis afbraak fase 1

De eerste keer dat ik langskwam om te filmen stond het provinciehuis er nog. Deze beelden zijn van 20 mei en de foto's van toen kon je hier al zien.

Nu is ook de video gemonteerd.

Er waren opnieuw 3 camera's ter plaatse waarvan ik er eentje op een BobCat had geplakt :)

Provinciehuis afbraak fase 2

Dit zijn de beelden die ik een tijdje geleden nam met de GoPro-camera op de kraan en twee camera's op de werf. Het plan was om alles te combineren in één stukje film van vijf minuten en dat is mislukt. Er zijn gewoon te veel mooie beelden om dat allemaal weg te monteren.

Vandaar dus vandaag enkel deel 2 van de videobeelden, later volgt deel 1 nog van toen het gebouw er nog stond en ik dus nog "op het dak" kon filmen.

Vijf camera's, één cameraman

Het laatste uur van het provinciehuis is nu echt wel bijna geslagen en het werd dan ook hoog tijd om nog eens een bezoekje te brengen aan de werf. Eén ideetje om nog eens de GoPro camera boven te halen, boeide me meteen.




Dat deed ik al een keertje één maand geleden toen we nog "op het dak" konden wandelen en de camera op een kleine Bobcat zijn werk hadden laten doen.


Maar dit is een ander paar mouwen. Op deze gigantische kraan die de laatste betonnen balken doorknipt, heb ik helemaal bovenaan, wel op een veilige afstand van de grijper, de GoPro camera bevestigd.





De supermagneet waar ie mee aan de kraan hangt, kan 40 kilogram gewicht verdragen, dus het cameraatje zal er niet meteen afvallen, ook al maakt de kraan behoorlijk veel herrie.






De kraanman had even zijn bedenkingen omdat eerdere pogingen met gelijkaardige apparaatjes niet lukten met de tegenwind die er ook vandaag stond. Ik wil graag één uur film, maar zijn ervaring was dat het slechts twee minuten duurt vooraleer de camera vol slijk en stof hangt zodat je de rest van het uur een close-up hebt van bouwafval.

Gelukkig kan ik nu al zeggen dat het niet gebeurd is. De beelden zien er fantastisch uit, en binnenkort komen ze uiteraard hier online.



Deze kleine helpende hand filmde van op de grond het ganse uur en ik had een goeie zoomlens op mijn handycam, dus ook die hoek is goed zichtbaar. Als ik mijn bibberende hand eruit wegmonteer, had ik vandaag dus drie camera's op de werf. Samen met de twee fototoestellen die we vandaag op 20s interval hadden ingesteld in plaats van de gewone 3 minuten, moet dit dus een heel mooi eindresultaat geven.

Onweer provinciehuis

Helaas zijn we de storm niet helemaal zonder schade doorgekomen. Op de tweede locatie zijn er te weinig foto's genomen en een behoorlijk aantal was niet meer scherp. De schade valt allemaal wel mee, alleen was er verlies aan goed beeldmateriaal nu de kraan vooraan haar werk deed.

Dat is niet erg omdat de termijn op het tweede terras nu wat langer mag. Een ander leuk neveneffect is dat de storm ook gewoon op beeld staat vanop de eerste locatie. Het gaat nu niet om de eerste nacht toen de hagelbuien het ergst waren, daar is trouwens niks van te zien buiten wat grijze foto's. Maar de tweede nacht gaf mooie wolken en enkele mooie bliksemfoto's.

Er moet trouwens heel wat gesleuteld worden aan de apparatuur omdat een normale timelapse opstelling geen bliksem kan vastleggen op beeld, tenzij de lens net die ene keer op drie minuten open stond. Heel wat andere instellingen dus qua sluitertijd en beeldgevoeligheid om zo veel mogelijk bliksems toch in beeld te hebben. Het resultaat was een kans van één op twee en dat geeft al enkele mooie beelden. Alleen jammer dat het grootste deel van het onweer niet aan deze kant voorbij kwam.

The battery voltage is ...

Niel viel snel stil en dat was jammer. Ik heb het over mijn geocache die daar ligt natuurlijk. Eén waypoint spreekt je toe en maakt muziek, maar blijkbaar is er na iets meer dan tien dagen al geen batterijspanning meer. Ik vind dat heel straf omdat de batterij berekend was op een half jaar of toch zeker enkele maanden.

Om dit soort dingen beter op te volgen moet ik weten hoe het zit met de batterij van dit soort waypoint. Alleen, omdat het ding visueel geen kik geeft (het is een potje met enkel een aansluiting voor oortjes van een MP3-speler, er zit geen enkel lichtje of display in), moest ik iets anders verzinnen.

Dit is het geworden: het waypoint zegt gewoon hoe het zit met de batterij. De cacher kan dit horen als ie een half minuutje wacht als de muziek is afgelopen. Wellicht zijn er wel vrijwilligers die af en toe zoveel tijd over hebben en de spanning mee in hun log willen noteren. Zo blijf ik op de hoogte van 'the battery voltage'.

Voor de kenners:
- WTV020-SD sound module
- Attiny25 microcontroller die met één A/D convertor die de eigen batterijspanning meet
- Spraak komt van text-to-speech op de iMac, alle cijfers staan mee op de micro SD kaart
- veel denkwerk :D

De tweede locatie

Morgen gaat er een nieuwe invalshoek komen in mijn timelapsefilmpje van de afbraak van het provinciehuis. Dat was een beetje een uitdaging omdat de locatie buiten de ring ligt, en dus op meer dan twee kilometer verwijderd is van het gebouw, en omdat ik de nodige apparaten nodig heb om die afstand te overbruggen én om ook effectief elke drie minuten een foto te nemen zonder dat mijn toestel dat op zich kan en zonder dat er een laptop aanhangt die dat commando kan geven. Daarom dus mijn ideetje om een timelapse controller te maken die dat in de plaats doet van de computer.

Dat is allemaal wonderwel gelukt en dit is één van de eerste foto's. Hou er rekening mee dat we hier twee kilometer ver zitten en je dus de golvende beweging in sommige rechte muren kan zien. Hou er ook rekening mee dat je in het uiteindelijke resultaat daar niks van ziet omdat de HD resolutie van het geplande filmmateriaal natuurlijk een pak lager ligt dan deze 10 megapixel foto's.

Zoals je ziet was er een 300mm lens nodig die door het Olympus Four Thirds systeem analoog is aan een 'klassieke' 600mm lens. Daarbij heb ik een teleconverter gemonteerd die alles nog eens 2x vergroot. De foto's komen eraan, als het goed is zal ie 's nachts zien dat het te donker is om foto's te maken wat me geheugencapaciteit bespaart. Maar de eerste foto's mogen er zeker zijn. Het filmpje is ruw omdat ik een tijdelijk hardware-montage probleem heb.

Timelapse controller

Voor 'de tweede locatie' had ik een extra laptop nodig. Laat ik dat even verduidelijken: de timelapsefilm van het provinciehuis gaat een nieuwe fase in vanaf volgende maandag. Een grote kraan met een kniptang zal nu vanop de grond het gebouw in no time met de grond gelijk maken. Het zou fijn zijn om die kraan ook echt te zien, want vanop ons terras kijken we niet op de voorkant van het gebouw. Vandaar een 'tweede locatie' ergens in Berchem.

Er zijn twee probleempjes: het is ver weg (iets meer dan twee kilometer in vogelvlucht) en ik heb een tweede set materiaal nodig om foto's te nemen. Dat eerste lukt wel met een zoomlens van 600mm equivalent en een teleconverter die alles nog eens maal twee doet. Het tweede was ook geen probleem, sinds kort heb ik een reservetoestel van Olympus op de tweedehands kop kunnen tikken. Alleen heb ik geen tweede laptop, en de software vertrouw ik trouwens niet om een week of meer feilloos te laten werken. Ik ben er niet want het is niet mijn terras deze keer.

Dat en het feit dat ik voor mezelf later ook zonder laptop wil werken, leidde tot dit Arduino project: een timelapse controller. Het opzet is om meer dan één week op een plaats waar geen elektriciteit is elke drie minuten een foto te nemen. Ik bouw een sensor in die ziet of het nacht is, en dat zwijgt de camera. Zwarte foto's zijn een verspilling van geheugenruimte en ze verslijten de camera doelloos.

Dit is het resultaat: de witte doos met een 2x8 karakter LCD scherm en numeriek klavier heeft van binnen een DC/DC converter om de 12V voedingsspanning van de auto-kickstart-batterij om te zetten naar de 8.4V die de camera nodig heeft. Hij maakt ook 5V voor de interne Arduino die de elektronica in de doos bestuurt.

De camera-aansluiting die normaal naar de USB poort van de computer of naar een externe afstandsbediening gaat heb ik gehackt en drie draadjes gaan nu via een connector onderaan de doos naar de Arduino mini. Die signalen gebruik ik om de camera wijs te maken dat iemand een afstandsbediening van de camera bedient. Zo kan de Arduino een 'autofocus' commando en een 'neem foto' commando geven.

De software is nu heel simpel, maar ik plan een uitbreiding om zonsopgangen te filmen (daar zijn meer foto's per minuut nodig, normaal slechts één foto elke drie minuten). Maar voor nu dus vier getallen op de display:

1. teller : telt seconden af tot 1 en neemt een foto
2. interval (180s) : tijd tussen twee foto's
3. lichtsensor : een getal van 0 tot 1023 dat aangeeft hoeveel licht er is
4. nachtlimliet (200) : onder deze waarde neemt ie geen foto's meer

Thuis

Thuiskomen is heel vreemd. Een week in een andere wereld leven, één die veel heftiger is dan een weekje vakantie, geeft thuiskomen een vertrouwd gevoel.

Ik was al een tijdje binnen voor ik naar mijn kantoor ging. Dat kwam door bezoek en veel uitleg. Maar ik schrok me te pletter toen ik de deur opende naar mijn kantoor. Ook vorig jaar had mijn wederhelft mijn weekje afwezigheid aangewend om grote kuis te doen in de stal van ons appartement, maar hij had al heel duidelijk gemaakt dat het dit jaar niet kon wegens tijdsgebrek.

Je ziet hier trouwens maar de helft van mijn kantoor, vanuit de andere helft in de L-vorm nam ik deze foto. Die andere helft was nog vuiler dan hoe het hier was voor deze foto. Bedankt wederhelft voor deze daad van barmhartigheid. Een extra aangekocht mini ladenkastje en opbergdozen voor de elektronica die toch niet in de hobbykamer thuishoort en zeker niet hier op tafel of op de vloer zoals het was, maakten het plaatje compleet.

Redelijk snel zat ik weer in de routine. Er is een defect aan de geocache in Niel, en dat is dringend. Maar maandag begint een grote kraan aan een gebouw te werken dat ik dit keer ook via de voorkant zou willen filmen. Het vraagt dus een extra toestel dat ik al in huis had. Maar het vraagt ook een extra laptop en die heb ik niet. Ik ben ook niet te spreken over de instabiliteit van de huidige software en daarom wil ik het zelf doen.

Een Arduino gestuurde timelapsemodule die autonoom op een 12V accu werkt en zo één week op een terras van een vriend foto's gaat nemen met een camera met telelens. De vriend woont immers twee kilometer verder dan waar de actie zal gebeuren en dat is een uitdaging, maar ik kan ze aan. Alleen zijn er maar twee dagen om de module te construeren en te programmeren.

Tijd is krap.

Ik ben dus weer thuis :)

Nonkel Jan maakt er altijd het beste van

Ik mag dus nu naar huis. Geen test meer met trappen, men heeft beslist dat het zonder goed genoeg was. De pijnscore zei vanmorgen ook dat het weer een beetje beter ging.

Trappen moet ik trouwens thuis nooit doen ;-)

Dan sta je daar ineens, er is zoals gewoonlijk nooit een planning op voorhand om te weten hoe laat je vrijkomt. Vervoer regelen à la minute kan niet en gelukkig had ik al een ritje geregeld om 13u.

Bedankt Werner, mama, Patrik, Stefan, Greet, Steven, Elien, Wout, Cathy, Katrien, Ludo, Mady, Peter en Johan om de moeite te doen om me een bezoekje te brengen.

De spreuk op het kaartje van mijn nichtje getuigt zeker van goede rijmkwaliteiten en misschien ondanks haar jonge leeftijd ook van mensenkennis. Het was in elk geval heel mooi om te krijgen. Het houten kunstwerkje dat ze maakte is ook wondermooi, evenals het exemplaar van mijn petekindje, haar jongere broer. Handigheid en creativiteit is duidelijk genetisch doorgegeven :-)

Kamer 4353

Eén test faalde vandaag. Het gaat allemaal een stuk beter met de pijn en ik ben begonnen met wandelingetjes op de gang. Dat gaat nog maar van deur tot deur, maar het werkt. Die ene test bepaalt of ik naar huis mag. Ik moet trappen op en af kunnen wandelen en de kinesist vond dat vandaag verre van voldoende. Maar het gaat nu snel beter toen ik daarna nog wat oefende. Morgen voormiddag nog enkele tripjes naar de traphal en dan moet het lukken.

Als het goed is mag ik dus morgen naar huis ! Net nu ik het hier best wel gewoon was geworden. De chirurg zei vanmiddag dat dit ook wel zou wennen, het projectortje vond ie de max :)

Eureka: Dynesys zit los !

Dat is dus mega hard schrikken! De dag na de operatie komt de chirurg langs om in enkele minuutjes uit te leggen dat de operatie goed verlopen was. Drie wervels staan nu vast, de tussenwervelschijven zijn verwijderd en vervangen door kunststof exemplaren en hogerop is de wervelkolom met een flexibele verbinding vastgemaakt aan de constructie.

Maar wat toen volgde blies me van mijn sokken! De Dynesys die dus al een jaar in mijn rug vastzat, zat dus helemaal niet vast! Dit is wat rest van de constructie, en drie van deze zes schroeven zaten dus niet vast. Dat komt niet omdat de chirurg er niet helemaal bij was toen ie ze vastschroefde, maar de bedoeling is dat de schroefkop (het bovenste stuk van de schroef waar de draad minder diep is) dus vergroeid in het bot. En dat was in mijn geval slechts bij drie van de zes schroeven gebeurd.

Hoe dat komt, kon hij niet verklaren. Dat het zowat nooit voorkomt was wel duidelijk. Dat dit dan nog eens bij drie schroeven en niet 'per ongeluk' bij één exemplaar is gebeurd, zegt wellicht iets over mijn aangeboren gebreken die er blijkbaar zijn.

In elk geval: het verklaart een hoop miserie. De Dynesys heeft dus om te beginnen nooit gewerkt. De bedoeling is dat ie ondersteuning geeft, maar je voelt zo aan je water dat dat met drie van zes schroeven nooit kan gebeuren. Daar komt bij dat ze ook los zaten, net in een gebied waar alle gewicht van je lichaam en de dingen die je opheft, samenkomt. Dat zal ook geen positief effect gehad hebben op de rugpijn.

Daarom was de revalidatie ook zo onnozel slecht en met name deel twee waar ik in augustus van vorig jaar de handdoek in de ring gooide omdat de pijn ondraaglijk was. In dat deel twee kwam er immers voor de eerste keer echte belasting van de rug aan te pas door oefeningen te doen op speciale fitnesstoestellen.

Het zegt ook nog één ander ding, en ik hoop dat mensen rondom mij die me behandelen dat ondertussen snappen: als ik zeg dat iets pijn doet, dan is dat zo! Dan is dat niet omdat ik mijn oefeningetjes te weinig deed of niet omdat ik de flauwe uithang.

In elk geval, dit laten we achter ons. Maar ik vind het belangrijk om te weten dat mijn afgelopen jaar dat vol zat met problemen in de revalidatie wel degelijk een reden had.