Nieuwsfeiten zijn feiten van de dag. Dingen die belangrijk genoeg zijn, plak je achter elkaar en met wat geluk heb je er beelden van.
Daarom ben ik ook een grote fan van het VRT journaal. Ik herinner me de allereerste uitzending van het VTM journaal, iets waar we hier thuis nu nog mee lachen. Er zat een item in over de prijs van de tomaten. Ik weet niet of ie hoger was of gedaald ten opzichte van de maand ervoor, maar het feit kwam er wel in voor als nieuwsfeit.
Er is iets veranderd. Iets fundamenteels. Er is iets grondig veranderd. Ik merkte het al langer, maar op het moment van de verijdelde terreuraanslag die aan het licht kwam na huiszoekingen rond Verviers, was het anders. Het vreemde is: ik heb die nieuwsfeiten niet gezien. Het VRT journaal had er in eerste instantie wel over bericht, maar het was voor zover ik het me herinner geen hoofdpunt, of er werden weinig nieuwsminuten aan opgeofferd.
Omdat ik voelde dat dit wereldnieuws was, ben ik overgeschakeld naar CNN. Wat je dan ziet, tart alle verbeelding. Het leek wel alsof we in een warzone leefden en we elke minuut konden verwachten dat er een bom zou ontploffen of een terrorist zichzelf in een supermarkt zou laten gaan.
Feit is natuurlijk dat wat toen gekleurde sensatie leek, ook wel echt waar was. De volgende dag werd er ook veel uitgebreider ingegaan op allerlei details. Details die ik toen al kende van CNN, want tussen de sensatie zitten ook echt wel de feiten. Ik prijs me gelukkig dat ik dat onderscheid kan maken en niet bang was om die vrijdag naar de supermarkt te gaan.
Kijk, daar is het mij dus om te doen. Ik wil nieuwsfeiten zien. Als er iets gebeurt dat belangrijk is, dan wil ik dat weten. Probleem is: ik weet dat niet meer. En dat komt door het VRT Journaal.
Toen de eerste Japanse gijzelaar onthoofd werd, wist ik dat. Ik wist dat omdat ik het gezien had op de VTM. Jaja, die met die prijs van de tomaten. Ik had me zo kwaad gemaakt aan het gebrek aan informatie, dat ik toen al zapte tussen VTM en VRT om 19u. Ik keek naar de hoofdpunten van elk journaal, en Bjorn Soenens sprak er niet over. Bij VTM werd er telkens links bovenaan een titeltje 'anti-terreur' aan het logo toegevoegd, je weet wel... sensatie. Maar ik kende op z'n minst de feiten. Nieuwsfeiten zijn feiten die die dag gebeurd zijn en die belangrijk zijn. Bjorn vond van niet, toch niet zo belangrijk dat het een hoofdpunt moest zijn. Misschien kwam het aan bod om 19u15, maar toen was ik al naar Danny blijven kijken.
Ik hoorde het hem uitleggen. Er is namelijk een reden voor, waarom we dat best allemaal niet meer zo uitgebreid vertellen. Bjorn legde het uit in Reyers Laat. Hij vindt dat we een beetje opnieuw moeten opgevoed worden. We zijn te veel bezig met al die details en daarom worden we bang voor dingen die er niet zijn. Ik heb nieuws voor je, Bjorn. Ik ben helemaal niet bang. Ik wil gewoon het nieuws. Het nieuws zoals dat die dag gebeurd is, liefst niet door een sensatiebril. Maar ook niet door een roze bril.
De dreigbrief aan het Laatste Nieuws kwam niet ter sprake. Ik las het op Facebook en keek naar VTM. Toen wist ik ook dat Bart de Wever verhoogde bewaking kreeg, zelfs met bodyguards voor zijn huis en zelfs ín het huis. Fait divers, Bjorn? Ik vind van niet. Het is nieuws als het aangeeft dat onze premier een nog hogere bescherming krijgt en onze koning geen fotoshoot geeft van zijn skiverlof, of je dat nu leuk vindt of niet. Het geeft aan dat een onafhankelijke instantie oordeelt dat er reëel gevaar is. Ik wil dat dan ook weten.
De kritiek was dat er sensatie wordt gezocht. Stel dat er een ontploffing gebeurde, dan heeft VTM een reporter voor een café staan waar de feiten zich afspeelden. Hij haalde het aan als voorbeeld van hoe het niet moet. Want wat voor meerwaarde heeft dat? Een reporter ter plaatse zegt toch niks meer? Neen, maar ik weet op z'n minst dat er een ontploffing wàs.
De goede manier heet duiding, ofwel 'woord en weerwoord'. Het principe is simpel: een school in Aalst gaf namen van leerlingen die op hun openbaar Facebookprofiel IS verheerlijkten, door aan de politie. Het item duurde een minuutje of zo. De rechtse burgemeester vond het een goed idee. Het weerwoord duurde veel langer, want het Atheneum in Antwerpen doet dat veel beter. Ze doen dat met leerlingenbegeleiding en ze spreken met de leerlingen. Het is de zachte, betere aanpak. De vraag blijft: wat was er nu nieuws vandaag? Juist. Dat in Aalst. Niet dat in Antwerpen, want die hebben jullie zelf gebeld.
Het werkt blijkbaar trouwens enkel in die richting. Ik bedoel van rechts naar links. Een besparingsmaatregel van de regering werd vernoemd en het nieuwsitem werd gefilmd ter plaatse in een gezin met drie kinderen die veel hulp behoeven. De moeder verliest haar uitkering en dat is tragisch. Daar ben ik het absoluut mee eens, maar dat was niet het nieuwsitem. Het weerwoord had kunnen zijn dat de regering vindt dat de dame wel degelijk hulp verdient, maar niet in de vorm van een werkloosheidsuitkering: ze is immers niet meer werkzoekend. Maar nee, het weerwoord kwam van een organisatie die het net zo oneens was met de maatregel. Wacht eens... is dat woord en weerwoord? Het lijkt op weerwoord en weerwoord.
Nieuwsfeiten zijn feiten van de dag. Dingen die belangrijk genoeg zijn, plak je achter elkaar en met wat geluk heb je er beelden van. Ze worden gekleurd en gekruid op smaak van wie ze uitzendt.
Jammer genoeg moet ik nu vaststellen dat VTM ze minder kleurt.
Ik ben dan ook sinds enkele maanden VTM nieuwskijker en niet langer Bjorn Soenensnieuwskijker.
Het zij zo...
Posts tonen met het label over mij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label over mij. Alle posts tonen
zaterdag 21 februari 2015
maandag 13 oktober 2014
Ik ben niet belangrijk
Het was een moeilijke stap om te zetten. Maar omdat het uiteindelijke doel, en wellicht is dat in elk mensenleven zo, een zo goed en zo gelukkig mogelijk leven werd, moest ik hem zetten.
Dat gebeurt niet snel en ik kan het enkel nadien beschrijven. Dat lukt pas op het moment dat je merkt dat er iets is veranderd in je manier van denken. Tegelijkertijd blijft het duidelijk dat oude gewoonten en denkpatronen soms hardnekkig zijn, dus ook in dit geval noem ik dit een work in progress. Waar het echt om gaat, is net wat de titel zegt. Het besef dat je zelf niet belangrijk bent, moet lang sudderen vooraleer je zoiets echt kunt toegeven. In ons boekje met twaalf stappen noemt men dat nederigheid en vandaag is dat woord in ons halfrond iets vies.
Maar als je verder terugdenkt in de tijd of naar andere culturen kijkt, dan is het vaak een hoeksteen van geluk. Je hoeft niet meteen aan een Boeddhistische monnik te denken: ook de godsdienst waar ik groot mee werd, had het in hun boekje staan. Het boekje was dikker en er stond naar mijn mening enorm veel onzin in, maar net zoals dat met andere normen en waarden is gebeurd, is dit er eentje dat ik in ere heb hersteld.
Het begon toen ik verplicht werd om toe te geven dat ik machteloos stond tegenover alcohol. Dat klinkt zwaar maar het wil enkel zeggen dat ik nooit één of twee pinten kon drinken. Het was alles of niks. Een fles of een bak die half leeg was, verdroeg ik niet. Een avond beëindigen om één uur 's nachts omdat het goed geweest was, kon ik niet. Het was thuisblijven of de keet sluiten. En indien nodig, als het sluitingsuur me niet aanstond, zocht ik andere keten die mijn timing wel respecteerden. Zoiets noemen wij dan "nederig toegeven dat je machteloos staat tegenover alcohol". Er komen details als God en een Hogere Macht aan te pas, maar een atheïst kan die moeilijk meenemen.
Later werd gevraagd om dit principe uit te breiden. Maar ik was al nuchter en vroeg me af waarom ik me daar in godsnaam mee zou bezighouden. Toch is dat eenvoudig: als je nuchter wilt blijven, moet je eerst gelukkig worden en dan is dit een vereiste waar je niet omheen kan.
En dat vraagt tijd, want het gaat in tegen alle principes die je werden aangeleerd door familie, omgeving en school. Ik leerde dat ik een sterke eigen mening moest hebben. Ik moest ervoor uitkomen en duidelijk zeggen waar ik voor sta. Ik moest ook anderen overtuigen dat ik gelijk had, want een gezonde discussie verheldert de geest. Ik werd aangeleerd om van me af te bijten en me niet te laten doen in de grote boze wereld.
Aan de AA tafel was er een andere cultuur en dat was eerst moeilijk. Het ligt vast in regels die je moet volgen, en voor een alcoholist is zoiets zwaar. Plots moest ik zwijgen als anderen praten. Hoewel ik vaak wou tussenkomen, vaak zelfs gewoon om te zeggen dat ik iets begrijp of herken, volgens de nieuwe regels moest ik zwijgen. Daar was een goede reden voor: in plaats van praten, moest ik nu luisteren. Je mening voor jezelf houden tot je het woord krijgt, is niet makkelijk. Maar het kan dus en eens je het in het echte leven ook toepast, verandert er plots erg veel.
Het is niet nodig om je te verdedigen, want ik weet zelf wel waar ik voor sta. Mensen die me kennen, weten dat ook. Het is dus niet langer nuttig om te discussiëren en mijn gelijk te halen. Nederigheid mag dan een vies woord zijn, als je het toepast, word je leven veel rustiger. Er valt een hoop ballast van je schouders als je niet langer in de verdediging hoeft te gaan. Het wil niet zeggen dat je over je heen laat walsen, maar op het juiste moment zwijgen is een kunst die ik moest aanleren.
Ik moest denken aan dit dr Phil-ism. "Never mis a good chance to shut up", het zegt het allemaal. De hele kern van de zaak in één zin, daar is ie goed in. "Do you want to be right, or do you want to be happy" is er nog zo één.
"Ik ben niet belangrijk". Zo begon de tafelgenoot zijn betoog. Hij komt net zo lang aan deze tafel als ik. Hij heeft de kunst om enkele pagina's van het moeilijk plan, zijn "nieuwe film", uit te drukken in één korte zin. Als je nieuw bent, klinkt het vreemd. Als je al even hier komt, is zoiets heel logisch.
Dat gebeurt niet snel en ik kan het enkel nadien beschrijven. Dat lukt pas op het moment dat je merkt dat er iets is veranderd in je manier van denken. Tegelijkertijd blijft het duidelijk dat oude gewoonten en denkpatronen soms hardnekkig zijn, dus ook in dit geval noem ik dit een work in progress. Waar het echt om gaat, is net wat de titel zegt. Het besef dat je zelf niet belangrijk bent, moet lang sudderen vooraleer je zoiets echt kunt toegeven. In ons boekje met twaalf stappen noemt men dat nederigheid en vandaag is dat woord in ons halfrond iets vies.
Maar als je verder terugdenkt in de tijd of naar andere culturen kijkt, dan is het vaak een hoeksteen van geluk. Je hoeft niet meteen aan een Boeddhistische monnik te denken: ook de godsdienst waar ik groot mee werd, had het in hun boekje staan. Het boekje was dikker en er stond naar mijn mening enorm veel onzin in, maar net zoals dat met andere normen en waarden is gebeurd, is dit er eentje dat ik in ere heb hersteld.
Het begon toen ik verplicht werd om toe te geven dat ik machteloos stond tegenover alcohol. Dat klinkt zwaar maar het wil enkel zeggen dat ik nooit één of twee pinten kon drinken. Het was alles of niks. Een fles of een bak die half leeg was, verdroeg ik niet. Een avond beëindigen om één uur 's nachts omdat het goed geweest was, kon ik niet. Het was thuisblijven of de keet sluiten. En indien nodig, als het sluitingsuur me niet aanstond, zocht ik andere keten die mijn timing wel respecteerden. Zoiets noemen wij dan "nederig toegeven dat je machteloos staat tegenover alcohol". Er komen details als God en een Hogere Macht aan te pas, maar een atheïst kan die moeilijk meenemen.
Later werd gevraagd om dit principe uit te breiden. Maar ik was al nuchter en vroeg me af waarom ik me daar in godsnaam mee zou bezighouden. Toch is dat eenvoudig: als je nuchter wilt blijven, moet je eerst gelukkig worden en dan is dit een vereiste waar je niet omheen kan.
En dat vraagt tijd, want het gaat in tegen alle principes die je werden aangeleerd door familie, omgeving en school. Ik leerde dat ik een sterke eigen mening moest hebben. Ik moest ervoor uitkomen en duidelijk zeggen waar ik voor sta. Ik moest ook anderen overtuigen dat ik gelijk had, want een gezonde discussie verheldert de geest. Ik werd aangeleerd om van me af te bijten en me niet te laten doen in de grote boze wereld.
Aan de AA tafel was er een andere cultuur en dat was eerst moeilijk. Het ligt vast in regels die je moet volgen, en voor een alcoholist is zoiets zwaar. Plots moest ik zwijgen als anderen praten. Hoewel ik vaak wou tussenkomen, vaak zelfs gewoon om te zeggen dat ik iets begrijp of herken, volgens de nieuwe regels moest ik zwijgen. Daar was een goede reden voor: in plaats van praten, moest ik nu luisteren. Je mening voor jezelf houden tot je het woord krijgt, is niet makkelijk. Maar het kan dus en eens je het in het echte leven ook toepast, verandert er plots erg veel.
Het is niet nodig om je te verdedigen, want ik weet zelf wel waar ik voor sta. Mensen die me kennen, weten dat ook. Het is dus niet langer nuttig om te discussiëren en mijn gelijk te halen. Nederigheid mag dan een vies woord zijn, als je het toepast, word je leven veel rustiger. Er valt een hoop ballast van je schouders als je niet langer in de verdediging hoeft te gaan. Het wil niet zeggen dat je over je heen laat walsen, maar op het juiste moment zwijgen is een kunst die ik moest aanleren.
"Ik ben niet belangrijk". Zo begon de tafelgenoot zijn betoog. Hij komt net zo lang aan deze tafel als ik. Hij heeft de kunst om enkele pagina's van het moeilijk plan, zijn "nieuwe film", uit te drukken in één korte zin. Als je nieuw bent, klinkt het vreemd. Als je al even hier komt, is zoiets heel logisch.
zondag 15 juni 2014
Mannen weten waarom
Het leek alsof het aankwam als een persoonlijke aanval, maar dat was het zeker niet. Ik wou alleen één bepaald detail uitleggen dat brandend actueel is.
Hoe moet je dat doen? Als je al weken op voorhand overspoeld wordt door reclame van onze grootste bierproducent, is het erg moeilijk om een andere mening te hebben. Bij mij kwam het op Facebook voorbij en ik klikte rechts op de advertentie dat ik het ongepast vond. Niet dat dat effect zal hebben, we weten toch allemaal dat voetbal en alcohol samengaan?
Maar waarom ben je daar zo zeker van? Schiet me niet dood als ik dat in twijfel trek, ik ben namelijk écht wel ervaringsdeskundige. Als je de match echt wil zien, doe je dat beter nuchter. Als je de roes wil voelen, doe je het beter zat. Zo simpel is het verschil en ik ken de twee manieren.
De tweede deed ik jaren en ze was heel plezant. Het is een antwoord dat je verwacht omdat het past in het opgelegde patroon. Ik was blij als ze wonnen omdat het feestje dan langer duurde. De match had ik meestal niet echt gezien, ik keek wel naar de reactie van de andere tooghangers om te zien wanneer er een doelpunt was. Alle remmen los en laat u ne keer goed gaan. Het moment is nu niet ongewoon want heel het land doet mee. Ik val nu niet op als ik zat ben en dat is een verademing.
De eerste manier beleefde ik echt nog niet zo lang geleden. Die was heel plezant. Dat antwoord verwacht je niet en als je nog alcohol drinkt, geloof je me niet en zal je me een saaie piet vinden. Maar het was echt zo. Voor de eerste keer kon ik de match écht volgen zonder naar tooghangers te kijken. Voetbal is best een spannend spel als de Belgen spelen, ik spreek met twee woorden omdat ik nu eenmaal geen voetbalfan ben. Maar dat had ik vroeger nooit gezien. Ik herinner me de details van de match en bijna vond ik het even leuk als vrouwentennis (waar ik echt fan van ben).
Wat ik bedoelde was dus dit: nu ben je hier gekomen. Je zal hopelijk leren hoe het voelt om echt te leven zonder middelen die je gemoed beïnvloeden. Je zal hopelijk écht ondervinden hoe graag je naar voetbal kijkt als de link met alcohol is losgekoppeld. Ik weet dat het in mijn geval zeker geen stap terug was.
Waarom die link er ooit gekomen is, dat snap ik niet.
Mannen weten waarom, dus misschien moet ik het hen eens vragen.
Hoe moet je dat doen? Als je al weken op voorhand overspoeld wordt door reclame van onze grootste bierproducent, is het erg moeilijk om een andere mening te hebben. Bij mij kwam het op Facebook voorbij en ik klikte rechts op de advertentie dat ik het ongepast vond. Niet dat dat effect zal hebben, we weten toch allemaal dat voetbal en alcohol samengaan?
Maar waarom ben je daar zo zeker van? Schiet me niet dood als ik dat in twijfel trek, ik ben namelijk écht wel ervaringsdeskundige. Als je de match echt wil zien, doe je dat beter nuchter. Als je de roes wil voelen, doe je het beter zat. Zo simpel is het verschil en ik ken de twee manieren.
De tweede deed ik jaren en ze was heel plezant. Het is een antwoord dat je verwacht omdat het past in het opgelegde patroon. Ik was blij als ze wonnen omdat het feestje dan langer duurde. De match had ik meestal niet echt gezien, ik keek wel naar de reactie van de andere tooghangers om te zien wanneer er een doelpunt was. Alle remmen los en laat u ne keer goed gaan. Het moment is nu niet ongewoon want heel het land doet mee. Ik val nu niet op als ik zat ben en dat is een verademing.
De eerste manier beleefde ik echt nog niet zo lang geleden. Die was heel plezant. Dat antwoord verwacht je niet en als je nog alcohol drinkt, geloof je me niet en zal je me een saaie piet vinden. Maar het was echt zo. Voor de eerste keer kon ik de match écht volgen zonder naar tooghangers te kijken. Voetbal is best een spannend spel als de Belgen spelen, ik spreek met twee woorden omdat ik nu eenmaal geen voetbalfan ben. Maar dat had ik vroeger nooit gezien. Ik herinner me de details van de match en bijna vond ik het even leuk als vrouwentennis (waar ik echt fan van ben).
Wat ik bedoelde was dus dit: nu ben je hier gekomen. Je zal hopelijk leren hoe het voelt om echt te leven zonder middelen die je gemoed beïnvloeden. Je zal hopelijk écht ondervinden hoe graag je naar voetbal kijkt als de link met alcohol is losgekoppeld. Ik weet dat het in mijn geval zeker geen stap terug was.
Waarom die link er ooit gekomen is, dat snap ik niet.
Mannen weten waarom, dus misschien moet ik het hen eens vragen.
vrijdag 13 juni 2014
Jaloezie en afgunst
Ik ben zo dom geweest toen ik het liet meespelen. Er was hulp nodig van mensen die gestudeerd hebben en de menselijke geest beter begrijpen dan ik toen deed. Maar dat het soms sluimerend aanwezig was, was één van de belangrijkste oorzaken van het ongeluk waarin ik me dacht gestort te hebben.
Ik schrijf wel degelijk 'dacht', want mijn ongeluk was overgoten met wodka, en dat was oorzaak nummer één om het zover te laten komen. Het drankje zorgde er ook voor dat ik deze twee gevoelens uit de titel - die trouwens een verschillende betekenis hebben - soms zo erg heb gevoeld.
Jaloezie wil zeggen dat je niet tevreden bent omdat een andere persoon iets heeft dat jij niet hebt. In afgunst zit dezelfde component, maar er is wel degelijk een belangrijk verschil. Als je jaloers bent, dan wil je dat wat de andere heeft ook hebben of bereiken. Bij afgunst kan je alleen niet verdragen dat iemand anders iets heeft, maar je verlangt er zelf niet naar. Misschien is afgunst nog wel een gevaarlijker gevoel als het om de aantasting van je geluk gaat. Iemand die afgunst heeft, wenst immers de tweede persoon ongeluk toe. Een arbeider die afgunstig is op de Porsche van zijn baas wil niet per se zelf die Porsche hebben, want in zijn sociale omgeving zou dat belachelijk zijn. Zijn vrienden en familie zouden hem uitlachen of denken dat ie plots de lotto won of drugdealer als bijberoep heeft. Hij is afgunstig op de Porsche van zijn baas en zal misschien 's nachts met zijn sleutel in de carrosserie gaan krassen, of lachen als de baas putten in zijn dak krijgt door een hevige hagelbui. Afgunst is dus per definitie iemand anders ongeluk toewensen, en het is één van de belangrijkste redenen waarom iemand nooit gelukkig kan worden.
In het gesprek met mijn psychologe ging het over een fabrieksarbeider. Ik had hem achter zijn rug uitgelachen toen ik als jobstudent met hem samenwerkte. Hij stapelde warm gebakken bakstenen op een pallet en moest uitrekenen hoeveel stenen er op één pallet kunnen. Hij kon tachtig stenen op één laag stapelen en moest weten hoeveel er dan op één pallet passen. Eén pallet heeft acht lagen, en hij nam dus een papiertje om uit te rekenen hoeveel 8 x 80 was. Ik zei lachend dat je daar toch geen papiertje voor nodig hebt, want hij schrok van mijn hoofdrekencapaciteit toen ik zei dat het er 640 moesten zijn. Hoe kon ik dat nu weten met zo'n grote getallen!
Maar ik zat wel bij de psychologe omdat mijn leven in een vergeetput was gevallen. Zij vroeg me of de man die wat minder goed was in hoofdrekenen een lach op zijn gezicht had als ie op z'n werk kwam. Ik moest dat bevestigen, de man zei zelfs ooit dat ie blij was met zijn job omdat binnen het bedrijf andere arbeiders de stenen uit de oven moesten halen, en dat was dus veel zwaarder werk. Maar deze man had voldoening in zijn werk en hij straalde als hij me had kunnen aanleren hoe ik zijn tempo bijna kon evenaren op het einde van mijn studentenjob.
Het cliché dat geld niet gelukkig maakt geloofde ik niet. Maar de man die stenen stapelde had geen jaloezie of afgunst. Mijn postbode en onze vuilnismannen hebben dat ook niet. Ze doen fluitend en lachend hun ronde zonder dat er nagedacht wordt over de Porsche van de baas. Er zullen best wel werknemers zijn die het gevoel wel hebben, ik vrees ook dat hun vakbond dit soort gevoel soms aanwakkert.
Maar ik herinner me het moment. Er kwam één bepaald moment dat ik voor mezelf heb beslist om al die onzin achter mij te laten. Ik kon het pas echt toen ik meer mensen leerde kennen die een andere levensweg hadden doorwandeld. Als je enkel je oude klasgenoten in je vriendenkring hebt, zal je jezelf vergelijken met die groep en de kans is reëel dat je niet het meeste geld verdient in die groep. Er is er trouwens in elke klas maar één die het meeste verdient, alle anderen moeten 'onderdoen'. Als die allemaal afgunst voelen, zal je behoorlijk vervelende klasreünies krijgen.
Maar het is al jaren weg, dat gevoel. Daar ben ik heel erg blij om, want een score op de geluksschaal boven de vijf op tien zat er voor mij niet in als ik geplaagd werd door jaloezie of afgunst. Het komt trouwens van pas, nu ik door mijn langrdurige ziekte er financiëel behoorlijk op achteruit ga. En nee, hoe vreemd het ook klinkt, dat heeft tot nu toe geen enkele invloed op mijn score op de geluksmeter.
Dus dank u fabrieksarbeider, psychologe en Cola Zero om me dit duidelijk te maken :)
Ik schrijf wel degelijk 'dacht', want mijn ongeluk was overgoten met wodka, en dat was oorzaak nummer één om het zover te laten komen. Het drankje zorgde er ook voor dat ik deze twee gevoelens uit de titel - die trouwens een verschillende betekenis hebben - soms zo erg heb gevoeld.
Jaloezie wil zeggen dat je niet tevreden bent omdat een andere persoon iets heeft dat jij niet hebt. In afgunst zit dezelfde component, maar er is wel degelijk een belangrijk verschil. Als je jaloers bent, dan wil je dat wat de andere heeft ook hebben of bereiken. Bij afgunst kan je alleen niet verdragen dat iemand anders iets heeft, maar je verlangt er zelf niet naar. Misschien is afgunst nog wel een gevaarlijker gevoel als het om de aantasting van je geluk gaat. Iemand die afgunst heeft, wenst immers de tweede persoon ongeluk toe. Een arbeider die afgunstig is op de Porsche van zijn baas wil niet per se zelf die Porsche hebben, want in zijn sociale omgeving zou dat belachelijk zijn. Zijn vrienden en familie zouden hem uitlachen of denken dat ie plots de lotto won of drugdealer als bijberoep heeft. Hij is afgunstig op de Porsche van zijn baas en zal misschien 's nachts met zijn sleutel in de carrosserie gaan krassen, of lachen als de baas putten in zijn dak krijgt door een hevige hagelbui. Afgunst is dus per definitie iemand anders ongeluk toewensen, en het is één van de belangrijkste redenen waarom iemand nooit gelukkig kan worden.
In het gesprek met mijn psychologe ging het over een fabrieksarbeider. Ik had hem achter zijn rug uitgelachen toen ik als jobstudent met hem samenwerkte. Hij stapelde warm gebakken bakstenen op een pallet en moest uitrekenen hoeveel stenen er op één pallet kunnen. Hij kon tachtig stenen op één laag stapelen en moest weten hoeveel er dan op één pallet passen. Eén pallet heeft acht lagen, en hij nam dus een papiertje om uit te rekenen hoeveel 8 x 80 was. Ik zei lachend dat je daar toch geen papiertje voor nodig hebt, want hij schrok van mijn hoofdrekencapaciteit toen ik zei dat het er 640 moesten zijn. Hoe kon ik dat nu weten met zo'n grote getallen!
Maar ik zat wel bij de psychologe omdat mijn leven in een vergeetput was gevallen. Zij vroeg me of de man die wat minder goed was in hoofdrekenen een lach op zijn gezicht had als ie op z'n werk kwam. Ik moest dat bevestigen, de man zei zelfs ooit dat ie blij was met zijn job omdat binnen het bedrijf andere arbeiders de stenen uit de oven moesten halen, en dat was dus veel zwaarder werk. Maar deze man had voldoening in zijn werk en hij straalde als hij me had kunnen aanleren hoe ik zijn tempo bijna kon evenaren op het einde van mijn studentenjob.
Het cliché dat geld niet gelukkig maakt geloofde ik niet. Maar de man die stenen stapelde had geen jaloezie of afgunst. Mijn postbode en onze vuilnismannen hebben dat ook niet. Ze doen fluitend en lachend hun ronde zonder dat er nagedacht wordt over de Porsche van de baas. Er zullen best wel werknemers zijn die het gevoel wel hebben, ik vrees ook dat hun vakbond dit soort gevoel soms aanwakkert.
Maar ik herinner me het moment. Er kwam één bepaald moment dat ik voor mezelf heb beslist om al die onzin achter mij te laten. Ik kon het pas echt toen ik meer mensen leerde kennen die een andere levensweg hadden doorwandeld. Als je enkel je oude klasgenoten in je vriendenkring hebt, zal je jezelf vergelijken met die groep en de kans is reëel dat je niet het meeste geld verdient in die groep. Er is er trouwens in elke klas maar één die het meeste verdient, alle anderen moeten 'onderdoen'. Als die allemaal afgunst voelen, zal je behoorlijk vervelende klasreünies krijgen.
Maar het is al jaren weg, dat gevoel. Daar ben ik heel erg blij om, want een score op de geluksschaal boven de vijf op tien zat er voor mij niet in als ik geplaagd werd door jaloezie of afgunst. Het komt trouwens van pas, nu ik door mijn langrdurige ziekte er financiëel behoorlijk op achteruit ga. En nee, hoe vreemd het ook klinkt, dat heeft tot nu toe geen enkele invloed op mijn score op de geluksmeter.
Dus dank u fabrieksarbeider, psychologe en Cola Zero om me dit duidelijk te maken :)
donderdag 12 juni 2014
Belgacom: leugens en onmensen
Sorry voor de hoofdletters op deze pagina. Dit keer kan ik niet anders.
Ik wik mijn woorden voor ik zo'n titel ergens online plaats hoor. Maar het is wat het is en ik heb geen enkele andere mogelijkheid om mijn woede en onmacht te uiten. Dat maakt die twee woorden trouwens niet minder waar, je zou bijna denken dat ik zo'n titel schrijf net omdat ik boos ben. Dat is dus niet de reden, er waren effectief te veel leugens en het zijn effectief onmensen. Dat laatste is subjectief, maar het komt van een Belgacom medewerkster zelf.
Dit is het bedrag dat ik vandaag heb gestort aan Belgacom. Er staat geen enkele dienst tegenover en er is geen duur toestel in mijn bezit dat deze waarde heeft. Het is een opzegvergoeding van een telefooncentrale die ik enkele jaren geleden in huis nam. De centrale Forum 524 was een goed toestel, ik huurde het voor 32,37 euro per maand. Omdat ik langdurig ziek ben en mijn activiteit moest stoppen, is dit dus het bedrag dat ik moet betalen om ze op te zeggen. Ik heb het bedrag trouwens niet betaald, want dat kan ik al lang niet meer. Mijn bedrijf is klinisch dood en Werner heeft dit dus eerst overgeschreven op de rekening van de firma.
Je kan daar je mening over hebben en die van mij is duidelijk maar ik hou ze voor mezelf. Dat is niet de reden waarom ik boos ben en deze titel durf te typen. De reden is dat ik een hele tijd geleden, toen duidelijk werd dat ik deze dingen moest opzeggen omdat ik niet meer aan het werk zou kunnen, naar Belgacom heb gebeld. Een dame aan de lijn was vriendelijk en ze zei me heel duidelijk: oei meneer, dat is een lastig geval want die centrale heeft een hele dure opzegsom. Maar, zegt ze nadat ik heel mijn uitleg over rugoperaties heb gedaan, je kan altijd een mail sturen naar één bepaald adres en je medisch dossier doorgeven met alle nodige bewijzen. Wellicht zullen we daar wel iets aan kunnen doen gezien je langdurige ziekte. Ze kon niks garanderen maar zegt ze: "We zijn geen onmensen hoor!".
Dat deed ik dus en er kwam een lijvig dossier aan bij Belgacom. Documenten van de ingreep, medicatie, werkonbekwaamheid... alles om aan te tonen dat ik niemand in het ootje wou nemen. Het dossier bleef lang onbeantwoord en na een lange tijd bel ik terug om te vragen hoe het zit. De dame had heel goed nieuws voor me. Ze zei namenlijk dat het enige waar ze nog op wachtte een datum was. Ik moest een afspraak maken met de technische dienst die alles zou komen oppikken en daarmee zou het verhaal afgelopen zijn. Op dat moment vraag ik UITDRUKKELIJK of dat wil zeggen dat ik dan ook de centrale kwijt ben ZONDER extra meerkosten. Haar antwoord was: "Ja meneer, u moet zich geen zorgen maken, we komen alles halen en daarmee is het dossier opgelost".
De dienst die me zou contacteren deed dat niet, dus ik heb zelf gebeld. De datum werd vastgelegd en de dag voor die datum krijg ik telefoon van de meneer die de centrale en al de rest komt ophalen. Hij zegt me dat zijn direkte overste heeft gezegd of ik me ervan bewust ben dat er een grote opzegsom moet betaald worden voor dat soort centrale. En of hij ze dan ook echt wel moet meenemen. Ik verzeker hem dat dat in orde is, men heeft dat immers letterlijk aan de telefoon bevestigd.
Hij komt langs en neemt alles mee. Ik had gevraagd om één lijn open te laten zonder toestel, omdat ik ondertussen privé een ander ADSL abonnement had en als je een Belgacom lijn hebt, is dat abonnement goedkoper. Ik zou dan ook één vast nummer behouden. De technieker komt ter plaatse en stelt vast dat dat niet mogelijk is omdat die ene lijn die er ligt nu van dat ander bedrijf is dat de ADSL binnenbrengt. Hij kan daar geen telefoon op aansluiten. Ik zeg dan dat ik liever geen telefoonlijn heb, want de belangrijkste reden was net om die ADSL te doen werken. Hij neemt de info mee in het dossier en vertrekt met alle toestellen.
Daarna volgt een lange stroom van online klachten van mijn kant. Dat is een handig systeem, zo'n online formulier. Je krijgt een brief met de post met een dossiernummer dat in behandeling is. De klacht wordt binnen tien dagen behandeld, dat is hun belofte. Toen het niet lukte, kreeg ik een volgende brief met een verontschuldiging omdat die termijn niet gehaald werd. Verder krijg ik geen post meer buiten facturen. Ik bundel dus de online klachten en er volgen enkele aangetekende brieven richting Belgacom.
Het antwoord is beleefd en simpel. Het spijt hen dat ik ziek ben, maar ik moet het bedrag betalen. De collega die zei dat het niet zo was, heeft dus gelogen. Dat staat niet in die brief, maar het is mijn logische gevolgtrekking. Als je iets zegt dat niet waar is, dan lieg je. Dat het onmensen zijn is mijn persoonlijke mening, maar ze is uitgesproken door de allereerste dame. "We zijn toch geen onmensen" zei ze.
Blijkbaar wel dus.
Er is trouwens een volgende aangetekende brief onderweg.
Ik kreeg een nieuwe factuur met een abonnement van
een internetaansluiting DIE IK NIET MEER HEB,
een telefoonlijn DIE NIET IS AANGESLOTEN
en de huur van een telefoontoestel DAT HIER NIET STAAT.
Ik wik mijn woorden voor ik zo'n titel ergens online plaats hoor. Maar het is wat het is en ik heb geen enkele andere mogelijkheid om mijn woede en onmacht te uiten. Dat maakt die twee woorden trouwens niet minder waar, je zou bijna denken dat ik zo'n titel schrijf net omdat ik boos ben. Dat is dus niet de reden, er waren effectief te veel leugens en het zijn effectief onmensen. Dat laatste is subjectief, maar het komt van een Belgacom medewerkster zelf.
Je kan daar je mening over hebben en die van mij is duidelijk maar ik hou ze voor mezelf. Dat is niet de reden waarom ik boos ben en deze titel durf te typen. De reden is dat ik een hele tijd geleden, toen duidelijk werd dat ik deze dingen moest opzeggen omdat ik niet meer aan het werk zou kunnen, naar Belgacom heb gebeld. Een dame aan de lijn was vriendelijk en ze zei me heel duidelijk: oei meneer, dat is een lastig geval want die centrale heeft een hele dure opzegsom. Maar, zegt ze nadat ik heel mijn uitleg over rugoperaties heb gedaan, je kan altijd een mail sturen naar één bepaald adres en je medisch dossier doorgeven met alle nodige bewijzen. Wellicht zullen we daar wel iets aan kunnen doen gezien je langdurige ziekte. Ze kon niks garanderen maar zegt ze: "We zijn geen onmensen hoor!".
Dat deed ik dus en er kwam een lijvig dossier aan bij Belgacom. Documenten van de ingreep, medicatie, werkonbekwaamheid... alles om aan te tonen dat ik niemand in het ootje wou nemen. Het dossier bleef lang onbeantwoord en na een lange tijd bel ik terug om te vragen hoe het zit. De dame had heel goed nieuws voor me. Ze zei namenlijk dat het enige waar ze nog op wachtte een datum was. Ik moest een afspraak maken met de technische dienst die alles zou komen oppikken en daarmee zou het verhaal afgelopen zijn. Op dat moment vraag ik UITDRUKKELIJK of dat wil zeggen dat ik dan ook de centrale kwijt ben ZONDER extra meerkosten. Haar antwoord was: "Ja meneer, u moet zich geen zorgen maken, we komen alles halen en daarmee is het dossier opgelost".
De dienst die me zou contacteren deed dat niet, dus ik heb zelf gebeld. De datum werd vastgelegd en de dag voor die datum krijg ik telefoon van de meneer die de centrale en al de rest komt ophalen. Hij zegt me dat zijn direkte overste heeft gezegd of ik me ervan bewust ben dat er een grote opzegsom moet betaald worden voor dat soort centrale. En of hij ze dan ook echt wel moet meenemen. Ik verzeker hem dat dat in orde is, men heeft dat immers letterlijk aan de telefoon bevestigd.
Hij komt langs en neemt alles mee. Ik had gevraagd om één lijn open te laten zonder toestel, omdat ik ondertussen privé een ander ADSL abonnement had en als je een Belgacom lijn hebt, is dat abonnement goedkoper. Ik zou dan ook één vast nummer behouden. De technieker komt ter plaatse en stelt vast dat dat niet mogelijk is omdat die ene lijn die er ligt nu van dat ander bedrijf is dat de ADSL binnenbrengt. Hij kan daar geen telefoon op aansluiten. Ik zeg dan dat ik liever geen telefoonlijn heb, want de belangrijkste reden was net om die ADSL te doen werken. Hij neemt de info mee in het dossier en vertrekt met alle toestellen.
Daarna volgt een lange stroom van online klachten van mijn kant. Dat is een handig systeem, zo'n online formulier. Je krijgt een brief met de post met een dossiernummer dat in behandeling is. De klacht wordt binnen tien dagen behandeld, dat is hun belofte. Toen het niet lukte, kreeg ik een volgende brief met een verontschuldiging omdat die termijn niet gehaald werd. Verder krijg ik geen post meer buiten facturen. Ik bundel dus de online klachten en er volgen enkele aangetekende brieven richting Belgacom.
Het antwoord is beleefd en simpel. Het spijt hen dat ik ziek ben, maar ik moet het bedrag betalen. De collega die zei dat het niet zo was, heeft dus gelogen. Dat staat niet in die brief, maar het is mijn logische gevolgtrekking. Als je iets zegt dat niet waar is, dan lieg je. Dat het onmensen zijn is mijn persoonlijke mening, maar ze is uitgesproken door de allereerste dame. "We zijn toch geen onmensen" zei ze.
Blijkbaar wel dus.
Er is trouwens een volgende aangetekende brief onderweg.
Ik kreeg een nieuwe factuur met een abonnement van
een internetaansluiting DIE IK NIET MEER HEB,
een telefoonlijn DIE NIET IS AANGESLOTEN
en de huur van een telefoontoestel DAT HIER NIET STAAT.
maandag 2 juni 2014
Ik had graag verteld
dat het geen jaar was van kommer en kwel. Als ik spreek over één jaar, bedoel ik zelfs een pak meer omdat in ons gesprek de periode tussen twee operaties telt, terwijl mijn situatie gauw twee jaar dezelfde zal zijn. Maar spreken over één jaar is eenvoudiger omdat de data van de ingrepen zo gelijkend waren.
Maar het was niet enkel kommer en kwel, en dat had ik graag verteld. Het klopt dat alles anders werd. Er was pijn en ik voelde me vaak slecht. Meer dan ik zelf besef, want ik hoorde van iemand dat het zelfs zichtbaar erger werd door enkel mijn gelaatsuitdrukking per maand te zien veranderen.
En toch was het niet zo en dat had ik graag verteld. Het was slechts één deel van mijn leven, het overheerste de dag niet. Dat is cru gezegd, want ik had wel van die dagen. Ik schreef het op, ze staan hier op deze pagina's en dat hielp. Maar als je alles samentelt, was het echt niet zo. Ik had dat graag verteld.
Ik deed trouwens niets anders dan dat. Ik vertelde dat ik een nieuwe hobby terugvond. Maar alles wat jij hoorde was het deel in de zin voor de komma. "Door de pijn kan ik niet meer geocachen, daarom heb ik een oude nieuwe hobby weer ontdekt". Ik sprak de zin uit om te zeggen dat ik blij was met de nieuwe hobby. Maar jij hoorde enkel het eerste deel met pijn en hoe erg ik dat moest vinden. Maar dat deed ik niet en dat kon je niet plaatsen. "Hoe kun je nu zo denken", hoorde ik ooit. Ik kan het omdat ik het geleerd heb. En ik ben er blij mee, want het heeft mijn leven veranderd, jaren geleden al.
Ik vertelde over een gebouw dat men afbreekt. Dat ik enthousiast was omdat zo'n dingen filmen en versnellen heel spannend zijn. Het is een andere hobby die opnieuw tevoorschijn kwam en het maakte me blij. Dat het uit de hand liep met meer camera's op andere plaatsen, dat ik zelfs werd uitgenodigd op het dak van het gebouw omdat de man die baas was over de afbraak even enthousisast was over die filmpjes die ik maakte. Dat alles heb ik verteld en steeds veranderde het onderwerp. Want ik moest praten over hoe slecht het met me ging. Als ik het niet deed, hoorde je mijn woorden maar je stopte met luisteren.
Het klopt dat ik minder bel en niet meer zo vaak langskom. Dat komt omdat ik de censuur niet verdraag. Ik ben een volledige persoon en geen ziektebulletin. Ik had het je graag verteld en ik deed het ook. De woorden waren er, maar je hebt ze genegeerd. Ik vind dat heel jammer want het is slecht voor je gemoed. Maar ik ga verder omdat mijn gemoed in tact is.
Ik had graag verteld ... maar de boodschap verdwijnt steeds.
Ik aanvaard het omdat ik het niet kan veranderen.
Maar het was niet enkel kommer en kwel, en dat had ik graag verteld. Het klopt dat alles anders werd. Er was pijn en ik voelde me vaak slecht. Meer dan ik zelf besef, want ik hoorde van iemand dat het zelfs zichtbaar erger werd door enkel mijn gelaatsuitdrukking per maand te zien veranderen.
En toch was het niet zo en dat had ik graag verteld. Het was slechts één deel van mijn leven, het overheerste de dag niet. Dat is cru gezegd, want ik had wel van die dagen. Ik schreef het op, ze staan hier op deze pagina's en dat hielp. Maar als je alles samentelt, was het echt niet zo. Ik had dat graag verteld.
Ik deed trouwens niets anders dan dat. Ik vertelde dat ik een nieuwe hobby terugvond. Maar alles wat jij hoorde was het deel in de zin voor de komma. "Door de pijn kan ik niet meer geocachen, daarom heb ik een oude nieuwe hobby weer ontdekt". Ik sprak de zin uit om te zeggen dat ik blij was met de nieuwe hobby. Maar jij hoorde enkel het eerste deel met pijn en hoe erg ik dat moest vinden. Maar dat deed ik niet en dat kon je niet plaatsen. "Hoe kun je nu zo denken", hoorde ik ooit. Ik kan het omdat ik het geleerd heb. En ik ben er blij mee, want het heeft mijn leven veranderd, jaren geleden al.
Ik vertelde over een gebouw dat men afbreekt. Dat ik enthousiast was omdat zo'n dingen filmen en versnellen heel spannend zijn. Het is een andere hobby die opnieuw tevoorschijn kwam en het maakte me blij. Dat het uit de hand liep met meer camera's op andere plaatsen, dat ik zelfs werd uitgenodigd op het dak van het gebouw omdat de man die baas was over de afbraak even enthousisast was over die filmpjes die ik maakte. Dat alles heb ik verteld en steeds veranderde het onderwerp. Want ik moest praten over hoe slecht het met me ging. Als ik het niet deed, hoorde je mijn woorden maar je stopte met luisteren.
Het klopt dat ik minder bel en niet meer zo vaak langskom. Dat komt omdat ik de censuur niet verdraag. Ik ben een volledige persoon en geen ziektebulletin. Ik had het je graag verteld en ik deed het ook. De woorden waren er, maar je hebt ze genegeerd. Ik vind dat heel jammer want het is slecht voor je gemoed. Maar ik ga verder omdat mijn gemoed in tact is.
Ik had graag verteld ... maar de boodschap verdwijnt steeds.
Ik aanvaard het omdat ik het niet kan veranderen.
vrijdag 2 mei 2014
The Journey - single
Over de Beste Beslissing van Michael Niclaus stond hier al wel eens een woordje uitleg. Dat Joey Kugelmann, een Nederlandse singer-songwriter een heel mooi nummer schreef rond het levensvarhaal van Michael, ook. Je kon hier al even een live sessie zien van wat de single zou moeten worden.
En vandaag staat ie dus op iTunes!
Joey Kugelmann - The Journey
En nu hopen dat het een hit wordt! Omdat de boodschap belangrijk is, want daar hebben we nog werk aan in ons landje, maar vooral omdat het een keigoe nummer is.
Downloaden hè !
En vandaag staat ie dus op iTunes!
Joey Kugelmann - The Journey
En nu hopen dat het een hit wordt! Omdat de boodschap belangrijk is, want daar hebben we nog werk aan in ons landje, maar vooral omdat het een keigoe nummer is.
Downloaden hè !
donderdag 1 mei 2014
Nieuwe oude rommel
Oude rommel was het, dat fototoestel dat ik heb. De Olympus E-520 is niet hip. Hij is dat zelfs al een hele tijd niet meer.
Je zou dan denken dat, als ik al aan vernieuwing toe ben, ik zou gaan voor een nieuwer model. Niets is minder waar. Dat heb ik te danken aan mijn rug die zorgt dat ik nu anderhalf jaar van een uitkering leef en dus geen geld heb voor dit soort akkefietjes. Toch was de nood hoog. Niet omdat mijn toestel stuk is, maar omdat ik door omstandigheden een backup nodig heb.
Wat er toen gebeurde verbaast me nu nog steeds. Op de motorkap van de tweedehandswagen van een Bulgaar in een volkswijk in Gent kocht ik vandaag dit toestel. Nu ik de vorige zin herlees, klinkt dat alsof het uit een misdaadfilm komt waar er een gevaarlijke deal in de onderwereld werd voltrokken. Ik had the money en hij had the stuff in een rokerige draagtas die lenzen en een fototoestel kan bewaren. De deal was op drie minuten geregeld. In 't echt had ik gereageerd op een zoekertje op 2dehands.be. Maar dat er een verkeerde naam op de bel stond van het appartement van zijn vriendin en dat ie me voor de deur in zijn wagen stond op te wachten, is op z'n minst vreemd.
Maar aan het toestel is niks vreemd aan. Het is trouwens een eenvoudiger model dan wat ik al had, dus ik ga er niet op vooruit. Zijn uitleg was er één die duidelijk maakte dat ie veel ervaring had met deze lenzen die mee in de deal zitten. Ik had ze niet nodig, maar als ie binnen mijn budget dat ik aan één toestel kon geven vier lenzen cadeau doet, ben ik de laatste om te klagen.
En op dat punt ging er vandaag een wereld voor me open. Dit is écht wel geweldig! Voor de duidelijkheid: de linkse lens is de originele die bij het toestel hoort. Ik had die al en ze stelt niks voor. De andere lenzen (macrolens, zoomlens, telelens) passen niet op het toestel en daarom zit die ring er bij. Dan past dat dus wel, maar het heeft als gevolg dat er niks automatisch werkt.
De lenzen zijn trouwens alle drie (semi)professionele lenzen met een vaste brandpuntsafstand. In de praktijk wil dat zeggen dat die normaal duurder zijn en dat je er minder mee kan. Je kan immers niet in- en uitzoomen met zo'n lens, maar de kwaliteit is net door dat gebrek aan functionaliteit stukken beter. Die grote telelenzen die fotografen op het tennisveld ondersteunen met een zo'n pikkeltje omdat ze zo zwaar zijn, kunnen dat ook niet. Ze zoomen dus niet in en uit, ze tonen een vast beeld van de tennisspeler die je wel behoorlijk dichtbij ziet. Maar dus altijd juist even dichtbij.
Als ik nu wil in- of uitzoomen, moet ik een andere lens nemen. Waarom ik dan toch zo enthousiast ben? Het beeld natuurlijk. Kijk even mee naar deze foto van onze poes.
Op het eerste zicht is dat een normale foto, maar geef toe dat ze mooi scherp is en de kleuren en het contrast levendig zijn. Tot daar kon ik dat ook met mijn ander arsenaal lenzen die ik voor mijn ander toestel lang geleden kocht.
Als je echter de foto in detail bekijkt, voor dit toestel is dat 'slechts' 10 megapixels, zie je dat je die pixels ook effectief hébt. In moderne toestellen met 15 of 18 megapixels en ingebouwde lens, is dat niet zo. Dat heb ik toch al gezien: de pixels stijgen, maar de optica is niet beter, integendeel. Je ziet 18 megapixels maar als je op je PC inzoomt op de foto wordt ze snel wazig.
Dit is een beeld van het oog van de poes. De verhouding is één op één, dus één beeldpunt is één pixel van het toestel. Het beeld is nog heel scherp: elk haartje van de pels is perfect in beeld en ik kan zelfs mezelf in spiegelbeeld zien in het poezenoog. Dat kon ik met mijn andere lenzen nooit bereiken, het was altijd een compromis.
Er komt nu bij dat ik een beetje meer fotograaf moet worden. Met de lenzen kan niks automatisch, dus sluitertijden, diafragma's en witbalansen ga ik zelf moeten instellen. Ik heb nu vijf minuten werk om één mooie foto te maken, maar dat leer ik nog wel.
En wat die oude rommel betreft: zonder echt budget is dit het beste dat ik ooit in huis had!
Je zou dan denken dat, als ik al aan vernieuwing toe ben, ik zou gaan voor een nieuwer model. Niets is minder waar. Dat heb ik te danken aan mijn rug die zorgt dat ik nu anderhalf jaar van een uitkering leef en dus geen geld heb voor dit soort akkefietjes. Toch was de nood hoog. Niet omdat mijn toestel stuk is, maar omdat ik door omstandigheden een backup nodig heb.
Maar aan het toestel is niks vreemd aan. Het is trouwens een eenvoudiger model dan wat ik al had, dus ik ga er niet op vooruit. Zijn uitleg was er één die duidelijk maakte dat ie veel ervaring had met deze lenzen die mee in de deal zitten. Ik had ze niet nodig, maar als ie binnen mijn budget dat ik aan één toestel kon geven vier lenzen cadeau doet, ben ik de laatste om te klagen.
De lenzen zijn trouwens alle drie (semi)professionele lenzen met een vaste brandpuntsafstand. In de praktijk wil dat zeggen dat die normaal duurder zijn en dat je er minder mee kan. Je kan immers niet in- en uitzoomen met zo'n lens, maar de kwaliteit is net door dat gebrek aan functionaliteit stukken beter. Die grote telelenzen die fotografen op het tennisveld ondersteunen met een zo'n pikkeltje omdat ze zo zwaar zijn, kunnen dat ook niet. Ze zoomen dus niet in en uit, ze tonen een vast beeld van de tennisspeler die je wel behoorlijk dichtbij ziet. Maar dus altijd juist even dichtbij.
Als ik nu wil in- of uitzoomen, moet ik een andere lens nemen. Waarom ik dan toch zo enthousiast ben? Het beeld natuurlijk. Kijk even mee naar deze foto van onze poes.
Op het eerste zicht is dat een normale foto, maar geef toe dat ze mooi scherp is en de kleuren en het contrast levendig zijn. Tot daar kon ik dat ook met mijn ander arsenaal lenzen die ik voor mijn ander toestel lang geleden kocht.
Als je echter de foto in detail bekijkt, voor dit toestel is dat 'slechts' 10 megapixels, zie je dat je die pixels ook effectief hébt. In moderne toestellen met 15 of 18 megapixels en ingebouwde lens, is dat niet zo. Dat heb ik toch al gezien: de pixels stijgen, maar de optica is niet beter, integendeel. Je ziet 18 megapixels maar als je op je PC inzoomt op de foto wordt ze snel wazig.
Dit is een beeld van het oog van de poes. De verhouding is één op één, dus één beeldpunt is één pixel van het toestel. Het beeld is nog heel scherp: elk haartje van de pels is perfect in beeld en ik kan zelfs mezelf in spiegelbeeld zien in het poezenoog. Dat kon ik met mijn andere lenzen nooit bereiken, het was altijd een compromis.
Er komt nu bij dat ik een beetje meer fotograaf moet worden. Met de lenzen kan niks automatisch, dus sluitertijden, diafragma's en witbalansen ga ik zelf moeten instellen. Ik heb nu vijf minuten werk om één mooie foto te maken, maar dat leer ik nog wel.
En wat die oude rommel betreft: zonder echt budget is dit het beste dat ik ooit in huis had!
vrijdag 18 april 2014
Het levenslied
Een hobby als een ander, denkt men dan. Ik weet het eigenlijk niet echt hoor, of het dat is. Misschien was er ooit wel een single of zelfs een album. Maar als het al zo was, dan was dat voor mijn tijd en zo goed ik ken hem niet.
Wat ik wel ken is de reputatie. Een reputatie wordt eenzijdig opgebouwd en is per definitie gebaseerd op verkeerde info. Anders zou men het gewoon je karakter noemen, maar dat doet men niet. Een reputatie geeft enkel overdreven karaktertrekken weer en zo ontstaat er een karikatuur van wat je echt bent.
Ik ben een overloper! Ik ben helemaal van kamp veranderd. Dat komt door levenservaring en door mezelf niets meer aan te trekken wat de directe omgeving denkt. Je gedachten zijn immers vrij of ze horen dat toch te zijn. Dat was niet zo en mijn mening was dus voorgekauwd. Ik moest dat onnozel vinden omdat het past in het aangeleerd recept om geluk te verwerven. Dat recept heeft ingrediënten en bereidingen die haaks staan op de trekjes van een schlagerzanger. Het zegt dat je diploma's nodig hebt en centen. Je zal goed studeren en mensen zullen naar je opkijken door de functieomschrijving op je cv. De ultieme droom is een functie die je voornaam wordt. Als men jou omschrijft als 'die dokter' of 'die ingenieur', is het ultieme levensdoel bereikt.
Ik moest zo lachen met die kronkel, maar vroeger was het bittere ernst. Ik weet niet hoe men hem omschrijft, het zit wellicht meer in de trant van 'de levensgenieter' of 'die met die bloemetjes op poezenfoto's op Facebook'. En ja, je mag lachen. Je mag heel hard lachen omdat het onnozel is.
Alleen is er iets vreemds. Ik weet dat Facebookvrienden niks betekenen en het aantal tellen geeft geen nuttige info. Maar als het er duizend zijn of meer, zegt het alvast één ding: mensen zijn niet akkoord met het oude recept. Ze vinden het wel fijn om 's morgens een foto te zien met bloemen of poezen die je een prettige dag toewensen. Ik weet het omdat die mensen het gewoon zeggen.
Waarom ik dan van kamp veranderd ben? Mijn recept is veranderd omdat ik met het oude geen lekkere maaltijd kon bereiden. Als je leeft per dag, dan telt je titel niet en je centen staan niet in de lijst van ingrediënten. Maak je geen zorgen, ik ga niet plots foto's van bloemen of poezen posten, tenzij het beesten zijn die ik ken. Maar met het nieuwe recept zit er veel meer smaak in de dag.
Als er dan nog eens zo'n foto passeert denk ik niet meer "get a life" maar "got a life!".
Wat ik wel ken is de reputatie. Een reputatie wordt eenzijdig opgebouwd en is per definitie gebaseerd op verkeerde info. Anders zou men het gewoon je karakter noemen, maar dat doet men niet. Een reputatie geeft enkel overdreven karaktertrekken weer en zo ontstaat er een karikatuur van wat je echt bent.
Ik ben een overloper! Ik ben helemaal van kamp veranderd. Dat komt door levenservaring en door mezelf niets meer aan te trekken wat de directe omgeving denkt. Je gedachten zijn immers vrij of ze horen dat toch te zijn. Dat was niet zo en mijn mening was dus voorgekauwd. Ik moest dat onnozel vinden omdat het past in het aangeleerd recept om geluk te verwerven. Dat recept heeft ingrediënten en bereidingen die haaks staan op de trekjes van een schlagerzanger. Het zegt dat je diploma's nodig hebt en centen. Je zal goed studeren en mensen zullen naar je opkijken door de functieomschrijving op je cv. De ultieme droom is een functie die je voornaam wordt. Als men jou omschrijft als 'die dokter' of 'die ingenieur', is het ultieme levensdoel bereikt.
Ik moest zo lachen met die kronkel, maar vroeger was het bittere ernst. Ik weet niet hoe men hem omschrijft, het zit wellicht meer in de trant van 'de levensgenieter' of 'die met die bloemetjes op poezenfoto's op Facebook'. En ja, je mag lachen. Je mag heel hard lachen omdat het onnozel is.
Alleen is er iets vreemds. Ik weet dat Facebookvrienden niks betekenen en het aantal tellen geeft geen nuttige info. Maar als het er duizend zijn of meer, zegt het alvast één ding: mensen zijn niet akkoord met het oude recept. Ze vinden het wel fijn om 's morgens een foto te zien met bloemen of poezen die je een prettige dag toewensen. Ik weet het omdat die mensen het gewoon zeggen.
Waarom ik dan van kamp veranderd ben? Mijn recept is veranderd omdat ik met het oude geen lekkere maaltijd kon bereiden. Als je leeft per dag, dan telt je titel niet en je centen staan niet in de lijst van ingrediënten. Maak je geen zorgen, ik ga niet plots foto's van bloemen of poezen posten, tenzij het beesten zijn die ik ken. Maar met het nieuwe recept zit er veel meer smaak in de dag.
Als er dan nog eens zo'n foto passeert denk ik niet meer "get a life" maar "got a life!".
zaterdag 22 maart 2014
De planning
Het is een gewoonte geworden om elk jaar een goed restaurant te kiezen rond deze tijd. Alle drie verjaren we ongeveer rond dezelfde periode en dan wordt er een keer niet op het budget gelet als we een etablissement kiezen.Een selfie kan je dit niet noemen, want de derde tafelgenoot nam de foto ;-)
Alles was perfect maar één dingetje gaat er toch niet uit in ons landje. Het wijnglas was al gevuld met water en het tweede met Cola Zero. Maar tot vijf keer toe moest ik zeggen dat ik geen wijn dronk. Eén keer wou de ober zelfs het waterglas aanvullen met witte wijn. Toen ik het glas liet wegnemen, was de andere ober op pad om me een nieuw glas te geven. Een man die geen glas wijn naast zijn bord heeft staan, dat moet een grove nalatigheid zijn van hunnentwege. Ik weet wel dat de bedoeling alleen goed is hoor.
De rest van de avond heeft me alleen met de neus op de feiten gedrukt. Een drankje achteraf in een ander café kon niet, want de rug hield het niet uit. Dan maar thuis een pousse-café terwijl ik een half uurtje platte rust nam. We spraken er van de week nog over: al bij al zou je denken dat na zo'n operatie en ook revalidatie alles een beetje beter gaat, zelfs al duurt het nu bijna een jaar. Dat doet het dus niet, het wordt gemiddeld gezien slechter. Goeie dagen en slechte dagen wisselen af, maar het totaalbeeld gaat niet vooruit, ook niet een beetje. Het gaat achteruit, je ziet het ook aan de nachten die enkel inkorten. Soms ben ik al rond vier uur wakker tegenwoordig.
Het wil zeggen dat het niet verder kan, maar dat was niet nieuw. Een nieuwe afspraak bij de chirurg zal dat bevestigen. Die is nu gepland op 9 mei. Ik weet het, weeral een tijd wachten, maar ik schrijf het hier op, zodat ik het niet vergeet. Een operatie zou dan ten vroegste einde mei, begin juni kunnen uitgevoerd worden. Als ik het zo bekijk, is dat meer dan een jaar na de vorige ingreep.
Toch kan ik niet zeggen dat ik een jaar verloren heb. Als ik denk aan de leuke momenten, wou ik het voor geen geld missen. Er zat nog een periode in dat ik schatten zocht, en in de Ardennen deed ik dat nog met volle overgave. Toen dat niet meer lukte, stortte ik me op mijn andere nieuwe hobby. Intussen staan er van die hobby al zes projecten op een hobbywebsite. Dat schatten zoeken niet lukt is niet fijn, maar het leggen zal nu toch echt gaan lukken. De streefdatum is trouwens 15 mei, dus als het goed gaat maak ik de aftrap nog mee voor ik in het ziekenhuis lig. Je ziet, aan elk verhaal zijn twee kanten. Een operatie komt er wat later, maar ze valt niet samen met de start van de grote schattenjacht :)
donderdag 20 maart 2014
Maak er een fijne dag van
Dat is een beetje een clichézinnetje als je iemand een fijne verjaardag toewenst. Gelukkige verjaardag, maak er een fijne dag van! Daarmee wil ik niet gezegd hebben dat degene die het schrijft niet meent wat ie schrijft.
Ik heb het in elk geval redelijk letterlijk genomen. Er moet wel wat over nagedacht worden, want niet alle activiteiten behoren tot de mogelijkheden. Als je niet goed kan stappen en ook lang op een stoel zitten pijn doet, dan moet je de dagindeling zo samenstellen dat je net die activiteiten tot een minimum herleidt.
Vandaar mijn planning van deze 20ste maart, dat is immers mijn verjaardag. Zoals ik dat elke ochtend doe, moet ik minimaal één ding uitkiezen dat ik graag doe. Het is een truukje van de psychologe om de gelukscore op peil te houden, en het werkt wonderwel. Maar voor een verjaardag kan je een tandje bijsteken. Ik heb alleen dingen gepland die leuk zijn, de rest is één dag opgeschoven.
Opdracht één was heel erg fijn. Op zoek naar de schatten die er nog niet liggen in Niel. Dat wil zeggen dat ik zelf schatten ga verstoppen en Niel is de tweede gemeente die onder mijn hoede valt en dus ook elektronische gadgets zal krijgen achter een boom of ergens in een bos. Het eerste plan was om in Niel wat minder toeters en bellen te voorzien en dus enkel een traditional cache te leggen. Ik veranderde vorige week van gedacht toen ik door het natuurgebied dat de helft van het grondgebied van de gemeente bedekt, had doorpikkeld. Het is zo prachtig dat ik het wel moet inlassen in een kleine wandeling, en dus een multicache zal gaan plaatsen. Dat is er dus eentje met tussenstappen (waypoints).
Omdat je in een natuurgebied nooit je zin kan doen, moet ik het anders oplossen. Een stuk van de wandeling zal gewoon door het centrum lopen en een stuk door het natuurgebied. Op zogenaamde 'question to answer'-waypoints zal de wandelaar in het natuurgebied een domme vraag moeten oplossen die toegang geeft tot het volgende punt. Dat is wél toegestaan omdat je er geen fysiek punt van maakt, ik verstop daar dus niks. Het ultieme punt is natuurlijk het laatste, waar ik een schat moet verstoppen.
Wil dat toch wel lukken dat net op die plaats, nog geen honderd meter van het einde van de wandeling die ik in mijn hoofd had, deze boom tegenkom gewoon naast een afgelegen weg.
Hij schreeuwt zo hard "geocache!!!" met al zijn wortels en takken dat ik meteen ging kijken of er nog geen schat in ligt.
En nee hoor, de GPS bevestigt zelfs dat binnen een straal van 160 meter geen schatten verstopt liggen. Hij is dus vrij!
Dit was mijn tweede waypoint dat ik had uitgekozen via Google Maps. Als je tien meter naar links gaat, kom ik te dicht bij een andere schat. Ga je tien meter naar rechts, dan kom je te dicht bij nog een andere schat. Dit plaatsje was dus ideaal.
Ik ga er staan en probeer de coördinaten vast te krijgen om toch zeker te zijn dat de afstanden kloppen. Dat duurt een tijd en een dame ziet me bezig. Ze spreekt me aan met de woorden: "zeg, gij gaat toch niet springen hè!".
Het plekje ligt naast een beek en de helling is nogal fel. Ze vertelt me dat ze net op die plek ooit in die beek is gesukkeld. Blijkbaar wordt alles hier behoorlijk glad als het geregend heeft. Ik beslis dan maar om het punt niet te gebruiken, er was trouwens wel wat inkijk van mensen met een stadstuintje vlakbij.
Dit is de tweede reden waarom ik het niet gebruik, maar dat zag ik thuis pas.
Volgens mij ligt dit punt zelfs net niet op het grondgebied van Niel als je deze foto ziet :)
Soit, het was een succesvolle trip want ik ken nu de coördinaten buiten het natuurgebied. De anderen, binnen het gebied dus, moet ik nog eens noteren als ik de moed heb om dat stuk nog een keer te wandelen. Vandaag lukte dat helaas niet omdat de rug echt niet akkoord was.
Ah ja, de rest van de dag was ook goed gevuld. En ja, alleen dingen die leuk zijn. In de late namiddag heb ik gezorgd dat we de komende maanden weer zeker zijn dat één weekdag voorzien is van de nodige spijzen. Hoeveel porties het juist zijn, weet ik niet. Maar twee grote kastrollen spaghettisaus zitten nu in het vriesvak.
De avond afsluiten met een heel fijne vergadering in het AA lokaal, dat was de laatste pitstop. Iemand nieuw verwelkomen is altijd fijn, we hebben alle kanonnen bovengehaald om de persoon ervan te overtuigen dat onze tafel wonderen verricht. Dat ie er eentje nodig heeft, zo'n wonder, dat is duidelijk. Het zijn zijn eigen woorden. We hopen dus dat we hem volgende week weer kunnen begroeten.
"Maak er een fijne dag van." : missie geslaagd :)
Ik heb het in elk geval redelijk letterlijk genomen. Er moet wel wat over nagedacht worden, want niet alle activiteiten behoren tot de mogelijkheden. Als je niet goed kan stappen en ook lang op een stoel zitten pijn doet, dan moet je de dagindeling zo samenstellen dat je net die activiteiten tot een minimum herleidt.
Vandaar mijn planning van deze 20ste maart, dat is immers mijn verjaardag. Zoals ik dat elke ochtend doe, moet ik minimaal één ding uitkiezen dat ik graag doe. Het is een truukje van de psychologe om de gelukscore op peil te houden, en het werkt wonderwel. Maar voor een verjaardag kan je een tandje bijsteken. Ik heb alleen dingen gepland die leuk zijn, de rest is één dag opgeschoven.
Opdracht één was heel erg fijn. Op zoek naar de schatten die er nog niet liggen in Niel. Dat wil zeggen dat ik zelf schatten ga verstoppen en Niel is de tweede gemeente die onder mijn hoede valt en dus ook elektronische gadgets zal krijgen achter een boom of ergens in een bos. Het eerste plan was om in Niel wat minder toeters en bellen te voorzien en dus enkel een traditional cache te leggen. Ik veranderde vorige week van gedacht toen ik door het natuurgebied dat de helft van het grondgebied van de gemeente bedekt, had doorpikkeld. Het is zo prachtig dat ik het wel moet inlassen in een kleine wandeling, en dus een multicache zal gaan plaatsen. Dat is er dus eentje met tussenstappen (waypoints).
Omdat je in een natuurgebied nooit je zin kan doen, moet ik het anders oplossen. Een stuk van de wandeling zal gewoon door het centrum lopen en een stuk door het natuurgebied. Op zogenaamde 'question to answer'-waypoints zal de wandelaar in het natuurgebied een domme vraag moeten oplossen die toegang geeft tot het volgende punt. Dat is wél toegestaan omdat je er geen fysiek punt van maakt, ik verstop daar dus niks. Het ultieme punt is natuurlijk het laatste, waar ik een schat moet verstoppen.
Wil dat toch wel lukken dat net op die plaats, nog geen honderd meter van het einde van de wandeling die ik in mijn hoofd had, deze boom tegenkom gewoon naast een afgelegen weg.
Hij schreeuwt zo hard "geocache!!!" met al zijn wortels en takken dat ik meteen ging kijken of er nog geen schat in ligt.
En nee hoor, de GPS bevestigt zelfs dat binnen een straal van 160 meter geen schatten verstopt liggen. Hij is dus vrij!
Dit was mijn tweede waypoint dat ik had uitgekozen via Google Maps. Als je tien meter naar links gaat, kom ik te dicht bij een andere schat. Ga je tien meter naar rechts, dan kom je te dicht bij nog een andere schat. Dit plaatsje was dus ideaal.
Ik ga er staan en probeer de coördinaten vast te krijgen om toch zeker te zijn dat de afstanden kloppen. Dat duurt een tijd en een dame ziet me bezig. Ze spreekt me aan met de woorden: "zeg, gij gaat toch niet springen hè!".
Het plekje ligt naast een beek en de helling is nogal fel. Ze vertelt me dat ze net op die plek ooit in die beek is gesukkeld. Blijkbaar wordt alles hier behoorlijk glad als het geregend heeft. Ik beslis dan maar om het punt niet te gebruiken, er was trouwens wel wat inkijk van mensen met een stadstuintje vlakbij.
Dit is de tweede reden waarom ik het niet gebruik, maar dat zag ik thuis pas.
Volgens mij ligt dit punt zelfs net niet op het grondgebied van Niel als je deze foto ziet :)
Soit, het was een succesvolle trip want ik ken nu de coördinaten buiten het natuurgebied. De anderen, binnen het gebied dus, moet ik nog eens noteren als ik de moed heb om dat stuk nog een keer te wandelen. Vandaag lukte dat helaas niet omdat de rug echt niet akkoord was.
Ah ja, de rest van de dag was ook goed gevuld. En ja, alleen dingen die leuk zijn. In de late namiddag heb ik gezorgd dat we de komende maanden weer zeker zijn dat één weekdag voorzien is van de nodige spijzen. Hoeveel porties het juist zijn, weet ik niet. Maar twee grote kastrollen spaghettisaus zitten nu in het vriesvak.
De avond afsluiten met een heel fijne vergadering in het AA lokaal, dat was de laatste pitstop. Iemand nieuw verwelkomen is altijd fijn, we hebben alle kanonnen bovengehaald om de persoon ervan te overtuigen dat onze tafel wonderen verricht. Dat ie er eentje nodig heeft, zo'n wonder, dat is duidelijk. Het zijn zijn eigen woorden. We hopen dus dat we hem volgende week weer kunnen begroeten.
"Maak er een fijne dag van." : missie geslaagd :)
zondag 9 maart 2014
De percolateur
Het begon met een praktisch probleem. Opstaan om vijf uur 's morgens doe ik niet vrijwillig, maar het is nu zo. Als koffiejunk moet je dan behoorlijk goed op je tanden bijten om de eerste kop koffie pas om halfacht te drinken.
Dat komt omdat de machine die in mijn leefwereld de koffiebehoefte bevredigt niet in de keuken staat, maar wel in mijn kantoor. Ze geeft 19 bar overdruk en daarom denkt de onderbuurvrouw dat er 's avonds vaak een elektrisch rolluik sluit. Ik had de moed niet om te zeggen dat het eigenlijk een Nespressomachine was. Maar feit is dus wel dat de machine blijkbaar ontworpen is om enkel tijdens kantooruren gebruikt te worden. Om vijf uur 's morgens koffie zetten is in dit geval nachtlawaai.
Ik dacht aan iets. Vroeger dronk ik vaak oploskoffie aan de koffietafel waar de tafelgenoten een kopje thee of een tas 'Bonjour' dronken. Dat is zo'n kant-en-klare substantie die lijkt op koffie, maar die maar voor negen procent overeenkomt met the real stuff. Mijn levensgezel geloofde me nooit als ik zei dat "diejen brol gene koffie is". Het etiket met de ingrediënten had ik nodig om mijn stelling te staven, en het gaf me dus gelijk. Als er in een product slechts negen procent product zit, is het fake.
Dat terzijde, ik dacht aan iets. Ik dacht aan de koffie die ik toen dronk. Dat was ook oploskoffie, het was espresso koffie in kleine langwerpige zakjes van Nescafé. Als je er zo twee in een kopje deed en je vulde het aan met bijna kokend water, dan kreeg je behoorlijk sterke koffie die deed denken aan wat er nu uit de machine van 19 bar komt. Die heb ik dus nu gekocht en voilà, ik had koffie bij het ontbijt om vijf uur 's morgens.
Plots werd er veel overleg gepleegd over koffie. Dat kwam dan vooral omdat de machine geen capsules meer had en de tijd ontbrak om er nieuwe te bestellen tegen zondag. Dan kwamen gasten op bezoek en uiteraard hoort daar een kop koffie bij. Wat blijkt nu? Buiten mijn ingenieus 19 bar toestel, is er nog één en ander in huis. Dat is het voordeel van ooit op twee plaatsen tegelijk gewoond te hebben: je hebt alles op z'n minst dubbel. We hebben dus ook nog de thuisvariant die maar twee bar overdruk produceert en Senseo heet.
Maar we hebben dus ook een percolateur. Ik heb lang moeten nadenken wat dat woord in godsnaam betekent, maar het Zuidkempisch dialect bedoelt dus dit voorhistorisch toestel. Het heeft zelfs geen overdruk nodig om koffie te zetten, en de kopjes werden zondag gevuld met koffie die ik best wel OK vond.
Toen viel dus ook de beslissing om vanaf nu dit toestel in vast dienstverband weer aan te nemen. Ik zet nu om vijf uur 's morgens een halve kan koffie en daar kom ik de voormiddag mee rond. Na de middag is er weinig koffiebehoefte, maar indien nodig zijn er dus andere toestellen en er is oploskoffie.
Het tweede voordeel is de echte reden waarom ik een stap terug zet. De kosten binnen mijn bvba moeten weggefilterd worden en als ik koffie aankoop zoals ik dat vroeger deed, dan kost dat 150€ per kwartaal. Nu dit niet meer van de firma kan, moet ik het betalen van mijn uitkering van de ziekteverzekering en dan is dat behoorlijk onverantwoord.
Vandaar dat ik blij ben met onze percolateur ;-)
Dat komt omdat de machine die in mijn leefwereld de koffiebehoefte bevredigt niet in de keuken staat, maar wel in mijn kantoor. Ze geeft 19 bar overdruk en daarom denkt de onderbuurvrouw dat er 's avonds vaak een elektrisch rolluik sluit. Ik had de moed niet om te zeggen dat het eigenlijk een Nespressomachine was. Maar feit is dus wel dat de machine blijkbaar ontworpen is om enkel tijdens kantooruren gebruikt te worden. Om vijf uur 's morgens koffie zetten is in dit geval nachtlawaai.
Ik dacht aan iets. Vroeger dronk ik vaak oploskoffie aan de koffietafel waar de tafelgenoten een kopje thee of een tas 'Bonjour' dronken. Dat is zo'n kant-en-klare substantie die lijkt op koffie, maar die maar voor negen procent overeenkomt met the real stuff. Mijn levensgezel geloofde me nooit als ik zei dat "diejen brol gene koffie is". Het etiket met de ingrediënten had ik nodig om mijn stelling te staven, en het gaf me dus gelijk. Als er in een product slechts negen procent product zit, is het fake.
Dat terzijde, ik dacht aan iets. Ik dacht aan de koffie die ik toen dronk. Dat was ook oploskoffie, het was espresso koffie in kleine langwerpige zakjes van Nescafé. Als je er zo twee in een kopje deed en je vulde het aan met bijna kokend water, dan kreeg je behoorlijk sterke koffie die deed denken aan wat er nu uit de machine van 19 bar komt. Die heb ik dus nu gekocht en voilà, ik had koffie bij het ontbijt om vijf uur 's morgens.
Plots werd er veel overleg gepleegd over koffie. Dat kwam dan vooral omdat de machine geen capsules meer had en de tijd ontbrak om er nieuwe te bestellen tegen zondag. Dan kwamen gasten op bezoek en uiteraard hoort daar een kop koffie bij. Wat blijkt nu? Buiten mijn ingenieus 19 bar toestel, is er nog één en ander in huis. Dat is het voordeel van ooit op twee plaatsen tegelijk gewoond te hebben: je hebt alles op z'n minst dubbel. We hebben dus ook nog de thuisvariant die maar twee bar overdruk produceert en Senseo heet.
Toen viel dus ook de beslissing om vanaf nu dit toestel in vast dienstverband weer aan te nemen. Ik zet nu om vijf uur 's morgens een halve kan koffie en daar kom ik de voormiddag mee rond. Na de middag is er weinig koffiebehoefte, maar indien nodig zijn er dus andere toestellen en er is oploskoffie.
Het tweede voordeel is de echte reden waarom ik een stap terug zet. De kosten binnen mijn bvba moeten weggefilterd worden en als ik koffie aankoop zoals ik dat vroeger deed, dan kost dat 150€ per kwartaal. Nu dit niet meer van de firma kan, moet ik het betalen van mijn uitkering van de ziekteverzekering en dan is dat behoorlijk onverantwoord.
Vandaar dat ik blij ben met onze percolateur ;-)
woensdag 5 maart 2014
Testrit
Op de tweedehandsmarkt kan je nu eenmaal niet alles kiezen. Dit zou eigenlijk een redelijk droef bericht moeten zijn, want het wil zeggen dat het niet langer financieel verantwoord is om nog twee wagens te hebben voor twee personen. Ik ga dus mijn Saab verkopen en om mobiel te blijven heb ik vandaag dit pareltje gekocht.
Hij is vier jaar oud, maar dat zou je hem niet aangeven. Slechts een goeie 3000 km op de teller en perfect onderhouden. En in één woord: heerlijk om mee te rijden. Ik kan hier dan ook onmogelijk een droef bericht van maken :)
Kijk zelf maar:
woensdag 26 februari 2014
Ochtendzon
Er is één voordeel aan zo vroeg wakker worden. Dit is geen foto van vanmorgen maar van enkele dagen geleden. Het voordeel is dat ik voor de eerste keer in Antwerpen een zonsopgang zag van dit kaliber.
De avonden had ik al heel vaak vastgelegd en die zijn even mooi. Alleen, als je 's morgens buiten kijkt en ziet wat er gaat gebeuren, kan ik niet het statief op het terras plaatsen en mijn digitale spiegelreflexcamera opstellen om dat perfecte kiekje te nemen. De wereld slaapt immers nog en ik zou medebewoners storen. Dit is dus met de slimme foon genomen en dat zie je natuurlijk.
Het deed me denken aan iets. Er is een reden om het hier te plaatsen. Ik wil het niet vergeten, die vijftien minuten dat ik voor het raam heb gestaan. Je weet dat ik vaak schrijf over die tijd die je neemt om niet na te denken. Voor de één of de andere reden lukt het altijd als de zon op- of ondergaat. Het moet iets magisch hebben.
Eén idee zat in mijn hoofd tijdens die vijftien minuten. Weet je nog dat verschil tussen geluk en euforie? Dit is 'm dus. Ik moest dus wel aan iets denken, maar één idee in vijftien minuten, dat beschouw ik nog als niet nadenken. Ik dacht aan oudjaar en hoe dat vroeger zo'n belangrijk moment was. Ik dacht aan hoe ik kon nagenieten van de avond, 't is te zeggen het stuk dat ik me herinnerde. En ik dacht aan de dagen dat het bleef hangen. Na een dikke week was het weg. Ik herinnerde me alleen nog dat ik dacht dat ik een geweldige avond had gehad op de jaarwisseling. Maar ik kon het niet meer voor de geest halen, ik kon het niet voelen na de feiten.
Dat is exact het verschil tussen euforie en geluk. Euforie duurt eventjes en het is niet mogelijk om het gevoel opnieuw op te roepen na de feiten. Bij geluk is dat wel zo. Dit is het beste bewijs, ik zal me nu altijd nog herinneren dat ik op een ochtend in 2014 voor de eerste keer sinds ik in Antwerpen woonde zo'n mooie zonsopgang zag.
Ik speel een beetje vals door de foto hier te plaatsen. Maar ook zonder zal ik het me nog jaren herinneren.
Geluk - euforie : 1 - 0
zondag 23 februari 2014
De gaydar range
Een tijd geleden werd er een vraag aan mij gesteld. Ik claim meestal dat mijn gaydar heel erg goed werkt. Ik weet dus behoorlijk snel of een (jonge-) man 'van de familie is'. Ook in die gevallen waar vele hetero's twijfelen of zelfs helemaal niks vermoeden, zit ik meestal helemaal juist.
Maar dit was een moeilijke vraag. Hoe ver kan het gaan, die gaydar? Degene die de vraag stelde bedoelde dus: hoe ver kan het gaan qua leeftijd? Wat is dus mijn gaydar range? Kan je bijvoorbeeld aan een jongen die nog niet in de middelbare school zit, zien of hij later geen dame als levensgezel wil? Ik zei dus dat ik dat kon zien. Niet altijd hoor, dat spreekt voor zich. Maar in dit geval ging het dus over de periode dat één bepaalde jongen nog in de lagere school zat. En mijn antwoord was dus ja, ook al was ie toen nog heel jong. Toch zie je op die leeftijd niet de typische vrouwelijke eigenschappen die sommigen van ons op latere leeftijd meer dan anderen uitstralen. Moest dat trouwens wel zo zijn, dan heb je wellicht geen gaydar nodig om het te zien ;-)
Maar dit leidt ergens naartoe. Ik kan me dus vergissen in het vorige geval, misschien groeit de jongeman op als gelukkig getrouwde hetero huisvader, wie weet. Maar ik denk dus van niet. En ik denk inderdaad dat je het op jonge leeftijd al kan zien.
Neem nu dit voorbeeld. Enkele jaren geleden al zag ik het volgende filmpje op Facebook passeren. De jongen is 12 jaar en zet heel het Apollo Theatre op zijn kop met zijn auditie voor Britain's Got Talent. Ik dacht meteen dat de jongen gay was (of later zou worden, daar kan je over discussiëren).
Let nu even niet op zijn kleding en vergeet het feit dat ie begint te wenen na de positieve commentaren die trouwens helemaal terecht waren, hij heeft een geweldige stem. Toen is er een hele polemiek ontstaan omdat sommige mensen durfden suggereren dat de jongen misschien wel gay was, je mag dat toch niet zeggen van iemand van twaalf jaar?
Hij zou trouwens niet winnen, maar wel een platencontract krijgen van Sony Music. Die probeerden van hem een nieuwe Justin Bieber te maken, maar dat lukte niet zo goed omdat ie te goed kan zingen :-)
Maar nu zag ik dus deze video één maand geleden. Ondertussen moet ie 16 jaar zijn.
I rest my case ;-)
Maar dit leidt ergens naartoe. Ik kan me dus vergissen in het vorige geval, misschien groeit de jongeman op als gelukkig getrouwde hetero huisvader, wie weet. Maar ik denk dus van niet. En ik denk inderdaad dat je het op jonge leeftijd al kan zien.
Neem nu dit voorbeeld. Enkele jaren geleden al zag ik het volgende filmpje op Facebook passeren. De jongen is 12 jaar en zet heel het Apollo Theatre op zijn kop met zijn auditie voor Britain's Got Talent. Ik dacht meteen dat de jongen gay was (of later zou worden, daar kan je over discussiëren).
Let nu even niet op zijn kleding en vergeet het feit dat ie begint te wenen na de positieve commentaren die trouwens helemaal terecht waren, hij heeft een geweldige stem. Toen is er een hele polemiek ontstaan omdat sommige mensen durfden suggereren dat de jongen misschien wel gay was, je mag dat toch niet zeggen van iemand van twaalf jaar?
Hij zou trouwens niet winnen, maar wel een platencontract krijgen van Sony Music. Die probeerden van hem een nieuwe Justin Bieber te maken, maar dat lukte niet zo goed omdat ie te goed kan zingen :-)
Maar nu zag ik dus deze video één maand geleden. Ondertussen moet ie 16 jaar zijn.
I rest my case ;-)
dinsdag 18 februari 2014
Diabetestaart
Vandaag exact vier jaar geleden was dat ook zo. Een ziekenwagen bracht me naar de spoed omdat ik me echt wel heel heel heel erg slecht voelde. Pas op, ik zat toen nog in een knipperlichtperiode wat betreft alcohol. Ik was met succes gestopt en had dat meer dan een jaar volgehouden. Maar ik was nog niet bij de AA, en achteraf gezien was dat de doodsteek in mijn herval. De echte oorzaak was anders en zelfs de directe aanleiding was anders, maar het feit dat ik niet uit het herval raakte, kwam maar door één ding: ik had geen backupsysteem zoals ik dat nu heb bij de AA.
Ik herinner me dan ook heel goed mijn diabetesdiagnose na de opname op de spoed. Vreemd genoeg hield de diagnose zelf me de eerste dagen niet bezig, maar wel het feit dat ik ze naar mijn gevoel zelf had veroorzaakt door te veel te drinken. Ook het feit dat ik op dat moment Antabuse nam om niet te drinken, zag ik als mogelijke oorzaak van mijn plotse diagnose. Ik had inmiddels gehoord dat je op je 40ste geen diabets type 1 meer kan krijgen, normaal komt die diagnose veel vroeger.
Toch was het allemaal niet zo, en de echte oorzaak is genetisch. Wellicht speelt een knobbeltje op mijn bijnier een rol in het ontstaan van de ziekte. Zeker weet men dat niet en het woord knobbeltje heeft me behoorlijk de kast op gejaagd. Maar dat blijkt geen probleem te zijn, alleen is het een mankement dat in de lange lijst van afwijkingen staat die nu circuleert tussen dokters en specialisten. Zelfs de specialisten die mijn rugproblemen behandelen hebben de lijst gezien en de controlearts viel een beetje achterover van de lengte van de lijst. Dat ethylabusus ertussen staat (dat is het mooie woord voor dronkaard) heeft dus met geen enkele van de andere aandoeningen te maken.
Vreemd toch, dat het dat was dat me die week in het ziekenhuis bezighield. Vandaag zijn we vier jaar later en ik vier nu feest. De taart ga ik niet bakken, maar ik vier feest omdat ik deze ziekte heel goed onder controle heb. Ik heb er nog altijd last van en soms zelfs heel erg veel, al schreeuw ik dat meestal niet uit. Maar ik kan met alle middelen die ik nu heb de symptomen prima beheersen. Daar komt bij dat ik sinds de diagnose een pak mensen leerde kennen waarvan er ook enkelen ondertussen echte vrienden zijn.
En volgend jaar moet ik echt iets organiseren, dan zitten we op 5 jaar :)
zaterdag 8 februari 2014
Stoofpotje van konijn met graanmosterd, savooikool met spekjes en knolselderpuree
Onder het motto: 'ik word de nieuwe huisman' doet het deugd om eens zo'n titel te kunnen schrijven. Het spreekt voor zich dat het allemaal eigen bereiding is.
Er kwam zelfs een recept aan te pas dat ik niet heb gevolgd. Maar het resultaat was subliem.
Ik ga het nog leren :-)
Er kwam zelfs een recept aan te pas dat ik niet heb gevolgd. Maar het resultaat was subliem.
Ik ga het nog leren :-)
vrijdag 7 februari 2014
Early bird
De klaagzang is achter de rug, dus de reden waarom het zo is kan ik kwijt in één zin. Oxycodon is een goede pijnstiller, maar ik zou liever zonder morfine equivalent leven omdat zijn werkingsduur van twaalf uur die vooropgesteld wordt in de praktijk neerkomt op tien uur, wat in diezelfde praktijk dan weer wil zeggen dat ik al enkele weken om 5 uur 's morgens wakker word door opflakkering van rugpijn. Tiens, in één zin past toch nog behoorlijk wat geklaag ;-)
Maar het is nu zo en het creëert een extra ruimte-tijdcontinuüm waar andere wetten gelden dan in de wereld die om 7u begint tijdens weekdagen en om 9u in het weekend. Helaas heeft Oxycodon geen besef van week- of weekendtiming, dus het continuüm is tijdens het weekend een extra halve werkdag als je nog in dat soort termen zou rekenen voor iemand 'op ziekenkas'.
Maar er zijn andere wetten en ze hebben alles van doen met tijd en ruimte. Het vroege uur beperkt je nogal in nuttige activiteiten die je kan verzinnen om het gapende gat op te vullen in de dagindeling die nu een extra segment heeft. Soms is het tijdsgebonden: je gaat immers niet om 5u 's morgens naar TV kijken of een CD'tje opleggen met je favoriete dansmuziek. De beperking in plaats is een praktisch probleem en hangt vast aan de indeling van de ruimte die ik samen met één levensgezel en twee gezellinnen betrek. Het is immers in beide gevallen belangrijk dat de nachtrust gegarandeerd blijft.
De dames hebben de onhebbelijke gewoonte om naar de deurklink van hun kamer te springen als gestommel in het appartement hun nachtrust verstoord heeft. Voor je nu vreemde dingen denkt, het gaat uiteraard over Querty en Azerty, de twee huiskatten die evenveel nachtrust verdienen als de andere bewoners.
Praktisch betekent het dat ik me verplaats naar de woonkamer en met een laptop en Radio 1 als partner de ochtend doorbreng. Om vijf uur is dat nog een beetje vreemd omdat de nachtprogrammatie nog loopt. Maar vanaf zes uur start ook daar echt de ochtend met het radioprogramma dat zelfs die naam draagt. Ik kan niet anders dan me de vraag stellen hoe ze trouwens politici en andere bekende mensen met meningen die het nieuws kleuren op dit onooglijke uur toch telkens weer aan de lijn krijgen zonder dat je aan de stem echt hoort dat zes uur toch maar net gepasseerd is.
Je zou denken dat koffie de beste vriend is als je in deze situatie zit, maar niets is minder waar. Dat is een extra probleem dat het continuüm potentiëel helemaal kan verstoren. De machine die ons voorziet van het zwarte goud is een model dat met een werkdruk van 19 bar heel lekkere koffie zet, maar als zelfs de buurvrouw ooit langs de neus weg vroeg wat toch dat rolluik is dat ze elke avond nog rond 23u hoort sluiten, deden we alsof de neus bloedde om later vast te stellen dat het wellicht dit toestel was dat behoorlijk veel decibels nodig heeft om dat extra strong zwarte ristretto capsuletje om te zetten in een vloeibare substantie.
Hoe je die extra tijd dan echt moet opvullen? Aah, nuttige dingen hè. Zoals een pagina vol schrijven over het feit dat je nu vroeg opstaat ;-)
Maar er zijn andere wetten en ze hebben alles van doen met tijd en ruimte. Het vroege uur beperkt je nogal in nuttige activiteiten die je kan verzinnen om het gapende gat op te vullen in de dagindeling die nu een extra segment heeft. Soms is het tijdsgebonden: je gaat immers niet om 5u 's morgens naar TV kijken of een CD'tje opleggen met je favoriete dansmuziek. De beperking in plaats is een praktisch probleem en hangt vast aan de indeling van de ruimte die ik samen met één levensgezel en twee gezellinnen betrek. Het is immers in beide gevallen belangrijk dat de nachtrust gegarandeerd blijft.
De dames hebben de onhebbelijke gewoonte om naar de deurklink van hun kamer te springen als gestommel in het appartement hun nachtrust verstoord heeft. Voor je nu vreemde dingen denkt, het gaat uiteraard over Querty en Azerty, de twee huiskatten die evenveel nachtrust verdienen als de andere bewoners.
Praktisch betekent het dat ik me verplaats naar de woonkamer en met een laptop en Radio 1 als partner de ochtend doorbreng. Om vijf uur is dat nog een beetje vreemd omdat de nachtprogrammatie nog loopt. Maar vanaf zes uur start ook daar echt de ochtend met het radioprogramma dat zelfs die naam draagt. Ik kan niet anders dan me de vraag stellen hoe ze trouwens politici en andere bekende mensen met meningen die het nieuws kleuren op dit onooglijke uur toch telkens weer aan de lijn krijgen zonder dat je aan de stem echt hoort dat zes uur toch maar net gepasseerd is.
Je zou denken dat koffie de beste vriend is als je in deze situatie zit, maar niets is minder waar. Dat is een extra probleem dat het continuüm potentiëel helemaal kan verstoren. De machine die ons voorziet van het zwarte goud is een model dat met een werkdruk van 19 bar heel lekkere koffie zet, maar als zelfs de buurvrouw ooit langs de neus weg vroeg wat toch dat rolluik is dat ze elke avond nog rond 23u hoort sluiten, deden we alsof de neus bloedde om later vast te stellen dat het wellicht dit toestel was dat behoorlijk veel decibels nodig heeft om dat extra strong zwarte ristretto capsuletje om te zetten in een vloeibare substantie.
Hoe je die extra tijd dan echt moet opvullen? Aah, nuttige dingen hè. Zoals een pagina vol schrijven over het feit dat je nu vroeg opstaat ;-)
dinsdag 4 februari 2014
Klaagzang
Als je niet tegen zageventen kan, moet je nu maar niet verder lezen ;)
Het wil niet lukken met de rug en vandaag was er een nieuwe revalidatiesessie gepland. De groep was redelijk groot en de kinesist was een nieuw gezicht. Hoewel ik er nu toch al bijna een jaar vaste klant ben, deze jongeman had ik nog niet gezien. Toch niet als kinesist die de les geeft, hij was me al wel eens opgevallen als ie administratief werk deed achter de balie.
Daar is niks mis mee, dat ie dus vandaag de les gaf, maar was het plan niet om me elke keer door dezelfde kinesist te laten begeleiden? Het idee komt niet van de uitverkoren kinesist, want die vond dat vanaf dag één een slecht idee. "We wisselen hier nogal met onze lessen", was de uitleg toen. Ik zou dus best - als het lukt - een vaste les op een vaste weekdag inplannen, maar dat zou geen zoden aan de dijk brengen als men onderling haasje over springt in de planning.
Dat de reservatie niet vlot loopt danken we aan de vooruitgang. We kunnen nu immers online onze lessen reserveren zonder de kennis van de actieve kinesist die op dat uur de les zal geven, maar mijn redenering was: ik leg gewoon elke week dezelfde twee lessen vast op maandag en woensdag. Ik wist dat die ene kine daar gepland stond. Het moet dan al lukken dat je dan elke keer iemand anders treft voor de klas, maar toch was dit vandaag voor de derde keer wel het geval. Daar komt bij dat online reserveren maar twee weken in de toekomst kan, en de lessen staan meestal al twee weken bijna volzet. Je kan je inschrijven als 'reserve', maar wat is het nut dan van online reserveren?
Soit, mij maakt het niet uit, het was ook niet mijn idee. Het idee kwam van de fysische geneesheer: hij dacht dat een meer persoonlijke begeleiding beter zou zijn, gezien ik ondertussen een 'probleemgeval' blijk te zijn. Tijdens de les merkte de nieuweling dat op, en hij zei ook met zoveel woorden dat ik precies wel wat last had. Om niet voor een derde keer hetzelfde verhaal te doen - ik reken nu enkel de keren dat ik de uitleg tegen een kine doe, de rest van het ziekenhuis is ondertussen ook op de hoogte - heb ik me er vanaf gemaakt met de oneliner "dat is niet zo abnormaal, bij mij is dat altijd zo". Blijkbaar was dat voldoende qua uitleg.
De lange uitleg die erbij hoort is trouwens een fenomeen dat niemand tot nu toe aux sérieux neemt. Elke x aantal dagen, nu is dat één of twee keer per week, krijg ik hevige pijn die ik nooit eerder had en niet herken als 'gewone' spierpijn die me mank doet lopen. Ik krijg de pijn op één welbepaalde plaats, twee centimeter links van de operatieplaats en ze gaat tien centimeter in de hoogte verder. Hoe ik nog nauwkeuriger moet zijn weet ik niet, ze is er gewoon. Ze duurt een tiental minuten tot een half uur en vanaf dan ben ik eraan voor de moeite. De oefeningetjes uit de revalidatie die ik ondertussen thuis ook doe op mijn mindfulnessmatje van indertijd, hebben op dat moment weinig zin. Het enige dat me dan helpt is de sterke pil Oxycodon die nog in dezelfde initiële (maximum) dosis in mijn lijf zit sinds augustus.
Er kwam een lastig probleem bij sinds de laatste keer dat ik de pijn heb gevoeld, nu enkele dagen geleden. De slaap is ook zo goed als verdwenen en de laatste twee nachten sliep ik drie tot vier uur. Overdag inhalen lukt meestal niet, maar vandaag na de les zat ik er zo door dat ik terug in bed kroop.
Niet lang daarna gilde de Dexcom dat de suiker te laag stond. Dat is raar omdat ik net na de les gegeten had. Ik weet wel hoe dat komt, de les was uitputtend en na een inspanning gaat de suiker eerst omhoog om dan na een uur of twee als een pudding in elkaar te zakken.
Dat is dus wat er na 14u bezig was. Het rode puntje is een meting met de vingerprik, dus op dat moment heb ik boterhammen gegeten. Normaal stijg ik dan gestaag verder, maar dat was vandaag een klein bultje dat daarna onder de groene zone is gezakt. Iets na 15u slaap ik dus als het alarm afgaat als ik onder de groene zone zak. De laagste meting met de vingerprik was 58 en dan voelde ik me al behoorlijk slecht en de paniek zat er weer behoorlijk in.
Resultaat: een vreetbui met alles wat voorhanden was en iet of wat suiker bevatte. Goed wetende dat dat fout zou aflopen, heb ik toch nog heel wat insuline bijgespoten om de piek niet te hoog te laten stijgen. Voor mijn doen is dat niet gelukt, want waarden tot boven 250 zijn voor mij extreem hoog. Ik word dan duizelig en slaperig en daar heb ik niks van gemerkt. Ondertussen was ik immers zo moe dat ik weer in slaap was gevallen. Een geluk bij een ongeluk, zeker?
Soit, iets voor 19u zit een avondmaal en ik heb een overdosis insuline gegeven. Daarna is de bloedsuiker behoorlijk goed aan 't zakken en ik kom wel weer in mijn groene veilige zone.
En dan beloof ik nu plechtig dat ik de komende weken niet meer zo ga zagen als al wat hier op deze pagina staat. Ik ben positief ingesteld en gelukkig, remember? Alleen heb je zo van die dagen.
Maar nu is het voorbij. Denk aan groene weiden, wind in de bomen of een kabbelend riviertje. Waar ik niet geraak, want ik sukkel met mijne rug. Dju, dat positief zijn moet ik nog wat oefenen.
Morgen gaat het beter. Beloofd ! :)
Het wil niet lukken met de rug en vandaag was er een nieuwe revalidatiesessie gepland. De groep was redelijk groot en de kinesist was een nieuw gezicht. Hoewel ik er nu toch al bijna een jaar vaste klant ben, deze jongeman had ik nog niet gezien. Toch niet als kinesist die de les geeft, hij was me al wel eens opgevallen als ie administratief werk deed achter de balie.
Daar is niks mis mee, dat ie dus vandaag de les gaf, maar was het plan niet om me elke keer door dezelfde kinesist te laten begeleiden? Het idee komt niet van de uitverkoren kinesist, want die vond dat vanaf dag één een slecht idee. "We wisselen hier nogal met onze lessen", was de uitleg toen. Ik zou dus best - als het lukt - een vaste les op een vaste weekdag inplannen, maar dat zou geen zoden aan de dijk brengen als men onderling haasje over springt in de planning.
Dat de reservatie niet vlot loopt danken we aan de vooruitgang. We kunnen nu immers online onze lessen reserveren zonder de kennis van de actieve kinesist die op dat uur de les zal geven, maar mijn redenering was: ik leg gewoon elke week dezelfde twee lessen vast op maandag en woensdag. Ik wist dat die ene kine daar gepland stond. Het moet dan al lukken dat je dan elke keer iemand anders treft voor de klas, maar toch was dit vandaag voor de derde keer wel het geval. Daar komt bij dat online reserveren maar twee weken in de toekomst kan, en de lessen staan meestal al twee weken bijna volzet. Je kan je inschrijven als 'reserve', maar wat is het nut dan van online reserveren?
Soit, mij maakt het niet uit, het was ook niet mijn idee. Het idee kwam van de fysische geneesheer: hij dacht dat een meer persoonlijke begeleiding beter zou zijn, gezien ik ondertussen een 'probleemgeval' blijk te zijn. Tijdens de les merkte de nieuweling dat op, en hij zei ook met zoveel woorden dat ik precies wel wat last had. Om niet voor een derde keer hetzelfde verhaal te doen - ik reken nu enkel de keren dat ik de uitleg tegen een kine doe, de rest van het ziekenhuis is ondertussen ook op de hoogte - heb ik me er vanaf gemaakt met de oneliner "dat is niet zo abnormaal, bij mij is dat altijd zo". Blijkbaar was dat voldoende qua uitleg.
De lange uitleg die erbij hoort is trouwens een fenomeen dat niemand tot nu toe aux sérieux neemt. Elke x aantal dagen, nu is dat één of twee keer per week, krijg ik hevige pijn die ik nooit eerder had en niet herken als 'gewone' spierpijn die me mank doet lopen. Ik krijg de pijn op één welbepaalde plaats, twee centimeter links van de operatieplaats en ze gaat tien centimeter in de hoogte verder. Hoe ik nog nauwkeuriger moet zijn weet ik niet, ze is er gewoon. Ze duurt een tiental minuten tot een half uur en vanaf dan ben ik eraan voor de moeite. De oefeningetjes uit de revalidatie die ik ondertussen thuis ook doe op mijn mindfulnessmatje van indertijd, hebben op dat moment weinig zin. Het enige dat me dan helpt is de sterke pil Oxycodon die nog in dezelfde initiële (maximum) dosis in mijn lijf zit sinds augustus.
Er kwam een lastig probleem bij sinds de laatste keer dat ik de pijn heb gevoeld, nu enkele dagen geleden. De slaap is ook zo goed als verdwenen en de laatste twee nachten sliep ik drie tot vier uur. Overdag inhalen lukt meestal niet, maar vandaag na de les zat ik er zo door dat ik terug in bed kroop.
Niet lang daarna gilde de Dexcom dat de suiker te laag stond. Dat is raar omdat ik net na de les gegeten had. Ik weet wel hoe dat komt, de les was uitputtend en na een inspanning gaat de suiker eerst omhoog om dan na een uur of twee als een pudding in elkaar te zakken.
Dat is dus wat er na 14u bezig was. Het rode puntje is een meting met de vingerprik, dus op dat moment heb ik boterhammen gegeten. Normaal stijg ik dan gestaag verder, maar dat was vandaag een klein bultje dat daarna onder de groene zone is gezakt. Iets na 15u slaap ik dus als het alarm afgaat als ik onder de groene zone zak. De laagste meting met de vingerprik was 58 en dan voelde ik me al behoorlijk slecht en de paniek zat er weer behoorlijk in.
Resultaat: een vreetbui met alles wat voorhanden was en iet of wat suiker bevatte. Goed wetende dat dat fout zou aflopen, heb ik toch nog heel wat insuline bijgespoten om de piek niet te hoog te laten stijgen. Voor mijn doen is dat niet gelukt, want waarden tot boven 250 zijn voor mij extreem hoog. Ik word dan duizelig en slaperig en daar heb ik niks van gemerkt. Ondertussen was ik immers zo moe dat ik weer in slaap was gevallen. Een geluk bij een ongeluk, zeker?
Soit, iets voor 19u zit een avondmaal en ik heb een overdosis insuline gegeven. Daarna is de bloedsuiker behoorlijk goed aan 't zakken en ik kom wel weer in mijn groene veilige zone.
En dan beloof ik nu plechtig dat ik de komende weken niet meer zo ga zagen als al wat hier op deze pagina staat. Ik ben positief ingesteld en gelukkig, remember? Alleen heb je zo van die dagen.
Maar nu is het voorbij. Denk aan groene weiden, wind in de bomen of een kabbelend riviertje. Waar ik niet geraak, want ik sukkel met mijne rug. Dju, dat positief zijn moet ik nog wat oefenen.
Morgen gaat het beter. Beloofd ! :)
vrijdag 31 januari 2014
Hutsepot
Wat zei ik nu weer, dat ik een hekel heb aan recepten? Dat is nog altijd zo maar toch kwam Jeroen heel erg van pas. Hutsepot heb ik nog nooit gemaakt en toen het van de week op mijn todolijst verscheen, moest ik een aanknopingspunt hebben. Dat is dus het recept van Jeroen. Toch kwamen er meteen andere instructies en nu moest ik vooral onthouden wat het verschil is tussen het Jeroenrecept en de versie die we hier gewend zijn. Meteen is het nut van een recept in een boek een beetje onderuit gehaald.
Dat wil niet zeggen dat ik het niet kan hoor! Heel even alle concentratie bijeen roepen die ik nog kan opbrengen en ik kon met deze ingrediënten aan de slag. Zie je trouwens dat leuke wonderding van op TV er tussen liggen dat nu de ajuinen snijdt? Het is echt zoals in de reclame, ik vind het een godsgeschenk omdat traanloos uien snijden nu echt kan.
Het resultaat is wonderlijk goed gelukt, al zeg ik het zelf. Ik was niet de enige trouwens, ik had een enthousiast publiek. Met een beetje logisch rekenen had ik voorspeld van 5 à 6 kilo eindproduct te halen en dat is 'boenk eroep'.
Tien porties van 550g geeft 5,5 kilo hutsepot. Acht van die porties (in vier bakjes dus) gingen de diepvries in en meteen is er een prangend probleem.
Vorige keer merkte iemand op dat het niet zou lukken wegens te weinig vriesruimte, en we zijn dus op dat punt beland. Ecocheques lossen dat binnenkort op, want er komt een nieuwe vriezer met vijf laden. De oude had er maar twee, dus samen met de drie vakken die we in de keuken hadden, gaan we nu van vijf laden naar acht in het totaal.
En dat is zelfs ecologisch verantwoord :)
Abonneren op:
Posts (Atom)