Comeback

Vandaag was weer een belangrijke dag. In 1979 stond er voor de laatste keer een concert geprogrammeerd. Als het 35 jaar duurt vooraleer je opnieuw beslist om weer voor een publiek te staan, dan kan je je wel voorstellen dat de fans van toen enorm in de wolken zijn! Een échte comeback kan je het wel niet noemen, er werd ondertussen nog muziek gemaakt. Het gaat nu over live optredens.

Het ging ver hoor. Aan de ontbijttafel staat nu ook een laptop omdat ik de veel te vroege uurtjes wil opvullen. Er werden bij de koffie YouTube clipjes afgespeeld van "Cloudbusting" en "Wuthering Heights". Maar vandaag zouden we de kans krijgen om twee tickets aan te kopen voor één van de tweeëntwintig concerten die Kate Bush in het najaar in Hammersmith Apollo in Londen zal geven.

Concerten Kate Bush meteen uitverkocht

Als je fan bent, en je was al een tijdje ingeschreven op de website, dan kreeg je nu de kans om een pre-sale ticket te bemachtigen. Een kans voor de échte fan om het concert bij te wonen voor de grote massa tickets gaat bestellen op de website. Dan maak je wellicht bijna geen kans, en later zou blijken dat alles binnen vijftien minuten was uitverkocht.

Nu vind ik haar muziek en de bijhorende clips heel mooi, maar ik zal er niet bijzijn in het najaar. Ik ben immers niet de superfan met het paswoord op de website, mijn significante wederhelft is dat. Het tweede ticket is dus ook niet voor mij bedoeld, maar voor zijn jeugdvriend die vandaag speciaal verlof nam om samen met mij een poging te wagen om tickets te kopen. Hij is even passioneel 'Kate Bushgewijs' en heeft uiteraard ook een mail gekregen met zo'n super paswoord.

Enfin, om 10u30 zaten we klaar om als een gek op de F5 toets te gaan drukken, elk vanop een verschillende locatie. De afspraak was om één van de tweeëntwintig dagen op voorhand uit te kiezen, zodat we niet op de eerste, de laatste of een dag in 't weekend mikken. Kwestie van je kansen op succes te verhogen. Eén dag verlof nemen in september-oktober is een kleintje als je echt fan bent.

Vijf minuten lang, elke seconde één F5 toets. De website had rode lichtjes op alle concertdata. Het duurt exact één seconde om de pagina te vernieuwen en drie keer zag ik ze allemaal groen worden. Als een gek klikte ik dan op de datum die ik vooraf had gekozen, en telkens was de melding daar: er zijn momenteel geen tickets beschikbaar, kom later eens terug. Ik moest dus blijkbaar ook op dat moment, als ik dus al groen licht had, nog eens chance hebben.

Na vijf minuten was er een berichtje. Aan de andere kant was het dus wel gelukt! Heel kort, gewoon: "het is in orde" en dan zeker vijf minuten niks meer. Achteraf bleek er een paniekmomentje aan vast te hangen omdat je binnen zeven minuten de betaling rond moest hebben. Maar als een echte fan aan zo'n opdracht begint, is ie nerveus. Wellicht daarom was ie vergeten waar zijn kredietkaart was gebleven. Gelukkig kwam alles op z'n plooi en de twee tickets zijn binnen.

Dat ik er niet bij ben, is niet erg hoor. Ik had het trouwens gewoon kunnen vragen, want je kon tot vier tickets bestellen. Maar toen ik twaalf was, had ik die passie niet. De twee jongens van toen delen dit moment en zo hoort het ook. Have fun guys!

Ik verwacht een selfie met drie blije gezichten. Jullie twee en Kate :D

Op pensioen

De Kreuners zijn op pensioen! Is dat iets wat ik me erg aantrek? Neen. Maar vandaag moest het even. Niet dat ik de oude garde niet appreciëer, integendeel. Ik ken ze nog van toen ze hun eerste platen uitbrachten. Toen waren dat nog platen. En ja, zo oud ben ik.

Het paste in de opdracht van deze week. Zolang ik nog kan, wil ik nog gaan voor die challenge. Misschien is het de komende weken lastiger, want het lichaam sputtert tegen. Als één van de volgende opdrachten een multicache is, zal ik zeker moeten passen. Een afstand wandelen, het maakt niet uit welke, is niet meer mogelijk. Vorige week was er gelukkig een oppikkertje waar ik slechts 5 meter voor uit de wagen moest wandelen, OK die afstand kan nog.

En nu een mystery cache. Eentje van moeilijkheid 2,5 op 5. Normaal pas ik daarvoor op voorhand. Het vraagt concentratie, geduld, rekenwerk en kennis van de songteksten van de Kreuners. Geen van die kwaliteiten bezit ik. Maar ik ging me niet laten kennen door wat papierwerk. Alles voor het goede doel hè. De hernia kan ik niet controleren, maar hierdoor de wedstrijd niet tot een goed einde brengen zou wel jammer zijn.

Zoals je ziet vroeg het heel wat rekenwerk. 21 titels moest je zoeken op basis van één zin uit een songtekst van De Kreuners. En nee, je kon ze niet allemaal zomaar Googelen. Maar ik bracht hem tot een goed einde met de nodige kribbels en correcties. Het resultaat van de formule werd goedgekeurd door de online checker dus ik heb nu de coördinaten van de stash.
Zonder hulp dus! Het potje nog zoeken is een formaliteit.

Ah ja, ik ben niet plots te zat van de Tramadol om nog een scherpe foto te trekken. Er is ook niks mis met het toestel. Ik wil uiteraard gewoon de oplossing niet spoilen. Dat is geocachetaal om te zeggen dat ik de uren zoekplezier niet wil ontnemen aan andere moedige zielen die de uitdaging nog aangaan.

Silentium !

Was het de grootte van de luidsprekers of schrok ze van de lichtbalk? In elk geval zei ze iets in de aard van: het heet hier wel Silentium hè. Dat was de B&B waar ik vandaag DJ was. En de dame die de kamers verhuurt was duidelijk erg geschrokken dat er meer dan een draagbare CD-speler uit de wagen werd geladen. Dat er was gezegd dat er enkel wat muziek zou zijn voor de kindjes kon ik niet beantwoorden. Ik had het in elk geval niet gezegd. Meer dan "ik heb ook muziek voor de kindjes bij" heb ik er niet op gezegd. Het is niet omdat er genoeg geluid uit kan komen dat het ook moet. Maar ze was duidelijk not amused. Ik zou toch verwachten dat wie duidelijk zegt dat de infrastructuur ook ter beschikking staat voor feestjes, ook muziek kan verwachten.

Maar het was toch vooral op de achtergrond dat de muziek te horen was. Mijn plan om alles op de iPad in te laden was goed gelukt. En het heeft erg veel nut gehad, want vaak heb ik nummers meteen gevonden waar ik vroeger enkel wist dat ik ze bijhad. Alleen had ik geen idee op welke verzamel CD dat nu weer staat. Da's het grote nadeel van die dingen. Nu was alles goed, zelfs de openingsdans van toen kon ik meteen terugvinden. Dat was ook het moment om de volumeknop een tijdje luider te zetten.

Toch kan ik blijkbaar moeilijk inschatten wat de jeugd echt graag hoort. Een aantal kindjes kwamen al dan niet met mama of papa een liedje vragen. K3 was dus not done, dat was duidelijk. Het moet leuke muziek van nu zijn. Dingetjes die je zo kan meezingen.

En toen kwam een kleine jongen dit liedje vragen. Ik had het niet bij, maar hij wist precies hoe je de groepsnaam schrijft. Dus even gedownload en met verbazing gehoord wat de kindjes nu mooi vinden :-)

Carte Blanche

La Nuit Magique de Carte Blanche. Demonstraties Afrikaanse percussie, Zang, Afrikaanse dans, Samba, Hip Hop Braziliaanse Percussie.

Ik loop niet naar de wagen om er direct naartoe te rijden. Maar als mijn djembévriend meespeelt is het een ander verhaal. Dan wil ik het wel zien, natuurlijk. Dus niet alleen omdat ie me vroeg om het te komen filmen.

De locatie was geweldig. Een spiegeltent ken ik alleen nog uit mijn jeugd, als het kermis was kon je kiezen: je gaat naar de "gewone" tent of naar de spiegeltent. Wellicht was er een verschil in publiek en muziek tussen de fuiven, maar dat herinner ik me niet. Maar dit is dus een permanente locatie in de haven. Het ziet er geweldig uit en het geeft een heel aparte sfeer. Niet in het minst omdat de demonstraties in het midden van de tent gebeurden, dus niet op het podium. Het publiek zit er vlak op en dat geeft heel veel ambiance.

Een echte parking was er niet. Alleen een bos en veel modder. Zo slaag ik er weer naadloos in om over schoenen te bloggen. De schoen die ademt was blijkbaar geen goed idee, zeker niet de witte versie. Gelukkig heeft een geocacher altijd het juiste gerief bij. En nu zit er iemand keihard te lachen omdat ik zo belachelijk doe, ik weet het. Ook met heteromannen praat ik over schoenen, alleen begrijp je wel dat meningen dan erg verschillen.

Nu de groep nog een naam geven! Jullie verdienen het, want het was heel erg mooi. De tent was helemaal in de sfeer, en nu kan ik zelfs geen naam typen.

Dus: hier is de Afrikaanse percussie ;-)

Radio Economica

Een echte FM zender. Dat was één van de leukste elektronica kits die je kon kopen bij Velleman. Het zendertje was heel klein, zo'n vijf bij vijf centimeter. Het was niet afgewerkt met een behuizing, dus je had enkel een plaatje met elektronische componenten. We hadden die kit nagemaakt. Blijkbaar had ik nood aan meerdere exemplaren en vermits ik student was moesten de kosten gedrukt worden.

Het printplaatje waar de componenten op bevestigd werden maakten we zelf. Er was een ingewikkeld procedé nodig dat je kan vergelijken met het ontwikkelen van een foto. Ik had een UV lichtbak waar je een fotogevoelige plaat op kon plaatsen. Enkele minuten moest je het belichten en zo kwam er een afdruk op staan van de verbindingen tussen de componenten. Die moesten dan ontwikkeld worden, net zoals een foto. Dan moesten ze in een etsbak met een bijtend zuur om de afdruk ook echt in te branden op de plaat. Het procedé hadden we al vaak gebruikt en ik had al enkele kledingstukken en een stuk tapis plein in mijn kamer mee vernietigd, tot grote ergernis van de mama.

Maar terug naar dit zendertje. Er was een aangename klasgenoot die geïnteresseerd was in mij. Vooral in mijn zendertje dan vrees ik. In het vierde middelbaar zat ie op internaat en hij was gefascineerd door de verhalen die ik had verteld over elektronica en muziek. Dus ook over dat zendertje. Voor een appel en een ei zou ik dat kunnen in elkaar boksen voor hem. Hij had het lumineuze idee om een echte radiozender te starten op het internaat. Dat zou ook best kunnen met dat zendertje, want het zou best de hele school kunnen bereiken.

Dat is dus ook gebeurd. Ik heb een zendertje gemaakt en hij gebruikte zijn walkman om muziek uit te zenden gewoon op de FM band, net zoals een vrije radio dat deed. Dat was illegaal natuurlijk, want je mocht nooit de FM band gebruiken, maar het werkte heel goed. Hij was heel enthousiast en de andere leerlingen van het internaat met hem. Alleen, hij miste iets. Hij wou ook nog kunnen praten en dan zou het compleet zijn. Op bestelling heb ik toen een klein mengpaneel gemaakt. Het was het woord niet waardig, enkel een houten plankje met vier draaiknoppen erin. Er was wat electronica aan verbonden en het zag er niet uit. Maar het werkte dus wel! Vanaf toen kon ie dus ook praten tussen de plaatjes.

Jammer dat ik niet op het internaat zat. Ik heb dus nooit kunnen horen wat ie er 's avonds mee uitspookte. Alleen heeft ie het maar enkele weken kunnen volhouden, want al gauw was bij de begeleiders van de internen duidelijk dat er iets aan de hand was. Waarom ging iedereen toch plots op hetzelfde uur naar de radio luisteren? Het is dan uitgekomen en het zendertje werd hem afgenomen.

Gelukkig heeft ie zijn leverancier nooit verraden :-)

Programmeur

Ik denk echt dat het in hart en nieren zit, want ik zoek het overal op. Als er iets te programmeren valt, moet ik weten hoe dat in elkaar zit. Die lasers die ik heb gekocht zijn niet anders. De lichteffecten die ik al had werden al bestuurd met een DMX besturing, en nu moeten die lasers dat voorbeeld volgen. Dat wil dus zeggen: programmeren!

Het doet me erg denken aan hoe het vroeger ging. Ik had een kleine homecomputer, zo heette dat toen. Een ZX Spectrum noemde men homecomputer omdat PC daar een te duur woord voor was. Pas op, het was al duur hoor, duurder dan een PC die je nu koopt. Maar toen waren die budgetten heel anders dan nu. Een gewone werknemer, laat staan een student kon zich geen PC veroorloven. Dan maar een homecomputer.

Maar het ding deed het werk goed. Ik had er extra electronica aan gekoppeld zodat de computer met de buitenwereld praatte. De buitenwereld, dat was dus in mijn geval onze lichtshow. Voor mensen zonder geld, hadden we toch een behoorlijk mooie lichtshow gemaakt. Die kon een zaal van 500 mensen vlotjes aan. We hadden geen geld om die dure Par 64 spots te kopen die de echte discobars gebruikten. Daarom hadden we zelf 8 van die vierkante halogeenstralers gekocht van 500W per stuk. Je kent die wel, je vindt ze nu in de Gamma om aan je garagepoort of in de tuin te hangen.

Vóór de spots hadden we kleurenfilters gehangen. Die hingen er een eindje af, want de spots werden gloeiend heet. En ze werden bestuurd met de computer, wat eind jaren '80 nog heel speciaal was. Als we muziek kwamen spelen op een boerenbal, kwam iedereen vragen wat dat computerscherm daar deed. Nu zou men raar kijken als er geen scherm staat naast een DJ.

Het is beter geregeld nu. DJ spullen kosten bijna niks meer, dus ik kan ze nu wel betalen. En het programmeren gaat heel vlot met deze aparte DMX sturing. Het is een soort mengtafel voor je lichteffecten. We zijn vele jaren verder en slimme mensen hebben inmiddels ontdekt dat verschillende lichteffecten ongeveer dezelfde mogelijkheden hebben. En die kan je nu met één toestel besturen, waar vroeger elk toestel zijn sturing en aparte kabels had. Nu gaat er één draadje naar alle lichteffecten en je bent vertrokken. Je zou denken dat je dan minder draden ziet als ik muziek kom draaien, maar die opmerking hoorde ik nog nooit :-)

Laser

Dat was een jongensdroom van mij. Een laser zoals in de videoclip van Relax van Frankie goes to hollywood. Maar toen ik jong was en net DJ werd, was dat allemaal peperduur en de laser die je zelf kon kopen zag je enkel op een muur geprojecteerd, maar in de lucht schrijven zoals in de clip, dat kon niet. Daar was ie veel te zwak voor.

Nu niet meer! Je hebt dat blijkbaar voor een appel en ei. Ik wou enkel een stroboscoop kopen maar kwam met dit thuis.

Ik heb dan maar een sigaretje opgestoken op kantoor, zo was er wat rook :-)

Top 30

De REC knop en de PLAY knop samen indrukken. Dat was de manier om met mijn cassetterecorder een opname te starten. Dat was al erg hightech voor iemand die nog maar net naar de lagere school ging. Samen met mijn broer hadden we ons zakgeld gespaard en een cassetterecorder gekocht. Hij kostte toen net geen 2000 BEF. Mijn geheugen is een zeef, maar zo'n prutsen onthoud ik. Wellicht zal het wel een grote stap geweest zijn als je zo jong bent. Wellicht blijft het daarom hangen.

Maar er waren goede redenen voor. Jaja, dat kon ik toen al verdedigen. Ik doe het nog altijd, mezelf verdedigen als ik een gadget koop. Ik heb dat dus echt, echt, echt altijd nodig hè! Nu was de reden dat we de muziek van de BRT Top 30 wilden opnemen. We volgden dat elke zaterdag voormiddag, maar je moest het kunnen opnemen. En op de televisie was Countdown het favoriete programma. Ook dat wilden we opnemen, maar dat was een beetje moeilijker. Er was geen elektrische verbinding tussen de recorder en de TV. We moesten het dus doen met de interne microfoon. Dat wilde zeggen dat iedereen moest zwijgen als we de opname startten. In een gezin van vijf is dat lastig maar het lukte. Soms toch.

Later werd het wat professioneler. Een versterker met tuner, cassettedeck en een platenspeler. En nog steeds had ik het middelbaar niet bereikt. We bleven sparen en alles wat we kochten hadden we weer nodig. We hadden daar thuis inmiddels een kamer voor. We noemden dat de muziekkamer. Ik sliep samen met mijn broer op één slaapkamer en we hadden een kamer over. Maar ik voelde me op de muziekkamer meer thuis dan op de slaapkamer. Ik heb dan ook enkele jaren later mijn bed verhuisd, en het werd gewoon mijn kamer. Inmiddels kon je het een echte hobby noemen. Met het echte DJ materiaal jaren later gingen we dan ook op pad om op jeugdfuiven hetzelfde te doen als in de muziekkamer. En nu kregen we daar plots geld voor. Het idee bleef hetzelfde en we hadden nog altijd alles nodig.

Ik heb alles nog eens overgedaan enkele jaren geleden. Nieuwe CD spelers die aanvoelen als platenspelers waren de directe aanleiding. Maar eigenlijk was het vooral heimwee naar die verloren hobby. Ik heb ze terug nu, alleen gooide mijn gezondheid wat roet in het eten. Ik kan geen zware spullen meer optillen en een hele nacht plaatjes spelen vermoeit me meer dan vroeger. Maar het lukt nog heel goed hoor. Alleen is er een verschilletje met vroeger. Ik wist altijd alles van de nieuwste mainstream muziek. Dat ben ik kwijt, want de BRT Top 30 bestaat al lang niet meer. Ik kijk wel eens op iTunes wat het meest gedownload wordt, maar dat is niet hetzelfde.

Ik loop nog even langs de Fnac. Verzamel CD's zoeken met nieuwe dingen die nu hip zijn. Het is nu de beste manier om een beetje bij te blijven. En ik heb het nodig, want binnenkort doe ik nog eens een feestje. Ik ben benieuwd of ik het nog kan.

Natuurlijk wel :-)

Christof

Vandaag was het dus zover. De de schoonmama wordt 80 en dat gingen we vieren. Ik ging voor de muziek zorgen, dus eindelijk nog eens een avondje DJ Jan.

Alleen, de muziek die de schoonmama graag hoort zit niet in mijn repertoire. Daarom hadden we ook gevraagd of we een aantal van haar cd's konden meenemen. En of ze dan ook duidelijk wou aangeven welke nummers ze leuk vindt. Vooral de cd's van Christof en Lindsay trokken onze aandacht. Maar dus niet om ze zelf af te spelen, maar wel omdat Christof en Lindsay ze zelf op het feestje kwamen zingen. Alleen wist ze dat natuurlijk niet!

Voor het optreden hadden ik en mijn ventje het genoegen om de twee sterren even te ontmoeten. Mijn ventje moest immers het duo aankondigen en dat moest overlegd worden. Het was een ideetje van Lindsay om te zeggen dat Christof er niet kon bij zijn vandaag omdat ie verplichtingen had in Duitsland. Die jongen zijn carrière zit danig in de lift dat iedereen die uitleg wel zou geloven.

En zo gebeurde het. Lindsay zong een paar van haar eigen liedjes, en dan zei ze dat Christof er dan toch bij was. Het spreekt voor zich dat het kot te klein was! Super leuke sfeer, en mega ambiance. Ik was ook de cameraman van dienst en hier is een korte impressie. De lange versie blijft binnen familiekring, dat begrijpen jullie wel hé :-)

Rudy’s Phono Shop

Het klinkt niet origineel maar Rudy had zijn platenzaak nu eenmaal zo genoemd. Ik denk dat ie eerst fotomateriaal verkocht en dan pas plaatjes. In zijn winkel in Turnhout was er ook nog één en ander te koop voor de amateur fotograaf. Misschien heette hij eerst wel Rudy's Photo Shop en is de naam daarna veranderd net zoals Rudy's interesse.

Ik was DJ geworden in mijn jonge jaren al. Eerst op kleine feestjes in familiekring, maar in 1988 was het echt. Onze mobiele discobar heette A.D. Music en samen met mijn broer en neef ging ik plaatjes draaien op jeugdfuiven. De kerntaken waren goed verdeeld. Het opstellen en afbreken van de DJ spullen deden we samen. Het was voor die tijd toch al heftig zwaar materiaal, want we hadden ook een aanhangwagen gekocht waar de luidsprekers maar net in pasten.

Mijn neef bediende de lichtshow. Voor de boerenbals moest dat vooral heel zwaar zijn en niet te ingewikkeld. Maar het was die tijd toch al computergestuurd en met de nodige toeters en bellen. Natuurlijk hadden we dat zelf in mekaar gestoken, zo ging dat toen.

Ik en mijn broer draaiden de platen. Voor het boerenbal moest het vaak Meatloaf en Brian Adams zijn, maar in 1988 kwam daar New Beat bij. Dat was helemaal nieuw en op de boerenbuiten was er niemand die dat draaide. Daarvoor moest je de stad intrekken. Maar wij deden dat dus wel. En de mensen hadden het graag. Niet heel de avond, natuurlijk, maar alles met mate.

Dan kwam ik op de proppen. Dansmuziek en zeker New Beat moest mooi in mekaar passen en daar hadden we de goeie platenspelers voor. De snelheid van de plaat kon je aanpassen en zo kon je mooie overgangen maken tussen twee platen.

Zaterdag voormiddag ging ik langs bij Rudy's Phono Shop. Daar had Rudy een kleine discobar gemaakt. Rond de discobar zaten de DJ's uit de streek. Hij draaide heel de middag plaatjes. Alleen de dingen die de platenboer die week had geleverd. Niks met top 40 en zo, echt gewoon wat die week was uitgekomen. Net zoals op de groentenmarkt. Als hij een plaatje draaide dat je leuk vond, stak je je hand omhoog. Hij legde dan één exemplaar op je stapeltje dat je al verzameld had. Hij vroeg ook telkens of je de single of de maxi versie wou. En soms kocht ik ze allebei omdat je dan zelf je eigen versie kon in mekaar mixen. Maar dat was dus enkel muziek die je nog nooit ergens had gehoord. Het was nog niet op de radio geweest en niemand had het ooit gedraaid, want het was letterlijk vers van de pers. De truuk was dan om aan te voelen wat de mensen zouden vinden van het nummer. Enkel op het gehoor, een minuutje of minder moest volstaan.

Ik heb dat zo toch een tijd gedaan. Natuurlijk ook veel rommel gekocht dat je achteraf nooit kon draaien. Maar over 't algemeen ging dat goed en was er enkele weken later wel een klik bij de mensen als ze het goed vonden. Alles moet wennen, natuurlijk.

Ik denk niet dat Rudy dat nog doet. Hij heeft wellicht ook nieuwe hobby's nu. Maar het waren zalige tijden...

BBS

Dat is de afkorting van Bulletin Board System. Het lijkt misschien vreemd, maar internet bestaat nog niet lang. In de huidige vorm zoals we dat nu kennen, hadden we zelfs geen internet op ons kantoor toen ik in 1996 in een klein softwarehuis ging werken. Er was wel een e-mail adres, maar dat werd niet gebruikt. Om online te gaan moest je ook inbellen met een modem, en dat kostte tijd en geld.

Maar de jaren voordien was er helemaal geen sprake van. Er was een soort voorganger van Internet, en dat waren dus de Bulletin Board Systems. Toen ik jong was en nog super nerd (ahum) maakte ik daar gretig gebruik van. Je kon een modemverbinding maken met één bepaalde server. Maar die moest je dus opbellen met een modem. Maar de verbinding was kostelijk als je ver van de server woonde. Toen waren gesprekken in de binnenlandse telefoonzones nog erg duur. Als je vanuit de 03 zone van Antwerpen naar de 02 zone in Brussel belde, kostte dat een pak geld. Belgacom (wellicht toen nog RTT) had er immers voor gezorgd dat er een kleine zone Mechelen tussen lag. Dan waren de zones 02 en 03 plots geen aangrenzende zones meer. En dat zag je in de telefoonafrekening!

Ik hield me veel bezig met muziek. Ik had toen een Commodore Amiga, de opvolger van de beroemde Commodore 64. Daar maakte ik muziek mee.

Je kon er een MOD file mee maken, dat is een computerbestand dat samples muziek op een rijtje zet. Zo maakte men vroeger de eerste House muziek en de New Beat. Met dit programmaatje heb ik me toen goed geamuseerd. Ik herinner me een remix van Dr Alban's It's My Life. Maar ook een remix van het deuntje van het Rad van Fortuin. Daarin had ik dan allerlei sampletjes verwerkt van de kandidaten en van Walter Capiau.

En die deuntjes kwamen terecht op de BBS'en. Daar konden andere mensen ze dan beluisteren. En ik deed vrolijk mee met downloaden van allerlei andere leuke muziek. Alleen... die kosten hé. Ik herinner me één keer een fikse ruzie met de mama toen de telefoonrekening plots meer dan 4000 BEF was, terwijl dat normaal enkele honderden was. De afrekening toonde ook plots enkele internationale nummers uit Italië en Frankrijk. Daar stonden de leukste servers, en ik dacht ach, efkes bellen kan geen kwaad. Maar mama dacht daar anders over ;-)

Vinyl

Vandaag heb ik een nuttig werk gedaan. Het was niet de bedoeling, maar toevallig kwam het mooi uit. Mijn ventje heeft vier vinylplaten laten inkaderen in een mooie passe-partout. Het is een prachtig kunstwerkje geworden. Vanaf nu kunnen we in ons nieuw appartement genieten van Visage, Rose Royce, Yazoo en Roxy Music. Alleen van de hoes dus, want de muziek... ja die staat wel ergens op een CD of een iPad-pod-phone-mac...

Mijn nuttig werk bestond er in dat ik een spotje in de nieuwe woonkamer heb geplaatst, en dat spotje blijkt nu toevallig - het was niet de bedoeling - mooi op de nieuwe creatie te schijnen. Ze komt nu ten volle tot haar recht.

Het is raar, eigenlijk. Dit weekend nog kwam ik een jong ventje tegen, en die kende het woord "plaat" dus niet. Ik deed een uitleg over de DJ CD-spelers die aanvoelen als een vinylplaat, maar hij kende het woord niet. Bedoel je plastiek? Neen, vinyl... zo'n grote zwarte vinylplaat die je op een pick-up legt. Neen, hij wist niet wat het was. Hij had het ooit wel op TV gezien. Eén generatie verder en het hele concept is weg.

Zelfs de CD gaat na onze verhuis naar het nieuwe appartement niet meer meetellen. Mijn ventje heeft nu een boeken- en CD-kast in het oude appartement. Meer dan duizend CD's zitten in de kast. De kast is open, zodat je een CD kan kiezen die je wilt beluisteren. Maar het gebeurt niet meer. Alles staat op de iPod, en daar heb je sneller de muziek gevonden dan de CD uit te zoeken in de weliswaar alfabetisch gerangschikte CD-kast.

Toen de LP, de single en de maxi verdwenen deed dat even raar. Maar je gaat mee met de tijd, en denkt dat het dan zo blijft. Maar geen 20 jaar later zijn we bij iTunes beland en zelfs daar komt een einde aan. De nieuwe trend wordt misschien de muziekstreaming. Je koopt een vast abonnement per maand en kan dan alle bestaande muziek op iTunes afspelen zo vaak je maar wilt.

Ik ben fan van de nieuwe technologie, ik had enkel niet verwacht om in een mensenleven een stuk of 5 technologieën mee te maken om muziek te beluisteren. Onze ouders en grootouders hadden enkel de plaat.