vrijdag 30 januari 2015

Vitamine AA

Je vraagt je misschien af (of niet) waarom het nog nodig is na 1735 dagen. Als je 'in behandeling' bent voor een aandoening, dan ga je er vanuit dat je na een tijd genezen bent.

Wij vroegen het ons in elk geval openlijk af, vorige week nog aan deze tafel. Er zaten toen enkele mensen aan, maar gezien alles hier anoniem verloopt, nam ik de foto voor de discussie begon. Er was trouwens tijd voor, voor een discussie en dat is een beetje vreemd. Het is namelijk niet de gewoonte om te discussiëren aan onze AA tafel, het principe is - afhankelijk van de tafel en de voorzitter - een beetje anders.

En aangezien ik dit keer zelf voor minstens twaalf weken na elkaar 'chairman' ben, kon ik zelf beslissen. Dat moet nu lukken dat net vorige week het minimumrecord in mijn carrière gehaald werd. Slechts drie personen aan deze tafel en dan tel ik voorzitter bibi al mee. Je hoopt uiteraard dat de opkomst niet om die reden historisch laag was, maar ik was vooraf genoeg ingelicht waarom persoon X er niet kon zijn en waarom Y en Z ook moesten passen.

Gelukkig was het gisteren weer normaal en kon ik opnieuw een tiental mensen begroeten. En toen kwamen we erop terug, op die discussie van vorige week. We vroegen ons af waarom nieuwelingen na een tijd niet het gevoel krijgen dat ze genezen zijn, en dus deze tafel kunnen missen. En omdat vandaag zowat de hele 'oude garde' aanwezig was, konden we het gewoon vragen.

En het antwoord is natuurlijk simpel. Je blijft komen omdat de ziekte chronisch is en dus niet geneest. Het medicijn geneest niet, omdat het geen medicijn ís. Het is een vitamine. En zolang je geen vitaminetekort krijgt, blijf je gezond. Als je niet meer komt, mis je de levensnoodzakelijke vitamine AA en dat kan je letterlijk nemen in mijn geval. Ik zat op een ramkoers en zou wellicht de eindmeet veel vlugger halen dan wat ik biologisch verdien.

De invulling is wat poëtisch als je het vitamine AA noemt, maar de praktische argumenten kwamen er wel op neer. Omdat ze het nodig hebben of omdat het gewoon heel plezant is hier. Maar ook: omdat ze veel kunnen leren aan de jonge generatie en dat geeft een extra boost aan beide partijen.

Wat is er nu zo vreemd aan deze redenering? We spraken over oude garde en nieuwelingen. Maar waar hoor ik nu thuis? Binnen enkele maanden zal ik mijn vijfde verjaardag aan deze tafel vieren. Moet ik nu nog goede raad krijgen of moet ik die vanaf nu gaan geven? Ook dat antwoord is simpel: dat is hetzelfde. Als je goede raad krijgt, word je daar beter van omdat je die kan toepassen in je dagelijks leven. Maar als je goede raad geeft is dat ook zo. Het is een egoïstisch programma omdat je alleen komt om zelf nuchter te blijven. Vreemd genoeg lukt dat best door wat je zelf al geleerd hebt, door te vertellen aan de volgende generatie.

In welke generatie ik dan zit, maakt niet veel uit. Dat het goed was, merkte ik aan de schouderklop van een nieuweling. Enkel aan deze tafel kan je na elkaar slechts één uur te kennen zo'n gebaar verwachten. Het zegt me dat het goed gaat. En het doet me hopen dat die nieuweling er volgende week weer zal zijn. Misschien is hij binnen vijf jaar dan wel de voorzitter voor twaalf weken. Misschien vraagt hij zich dan ook af tot welke generatie hij behoort.

Niks is zeker maar één ding toch behoorlijk.

Ik zal er dan ook zijn. Vitamine AA opdoen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen