Thuis

Thuiskomen is heel vreemd. Een week in een andere wereld leven, één die veel heftiger is dan een weekje vakantie, geeft thuiskomen een vertrouwd gevoel.

Ik was al een tijdje binnen voor ik naar mijn kantoor ging. Dat kwam door bezoek en veel uitleg. Maar ik schrok me te pletter toen ik de deur opende naar mijn kantoor. Ook vorig jaar had mijn wederhelft mijn weekje afwezigheid aangewend om grote kuis te doen in de stal van ons appartement, maar hij had al heel duidelijk gemaakt dat het dit jaar niet kon wegens tijdsgebrek.

Je ziet hier trouwens maar de helft van mijn kantoor, vanuit de andere helft in de L-vorm nam ik deze foto. Die andere helft was nog vuiler dan hoe het hier was voor deze foto. Bedankt wederhelft voor deze daad van barmhartigheid. Een extra aangekocht mini ladenkastje en opbergdozen voor de elektronica die toch niet in de hobbykamer thuishoort en zeker niet hier op tafel of op de vloer zoals het was, maakten het plaatje compleet.

Redelijk snel zat ik weer in de routine. Er is een defect aan de geocache in Niel, en dat is dringend. Maar maandag begint een grote kraan aan een gebouw te werken dat ik dit keer ook via de voorkant zou willen filmen. Het vraagt dus een extra toestel dat ik al in huis had. Maar het vraagt ook een extra laptop en die heb ik niet. Ik ben ook niet te spreken over de instabiliteit van de huidige software en daarom wil ik het zelf doen.

Een Arduino gestuurde timelapsemodule die autonoom op een 12V accu werkt en zo één week op een terras van een vriend foto's gaat nemen met een camera met telelens. De vriend woont immers twee kilometer verder dan waar de actie zal gebeuren en dat is een uitdaging, maar ik kan ze aan. Alleen zijn er maar twee dagen om de module te construeren en te programmeren.

Tijd is krap.

Ik ben dus weer thuis :)

Nonkel Jan maakt er altijd het beste van

Ik mag dus nu naar huis. Geen test meer met trappen, men heeft beslist dat het zonder goed genoeg was. De pijnscore zei vanmorgen ook dat het weer een beetje beter ging.

Trappen moet ik trouwens thuis nooit doen ;-)

Dan sta je daar ineens, er is zoals gewoonlijk nooit een planning op voorhand om te weten hoe laat je vrijkomt. Vervoer regelen à la minute kan niet en gelukkig had ik al een ritje geregeld om 13u.

Bedankt Werner, mama, Patrik, Stefan, Greet, Steven, Elien, Wout, Cathy, Katrien, Ludo, Mady, Peter en Johan om de moeite te doen om me een bezoekje te brengen.

De spreuk op het kaartje van mijn nichtje getuigt zeker van goede rijmkwaliteiten en misschien ondanks haar jonge leeftijd ook van mensenkennis. Het was in elk geval heel mooi om te krijgen. Het houten kunstwerkje dat ze maakte is ook wondermooi, evenals het exemplaar van mijn petekindje, haar jongere broer. Handigheid en creativiteit is duidelijk genetisch doorgegeven :-)

Kamer 4353

Eén test faalde vandaag. Het gaat allemaal een stuk beter met de pijn en ik ben begonnen met wandelingetjes op de gang. Dat gaat nog maar van deur tot deur, maar het werkt. Die ene test bepaalt of ik naar huis mag. Ik moet trappen op en af kunnen wandelen en de kinesist vond dat vandaag verre van voldoende. Maar het gaat nu snel beter toen ik daarna nog wat oefende. Morgen voormiddag nog enkele tripjes naar de traphal en dan moet het lukken.

Als het goed is mag ik dus morgen naar huis ! Net nu ik het hier best wel gewoon was geworden. De chirurg zei vanmiddag dat dit ook wel zou wennen, het projectortje vond ie de max :)

Tien op tien

Hij is dus toch gekomen, die nacht. Alleen is het nu dus niet de eerste nacht na de operatie, wel de vierde. Ik heb niet geslapen, zelfs geen enkele minuutjes ingedommeld. De pijn is niet te harden, hoewel ik dus nog steeds diezelfde morfinespuiten krijg elke vijf uur. De score is nu tien op tien. Dit is die ergste pijn die ik ooit bij mijn eerste hernia had, en die vorig jaar zo angstaanjagend terugkwam.

Hoe het komt, kan de chirurg niet verklaren. Het is niet 'mijn' chirurg, maar de specialist van wacht die in naam van mijn chirurg met even veel kennis van zaken spreekt. Het kan wel, zegt ie, dat je na de operatie goed bent en dan plots weer veel pijn krijgt. Maar dat het na vier nachten gebeurt, dat is erg uitzonderlijk. Het mag in elk geval niet één dag langer duren, want vanaf dan maakt ie zich zorgen dat er iets mis is.

Ken je trouwens dat truukje dat verpleegsters gebruiken om iets minder erg te doen lijken? Nee? Het is simpel: je zegt het als verkleinwoord. Om mij niet af te schrikken, stelde ze me gisterenavond een 'lavementje' voor. Het veronderstelt dat er grote en kleine zijn, en dat de kleine versie minder pijnlijk is.

We hebben het trouwens gedaan, omdat het standaard procedure is, en omdat het mede de oorzaak van de hevige pijn kan zijn. Het is standaard procedure als je na X aantal dagen geen grote boodschap kan doen na een chirurgische ingreep, en dat was het geval. Dat het misschien kon helpen voor de pijn, heeft me zeker overtuigd.

Het was trouwens helemaal niet erg. Een dun buisje van zo'n vijftien centimeter wordt ingebracht op de plaats die vele volwassen mannen akelig vinden om iets in te brengen. Gelukkig behoorde ik blijkbaar niet tot die groep, stelde de verpleegster vast. Aan het einde zit een potje met een vloeistof die je probleem oplost. Na tien minuten ben je verplicht om op het toilet te zitten. Het spul marcheert. Gelukkig heb ik op safe gespeeld want na vier minuten was het probleem opgelost.

Ik wou dat ik nog dronk

Ik probeer maar hè, een titel verzinnen die ervoor zorgt dat je dit leest ;-)
Maar hij is echt waar.

Ik had een slechte nacht. Ik ben normaal in slaap geraakt met de pijnstilling die nu voorhanden is. In theorie is dat een combinatie van Ibuprofen en Dafalgan. De gewone huis- tuin- en keukenmedicatie, zeg maar. Omdat ik geen Dafalgan mag nemen omdat mijn glucosesensor dan tilt slaagt, vroeg ik om een alternatief dat er niet kwam. Er werd gewoon overgeschakeld naar het maximum Ibuprofen dat je op een dag mag hebben. Toen na het avondeten duidelijk werd dat drie pilletjes toch niet deden wat ze moesten doen, kreeg ik er eentje bij hoewel ik dan de magische grens overschreed. Ik heb geen maagbloeding gekregen, dus de paniek mag van mijn part wel iets minder.

Maar om één uur werd ik dus wakker van de pijn. Voor mij lijkt dat nogal logisch als je weet dat ik nu bijna een half jaar oxycodon neem, wat een equivalent is van morfine. Plots val je dus terug op iets wat lang niet zo'n werking heeft, ook al ga je over die vreemde daglimiet.

Ik kon de nachtzuster overtuigen om de dokter van de spoed op te bellen en die gaf toestemming om me opnieuw morfine te geven, dit keer in een spuitje. Dat werd later die nacht herhaald omdat ook dat niet voldoende was. Ze noteerde nu ook dat er opnieuw een gesprek moest komen met de anestesiste om verder de pijnbestrijding te bespreken.

Zo'n gesprek was er al toen ze de pomp kwamen loskoppelen. Toen ze de werking van zo'n morfinepomp had uitgelegd, zei ik dat ik dus last had van het medicijn. Het weegt niet op tegen de pijnstilling, maar ik kijk dus scheel als ik morfine in mijn lichaam heb. Ik kan er niks aan doen: ik heb een helder zicht, dus niet troebel, maar ik kijk altijd scheel. Dat is heel vervelend omdat het je evenwicht verstoort en je kan de ondertitels op de TV niet lezen. Eerst moest ze een beetje lachen met dit effect, maar ze zei dat het heel uitzonderlijk inderdaad wel voorkwam. Alleen: ze kon zich niet voorstellen dat het in mijn geval zo is, want zegt ze: enkel bij mensen die nooit alcohol drinken, komt dit neveneffect af en toe voor. Ze was verbaasd dat ik tot die groep behoorde, ik ben immers een man en ik ben volwassen. Waarom zou je dan geen alcohol drinken? Ik zeg met mijn arrogante mond nog dat haar redenering eigenlijk schrijnend is en ze geeft me zelfs gelijk. Maar we weten nu hoe het komt: door mijn drankverleden kan ik dus nu niet tegen morfine.

Dat vind ik niet heel erg ;-)

Losgekoppeld

Twee dagen na de operatie komt de opluchting. De zware tweede dag die ik vorige keer had, kwam er niet en we zijn nu op kruissnelheid om te gaan wandelen. Dat lukt nog niet hoor, maar het feit dat de pijn ingeschat werd op drie of vier zegt op zich heel veel. Dat is drie of vier op tien wel te verstaan, waarbij nul wil zeggen dat je helemaal geen pijn voelt en tien de ergste pijn die je ooit voelde.

Elke ochtend en middag vraagt men een score en dat wordt genoteerd. Het systeem gaat al heel lang mee en toen ik enkele jaren geleden mijn eerste hernia kreeg, volgde de huisdokter net hetzelfde systeem om in te schatten welke medicijnen hij best voorschreef. Ik herinner me het zo goed omdat toen de schaal tot twee keer toe moest worden aangepast. Als je voor je hernia pijn moet inschatten waarbij tien wil zeggen: de ergste pijn ooit, dan kan je wel raden dat je na een tijdje niet meer toekomt. Toen de getallen twaalf of veertien tevoorschijn kwamen, hebben we beslist om dan alles te delen door twee. Toen ik opnieuw over de tien ging, wat origineel dus boven twintig was, werd dertig als eindpunt genomen. Alles moest dan dus door drie gedeeld worden.

Natuurlijk volg ik nu nog dezelfde schaal. De ergste pijn ooit blijft immers in je geheugen zitten en toen ik ze vorig jaar weer bereikte op de tweede dag na de Dynesys operatie, was het een punt dat me angstig maakte voor de toekomst. Ik wist dus dat het ondanks alle baxters met pijnstillers en pijnpompen samen nog altijd zoveel pijn kon doen dat het niet draaglijk was. Maar dat is dus niet gebeurd gisteren op dag twee. Nu zijn we een dag verder en de pomp met morfine wordt losgemaakt. De andere arm had een gaatje voor een baxter en in de rug zat nog een drain, een dunne 'afvoerbuis' die wondvocht opvangt. Daar kwam de laatste dagen nog zoveel smurrie uit dat het was overgelopen, maar nu was alles stabiel en het opvangbakje dus overbodig.

Alles is nu los, ik kan in theorie naar het toilet wandelen zoals een normale mens, ware het niet dat er natuurlijk te veel pijn is om gewoon rechtop te wandelen. In en uit bed komen gebeurt met een draaiboek van bewegingen die een minuut of twee duren, maar het lukt met een normale hoeveelheid pijn.

Eureka: Dynesys zit los !

Dat is dus mega hard schrikken! De dag na de operatie komt de chirurg langs om in enkele minuutjes uit te leggen dat de operatie goed verlopen was. Drie wervels staan nu vast, de tussenwervelschijven zijn verwijderd en vervangen door kunststof exemplaren en hogerop is de wervelkolom met een flexibele verbinding vastgemaakt aan de constructie.

Maar wat toen volgde blies me van mijn sokken! De Dynesys die dus al een jaar in mijn rug vastzat, zat dus helemaal niet vast! Dit is wat rest van de constructie, en drie van deze zes schroeven zaten dus niet vast. Dat komt niet omdat de chirurg er niet helemaal bij was toen ie ze vastschroefde, maar de bedoeling is dat de schroefkop (het bovenste stuk van de schroef waar de draad minder diep is) dus vergroeid in het bot. En dat was in mijn geval slechts bij drie van de zes schroeven gebeurd.

Hoe dat komt, kon hij niet verklaren. Dat het zowat nooit voorkomt was wel duidelijk. Dat dit dan nog eens bij drie schroeven en niet 'per ongeluk' bij één exemplaar is gebeurd, zegt wellicht iets over mijn aangeboren gebreken die er blijkbaar zijn.

In elk geval: het verklaart een hoop miserie. De Dynesys heeft dus om te beginnen nooit gewerkt. De bedoeling is dat ie ondersteuning geeft, maar je voelt zo aan je water dat dat met drie van zes schroeven nooit kan gebeuren. Daar komt bij dat ze ook los zaten, net in een gebied waar alle gewicht van je lichaam en de dingen die je opheft, samenkomt. Dat zal ook geen positief effect gehad hebben op de rugpijn.

Daarom was de revalidatie ook zo onnozel slecht en met name deel twee waar ik in augustus van vorig jaar de handdoek in de ring gooide omdat de pijn ondraaglijk was. In dat deel twee kwam er immers voor de eerste keer echte belasting van de rug aan te pas door oefeningen te doen op speciale fitnesstoestellen.

Het zegt ook nog één ander ding, en ik hoop dat mensen rondom mij die me behandelen dat ondertussen snappen: als ik zeg dat iets pijn doet, dan is dat zo! Dan is dat niet omdat ik mijn oefeningetjes te weinig deed of niet omdat ik de flauwe uithang.

In elk geval, dit laten we achter ons. Maar ik vind het belangrijk om te weten dat mijn afgelopen jaar dat vol zat met problemen in de revalidatie wel degelijk een reden had.

De operatie

Vandaag was het dus zover. Ik schrijf dit een hele tijd later, want na de operatie ben ik een periode kwijt door de verdoving en veel pijn belet je nu eenmaal om te bloggen.

De ochtend was er snel en veel te vroeg. Om vijf uur al lag ik wakker, maar dat is niet ongewoon de laatste maanden. Ook op 'normale' dagen ontwaak ik rond 5 of 6 uur 's morgens door opkomende rugpijn. Dat is ook de reden waarom ik deze operatie wil natuurlijk.

Eerst moest ik een douche nemen met een vies rood spul dat in twee ampulletjes werd toegestopt. Isobètadinezeep heet het en het lijkt alsof er een moord in de douche is gebeurd als je je ermee insmeert. Je moet blijven wrijven tot het een wit schuim wordt, maar dat gebeurt niet volledig. Ik kom uit de douche en voel me niet proper, maar ben het dus echt wel. Het product moet infecties vermijden als men straks een nog langere incisie maakt over het bestaande litteken.

Ik werd naar de operatiezaal gereden in mijn bed, net zoals in de film. Je ziet op het plafond de witte lichtarmaturen voorbijkomen tot je in een wachtzaal terechtkomt met kleine hokjes die afgesloten zijn door een gordijn. Naast me hoor ik een dame vragen stellen aan een andere patiënt. Hij moet zijn naam, geboortedatum en aard van de operatie uitleggen. Ook zijn behandelende arts moet ie kunnen benoemen als dubbelcheck dat men de juiste ingreep doet op de juiste patiënt. Ik hoor de vraag en denk meteen na over mijn chirurg. Maar door de Temesta die ik eerder kreeg om te kalmeren, ben ik zijn naam kwijt. Plots schiet ie me toch te binnen en ik kan net op tijd zeggen hoe ie heet aan de dame die nu in mijn 'kamertje' dezelfde vragen stelt. Alleen, de naam is dus fout! Ik geef de naam door van de fysisch geneesheer in plaats van de chirurg. Gelukkig kan ik zijn echte naam nog bevestigen als de dame in vraagvorm zegt: "Zou het niet kunnen dat je dokter x bedoelt?". Ik denk dat men dat wel vaker zal meemaken ;-)

Voor de rest is de dag een grijze vlek in mijn geheugen. Ik herinner me nog het gesprek met de chirurg (dat was nog voor de operatie) waar ik de nekproblemen aankaart. Hij kijkt bezorgd en zegt dat we binnen een maand op de controleafspraak dit volgende obstakel zullen bekijken.

Na de middag was ik wakker en heb ik blijkbaar een helder, lang en coherent gesprek gehad met mijn wederhelft die me op de kamer kwam bezoeken. Daar herinner ik me bijna niks van. Dat was de vorige keren ook zo en het went wel ;-)

Nog één keer slapen

Eén dag voor de operatie ben ik vooral heel erg nerveus. Wat kan je nog doen om een dag zinnig door te brengen? Ik had een plan om vandaag 26 afleveringen te zien van de Eén soap 'Thuis'. Door de laatste maand intensief bezig te zijn met geocachewaypoints en foto's van gebouwen had ik enkele malen de middagaflevering van Thuis gemist. Ondertussen waren er dus 26 opgenomen op de digicorder en ik wou ze allemaal zien.

Dat kan natuurlijk niet want je zou 13 uur nodig hebben en dat heb ik er niet voor over. De reden waarom ik ze wou zien is trouwens dat ik graag in het ziekenhuis toch mijn favoriete soap zie na de middag, maar als je 26 afleveringen achterstaat kan je natuurlijk niet meer volgen. Daarom het plan om ze vandaag en masse te bekijken.

Dat bleek veel makkelijker dan ik dacht. De truuk is om gewoon de eerste minuut voor de trailer te bekijken, die toont de hoogtepunten van de verschillende verhaallijnen uit de vorige aflevering. Als je dat allemaal na mekaar ziet en dan de laatste aflevering volledig bekijkt, ben je er op een uurtje vanaf! En met succes, op iets meer dan een uur tijd heb ik heel de plot weer door. Franky kwam uit de kast en had op een haar na Bram gekust, dat heb ik toch even in real time bekeken ;)

Er was ook een nuttige bezigheid en die was minder fijn. Deze MRI die hier eergisteren stond had een briefje mee voor de huisdokter. Dat briefje wou ik nog tonen vooraleer ik werd opgenomen. Het briefje zegt dus inderdaad wat ik dacht. Ik zei nog : ik ben geen dokter, maar het ziet er niet goed uit en dat werd door de huisarts bevestigd. Vier nekwervels hebben problemen, er is artrose en stenose in het kanaal. Ik heb niet alleen de rug van een man van 80 , ook mijn nek vertoont dezelfde gebreken.

Hoe dit behandeld moet worden, kon ie niet zeggen. Dat het niet per se een ingreep moet zijn, daar is ie nu nog wel positief over. Het zou misschien kunnen opgelost worden met infiltraties, maar hij is niet de expert. De chirurg moet dit zien en beoordelen voor we verder kunnen.

Maar één ding tegelijk: morgen is eerst de rug aan de beurt. De rest zien we dan wel weer.

Dynesys - 10 dagen later

Verder dan de dag na de ingreep had ik niet nagedacht. Ik herinner me de eerste operatie, en toen waren dat de spannende momenten. Ik wist dus dat ik de dag zelf en de dag nadien veel pijn zou hebben. Ik wist dat ik onmogelijk kon bewegen de eerste dag. De eerste operatie is meer dan twee jaar geleden en toen was het een standaardoperatie die enkel de hernia verwijderde.

Nu was het anders. De eerste twee dagen met Dynesys heb ik heel veel pijn gehad, maar dat was voor een belangrijk deel te wijten aan problemen met de blaas en niet met de operatiewonde zelf. Als ik dat buiten beschouwing houd, kan je zeggen dat de eerste twee dagen nu en de eerste twee dagen twee jaar geleden vergelijkbaar waren. Hoewel, vorige keer stond ik wel recht na dag één, ik herinner me de vermaning van de chirurg nog goed.

Soit, dat is minder belangrijk. Het verschil zit hem in dagen die volgden. Twee jaar geleden herinner ik me veel verveling in het ziekenhuis. Ik wandelde rond alsof het niks was, de pijnstillende medicatie was meteen sterk verminderd en pijn was er gewoon niet. Toch niet na dag 2. Er was alleen dat onaangenaam voos gevoel in de spieren van de onderrug. Het gevoel alsof je hersenen wel het commando kunnen geven om te bewegen, maar ze luisterden niet altijd.

Nu was het helemaal anders. Ik werd gewaarschuwd dat ik na dag twee wellicht opnieuw pijn zou voelen. Baxters werden losgemaakt en de pijnstilling werd opgekrikt tot het niveau van voor de operatie. Targinact pilletjes van 20mg gaven me twee keer per dag de nodige verlossing. De spierontspanner leek op Epsipam, ik werd er in elk geval even duizelig van. Tussendoor was er standaard Dafalgan om de gaten op te vullen. Allemaal anders dan vorige keer, toen was er meteen een sterke vermindering van de zware spullen. Nu had ik elke pil nodig en het resultaat was inderdaad opnieuw pijn na enkele dagen zoals voorspeld.

Uiteindelijk werd de opname verlengd tot acht dagen. Mede op mijn vraag omdat ik er niet gerust in was. De score die twee maal daags werd gevraagd variëerde nog tussen drie en vijf op tien. Tien is dan de ergste pijn die je ooit voelde. Ik herinner me ze goed, want ze was er op dag twee. Maar nu dus schommelen tot vijf op tien, dat vond ik net te link om naar huis te gaan. Wandelen en trappen doen met de kinesist ging trouwens ook te moeizaam.

Nu is het zondag, de operatie was vorige week donderdag. Sinds de thuiskomst veranderde er weinig. Ik haalde nieuwe medicijnen. Oxycodon op halve kracht ligt klaar in de vorm van Targinact pilletjes van 10mg. Daarna eventueel verlagen naar 5mg. Ze liggen klaar maar ik neem ze niet. Voorlopig heb ik nog voor twee weken 20mg in de kast liggen en ik heb ze nodig. De spierontspanner is afgebouwd en daar ben ik blij mee. Ik hoop weer wat helderder te kunnen denken binnenkort ;-)

De nietjes werden verwijderd door de huisdokter. De wonde is zo'n 15 cm groot en vandaag hebben we zelf een nieuwe plakker aangebracht. De genezing gaat goed en mijn diabetes heeft precies toch geen invloed. Even dachten we in 't ziekenhuis dat het wel zo was omdat de drain niet goed genas. Maar misschien was dat gewoon een beetje pech.

Het is me duidelijk geworden dat ik deze keer het traject zal moeten volgen zoals het hoort. Eén maand 3 tot 4 uur per dag op bed rusten. Tussendoor een beetje wandelen en weinig zitten. Dan twee maanden revalidatie in het ziekenhuis. De kinesiste die ik gewoon was in mijn buurt vertrouw ik niet om deze taak op zich te nemen. Ze doet haar werk best goed, maar in het ziekenhuis is het een heel ander verhaal. Ik ontmoette reeds twee kinesisten en ik zal opgevolgd worden door een ergotherapeut die verslag uitbrengt aan een fysiotherapeut. Reken de neurochirurg daar nog eens bij, en je merkt meteen dat de dame die eerst mijn rug wat masseerde een ander niveau van nazorg aanbiedt.

Vergeet ik nu nog te zeggen dat de operatie een succes was? De uitstralingspijn in mijn linkerbeen is zo goed als helemaal verdwenen. Daar was het allemaal om te doen en de rest is bijzaak. Wat rest zijn kleine ongemakken van voorbijgaande aard. Het klonk misschien allemaal eerst wat minder positief, maar dat is het niet. Het komt gewoon omdat mijn eerste operatie te goed meegevallen was. Nu loopt alles normaal zoals het hoort. Ik ben net zo voorspelbaar als andere patiënten.

Behalve op één punt. Ik las in een online brochure een paragraaf over seksuele betrekkingen. Die zijn niet goed voor je rug, dat spreekt voor zich. Maar dat is geen probleem, zo zegt de folder. De eerste weken zal ik daar toch geen zin in hebben.

Really ??

Eindelijk weer thuis

Acht dagen is het geworden, dus met een grote zucht van opluchting kan ik zeggen: OEF, we zijn eindelijk weer thuis.

Bedankt voor de mooie berichtjes

Bedankt voor de vele leuke bezoekjes

En natuurlijk: bedankt voor de cadeautjes :)

Van 3 naar 5

Zowel gisteren als vandaag kwam er een kleine kink in de kabel. Hoe langer hoe meer wordt het duidelijk dat de wonderbaarlijke genezing die ik de vorige keer na mijn herniaoperatie heb ervaren, dit keer zal uitblijven.

De pijn die ik voel wordt genoteerd op vaste tijdstippen, meerdere keren per dag. En toen ging dat getal plots weer stijgen... Het was voorspeld door de chirurg, de verpleging én de kinesist. Ik knikte ja en dacht ja dat zal wel. Het was namelijk vorige keer ook zo en toen bleef de pijn weg vanaf dag één.

Eerst was de ochtendwaarde qua pijn plots een 4 en vandaag ineens een 5. Erger nog: zelfs de zenuwpijn is terug. Maar ook dat blijkt allemaal normaal te zijn, na een paar dagen is de grootste miserie van de operatie zelf weg en plots moet je lichaam beginnen met zich aan te passen aan de nieuwe vorm. Het ziet er best wel anders uit daarbinnen, want er zit wat plastic en wat koord in de weg. Daar aan wennen geeft dus een tweede golf pijn en dat is wat ik nu voel.

De kinesist was hier en we deden wat wandelingetjes door de gang en eventjes op en af de trap. Dat gaat niet goed, maar ook daar is er volgens hem geen probleem. Ik kan me verwachten aan 3 maanden revalidatie en in 't echt zal dat 4 of 5 zijn. Je bent dan wel inmiddels in staat om weer te werken.

We gaan dat schema dus nauwgezet volgen. 3 weken niet met de auto of de fiets rijden. 4 weken niet zwemmen. Niet bukken. Niet strijken, koken en wassen. 4 weken niet in bad. Nieuwe standjes verzinnen in bed (staat er echt in !!). De eerste maand 3 tot 4 uur per dag platte rust. Dan twee maanden revalidatie 3 x per week hier in 't ziekenhuis.

Het plan om eerst gisteren, dan vandaag naar huis te gaan is dus niet gelukt. Het staat nu voorlopig op woensdag. We wachten af...

Nerd room

Onder het motto making the best of a bad situation kan je al raden dat de inhoud van de koffer die ik moest pakken voor mijn verblijf in het Wilrijkse ziekenhuis meer dan t-shirts, broekjes en een tandenborstel bevat. Groot was de hilariteit toen vanmorgen de enige mannelijke - could I be any straighter - verpleger zich aanbood om mij en mijn kamer op orde te brengen. Voor mij houdt dat in een arsenaal pillen, voor de kamer witgoed vers van de pers.

Om het bed op te maken moest ie deze kleine handige tafel verplaatsen en uiteraard kwam de opmerking dat kamer 4353 kan tellen als het op multimedia aankomt. Dit is trouwens slechts een selectie van wat the nurse in zijn gezichtsveld zag toen ie de opmerking maakte.

Toen ie vroeg waarom ik ook de plank gebruikte die de verlichting en de stroomtoevoer verzorgt antwoordde ik dat het toestelletje waar ie naar verwees een projector is. Dat moet op die hoogte staan, anders is het beeld op de tegenliggende muur vervormd, zei ik. Hij zei enkel een kort woordje, het leek op "jaja" ofzo. Enkele seconden later keek ie me in de ogen en vroeg: hoe, jij meent dat dus ?

Zonder verder iets te zeggen liet ie zijn taak van het verschonen van het beddegoed even voor wat het was en hij riep op de gang naar de nieuwe collega die me deze dag mee ging verzorgen. Hij zegt met een brede glimlach dat ik wellicht de eerste patiënt moet zijn die zijn eigen cinema meeneemt als ie in 't ziekenhuis moet overnachten. De dame was even verbaasd en wou meteen het geprojecteerde beeld zien.




Dat kan niet, want zoals je ziet is dit een mini mini versie die in je handpalm past, en het contrast van het beeld is navenant. Ik zei dus ook dat het alleen 's avonds en 's nachts goed zichtbaar beeld geeft. Komt goed uit, want ze doet de avondshift deze week en ze wil het ding absoluut in actie zien.  










Dit kleine dvd spelertje kreeg ik ooit kado toen ik een bestelling plaatste bij Bruneau, dat is een bedrijf dat kantoormeubelen levert. Als je genoeg ladekasten en bureau's bestelde, kreeg je dit gratis en voor niks erbij. Niet dat ik het daarom kocht, ik had het gemeubelte natuurlijk nodig.


Ik koop alleen dingen die je nodig hebt dat is toch bekend ;-)

Nu kan ik het eindelijk ook eens echt gebruiken. Het is handig, maar het schermpje is dus veel te klein. Vandaar dus dat projectortje.

Dit is het beeld zoals het er 's avonds uitziet. Het is heel wat leuker dan de kleine TV die er naast hangt, dat spreekt voor zich. De tv kan trouwens niet aangesloten worden op de dvd speler. Anders had ik de projector niet meegenomen. Ahum.

en met het licht gedoofd, is het best mooi beeld:

Vandaag

Ben ik gelukkig.

Omdat alcoholisten niet overweg kunnen met gevoelens (ah, wist je dat niet?) doen ze vreemde dingen. Dat is de reden (de belangrijkste) waarom ik een blog schrijf. Het is dan ook ongezouten, niet gefilterd. Het staat op papier net zoals het aanvoelt. Therapie in 't kwadraat in the privacy of your own home.

De afgelopen dagen waren een rollercoaster van emoties. De 2 dagen na de operatie en zeker de nachten die daartussen lagen waren een ware nachtmerrie. Ik wou dat het stopte. Ik wou die pijn weg. Kunnen ze me niet gewoon twee dagen platspuiten? Goed dat ze het niet gedaan hebben want mijn input was cruciaal. De eerste nacht was dom. Extreme pijn kan je niet meer beschrijven. Ik had pijn, dan meer pijn en dan nog meer. Dan stoppen woorden om het te beschrijven. Ik wou er niet meer zijn.

De oplossing lag in een dom fait divers. De pijn was veroorzaakt door de operatiewonde, maar vooral door de blaas die op die plaats er tegenaan drukte. Dat kwam gewoon boven toen iemand me exact vroeg de pijn te localiseren. Ik kon niet plassen, maar dat leek een futiliteit. Toch was dat net de oorzaak. Een blaassonde werd ingebracht en die had binnen de minuut 2 liter urine verzameld. De pijn zakte tot een niveau dat de verpleging normaal vond, en waar men wél middelen voor had. Ondertussen was er een nacht zonder slaap en met extreem veel angst gepasseerd.

Dan werd het "normaal" gezien de situatie. Ik kon geen normaal gesprek voeren en heb zelfs mijn ventje buitengezet uit het bezoekuur omdat ik niemand verdraag als ik extreme pijn heb. De nacht was navenant, nu wel met af en aan wat uren (minuten) slaap.

Zaterdag was het goed. Pijnschalen zakten tot rond de 5 op 10. Normale dingen konden weer. Ik begroette mijn ventje met een brede smile, dat moet een vreemde ervaring geweest zijn voor hem. De avond bracht enorm veel weemoed. Tijdens het songfestival, dat ik alleen vanuit het ziekenhuisbed bekeek, kwam er een opeenvolging van flashbacks. Dingen van vroeger, geluiden, geuren, muziek van toen ik 15 was, herinneringen aan mijn hobby van toen (en nu opnieuw).

Ik ben nu wakker om 5 uur 's morgens. Wist je dat vogeltjes altijd fluiten, no matter what? Ik wist het niet en ontdekte het na Mindfulness sessie's die als huiswerk gaven: luister naar vogels. Ze zijn er elke morgen. Ook in de stad, ook in Wilrijk rond het ziekenhuis. Ze doen niet veel, ze zeggen alleen dat er een nieuwe dag is. Er is een nieuwe dag en ik voel geen pijn. Een beetje een voos gevoel in de rug, maar de pijn die er zo lang was, is er niet. De laatste keer dat ik dit voelde was in november 2012.

Ik weet niet wat de dag brengt. Maar voor nu, dit moment, vandaag:

Ik ben gelukkig.

We zijn er weer

Twee dagen na de operatie wordt het allemaal weer een beetje normaal. Naar het schijnt is alles vlot verlopen in het operatiekwartier, maar dat heb ik dus enkel van horen zeggen. De chirurg kwam me gisteren bezoeken op de kamer en uit het korte vraaggesprek van 30 seconden kon ik dat afleiden.

Zelf weet je alleen wat daarvoor gebeurde en de uren daarna, hoewel dat laatste moet je met een korrel zout nemen. Op weg naar de zaal was ik bloednerveus en het kalmeerpilletje was van een kaliber dat bij mij niet veel helpt. Dit keer had ik wel een echte slaappil gekregen, zelfs het merk dat ik gewoon ben. Dat heeft op z'n minst een behoorlijke nachtrust gegeven.

Maar toen was alles wazig. Na de operatie lag ik wellicht op de uitslaapkamer, maar dat herinner ik me niet. Daarna werd ik wakker op een kamer zonder kamergenoten, dus die belofte is dan toch gehouden. Uiteraard is dat heel fijn, dan kan ik de gadgets die in de koffer zitten toch ten volle gebruiken. Als er mensen naast je liggen, doe je dat niet echt. Toch niet die gadgets die ik bij heb ;-)

Maar donderdag is dus een vage dag, ik herinner me wel de rode draad: alle pijnregisters waren opengetrokken. Vooral de nacht is een nachtmerrie als ik eraan terugdenk. De pijnpomp kon ik zelf bedienen, maar die was meteen op het einde van haar latijn. De extra zakjes morfine werden stopgezet omdat je daar op een bepaald moment ook een limiet bereikt van wat redelijk lijkt.

Vrijdag herhaalde het scenario zich, hoewel ik met momenten al fris genoeg was om normaal te babbelen. Gelukkig is het sinds vanmorgen een heel pak beter, ik ben verlost van buisjes die je met toestellen verbinden. Voor de pijn is er nu opnieuw Targinact zoals ik dat gewoon was.

Ik kreeg een bezoekje van de kinesist die me verder de komende drie maanden zal begeleiden. Hij is zelf rugpatiënt en lijkt meer op een fitnesstrainer dan iemand met een medische scholing. Hij zal me om te beginnen trappen laten lopen en kleine wandelingetjes regelen tot ik het ziekenhuis verlaat. Daarna plant ie één maand rust om dan twee maanden intensief te trainen. Ik twijfel nog redelijk sterk of dat wel zo'n goed idee is ;-)

Eindelijk, een kamer!

Vandaag was het dan zo ver. Ik ben opgenomen in het ziekenhuis voor een nieuwe herniaoperatie. Morgenvroeg om 8u start de ingreep en als alles OK is, zou ik tegen een uur of 11 moeten voorzien zijn van een Dynesys. Die constructie zal me in de toekomst hopelijk behoeden voor nieuwe problemen. We rekenen er nu op dat de problemen op z'n minst toch een hele tijd zullen wegblijven dankzij de ondersteuning die het ding biedt aan de onderste wervels.

Uiteraard liep het vanaf het begin weer fout, zoals dat meestal gebeurt in mijn vertrouwde omgeving in dit huis. Ik was netjes op tijd toen ik me om 15 uur stipt meldde aan de balie. Die moeite had ik me beter bespaard want er was geen kamer vrij. Om te beginnen de gebruikelijke verontschuldiging dat er geen eenpersoonskamer beschikbaar was, hoewel ik er recht op heb. Dan maar een plaats "op de zaal" zoals een vierpersoonskamer hier heet. Maar ook die bleek volzet. Tot 18 uur heb ik dan in de cafetaria braaf mijn beurt afgewacht met ondertussen af en toe een vraagje aan de balie of het al zo ver was. Om 18u ontmoette ik dan eindelijk mijn kamergenoot. Ja hoor kamergenoot... enkelvoud. Eén persoon ligt er op de kamer van vier en dat was al heel de dag zo. Dan naar de ECG die gepland was deze namiddag. Helaas was het eigenlijk al gesloten, maar gezien het foutje van de collega's mocht ik toch het onderzoek nog ondergaan.

De anesthesist kwam langs en die ziet dat helemaal zitten om deze diabeet in slaap te doen. Normaal is dat wat vervelend, zo'n diabeet in slaap doen omdat de suiker constant moet in de gaten gehouden worden. Maar de sensor zal mee aan het team worden gegeven zodat het heel de ingreep constant gemonitord wordt.

Ik heb me ook even geinformeerd hoe de suiker zonder pomp wordt geregeld. De standaard glucoseoplossing met Actrapid vond ik geen goed idee, dus men zal een oplossing gebruiken die de helft insuline bevat. Ik heb immers een pak minder insuline nodig dan wat de standaard baxter bevat. Nu nog een verplichte douche met een vieze zeep morgenvroeg, en als alles goed is, zou ik morgennamiddag voor het eerst in 6 maanden geen pijn meer voelen.

Fingers crossed ...

Nog één keer slapen

Morgen is het zover. Voor de tweede keer in twee en een half jaar onder 't mes. Nu we toch statistieken noteren: voor de vijfde keer in zes jaar zal ik voor één week in het ziekenhuis verblijven. Je zou gaan denken dat ik het met opzet doe! Trouwens, de vorige keer dat ik in 't ziekenhuis lag was dat de aanleiding om deze blog te gaan schrijven. Mijn allereerste pagina was een aftelpagina naar mijn ziekenhuisopname voor de insulinepomp. Wat gaat de tijd snel! Ik las net dat men toen dacht dat ik met een cavia samenleefde.

Nu was het niet de bedoeling, deze opname en deze operatie. De hernia zou dit keer vanzelf wel weer verdwijnen. De mensen die de MRI kiekjes bekeken waren het zelfs niet eens over het feit of er wel een hernia zat. Sommigen zagen er ook littekenweefsel in. Het deed me een beetje denken aan die inktvlekken die je moet definiëren bij een psychiater. In elk geval, het voelde als een hernia. Maar toegegeven, vorige keer was het heftiger. Ik kon helemaal niet meer gaan en ik lag vijf weken plat op bed.

Omdat het nu niet zo was, werd lang gedacht dat het zijn tijd wel zou duren. Alleen, dan moet je dat benoemen: wat is dat? Welke tijd is dan redelijk? Inmiddels ben ik sinds begin januari werkonbekwaam, en één maand vroeger had ik opnieuw last gekregen. Dat maakt dus bijna een half jaar pijn die met moeite onder controle was te krijgen. Nu nog niet, en de Targinact die ik nu kreeg heeft zijn tijd gehad. De pijn is nooit minder erg geworden, enkel erger. En de dosering werd ook zwaarder, dus dat werd onhoudbaar. Het is niet omdat het vorige keer meer pijn deed dat we nu moeten wachten tot het weer zo is. 6 maanden lijkt me meer dan genoeg om het rondje "afwachten en zien wat er gebeurt" te stoppen en te oordelen dat het nu echt wel genoeg is.

Al bij al heeft het dus 2,5 jaar geduurd. Trek het half jaar pijn daarvan af, en ik kom op twee jaar effectieve behandeling van de eerste hernia. Nu zou mijn vooruitzicht hetzelfde kunnen zijn, maar dat vond ik minder leuk.

Daarom wordt het dus die Dynesys, het moet op z'n minst een langere pijnvrije periode garanderen. Dat woord spreekt een chirurg nooit uit, garanderen. In tegendeel, ik heb het gevoel alsof ik de garantie heb dat dit niet de laatste operatie zal zijn. Maar dan zou de volgende toch op z'n minst een eindje in de toekomst mogen liggen.

Ik ben op z'n minst benieuwd. Morgen om 15u word ik verwacht voor het welkomstdrankje. Donderdag sta ik als eerste op de lijst voor de ingreep. Dan moet ik nuchter zijn. Gelukkig ben ik dat al jaren ;-)

Dynesys

Dat is de naam van de constructie die ik zal meedragen binnenkort. Het is dus een operatie geworden, en geen epidurale infiltraties. Die laatsten zouden de rugpijn, die vooral uitstralingspijn is in mijn linkerbeen, moeten verminderen. Daarom moest ik ook even overleggen met de endocrinoloog of het wel mogelijk was, want de spuiten bevatten cortisonen en dat is geen goed idee voor een diabeet. Maar de nood was hoger dan de bezwaren en er was een plan gemaakt om mijn insulinepomp bij te regelen zodat de impact beperkt zou blijven.

Maar niks daarvan. Ik kwam vanmorgen binnen bij de neurochirurg en meteen werd duidelijk dat het niet daarover zou gaan. De pijn zou vandaag minder moeten zijn dan op de vorige consultatie. De dosis Targinact zou verminderd moeten zijn tegen de volgende consultatie. Dat was het plan toch vorige keer. Alleen, enkele weken geleden werd ze verdubbeld omdat er niet minder pijn was, maar meer.

Alleen al daarom werd snel in de richting gedacht van een nieuwe ingreep. De pijn is dan wel niet zo erg dan voor de vorige ingreep, maar het feit dat ze weeral vijf maanden daar is en niet betert, is een even sterk argument om de operatie te overwegen. Ik had ook duidelijk gemaakt dat verder zitten wachten met genoeg pillen geen sterk plan meer is. Het houdt steek tot het moment dat je denkt dat er beterschap komt. Maar dat moment kwam nooit.

Het wordt een andere ingreep dan de vorige "standaard" hernia operatie. De onderste wervels worden vastgezet met een systeem dat flexibel is. Daardoor zullen de wervels opnieuw uit elkaar getrokken worden, zodat de tussenwervelschijven minder uitpuilen en misschien in de toekomst minder risico geven op een nieuwe hernia. De bestaande hernia die er nu zit wordt natuurlijk eerst weggehaald.

Op 16 mei is de operatie, ik zal de dag daarvoor binnenkomen en als alles goed verloopt een dag of vijf later naar huis mogen. Dan is er een periode van 3 maanden voorzien voor revalidatie. Die was vorige keer zo goed als overbodig, maar ik ga er nu maar vanuit dat ik niet per definitie even veel geluk zal hebben.

Ik kreeg een foldertje mee, maar daar kon ik niet uit afleiden hoe het nu exact werkt. Thank God for Youtube :-)

Donderdag den 8ste

Stom stom stom... die bestaat niet hè. Donderdag 8 februari bestaat niet. Ooit zal het wel kloppen, maar dit jaar valt den 8ste op een vrijdag. Toch stond het zo op mijn bord: DO 8/2 MRI scan. Gelukkig zag ik al een week geleden dat het niet klopte. Als de datum dichterbij komt, en je vult hier en daar een andere datum in, begint het op te vallen dat dat niet klopt.

Maar geen nood, ik zag dus een week op voorhand al dat het niet klopte. Het is een vrijdag dit jaar. 8 februari valt op een vrijdag. En het was 's morgens, alleen stond dat er niet bij op het bord. Daarom keek ik eerst voor ik ging slapen nog even op dat papiertje dat ik vast had toen ik de afspraak maakte. Op dat papiertje staat het uur genoteerd. Alleen, welk papiertje was dat nu weer? Ik kan me herinneren met welke geocache ik bezig was op de dag dat ik die afspraak maakte. Daar had ik veel voor moeten opschrijven, en tussen die berekeningen heb ik het uur genoteerd. Aha! het lukt dus nog wel, hé. Dat geheugen is toch nog niet helemaal om zeep door de tramadol.

En ja, daar staat het: donderdag de 7de om 8u45. Ik krijg het ineens heel warm en dan heel koud. Dat is dus voorbij, die afspraak! Ik heb ze gemist. Ik moet alleen thuis zitten, pijnstillers nemen en wachten op de medische afspraken. Dat is alles. Maar toch blijkt zelfs dat niet te lukken.

Met een klein hart ga ik slapen. Ik weet namelijk dat ik 's anderendaags de stevige, kordate verpleegster aan de lijn zal moeten uitleggen dat ik de afspraak gemist heb. Ik ken haar nog van vorige keer. Diegene die de afspraken maakt aan de telefoon is wel wat gewoon. Daar kan je niet met flauwe excuses afkomen. Ik heb haar nooit gezien, dus weet niet of ze stevig is. Dat is de voorstelling die je maakt als dat soort stem aan de andere kant van de lijn in korte, krachtige zinnen antwoordt.

Ik had de wekker niet moeten zetten, want ik ben toch weer om 5u wakker. Deze keer val ik niet opnieuw in slaap. Om 8u moet ik haar bellen, en het idee alleen houdt me op mijn hoede.

Ik word doorverbonden. Ik hoor de zachte stem van een lieve jongeman. Ik ken hem niet, maar hier werkt de fantasie weer op dezelfde manier. Hij moet gehoord hebben dat ik nogal in paniek ben. Hij zegt dat ik rustig moet blijven, dat ie dat wel kan oplossen. Voor ik kan zeggen dat ik dat zal proberen, heeft ie al een datum. Woensdag 13 februari om 14u45. Oef, het is opgelost. Dan ben ik nog goed op tijd om met de cd van de scan op vrijdag naar de chirurg te gaan.

Ik heb een idee. Ik zet het hier nog eens duidelijk, dan vergeet ik het niet.

Woensdag 13 februari om 14u45 ;-)

Ziekenhuis dag 4, naar huis

Ik ben weer thuis. De laatste dag was nog even spannend, want we wisten vanmorgen nog niet of de laatste verlaging van het basaalpatroon nu genoeg zou zijn. En dat was het net niet. Maar het is voldoende om thuis verder op te volgen. Om 18u heeft de endo opnieuw het patroon wat verlaagd. Nu nog 7.4 eenheden per dag, waar het vroeger met de spuitjes Lantus 18 was. Mijn bloedsuiker stond vandaag nog enkele keren wat laag, maar niet erg.

Vanaf nu word ik high-tech opgevolgd! Ik heb een USB stick meegekregen die draadloos mijn pomp uitleest en alle bloedsuikerwaarden mee doorgeeft. Er draait online software bij de leverancier van de pomp. Ik heb mijn login doorgegeven aan het diabetesteam en de dokter. Zo kunnen ze alles volgen. Big Brother is watching me. Als ik een koek te veel eet krijg ik een mailtje ;-)

Dan waren er de accessoires. Die pomp is zo trendy als een IPod ! Draagtasjes, clipjes, skins... Er is zelfs een BH-tasje dat met velcro vastkleeft. Ik heb 2 skins afgeluisd. Ik wou een roze maar die hadden ze niet (hij bestaat wel!). Nu ééntje met bliksems en ééntje met blauwe steentjes. Chique !

En een velcro-band om de pomp aan je dij te bevestigen. Dat zou handig kunnen zijn om mee te slapen. Dat probeer ik vannacht.

En nu ga ik vroeg slapen want vannacht word ik niet meer elke 2 uur gewekt.

Oef ...