Nog één les moet ik volgen om examen af te leggen. Er volgt een theoretische en een praktische proef. Mijn begeleider op de schuttersclub zegt dat hij er gerust in is dat ik zal slagen. Ik ken absoluut niks van wapens, dus voor de theorie zal ik moeten studeren. Het gaat trouwens nauwelijks over wapens, maar eerder over veiligheid en reglementering.
Dat geldt ook voor het praktisch examen. Ik schiet nu vanop 15 meter bijna alle schoten in "de zwarte bol". Dat wil zeggen in een roos waar de cirkels genummerd zijn van 1 tot 10 (10 is in de roos) schiet ik 7 of beter. En alleen als ik 10 cm naast de roos mik, want het pistool is afgesteld op de ogen van mijn begeleider. Maar ook dat heeft absoluut geen enkel belang op het examen. De examinator zal liefst hebben dat ik wel het karton van de roos raak, maar verder dan dat gaat het niet. Ook daar gaat het enkel over handelingen, automatismen, regels die je moet kennen om veilig met een wapen om te gaan.
We nemen wellicht enkele lessen extra omdat er niet onmiddellijk een examen gepland is. Kwestie van de routine niet te verliezen en het examen zelf eens goed te overlopen. En vanaf dan mag ik het alleen. Alleen naar de schietstand om toch nog heel wat beter te worden. Je moet ook met één hand kunnen schieten en ook op 25 meter in plaats van 15 meter. Als me dat ook lukt zou ik graag mettertijd meedoen aan wedstrijden.
Wat een heerlijke bezigheid :-)
Posts tonen met het label schuttersclub. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schuttersclub. Alle posts tonen
maandag 26 maart 2012
dinsdag 7 februari 2012
Een schot in de roos
Als dat nu eens wat meer zou lukken. Ik heb er intussen 7 lessen op zitten in de schuttersclub. Het is niet de bedoeling dat ik in de roos leer schieten. Dat klinkt misschien gek, maar het is wel zo. De twaalf lessen hebben enkel als doel dat ik veilig met een vuurwapen leer omgaan. Daarna volgt ook een theoretisch en een praktisch examen, en dan zal ik dus moeten bewijzen dat ik dat ook kan.
Het is dus vooral elke keer opnieuw herhalen wat je eigenlijk al weet. Maar het moet vooral een automatisme worden. Elke handeling die je doet moet doordacht zijn maar ook weer niet. Ze moet doordacht zijn omdat je geen gekke dingen zou doen, maar ze moet ook automatisch gebeuren omdat je nu eenmaal niet bij alles wat je doet mag gaan nadenken. Het moet dus vanzelf komen.
Zo zal ik op het examen zeker een keer geconfronteerd worden met een schot dat niet afgaat. Je haalt de trekker over en je hoort enkel een klik maar er gebeurt niks. Wellicht zal de examinator dat simuleren door te zeggen: stel nu dat dit schot niet afgaat, wat doe je dan. Maar ik zal het geluk hebben dat ie dat niet moet vragen. Het wapen waar ik nu mee schiet is er ééntje van de club, en dat is zo slecht dat het ook heel vaak echt gebeurt dat ie geen schot lost als ik de trekker overhaal. Die procedure ken ik dus alvast van buiten, want nu gebeurt dat per laadbeurt van 5 kogels zeker één keer.
Maar in de roos schieten is niet beter dan in les 3. Het is niet nodig, maar ik zou het toch liever goed doen. Alleen is het moeilijk om met een wapen waar iedereen aan prutst telkens een goede kaart te schieten. Het is niet nodig om op het examen de roos te raken. Maar ik zou toch liefst wel op zijn minst mijn kaart raken en niet die van mijn buurman ;-)
Het is dus vooral elke keer opnieuw herhalen wat je eigenlijk al weet. Maar het moet vooral een automatisme worden. Elke handeling die je doet moet doordacht zijn maar ook weer niet. Ze moet doordacht zijn omdat je geen gekke dingen zou doen, maar ze moet ook automatisch gebeuren omdat je nu eenmaal niet bij alles wat je doet mag gaan nadenken. Het moet dus vanzelf komen.
Zo zal ik op het examen zeker een keer geconfronteerd worden met een schot dat niet afgaat. Je haalt de trekker over en je hoort enkel een klik maar er gebeurt niks. Wellicht zal de examinator dat simuleren door te zeggen: stel nu dat dit schot niet afgaat, wat doe je dan. Maar ik zal het geluk hebben dat ie dat niet moet vragen. Het wapen waar ik nu mee schiet is er ééntje van de club, en dat is zo slecht dat het ook heel vaak echt gebeurt dat ie geen schot lost als ik de trekker overhaal. Die procedure ken ik dus alvast van buiten, want nu gebeurt dat per laadbeurt van 5 kogels zeker één keer.
Maar in de roos schieten is niet beter dan in les 3. Het is niet nodig, maar ik zou het toch liever goed doen. Alleen is het moeilijk om met een wapen waar iedereen aan prutst telkens een goede kaart te schieten. Het is niet nodig om op het examen de roos te raken. Maar ik zou toch liefst wel op zijn minst mijn kaart raken en niet die van mijn buurman ;-)
dinsdag 15 november 2011
C'est fini
Dat was de laatste les van mijn cursus Mindfulness.
Gelukkig is er geen examen, want ik twijfel of ik geslaagd zou zijn. Maar dat hoort niet bij het concept, natuurlijk. Ik onthou vooral dat ik graag opnieuw wil beginnen. Ja, echt! Ik vond het zo'n zalige 8 weken en nu is het voorbij. De dinsdagavond was iets om naar uit te kijken. En dat zoiets me heeft kunnen boeien, dat verbaast me nog steeds enorm.
Ik moet wel zeggen dat de laatste paar weken mijn inzet tussen de lessen abominabel was. Dat woord ken ik nog van mijn leraar Frans. Het betekent barslecht maar het klinkt minder erg. Ik heb niet meer de tijd gevonden om de oefeningen dagelijks te doen. Ik weet het, dat was nu net de bedoeling van de cursus. Nadenken over je levensritme, leven in het moment, tijd nemen voor jezelf. Helaas met mijn tijdschijven die overbelast raakten en de verhuis dit weekend, een mens zou voor minder Franse woorden gaan gebruiken.
Maar ik heb er echt wel veel geleerd. Ik heb gereedschap gekregen dat ik kan gebruiken in het dagelijks leven. Ik zal er zeker nog op moeten oefenen, maar mijn favoriete oefening (bodyscan) die blijf ik zeker doen. Het ziet er idioot uit, je ligt drie kwartier op een matje en je luistert naar een dame die je influistert wat je waar moet voelen. Maar het brengt me veel rust en daar was het me om te doen. Zelfs in de weken tussen twee lessen deed ik dat soms, en liet ik het echte huiswerk liggen. Foei, slechte leerling !
Enfin, vanaf volgende week wordt het yogamatje opgerold en is het al pistolen en revolvers dat de klok slaagt. Ik moet ook daar nog veel oefenen om mijn doel te bereiken. En daar is wél een examen. Twee zelfs! Theorie en praktijk. Het lijkt wel een rijbewijs. Maar ook daar is het puur genieten.
Het was een schot in de roos, die Mindfulness. Bij de schuttersclub is dat ook de bedoeling.
Gelukkig is er geen examen, want ik twijfel of ik geslaagd zou zijn. Maar dat hoort niet bij het concept, natuurlijk. Ik onthou vooral dat ik graag opnieuw wil beginnen. Ja, echt! Ik vond het zo'n zalige 8 weken en nu is het voorbij. De dinsdagavond was iets om naar uit te kijken. En dat zoiets me heeft kunnen boeien, dat verbaast me nog steeds enorm.
Ik moet wel zeggen dat de laatste paar weken mijn inzet tussen de lessen abominabel was. Dat woord ken ik nog van mijn leraar Frans. Het betekent barslecht maar het klinkt minder erg. Ik heb niet meer de tijd gevonden om de oefeningen dagelijks te doen. Ik weet het, dat was nu net de bedoeling van de cursus. Nadenken over je levensritme, leven in het moment, tijd nemen voor jezelf. Helaas met mijn tijdschijven die overbelast raakten en de verhuis dit weekend, een mens zou voor minder Franse woorden gaan gebruiken.
Maar ik heb er echt wel veel geleerd. Ik heb gereedschap gekregen dat ik kan gebruiken in het dagelijks leven. Ik zal er zeker nog op moeten oefenen, maar mijn favoriete oefening (bodyscan) die blijf ik zeker doen. Het ziet er idioot uit, je ligt drie kwartier op een matje en je luistert naar een dame die je influistert wat je waar moet voelen. Maar het brengt me veel rust en daar was het me om te doen. Zelfs in de weken tussen twee lessen deed ik dat soms, en liet ik het echte huiswerk liggen. Foei, slechte leerling !
Enfin, vanaf volgende week wordt het yogamatje opgerold en is het al pistolen en revolvers dat de klok slaagt. Ik moet ook daar nog veel oefenen om mijn doel te bereiken. En daar is wél een examen. Twee zelfs! Theorie en praktijk. Het lijkt wel een rijbewijs. Maar ook daar is het puur genieten.
Het was een schot in de roos, die Mindfulness. Bij de schuttersclub is dat ook de bedoeling.
dinsdag 25 oktober 2011
Vandaag
Geen leuk dagje vandaag. Om te beginnen ben ik ziek. Niks ernstig, een doodgewone verkoudheid. Maar ik heb het gevoel dat een stomme verkoudheid zoals ik die vroeger benoemde niet meer bestaat. Ik hoest me te pletter en heb constant last van mijn keel en neus. De eerste die ik zo had was twee weken voor mijn diabetesdiagnose. Normaal ging een verkoudheid weg na één of twee dagen, maar toen bleef ze meer dan twee weken duren. En ze is geëindigd in het ziekenhuis met de diagnose DB type 1. Het immuunsysteem had niet alleen de verkoudheid aangevallen, maar ook de pancreas, en toen was die dus kapot.
Maar dat kan niet meer gebeuren nu. Ah nee, want hij is al kapot! Maar het deed me er terug aan denken, die hardnekkige verkoudheid en wekenlange hoest. Ja, vandaag is bloggen ook zagen, je hoort het hé.
Ik had me dus voorgenomen om de mindfulness sessie van vanavond te verplaatsen naar de namiddag. Na de middag wordt dezelfde les gegeven in een andere groep. Ik zou ze dus deze ene keer kunnen volgen na de middag. Zo had ik deze avond vrij om toch nog eens langs te gaan bij de schuttersclub. Ik moet 14 lessen bij elkaar schieten om het examen te mogen doen, en dat lukt niet als je nooit gaat. Helaas kan dat alleen op dinsdag, en die is dus bezet met mindfulness.
Maar de namiddagsessie heb ik afgebeld. Niet dat ik zo ziek ben, maar de groep drie uur lang plagen met hoestbuien terwijl er wat sereniteit in meditatie wordt verwacht, dat zag ik niet zitten.
Ik wil positief eindigen, want niet alles was kommer en kwel. Na een lekker avondmaal (not!) toch naar de schuttersclub geweest en die was zalig. Tweede les heel erg veel fun. Ik denk dat ik dat wel ga kunnen, en het is echt wel heel tof. Mijn begeleider heeft veel geduld, legt alles vaak uit en het is vooral fun, fun, fun. Ik schiet zelfs veel raak. Dat is meegenomen.
Morgen een nieuwe dag. Kuch!
Maar dat kan niet meer gebeuren nu. Ah nee, want hij is al kapot! Maar het deed me er terug aan denken, die hardnekkige verkoudheid en wekenlange hoest. Ja, vandaag is bloggen ook zagen, je hoort het hé.
Ik had me dus voorgenomen om de mindfulness sessie van vanavond te verplaatsen naar de namiddag. Na de middag wordt dezelfde les gegeven in een andere groep. Ik zou ze dus deze ene keer kunnen volgen na de middag. Zo had ik deze avond vrij om toch nog eens langs te gaan bij de schuttersclub. Ik moet 14 lessen bij elkaar schieten om het examen te mogen doen, en dat lukt niet als je nooit gaat. Helaas kan dat alleen op dinsdag, en die is dus bezet met mindfulness.
Maar de namiddagsessie heb ik afgebeld. Niet dat ik zo ziek ben, maar de groep drie uur lang plagen met hoestbuien terwijl er wat sereniteit in meditatie wordt verwacht, dat zag ik niet zitten.
Ik wil positief eindigen, want niet alles was kommer en kwel. Na een lekker avondmaal (not!) toch naar de schuttersclub geweest en die was zalig. Tweede les heel erg veel fun. Ik denk dat ik dat wel ga kunnen, en het is echt wel heel tof. Mijn begeleider heeft veel geduld, legt alles vaak uit en het is vooral fun, fun, fun. Ik schiet zelfs veel raak. Dat is meegenomen.
Morgen een nieuwe dag. Kuch!
dinsdag 4 oktober 2011
Pang
Nog een nieuwe hobby! Ik ben sinds een tijdje lid van een schuttersvereniging. Niet schrikken, ik ga geen domme dingen doen en neen, het is niet gevaarlijk. Mijn instructeur zegt: er zijn geen gevaarlijke wapens, alleen gevaarlijke mensen. En daar heeft ie wel een punt.
Met een medisch attest en een bewijs van goed gedrag en zeden heb ik een voorlopige sportschutterslicentie voor pistolen en revolvers gekregen. Neen, dat is dus niet hetzelfde. Een revolver, dat is wat de cowboys gebruikten, dus met een draaiende trommel met zes kamers. Bij een pistool zitten de kogels in een houder die je in de kolf schuift.
Ik heb een begeleider die me een half jaar lang zal opleiden. Daarna volgt een theoretisch en praktisch examen. De examens zijn enkel gericht op de veiligheidsvoorschriften, niet op het feit of je nu in een roos kan schieten of niet.
Maar dat is dus wel echt mijn bedoeling. Voor sommige clubleden is het vooral het kaliber van het wapen dat telt, maar ik wil toch vooral raak schieten. En dat lukt blijkbaar best met de kleinste kalibers. Ze maken minder lawaai en je hebt nauwelijks terugslag.
Ik heb nog maar één les gehad, maar heb wel met 4 wapens kunnen schieten. Dit was het resultaat:
De kleinste gaatjes zitten toch al vaak in de zwarte ronde, de grote dus vaker niet dan wel. Er zijn er ook wel een paar helemaal naast gegaan. De kleintjes zijn .22, de grotere .45 en 9mm. Die zijn dus zwaarder maar voor mij niet zo leuk. Veel tamtam maar weinig raak.
Alleen, probleempje is nu dat ik dinsdag moet oefenen (les krijgen) en dan volg ik mindfulness. Die gaat trouwens helpen, die cursus. All about concentration :-)
We gaan zien, maar ik vond les één al super veel fun. En de begeleider heeft ooit een ZX Spectrum gehad, dus wij spreken dezelfde taal. Misschien doe ik later wel mee aan wedstrijden, dan moet ik wel wat beter schieten dan in deze roos. Maar voor nu, de eerste keer, was ik al tevreden dat ik de kaart kon raken.
Met een medisch attest en een bewijs van goed gedrag en zeden heb ik een voorlopige sportschutterslicentie voor pistolen en revolvers gekregen. Neen, dat is dus niet hetzelfde. Een revolver, dat is wat de cowboys gebruikten, dus met een draaiende trommel met zes kamers. Bij een pistool zitten de kogels in een houder die je in de kolf schuift.
Ik heb een begeleider die me een half jaar lang zal opleiden. Daarna volgt een theoretisch en praktisch examen. De examens zijn enkel gericht op de veiligheidsvoorschriften, niet op het feit of je nu in een roos kan schieten of niet.
Maar dat is dus wel echt mijn bedoeling. Voor sommige clubleden is het vooral het kaliber van het wapen dat telt, maar ik wil toch vooral raak schieten. En dat lukt blijkbaar best met de kleinste kalibers. Ze maken minder lawaai en je hebt nauwelijks terugslag.
Ik heb nog maar één les gehad, maar heb wel met 4 wapens kunnen schieten. Dit was het resultaat:
De kleinste gaatjes zitten toch al vaak in de zwarte ronde, de grote dus vaker niet dan wel. Er zijn er ook wel een paar helemaal naast gegaan. De kleintjes zijn .22, de grotere .45 en 9mm. Die zijn dus zwaarder maar voor mij niet zo leuk. Veel tamtam maar weinig raak.
Alleen, probleempje is nu dat ik dinsdag moet oefenen (les krijgen) en dan volg ik mindfulness. Die gaat trouwens helpen, die cursus. All about concentration :-)
We gaan zien, maar ik vond les één al super veel fun. En de begeleider heeft ooit een ZX Spectrum gehad, dus wij spreken dezelfde taal. Misschien doe ik later wel mee aan wedstrijden, dan moet ik wel wat beter schieten dan in deze roos. Maar voor nu, de eerste keer, was ik al tevreden dat ik de kaart kon raken.
Abonneren op:
Posts (Atom)