Dat is niet eerlijk

Alleen zijn was moeilijk. Niet in de betekenis van eenzaamheid, want die was er niet. Maar alleen zijn lukte nooit omdat mijn hoofd het had verboden.

Er was een vast stramien dat de dag bepaalde. Als je ontwaakt is er een heel kleine periode, slechts enkele seconden, dat je helemaal aan niks denkt. Het eerste idee dat in je hoofd komt, bepaalt je bewustzijn op dat moment en in mijn geval bepaalde het mijn gemoed voor de ganse dag.

Er kwam jaren aan een stuk slechts één idee. De praktische invulling varieerde elke dag, dus ik had niet door dat datzelfde idee zich vermomd had. Maar het idee kan je het best omschrijven als: het is niet eerlijk. Achteraf doet het me denken aan het zwarte kuiken met een eierschaal als hoedje, maar wat het beestje zei, was de nagel op de kop. Alles wat er gebeurde, vond ik niet eerlijk. Het was ook niet mijn schuld, anderen waren zo oneerlijk tegenover mij dat ik echt wel recht had om te klagen.

Het verlamde mijn dag, want hoe kan je nu beginnen aan je taken als dat idee overheerst? Hoe kan ik nu met goede moed de mailberichtjes lezen en aan de slag gaan als net die berichtjes weer elke keer het originele idee versterkten? Een probleem bij een klant waar ie zich terecht boos om maakte, draaide ik altijd om. "Hoe zou jij het doen in mijn situatie?", zou ik denken. Ik zei het nooit, ik dacht het alleen.

Hoe zou jij dat doen als je een todolijst had van meer dan 2000 puntjes? Toen was het echt zo, ik had zelf een online service geprogrammeerd waar mijn collega's puntjes konden ingeven die ik moest aanpassen in de software. Na een jaar of twee stonden er dus 2000 punten in die niet afgevinkt waren. Ik programmeerde een quotatiesysteem zodat ze konden aangeven hoe belangrijk een puntje was. Een cijfer van 1 tot 5 gaf aan hoe dringend iets was. Het resultaat was dat ik alleen puntjes met een 1 overhield. Soms gaf iemand wel eens een 2 in, maar 3 of hoger gebeurde niet. En de 2 werd na een week weer aangepast naar een 1 als de klant opnieuw had gebeld.

Het was niet eerlijk dat ik dan dat mailtje van vanmorgen ook nog eens op mijn boterham kreeg. Snapte hij dan niet dat er nog 2000 wachtenden voor hem waren? Als je het achteraf bekijkt is het antwoord eenvoudig: nee, natuurlijk snapte hij dat niet. Het is ook niet zijn fout. Hij heeft gewoon een softwareprobleem dat reëel is, en weet helemaal niks van mijn todolijst.

Maar hoe was het zo ver kunnen komen? Ik gaf de schuld aan de collega's en ik doe dat nu nog. Maar zeggen dat het niet eerlijk is, zet een eindeloze spiraal in gang. Het wil zeggen dat ik die dag niet veel problemen kon oplossen in de software. Alleen het feit dat ik het niet eerlijk vond, zorgde ervoor dat ik ook weinig uren kon factureren. Na een uur of vijf, zes had ik al lang genoeg van al die zever, en dan had ik een beloning verdiend. De beloning zat in een glas en soms nam ik zelfs de moeite niet om er een uit de kast te nemen.

De spiraal was bijna rond. Een deel van de namiddag, de avond en de hele nacht liep ik weg. Als je alleen bent met je eigen gedachten, kan je hier helemaal niet mee om. Je wordt gek als je elke bewuste minuut van de dag aan dat ene enkele ding denkt. Mijn beloning was een trip naar mijn droomwereld waar alles anders was.

Zei ik nu net dat het de schuld was van de collega's? Ja dat was zo. Alleen, er was maar één persoon die toeliet dat het zo ver kwam. Alleen ik kon op de rem gaan staan, maar dan kwam er kritiek want alles was dringend. Pogingen om de lijst uit te dunnen lukten nooit, maar de eindverantwoordelijkheid nam ik nooit zelf op. Ik had kunnen zeggen dat ik het niet meer aanvaardde of ik had zelfs kunnen uitkijken naar een andere job. Maar ik koos zelf voor de weg van mijn beloning en dat was dus wél mijn schuld.

Zoveel jaren later gebeurt het nog steeds. Eén dag vroeger had ik afscheid genomen van de man die ik altijd als voorbeeld had beschouwd aan de AA-tafel. Dat was niet eerlijk. De telecomfactuur die nog maar eens in de bus zat, dit keer met twee aanmaningen en extra bedragen die ik helemaal niet verschuldigd ben. Dat was niet eerlijk. Al die moeite die ik deed om de elektronica spulletjes aan de praat te krijgen, en de laatste minuut verpest ik alles met een domme kemel. Dat was niet eerlijk.

Wacht eens even. Hoor ik dat laatste nu goed? Zelfs iets wat ik zelf fout heb gedaan, ga ik anderen verwijten. Ik herken opnieuw de eindeloze spiraal en weet nu uit ons boekje met 12 stappen dat dit een naam heeft: zelfmedelijden. Intussen is de dag enkele uren oud en ik zit gevangen in een eindeloze spiraal die niet stopt.

Ik beslis dit keer niet om me te troosten, maar om een hard reset uit te voeren. Dat is een computerterm die wil zeggen dat je volledig opnieuw begint. Je kan je machine opnieuw opstarten in veilige modus om zo na te kijken waar het probleem zit. Het neemt wat tijd in beslag, maar het zorgt voor de gezondheid van alle onderdelen.

Ook in je hoofd kan je zo'n reset uitvoeren. Ik heb daar CD's voor en ze doen wonderen. Op één CD staat een oefening die 'bodyscan' heet. Drie kwartier lang hoor je een dame met een zachte stem die vreemde dingen zegt. "Voel je met je adem hoe je de aandacht verlegt naar je linkervoet. Denk nu aan je grote teen, je kleine teen en de tenen ertussen." Als je zoiets opschrijft, lijk je wel een idioot. Ooit zat die CD per ongeluk in mijn wagen en ik hoorde hoe belachelijk het klinkt als je die zinnen in je normale dagelijkse leven afspeelt. Maar als je bewust gekozen hebt om drie kwartier op een matje te liggen en te luisteren, dan lost dit alles op.

Ik weet nog wat de lesgeefster zei toen ik enkele jaren geleden deze cursus volgde. Ze zei dat je geen wonderen moest verwachten van die oefeningen. Mensen denken dat meditatie je helemaal tot rust brengt tot je in trance komt. Dat is helemaal niet zo, maar voor mij doet het één wonderbaarlijk groot ding: het geeft mij terug enkele seconden tijd om te ontwaken. Die enkele seconden die je hebt als je ontwaakt, die zijn goud waard. Helemaal aan niks denken is moeilijk en je houdt het nooit vol. Maar met de oefening zijn ze er even, en ze geven je dag een tweede kans.

Het is trouwens heel erg goed afgelopen. De rest van de dag was vol van aangename bezigheden. Ik was écht alleen want mijn vriend was enkele dagen naar Londen. Maar alleen zijn is niet meer moeilijk. Alleen zijn is fijn als je getraind bent.

Soms komt zo'n lange uitleg écht juist van pas. Toevallig lazen we vandaag stap 11 en die gaat over God, gebed en meditatie. Die eerste twee, daar heb ik niks mee. Maar dat derde sinds enkele jaren dus wel.

De truuk is jezelf graag zien maar daar heb ik veertig jaar op moeten oefenen.

Go Motion timelapse

Chinezen zijn soms geniaal. Niet dat ik weet of ze dit echt uitvonden, maar ik heb het er wel gekocht.

Om een timelapse te maken waarbij het beeld beweegt (pan, dus enkel horizontaal rond de as draaien), heb je een motor nodig. Best zelfs een stappenmotor die meteen je camera mee bestuurt.


Of je neemt de onderdeeltjes van een kookwekker en komt met dit geniale idee: Go Motion. Gewoon opwinden, camera monteren op statief en foto's nemen. Simpel !


Ik heb de woonkamer op een uurtje tijd gefilmd. Elke 30 seconden een foto, dat geeft dit resultaat:




Of met RotaryView.com kan je de beelden ook interactief maken. Zoek de witte kat ;-)

Dexcom sugar surfing

Surfen op de golf

Ik vind sugar surfing een heerlijke naam voor een titel en hij komt dan ook niet van mij. De Amerikaanse endocrinoloog Dr. Stephen Ponder die zelf diabetes heeft, gaat er een boek over schrijven en de Facebookberichtjes die ik van hem volg zijn erg herkenbaar.

Ik doe het al langer, ook toen ik nog de Enlite sensor gebruikte van Medtronic. Het principe is redelijk eenvoudig. Normaal geef je insuline als je begint te eten. De maaltijd zal je bloedsuiker doen stijgen en de insuline zorgt ervoor dat die suikers in je bloed naar je organen en spieren gaan. Je gaat dus je suikers 'verbruiken' en je bloedsuiker daalt weer. Er ontstaat dus na de maaltijd een piek in je bloedsuiker.

Nu is het aan ons, diabetici om die piek onder controle te houden. Als je een glucosesensor gebruikt, kan je dat heel eenvoudig door je insuline vroeger in te spuiten dan de maaltijd. Voor mij persoonlijk zijn typische vertragingen zo'n 30 tot 60 minuten. Je geeft dus eerst je insuline in, wacht dan 30 tot 60 minuten en dan begin je pas te eten. Uiteraard hangt alles nu af van wat je eet, hoeveel je eet en hoe hoog je bloedsuiker al stond voor je aan de trip begint.

Als het goed gaat, moet het er ongeveer zo uitzien. Merk meteen op dat het een maaltijd met pasta is, en daarom is de bolus van het type 'dual wave', wat dus wil zeggen dat ik meteen een dosis insuline krijg en dat daarna, gespreid over anderhalf uur nog eens een kleinere dosis vrijkomt uit de insulinepomp. Dat staat nu even los van het sugar surfing principe, je kan dat met elke maaltijd.



Zoals je ziet komt er na het geven van de insuline (het eerste deel dan toch) een daling van je bloedsuiker. In dit geval is dat al merkbaar na ongeveer 20 minuten. Er zit een kleine vertraging op de sensor en de insuline heeft ook wat tijd nodig om te beginnen werken. Op het moment dat ik zie dat de daling is ingezet, begin ik te eten. Dat geeft een groot voordeel om maaltijdpieken te vermijden als je gegeten hebt. Je merkt ook dat mijn bloedsuiker na de maaltijd nooit boven de 150 is gekomen, iets wat we als diabeet erg fijn vinden.

Oefenen !

Toen ik een jaar of twee geleden mijn diabetesteam vertelde dat ik dit deed, werd daar met enige paniek op gereageerd. Dat is ook begrijpelijk omdat je bloedsuiker makkelijk te laag kan gaan als je een grote hoeveelheid insuline geeft om een maaltijd te verwerken en dan niks eet. Daarom ook dat zoiets enkel verantwoord is als je een glucosesensor draagt.

Helaas is een menselijk lichaam, zeker één met diabetes, heel erg onvoorspelbaar. Hier zie je een voorbeeld hoe het zelfs mét sensor nog kan misgaan.

Na de bolus wachtte ik weer een aantal minuten en ik zag de daling komen. Maar je ziet dat die dit keer veel sneller ging. Toen ie in 't rood ging, kwam er een hypo alarm en heb ik eerst een half glas fruitsap gedronken om de trend sneller om te keren.



Hoewel ik normaal met lichtbruin brood erg snel kan stijgen, bleef het nu nog beperkt en kwam ik op een - voor mij - redelijk normale curve uit.





Maar het kan ook in de andere richting misgaan. Op een ochtendwaarde van 145 (wat voor mij gigantisch hoog is, maar er ging een nachtelijke hypo en het nodige snoepgoed aan vooraf) heb ik hetzelfde principe proberen toe te passen.


Merk op de dat de bolus van 7.3 eenheden Novorapid al rekening houdt met de hogere ochtendwaarde, het is de insulinepomp die voor me uitrekende dat ik nu wat meer nodig had.


Toch bleef de daling die er altijd komt dit keer helemaal uit. Ik heb na een uur nog kleine bolusjes van 0.4 en 0.8 eenheden gegeven, maar de golf waar ik op wou surfen, kwam er nooit. Na anderhalf uur besloot ik om toch te ontbijten en gaf ik nog een extra eenheid insuline. We zijn immers zo veel later en de originele insuline had veel van haar 'kracht' al verbruikt.

Ken uw grenzen

Misschien viel het niet op in de vorige afbeeldingen, maar de grenswaarden die ik instel op mijn Dexcom zijn belachelijk. En ja, ik weet dat. Maar daar is een goede reden voor.

Mijn hoogalarm (de gele horizontale lijn) staat vaak op 130 mg/dl en dat is een waarde die mensen zonder diabetes ook makkelijk hebben na een maaltijd. De gele en de rode lijn die op de foto's te zien zijn, zijn dan ook niet de streefwaarden die ik vooropstel.

Alles hangt af van wat ik gegeten heb, maar na een maaltijd mag ik gerust boven 130 uitkomen. De ondergrens van 75 verander ik ook elke dag afhankelijk van wat er aan de hand is. Als ik ga wandelen, zet ik die hoger en als ik ga slapen zet ik ze op 65.

De twee lijnen zijn dus in mijn geval de waarden waarop ik een beslissing wil nemen. Als ik na een maaltijd boven 130 ga is dat niet erg, maar 150 is voor mij wél genoeg. Daarom wil ik verwittigd worden als ik die 130 bereik, zo kan ik een kleine extra bolus geven op de stijgende golf. We zijn aan 't surfen, remember?

Ook voor de ondergrens is dat zo. Tijdens de rugrevalidatie die ik nog even nodig heb, zet ik de ondergrens op 100 omdat ik bij een inspanning snel kan zakken én omdat de Dexcom een kwartier achter loopt op de echte bloedsuikerwaarde. Als ik een hypo wil vermijden tijdens een inspanning, zet ik dus best de ondergrens wat hoger. Als ik slaap, zet ik ze op 65 omdat ik niet wil wakker gepiept worden door een alarm dat geen kwaad kan in rust.

The trend is your friend

Alles wat ik in het ziekenhuis geleerd heb om mijn diabetes te regelen, heb ik verdrongen. De principes kloppen immers niet meer als je een glucosesensor gebruikt op de manier die volgens mij de beste is.

Zo heb ik een boluswizard op mijn insulinepomp. Die rekent in mijn plaats uit hoeveel insuline ik nodig heb voor een bepaalde hoeveelheid koolhydraten in mijn maaltijd én om de nodige correctie te doen als ik voor de maaltijd te hoog of te laag sta.

Die correctie negeer ik nu omdat ze niet klopt. Ik heb gemerkt dat niet de waarde van je bloedsuiker, maar wel de trend die hij volgt belangrijk is.

Als ik met een vingerprik een waarde van 140 zou meten, dan zal mijn pomp een redelijke correctie voorstellen omdat de pomp naar 85 wil zakken. Als ik op de Dexcom zie dat er een dalende trend is, zou ik zeker in een hypo komen door die correctie die de pomp voorstelt, te aanvaarden.

Over het algemeen kan je best stellen dat ik nauwelijks nog rekening hou met mijn bloedsuikerwaarde zelf, maar meer met de daling of stijging van de lijn. Om een stijgende lijn om te buigen, heb ik makkelijk één extra eenheid insuline nodig, vaak ook meer. Een dalende trend heeft soms al Dextro nodig als ik nog boven de 100 zit. Een gewone vingerprik vertelt je daar niks over.

Microbolus

Nog iets wat ik geleerd heb in het ziekenhuis en nu negeer: correcties. Ik heb geleerd dat je een correctie uitvoert voor een maaltijd als je bloedsuiker niet binnen de vooropgestelde grenzen ligt. Dat doe ik dus niet meer.

Het alternatief is de microbolus en hij staat los van grenzen die op papier staan. Het maakt mijn endocrinoloog een beetje nerveus omdat ie enkel de data van mijn pomp ziet en niet van de Dexcom.

Wat er nu gebeurt is enkel kleine bolusjes toedienen en telkens een kwartier of een half uur wachten om te zien of het ook effectief iets doet. In dit geval dat hierboven al stond, wou ik dus een dalende trend opwekken voor de maaltijd, iets wat niet geweldig wou lukken. Maar het alternatief is bolussen op basis van een vingerprik, en dat is op zijn zachtst gezegd 'natte vingerwerk' in vergelijking met de info die ik nu krijg van de Dexcom.

Oude PC op speed

Ik was dringend aan een nieuwe PC toe, want binnenkort mag ik weer aan het werk als programmeur. Het probleem is dat ik dat helemaal niet kan betalen, dus noodmaatregelen drongen zich op. Er was immers een serieus snelheidsprobleem en dat voelde ik aan alles wat ik deed op mijn oude machine. Alleen al het opstarten in Windows Vista duurde bijna zes minuten. Ik tel dan de tijd die nodig is vanaf de eerste kik die Windows geeft tot het moment dat je effectief iets kan doen. Er is wel een periode dat je in principe al kan "werken" vanaf er een cursor verschijnt, maar omdat de PC zo overladen was, brak elke klik die ik deed voor de schijf stopte met draaien me erg zuur op. In het totaal verloor ik tijd door snel te klikken, echt multitasken deed dat ding al lang niet meer.

Er is een eenvoudige optie en dat is opnieuw beginnen met een nieuwe harde schijf. Even dacht ik nog om de huidige schijf te "klonen" op een nieuwe, maar dat bleek niet de goeie manier.

Daarom heb ik dus met een klein budget (iets meer dan 100€) deze SSD schijf aangeschaft. Een Solid State Drive draait niet meer rond, ze bevat alleen geheugen. Het grote voordeel is dat ze razendsnel zijn en ik wist al een tijd dat de harde schijf echt wel de bottleneck was in mijn geval. Ze was slechts 160GB groot en stond meestal eivol. Een nieuwe 3TB schijf zat er al mee in, maar die zorgt enkel voor opslag van de grote bestanden. Het Windows besturingssysteem bleef op de kleine, trage schijf draaien. Ook het wisselbestand van Windows stond hier op, ik heb dat erg nodig omdat ik ook een tekort aan RAM geheugen heb in mijn oud model.

De transformatie is niet minder dan uiterst spectaculair te noemen. 35 seconden nadat de computer aan Windows begint, kan ik al beginnen werken. In die tijd heb ik zelfs ook nog eens mijn paswoord ingegeven. Het opstarten van een Google Chrome die een Facebook scherm toont kan nu op 2 seconden. Dat is bijna tien keer sneller dan vroeger.

Er spelen natuurlijk erg veel factoren mee in deze snelheidswinst. Een nieuwe Windows installatie gaat altijd veel sneller en mettertijd zal ik weer wel verlies lijden. Maar het feit dat het wisselbestand nu op een SSD schijf staat, wil zeggen dat ik nu in de praktijk erg veel snelheidswinst doe. De PC zal immers een deel van de harde schijf als geheugen gebruiken, maar nu de SSD schijf zelf ook geheugen is, gaat alles razendsnel.


Een tweede dringende upgrade komt uit China. Voor 19 dollar kocht ik deze vier nieuwe USB poorten. Je ziet er maar twee, maar de achterkant van de PC heeft er ook nog eens twee extra.


De module plug je gewoon in een PCI Express slotje en je hebt meteen extra USB poorten. Niet dat ik er tekort had, maar USB 3.0 zal ik de komende jaren niet kunnen missen.

Nu ja, gewoon inpluggen was er eigenlijk niet bij. De Chinezen kennen de structuur van Dell computers niet zo goed. Men heeft de gewoonte om diskdrives (dit plaatje past in een diskdrive-bay) langs één kant van je PC vast te schroeven, de andere kant schuift vlotjes in een rail en zo zit alles stevig vast. Alleen weet men dat niet in China, en op deze manier moest ik met eigen schroefjes en rondelletjes uit mijn doe-het-zelf kamertje de USB aansluiting toch vastschroeven.

Ik kan nog één detail veranderen aan het interne geheugen van de PC en dan kan ik er in principe tegen voor een hele tijd :)

Advertentie Dexcom

Toen bekend werd dat er heel wat beweging zit in de sector van de continue glucose monitoring in ons landje, was één bedrijf daar zeker blij mee. De beweging gebeurde bij de overheid die nu eindelijk doorheeft dat we zo'n glucosesensor als diabetespatiënt écht wel nodig hebben.

Ik wist dat al drie jaar, want zo lang draag ik al zo'n ding rond mijn nek. Maar tot nu toe moest ik dat zelf betalen en dat kost al gauw enkele duizenden Euro's per jaar. Nu komt er dus terugbetaling vanuit het RIZIV en dat is erg fijn.

Mijn vrienden bij Dexcom - ik noem ze even zo omdat ik lang klant ben - hadden dan ook het idee om mijn verhaal te publiceren in een reclamecampagne die nu erg ter zake doet. Een vereniging met erg veel diabetespatiënten in hun ledenbestand hebben een maandblad waar de advertentie zou verschijnen.

Helaas gaat het feestje niet door. De advertentie komt er wel, maar mijn verhaal is niet geschikt. Het is niet geloofwaardig dat een diabetespatiënt zulke goede resultaten haalt met zo'n sensor en dat zou verkeerde verwachtingen kunnen scheppen bij de lezers van het blad. Het zijn niet mijn woorden, maar die van de mensen die het blad publiceren.

Dat is jammer, want het is natuurlijk wel klaar.

Gelukkig mag ik hier schrijven wat ik wil en dat doen we dus ook. Néh ! :)

---

Honeymoon & Dexcom

Cijfers zeggen echt niet alles en dat is deze keer niet anders. Dit zijn de HbA1c waarden die ik heb genoteerd sinds ik mijn Dexcom sensor gebruik. Ze zijn allemaal schitterend en die van gisteren was dat dus ook.

Toch is er dit keer één en ander veranderd. Al enkele maanden vraag ik me af waarom ik meer pieken en dalen krijg in mijn bloedsuikerwaardes. De dalen kan ik verklaren omdat de pieken er zijn. Ik reageer snel op pieken net omdat ik er de tools voor heb. Ook deze keer was dat lastig voor mijn endocrinoloog omdat ie dat niet ziet. Hij ziet enkel de data van mijn insulinepomp en die is vreemd. Na een maaltijd volgen er vaak drie of vier kleine bolussen van 0.6 of 0.8 eenheden insuline die ik zelf als correctie heb gegeven. Maar hij ziet niet dat er dan telkens een hoogalarm kwam op de Dexcom.

Maar ze zijn er dus heel vaak en dat had gevolgen. Elke x aantal weken kijk ik in Dexcom Studio en dan zie ik hoe het allemaal meer stijgt dan vroeger. Daarom had ik ook al erg vaak het basaalprofiel en mijn koolhydraatratio's van mijn pomp aangepast. De endo schrikt van de uiteindelijke waarden, want er is een stijging van 25% over de ganse insulinebehoefte op vier maanden tijd. Als je plots op zo'n korte termijn meer insuline nodig hebt, wil dat zeggen dat ik wellicht uit de honeymoonfase kom. Hij heeft het nooit zo willen benoemen, maar dat ik zelf nog steeds insuline aanmaak, daar waren we het wel over eens. Dat het nu plots een stuk minder is, ook. Vandaar de hogere dosissen die ik had ingesteld.

De laatste vond ie er een beetje over. In de voorbije twee weken waren er in de ochtend enkele waarden in de 60 en dat is aan de lage kant. Na het avondmaal waren er dan weer pieken en die moeten weg. Daarom schreef ie op een kladblaadje wat hij zou willen zien in mijn pomp. 's Morgens iets dimmen en 's avonds wat meer insuline. Dat geeft in het totaal op een dag ongeveer hetzelfde. Ik zat er dus niet zo ver naast, wat mijn vermoeden bevestigt: het einde van de honeymoon. Soit, voor mijn part zeg je gewoon dat ik nu meer insuline nodig heb. Als dat woord niet graag gezegd wordt, is het maar zo.

Het zegt in elk geval dat ik dit toestel meer dan nodig heb. Als binnenkort argumenten nodig zijn om dit kracht bij te zetten, haal ik dit zeker aan. Zonder Dexcom was ik gisteren bij de endo verschenen met slechtere suikerwaarden en een HbA1c die zeker geen 5.6% zou zijn. Dat heet gewoon kort op de bal spelen. En dat kan je alleen als je ook effectief ziet wat er gebeurt na een maaltijd.

En zonder Dexcom ben ik blind na een maaltijd.

Een fatale progressie?

Het is een nieuwtje dat soms hard aankomt, maar blijkbaar stoort het nu niet. De eerste stap uit ons boekje werd niet gelezen omdat we weer opnieuw begonnen toen we nummer twaalf hadden gehad. Hij werd gelezen omdat een jongeman binnenkwam die te kennen gaf dat het zijn allereerste bezoek was.

Het nieuwtje betekent dat je vanaf nu best niks meer drinkt. Sommigen schrokken zich een aap toen ze dat hier hoorden. Ze wisten wel dat er een probleempje was, want anders kom je niet aan deze tafel zitten. Maar helemaal niks meer drinken? Neen, dat zat niet in de planning voor ze binnenkwamen. Wellicht werden er truukjes aangeleerd aan deze tafel. Truukjes om niet elke keer buiten de lijntjes te kleuren. Een oude rot zegt steeds: "ik was het drinken niet beu, ik was het wallebakken beu".

Toch komt het niet hard aan, ofwel kan ie het goed verbergen. Ik zeg nog tegen de juffrouw naast me dat de jongeman een brede glimlach heeft en heel vrolijk meepraat. Dat zou je toch niet verwachten van een alcoholist die hulp zoekt? Hij moet in de put zitten, liefst heel diep. Hij mag niet meer weten van welk hout pijlen maken en in een laatste wanhoopspoging de reddingsboei aanvaarden die AA hem toewerpt.

Maar iedereen is anders. Dat blijkt ook uit de veertien verhalen die volgen. Niet iedereen heeft die fatale progressie waar het boekje over spreekt in stap één gevoeld. Sterker nog, de helft van de tafel zegt dat ze nooit elke dag dronken. Vaak dronk men maanden niks en de meesten dronken nooit 's morgens. Vaak werd het ook niet meer of erger. Vaak bleef het altijd bij bier en werd het nooit iets sterkers.

Maar waarom zitten die mensen dan hier? Waarom beginnen ze hun verhaal met: "Ik ben X, ik ben alcoholist"? Dat komt door dat gigantisch misverstand. Een verslaving zit in 't bloed en nu bedoel ik geen promille. Noem het een ziekte of een karaktertrek. Gebruik het woordje "alcoholist" niet als je je daar niet goed bij voelt.

Maar in dit geval is het toch erg duidelijk. Wanneer heb je een probleem? Elk weekend ruzie met de vriendin. Ook met de vrienden die ook 'sociaal drinken' en heel vaak met de barman of de buitenwipper. Zich ergeren aan mensen die op een terrasje zitten en drie kwartier nodig hebben om hun Duvel uit te drinken. Sneller drinken dan de vrienden en blijven hangen als iedereen al naar huis is. Meer is er echt niet nodig. Een alcoholist is iemand die niet kan stoppen met drinken. Zo eenvoudig had niemand het ooit benoemd.

De vraag is niet of er een fatale progressie moet zitten in het levensverhaal. Moet je eerst verder gaan en sterkere dingen gaan drinken? Moet je eerst elke dag drinken en na zoveel jaren opstaan met een borrel om de bevende handen te herstellen?

Hij antwoordt zelf met 'neen'. Ik hoop dat ie het écht snapt en volgende week hier terug zit. Door de nieuwe wind die hier waait kan het ook, want het feit dat er veertien verhalen waren stemt me blij. Dat ze vaak van nieuwe mensen kwamen die nu al enkele maanden blijven zitten, ook !

Welkom en tot volgende week !