Camping Cache

Onze timing moet perfect geweest zijn. Toch was het al een tijdje gepland, maar dit weekend wordt dus een cacheweekendje in de Ardennen. En ik ga iets doen dat heel lang geleden is. Kamperen !

En omdat het zo heet wordt gaan we ook een poging doen om wat echte vakantiesfeer in de cachen stoppen. Daar hoort dus water bij. In de afvaart van dit stuk van de Lesse kan je verschillende schatten vinden. Er moet een evenwicht blijven tussen schatten zoeken en peddelen, dus ik heb de korte route voorgesteld. Dan stappen we even uit de boot om door de Lesse te wandelen, want voor één multicache heb je zelfs een zwembroek nodig.



Nota voor het lijstje. Zwembroek meenemen. En een goed humeur. Dat zei de juf van de kleuterklas vroeger altijd.

Dat moet ook wel lukken :-)

Chairman bis

De boekjes met didactisch materiaal lagen in een oude kast. Dat was bij ons ook al zo. Maar hier werden ze niet gebruikt. Vandaag was een uitzondering. Ik had nog gevraagd of ik een setje moest meebrengen, maar dat was dus niet nodig. De vergadering is helemaal uitgerust zoals het hoort. Alleen waren er redenen om ze niet te gebruiken.

Ze zijn legitiem, die redenen. Ik begrijp ze zeer goed. Dat was ook het eerste wat ik wou zeggen. Even las de Benjamin van de groep de twaalf stappen voor. Samengevat in enkele zinnen geven ze een indruk van wat je kan verwachten. En dat is niet fraai. Dat was toch mijn eerste idee toen in ze hoorde. Zes van de twaalf stappen hebben het woordje God in de omschrijving. De andere stappen hebben dat niet, maar zijn zo wollig en ouderwets dat je zelfs niet leest wat er echt staat.

Daarom vroeg ik de jongeman om ze te lezen. Om ze te aanhoren en daarna onmiddelijk duidelijk te maken wat er echt staat. Vooral dan wat het voor mij heeft betekend. Dat is niet wollig en God komt er niet aan te pas. Het is niet meer en niet minder dan een echte nieuwe start. My life part II. En dat is wél de moeite om over te praten. Zoals we dat in Antwerpen wel doen, elke week opnieuw.

Mijn taak was nu om de tafelgenoten uit te nodigen. Het concept is immers anders hier. Maar net daarom was me gevraagd om het eens op deze manier te doen. En dat is aardig gelukt. Iedereen kwam aan het woord, en iedreeen zei zinnige dingen. Dat is altijd zo hoor, en ik wist het al. Maar wie het nooit probeerde is misschien nerveus en denkt misschien dat ie het fout doet. Gelukkig kan dat helemaal niet. Iedereen krijgt zelf spreektijd en mag zelf zeggen wat ie wil. Al zeg je alleen dat je niks te zeggen hebt, dat mag zelfs ook. Alleen praten. De anderen luisteren. Niet discussiëren. Het lukte verbazend goed.

Ik had extra time gepland. Die was nuttig, zo kon de discussie toch nog een beetje starten, zoals men dat gewend is in Aalst. En dat was fijn, want meteen bleek ook dat mijn manier wel gesmaakt werd. Dezelfde bedenking die ik de eerste keer had kwam boven. Kan je daar elke week over praten? Elke week een andere stap, maar dus wel elke twaalfde week opnieuw hetzelfde? Jaren aan een stuk? Ja, dat kan. Het is zelfs heel aangenaam. Het is heel afwisselend, hoe gek het ook klinkt.

Dat enkele dames het boekje nu eens mee naar huis namen om het echt te lezen. Echt lezen wat er staat onder de wollige tekst die bijna bijbels aanvoelt. En dat enkelen zeiden dat ik dat nog eens mocht doen, zo op de manier van Antwerpen. Dat zijn voor mij hints dat het goed was.

Donderwolk

Ik had heel wat in te halen. Mijn vaste programmaatjes op de televisie kan ik niet meer volgen. Tijdsgebrek! Maar er zijn er enkelen die ik echt niet kan missen. Dr Phil moet ik nu eenmaal zien. Alleen, die komt er elke dag een uur op, en dat kan ik echt niet meer maken. Mijn derde schijf heeft niet meer zoveel rek. Gelukkig kan je met de digicorder snel vooruitspoelen en kan ik een weekje Dr Phil comprimeren in één uur.

Een andere dokter wil ik niet comprimeren. Dr G. duurt ook één uur, maar ze komt slechts één keer per week langs. Dat lukt dus wel om het te zien. En dat deed ik deze namiddag. Ik ben gek op dat programma en vandaag was niet anders. Sterker nog, de case die nu voorlag was een lijk dat aangetroffen werd met verschillende mogelijke moordwapens. Eén van haar spannendste gevallen dacht ik.

Ik ben een kwartier aan het kijken, en wat ik normaal heel spannend vind begint me de keel uit te hangen. Ik sta er niet bij stil, maar ik vind het plots een dom programma. Het is irritant en ik wil het stopzetten. Ik maak me druk in het feit dat het te warm is in de kamer. Ik sta op en voel me plots heel duizelig.

Wellicht een hypo, en meteen piept ook de sensor. Twee pijlen omlaag geven aan dat de suiker serieus zakt. Ik meet me na en de vingerprik bevestigt het vermoeden. Niet heel laag, maar snel dalend. Ik ga op zoek naar Dextro in mijn rugzak maar ik vind er geen. Ik herinner me dat de laatste op was en ik het voornemen had om nieuwe te kopen. Maar natuurlijk vergeten...

Ik ga naar de keuken op zoek naar iets anders. Ik kom mijn ventje tegen en hij krijgt een serieuze snauw van mij. Hij weet wat er aan de hand is want de donderwolk boven mijn hoofd kent ie ondertussen. Hij stelt voor om Dextro te gaan kopen, maar dat zou te laat zijn. Ik wil nog iets zeggen in de aard van: hoe stom kun je nu zijn? Ik moet NU Dextro hebben. Maar ik besef dat mijn gemoed verknoeid is door de hypo en zwijg dan maar.

Ik ga terug naar mijn bureau en struikel bijna over Azerty, één van onze twee katten. Ik ben zo kwaad dat ik haar een stamp wil geven, maar doe het niet. Ik moet me weer bedwingen. Twee koeken met chocolade heb ik binnen en na een dik half uur is mijn gemoed hersteld.

Men zegt soms dat een diabeet met een hypo lijkt op een verslaafde die zijn spul niet krijgt. Dat gevoel ken ik nog heel goed. En het is zo.

Verrassing

Wat ik doe echt graag doen. Dat was altijd al de bedoeling. Ik heb het dan over wat ik deed voor de kost. Het was één van de redenen waarom ik zelfstandig was geworden. Ik wou dat wat er naar mijn gevoel fout ging zelf beter doen. En dat lukte wonderwel. Alleen was het telkens tijdelijk. Ik heb een onderscheid gemaakt tussen drie niveau's. Twee daarvan zijn makkelijk te begrijpen. De derde misschien minder.

Je werk graag doen is niet zo ongewoon. Er zijn wel meer mensen die hun werk graag doen. Maar je werk doen als het liefste dat je doet, dat is iets anders. Ik maakte dat onderscheid door 's morgens als ik wakker werd mezelf een vraag te stellen. Wat zou ik nu echt-echt graag doen vandaag? Ik had periodes dat die vraag beantwoordde met: mijn werk. Niet op vakantie gaan, niet even er tussenuit, geen citytripje of uitwaaien aan zee. Niet dat ik die dingen niet graag deed, maar die ochtenden had ik vooral zin in één welbepaald ding: mijn werk. Van je hobby je beroep maken heet dat. Dat was het gevoel dat ik had. Ik amuseerde me rot en iemand was zo onnozel om me er nog geld voor te geven ook. Zo voelde het aan. En dat is een stapje meer dan gewoon je werk graag doen.

Maar het is lang geleden. En meestal was het niet zo. Meestal zat het ergens tussenin. Ergens tussen vandaag er een hekel aan hebben en vandaag je werk best graag doen. Na een tijd kwam er heel veel onzin bij kijken. Er kwam heel veel stress en de waardering bleef uit. Dat laatste heb je nodig om ooit nog gemotiveerd te zijn. Maar voor mij was er één ding eerst noodzakelijk om dat beste niveau te halen: ik wou het zelf doen. Ik moest zelfstandige zijn, anders lukt het niet.

Ondertussen is het enkele jaren geleden dat ik nog dat derde niveau haalde. En toen kwam het ook in vlagen. Af en toe een dagje super, en soms gewoon goed. Maar dat kan toch al tellen, want dan heb je gemiddeld een hele fijne job.

Ik dacht niet dat het kon als ik zou veranderen van werk. Op een kantoor anders dan het mijne, tijdens normale kantooruren en met collega's zoals iedereen die heeft. Ik zou me er wel bij neerleggen want het was toch al lang niet meer fijn op mijn manier.

Maar ik heb me vergist. Of het bij een volgende opdracht ook kan, dat is afwachten. Maar dat het dus wel kan, dat is een aangename verrassing.

Friday the 13th

Vandaag was het zover. De tweede nachtcache beloofde een taaie te worden. Moeilijkheidsgraad 5 (op 5) en terrein 3,5 op 5. En dat hebben we dus geweten. Eerst hadden we nog een andere cache in gedachten, maar we besloten toch om deze te proberen. De andere zou immers lang kunnen duren. Ahum !!

We zijn meteen goed begonnen. Op de parking moesten we al enkele belangrijke tips verzamelen. Een grote ijzeren doos zelfs met een heel scenario in van wat ons te wachten staat. Helaas merkten we dat pas toen we aan waypoint één arriveerden. Direct weer naar af dus, want het draaiboek kan je echt niet missen.

In de bossen liep het helemaal mis. We zagen niks anders dan pijlen en aanwijzingen in de straal van de UV lamp. Je zou voor minder denken dat je dus wel goed bezig bent. Dat we niks konden afleiden uit de rare tekens bleek dus normaal te zijn, want het was werk van houthakkers en niet van cacheleggers. Omdat we ondertussen meer dan een uur kwijt waren en het stilaan duidelijk werd dat we de cache nooit op één nacht zouden vinden, werd beslist om het op te geven.

Bij het beginpunt liepen we de cachelegger tegen het lijf. Voor de tweede keer al trouwens. Hij was samen met enkele collega's de cache nog wat aan het verbeteren. De natuurelementen hadden enkele sporen minder duidelijk gemaakt. Hij kon ons overtuigen om op zijn minst de ene fout recht te zetten die we hadden gemist. Een ijzeren plaatje met coördinaten hing zo in 't zicht dat niemand van de vier leden van onze groep het gezien had. Hoe sterk de zaklampen ook waren ;-)

Eens dat plaatje was gevonden, beslisten we toch om één stadium verder te gaan. En van het één komt het ander. En voor je 't weet is het 4u30 in de ochtend. We waren moe maar voldaan toen we de schat vonden. Hem openen was een ander paar mouwen. Niet door de slotjes, want die kon ik zelfs kraken zonder code. Dat wordt wellicht nog verholpen. Maar de verrassing zat vanbinnen. Een zenuwslopend kubusje moest nog geopend worden om aan de stash te geraken. Maar ook dat lukte na enkele pogingen.

Ik kan in elk geval zeggen dat dit de leukste en meest uitdagende cache was die ik tot nu toe deed.

Uiteraard zijn daar ook beelden van. En uiteraard komen die later hier wel langs. Maar hier is alvast de teaser van de cache. Geef toe, dat wil je toch direct proberen als je het ziet :-)

Schilderij

Ik denk dat het een borduurwerk was, maar ik weet het niet zeker. Borduren doe je normaal op stoffen voor kleding of als versiering, maar bij mijn grootmoeder hing een schilderij dat op die manier gemaakt was. Ik vermoed dat ze dat ooit zelf had gedaan, maar ik was er niet bij. Ze was uiteraard handig in die dingen. Ze heeft me zelfs ooit leren breien. Een talent dat niet echt aan mij besteed was, vrees ik. Als er al een kiem was heb ik het in elk geval niet onderhouden. Ik voel ook niet direct die behoefte.

Het schilderij zat vol met fouten. Geen technische fouten hoor, er waren geen losse draden of steken die niet opgevuld waren. Maar de tekening zelf had je net zo goed als rebus kunnen gebruiken: zoek de twaalf fouten. Ik denk niet dat het er twaalf waren, maar het is het idee dat telt. Ik heb het pas met de jaren ontdekt. Het hing altijd al in de woonkamer, dus telkens we op bezoek kwamen kon iedereen niet anders dan er op zitten staren. Het was best groot en het hing in het middelpunt van de belangstelling.

Het beeld was een typische woonkamer zoals die er vroeger uitzag. Dan bedoel ik niet vroeger zoals ik dat aanvoel, maar vroeger zoals mijn grootmoeder dat nog kende. Enkele generaties ouder dus. Er zat een dame in een woonkamer te borduren op het geborduurde schilderij. Ik vroeg aan mijn grootmoeder wat de dame aan het maken was. Misschien was ze net die tekening aan het maken die wij nu zagen. Ze zou dan een fijne naald moeten hebben, want ze zou zichzelf ook moeten borduren. En ze zou het borduurwerk dat ze aan het borduren was ook moeten borduren. En op dat borduurwerk stond ze zelf, nog eens met een borduurwerk. Waar ze weer zelf op stond. Volg je nog? Grootmoeder al lang niet meer. Ik zei dat de dame dus een oneindig fijne naald moest hebben om al die scènes binnen de scènes te borduren. Grootmoeder zei alleen dat ik gekke ideeën had.

De vloer was bedekt met tegels. De vloer op het schilderij bedoel ik dan. Je zag op de vloer een schaduw van een meubel. Om aan te geven dat het een schaduw was, had de tekenaar van het tafereel de kleuren omgewisseld. Het waren afwisselend witte en zwarte tegels. In de schaduw werden de witte tegels zwart en de zwarte wit. Ook het perpectief was helemaal fout. Je keek in de diepte, dus de tegels zouden smaller moeten worden. Maar dat deden ze niet. Als je de tegels vooraan in de kamer telde en je telde ze achteraan tegen de muur, dan waren er dat maar de helft. In een juist perspectief heb je vooraan en achteraan in je kamer evenveel tegels. Tenzij je in een trapezium woont. Maar ik vermoed dat dat niet strookte met de bouwstijl die getoond werd.

Ik mocht er niks over zeggen want het was een mooi schilderij. Ik had er niet echt een mening over, maar ik vermoed dat grootmoeder het wel mooi vond. Anders zou het niet zo prominent aanwezig zijn in de woonkamer.

Daarna is ze verhuisd. Eerst naar een appartement, en nu naar een bejaardentehuis. Ik denk niet dat het mee verhuisd is, maar ben niet echt zeker.

Ai...

Het speeltje is niet waterdicht. De iCoyote moest me waarschuwen als er pakkemannen stonden langs de weg. En dat deed ie al een aantal keer. Maar nu is het dus weer mis. Tussen Antwerpen en Aalst ligt helaas geen autosnelweg. Dus heel veel kleine wegen door kleine dorpskernen. Eéntje doet me nu de das om. 77 km/u op een plaats waar je maar 50 mag. Het zal niet goedkoop zijn, maar die info komt pas later.

Maar wat vervelender is, is dat de agent die de foto nam verder op zoek ging. En hij heeft gezien dat ik niet in orde ben met mijn keuringsattest. Moest dat nu de eerste keer zijn, zou het wellicht ook wel meevallen. Helaas vertoont mijn historiek gelijkaardige feiten. Die werden toen al beslecht voor een politierechtbank. En deze keer dus wellicht ook.

En dit was in Dendermonde. De rechter is een BV. En niet omdat ie dingen door de vingers ziet.

Slik...