7-segment programmer

Ik was al eventjes op de sukkel met mijn 7-segment potjes. Niet dat ze niet goed werken hoor, integendeel. Maar ook mijn versie 2.0 had geen goede mogelijkheid om de coördinaten te programmeren. Ik had eerst wel één klein drukknopje voorzien, maar dat bleek al lang onhandig en niet betrouwbaar te zijn.

Nu is het wel gelukt, er hoort nu zowaar een echte 'programmer' bij. Misschien moet ik de versienummer nog eens verhogen dan ;-)

Het principe is simpel: het 7-segment potje heeft een kleine connector onder de display zitten. Via die connector kan ik de microcontroller verbinden met de PC en de software opladen. Het probleem is dat de software meteen de coördinaten bevat die het potje aan de geocacher gaat tonen. Nu speelt dat voor mij niet zo'n rol, want ik kan programmeren wat ik wil. Maar als ik iemand anders potjes wil doorgeven, dan zou ik elke keer de coördinaten vast moeten programmeren voor de CO (cache owner) en hij zou die ook nooit meer kunnen aanpassen.

Dat is dus bij deze opgelost. Een tweede microcontroller met extra software 'praat' nu met het potje. Via een toetsenbord kan de CO de coördinaten ingeven die het potje daarna kan tonen in een bos.



Als je een nerd bent en/of gewoon wil snappen hoe dat nu werkt, kan je verder lezen ;-)

In principe is het heel simpel om twee microcontrollers met elkaar te laten spreken. Ze doen dat met een interne SPI bus, een seriële bus die enkele pinnetjes bezet houdt van de chip. Daar zat nu net het grote probleem: ik heb alle pinnetjes, inclusief die van de bus, al in gebruik om de display aan te sturen. Daarom moest ik iets anders verzinnen en dat had heel wat voeten in de aarde.

Ik moest een manier verzinnen om de twee microcontrollers met elkaar te laten praten (de eerste hangt aan het toetsenbord en de tweede aan de display) terwijl de tweede ook coördinaten toont. Zoiets kan nooit omdat die pinnetjes nu eenmaal bezet zijn, de display hangt eraan vast. Maar ik kan onze ogen een beetje voor de gek houden door de display eventjes te doven en dan een korte puls te sturen naar de eerste.

Om zoiets te doen zonder ongelukken, heb ik een logic analyzer nodig. Ik probeerde het eerst zonder, maar dat gaf ongelukken (lees: kortsluitingen). Ik moest immers een strakke timing aanhouden omdat de twee microcontrollers op dezelfde draadjes spanning gaan zetten. Als ze dat samen doen, ontploft de boel (bij wijze van spreken hé).

Omdat ik zo'n logic analyzer niet kan betalen, kocht ik deze Chinese versie van 9$. Het ding is geniaal in zijn eenvoud en toch extreem krachtig in prestaties. Er kunnen acht kanalen aangesloten worden die je kan bekijken op je PC met bijgeleverde software. Ik moest maar twee kanalen zien, dus dat volstaat.




Dit eerste scherm toont het signaal van twee pinnetjes die de chips dus delen. De pinnetjes worden in chip 2 dus ook gebruikt om de display te besturen. Af en toe schakelt de display uit en stuurt ie een korte puls naar chip 1. In de 'normale' toestand zie je een blokgolf op kanaal 0 & 1. Dat komt omdat de display niet op volle kracht werkt, hij wordt gedimd om de batterij te sparen. Af en toe komt dus die puls die je aan de rechterkant ziet verschijnen (het witte balkje met enkele extra pulsen).



Met de logic analyzer kan ik die puls erg vergroten en dan zie je dit. De puls wordt herkend door de eerste chip en die geeft nu een antwoord in vier stappen. Dat zijn de vier witte balkjes die volgen.



Zo één balkje ziet er zo uit. Kanaal 0 geeft 8 pulsen als kloksignaal en kanaal 1 heeft nu seriële data op de stijgende flank van de klok. Als je nu een nerd bent en snapt dat de lsb eerst werd verstuurd, dan weet je normaal dat hier het getal 8 werd verstuurd ;-)

In de praktijk wil dit zeggen dat chip 2 altijd korte pulsen uitstuurt tussen de coördinaten. Die zijn zo kort dat je ze niet ziet. Maar als je chip 1 verbindt met de kleine connector, ontstaat er een gesprek tussen de twee chips. Via het toetsenbord kan je intikken wat chip 1 moet vertellen aan chip 2. Die zal dat opslaan in zijn EEPROM geheugen zodat dat nooit verloren gaat.

Witte rotsen

Het wordt een jaarlijkse gewoonte, ons geocacheweekend. Maar na twee jaar Ardennen hadden mijn geocachebuddy en ik eens zin in iets anders. Omdat vrijdag een feestdag was, konden we nu met twee overnachtingen op een camping ook echt drie dagen vullen. We kozen dit keer voor een geocacheparadijs: Duinkerke.

Nu ja, als je dat dan voorbereidt, zie je ook dat Calais daar dichtbij ligt. En wie Calais zegt, denkt aan Dover en witte rotsen.

Maar ook in Calais is er al veel van dat te zien.

P&O brengt je dan inclusief wagen voor een prikje naar de overkant, waar we een toertje konden maken op de linkerkant van de rijbaan.

De chauffeur was geslaagd met brio, en hij bracht ons naar dit pareltje: de witte krijtrotsen van Dover:

Toch was het een geocacheweekend en de meeste schatten hebben we op zondag in Duinkerke bovengehaald. En ja, daar zijn ook beelden van:

Kattenluik

We hadden al een tijd lang een ideetje om dit kattenluik te installeren. Normaal doen mensen op een tiende verdieping dat niet, maar dit is een speciaal geval. We hebben een kamertje gereserveerd voor de twee huisdieren, maar ze zouden beter vanuit dit kamertje rechtstreeks in de woonkamer terecht kunnen. Dat scheelt ons een pak ellende en kattenhaar op de rode tapis-plein in de gang. Het zou hen ook een half appartement ruimte geven om te overnachten in plaats van het ene kamertje.



Nu lijkt dat niet zo moeilijk, je moet enkel het kattenluik aftekenen en dan veel gaatjes in de muur boren.





Maar dit gebeurde er toen we dat probeerden:










Nu zijn betonijzers geen probleem, die krijg je er zo uit met een Dremel










Dit was wel een probleem natuurlijk! Er zit een elektrische leiding in de weg. Onder toezicht van de expert lukte het loskoppelen nog net :)









Nog tijdens de werken was mijn zorg dat de poezen het gat niet zouden durven gebruiken blijkbaar ongegrond.











Daarna moest ik dus de kabels verlengen en de plastic buis vervangen door een grijze flexibele darm...









... die langs de andere kant werd ingemetseld...











... en daarna wit geschilderd.

En durven ze het gat nu gebruiken? 

Als je de deur openhoudt, wil madam wel binnenkomen. 

Anders niet ;)

Het laatste bezoekje?

Ik had het gehoopt ja, maar het is dus niet zo. De neurochirurg moest enkel nazien of de nieuwe MRI scan geen eigenaardigheden toonde en me vragen of de revalidatie een beetje vlot verliep.

Alleen, er was een probleempje qua planning. Dat is chronisch in mijn ziekenhuis en dit keer niet anders. De revalidatie kon ik pas een maand later starten omdat de fysisch geneesheer eerst zijn fiat moest geven. En de MRI scan, wel die was er gewoon niet. Als je immers pas twee maand op voorhand een MRI aanvraagt, dan is die er niet op tijd. Begin juli bellen wil zeggen dat de scan op 22 augustus kan gemaakt worden. Ja, er zijn echt zoveel wachtenden voor u.

Nu kwam er een nieuw plan. Ik zou op 22 augustus toch hier zijn - dat is immers ook de dag dat ik mijn diabetes jaaronderzoeken mag ondergaan en de MRI scan paste nog net in het tijdsframe - en dan zou ik gewoon eventjes kunnen langskomen bij de chirurg. Ik moest geen afspraak maken, gewoon even zwaaien met de MRI en dan zou ie hem wel snel bekijken.

Alleen, dat was dus vorige vrijdag en inmiddels vroeg ie ook om een extra onderzoek te laten doen voor de nek. Dat kon ie dan ook even bekijken. Dat onderzoek moet bepalen of de zenuwen in mijn rechterarm nog niet beschadigd zijn omdat er dus een probleem is met de nek. Vandaag was ik toch op de revalidatie en dan kon ik meteen dat onderzoek bestellen. En ja, je raadt het al, het kan dus niet vóór de 22ste. Pas op 4 september is er tijd om mij na te kijken. Dan moet ik dus toch terug naar de chirurg, want dan zijn we weeral een maand verder.

Dit was trouwens het probleem. Nu de rug quasi goed is, was er eventjes een moment om me met de neus op de feiten te drukken. Die zijn redelijk duidelijk. In zijn bewoording klonk het: "Man, man, jij hebt toch écht wel een okkazierug". De opmerking komt natuurlijk met de voorkennis van de vorige operaties en deze MRI van de nek. Vier tussenwervelschijven zijn slecht, waarvan twee barslecht. De onderste (midden op de foto) is bijna helemaal ingezakt. Er is veel artrose en stenose.

Dat laatste is hier heel duidelijk. Stenose is een vernauwing van het ruggemergkanaal. Op de vorige foto moet het grijze kanaal omgeven zijn door het witte hersenvocht. Dat is bovenaan en onderaan zo, maar tussenin is het helemaal samengedrukt.

Als je van boven naar onder kijkt, ziet het er zo uit.

De witte cirkel in het eerste beeld is "normaal".

De doorsnedes die volgen zijn dat dus niet...

Eén op zeven

Ik schrijf het beter op, dat is een feit. Waar zit ik nu met die balpennen van Child Focus die ik per kilo kocht? En nu heb ik er vaak geen enkele bij. Stom.

Verbazingwekkend! Mijn eerste woord in gedachten en uit mijn mond. We zitten hier weer met zoveel volk aan tafel. Die nieuwelingen, ik tel er vier, zitten er nog altijd. Een paar weken geleden dacht ik nog dat het één groep was die samen hoorde. Het was gewoon toeval. Vier nieuwe mensen die op één avond beslisten dat ze best niet meer zouden drinken. Ze kwamen uit verschillende huizen en zaten plots mee aan tafel.

Wat er zo raar aan was, ik krijg 25 minuten spreektijd en dat is veel. Er staat nooit een limiet op, enkel bij de laatste spreker. We stoppen om 22u, en om 21u35 krijg ik het woord. Als laatste. Dat is verbazingwekkend en ik gooi het in de groep. Hoe meer mensen aan tafel, hoe minder ze zeggen. Blijkbaar toch, want vroeger draaiden we vaak overuren met weinig volk. Nu heeft iedereen zijn zeg al gedaan en omdat ik graag afsluit - het zijn niet mijn woorden en ik weet niet of het klopt - heb ik dus 25 minuten over van de 90 (min taart dan nog). Het is niet evenredig verdeeld.

Stap 5 zegt me niks. Na 20 seconden ben ik uitgepraat. Gelukkig is er de vrijheid om te praten over alles wat er op je maag ligt. Het heet koffieklets, het is op café gaan hoorde ik van de week nog. Ik zei dat ik het zo nodig had en het werd pas duidelijk toen ik maanden verplicht moest thuisblijven. "Natuurlijk", zei ie, "met alle respect: de AA is gewoon op café gaan voor u!" Hij kon er niet meer naast zitten, en toch voor een stuk zo de nagel op de kop slaan.

Ik ben bezorgd om die gasten, meer dan ik zelf dacht. Chatberichten en sms'jes van hun dames met alleen maar slecht nieuws. Ik antwoord en probeer moed in te spreken als het past. Het lukt niet maar ik hoor soms toch dat het helpt. We zullen zien als ze weer thuis zijn, maar het ziet er niet goed uit. Ook de thuisblijver is een zorgenkind. Het kan wel over de telefoon omdat de gesprekken dan nationaal zijn. De inhoud is gelijk. Wanhoop, aan het einde van haar latijn. Woorden helpen niet altijd, het gewoon gezegd hebben aan iemand die het snapt, blijkbaar wel. Het is wat het is, maar het komt dus ook op mijn boterham. Het is beleg waar ik niet om vraag en ik kan het niet altijd kwijt. Maar zie, wat we 'de kracht van de tafel' noemen, doet het toch maar weer.

Nog vijftien minuten over. Tel ik dat nu echt? Ik moet geen 25 minuten vullen, er moet me gewoon één ding van het hart. Het gaat over dromen die onnozel en belachelijk zijn. Ik bedoel geen dromen in de nacht die je wakker maken, maar dagdromen. Ze zei iets over uren aan een stuk achter de PC zitten en plots beslissen dat ze alles achterlaat en in Spanje gaat wonen. Of op een appartementje aan zee. Het gaat ver, want er kwamen makelaars aan te pas en ze ging al een kijkje nemen. Er was maar één probleem: ze moest haar imaginaire hond in opvang plaatsen, want die moet toch eten hebben en verzorgd worden. De hond is imaginair omdat ie het resultaat is van een vorige droom. Het is stom, want de dromen komen niet uit. Maar als de ene droom de andere opvolgt, bestaat de eerste nog.

Ze denkt wel dat ze gek moet zijn om zo te denken. Het is niet zo, want ze vertelde net mijn hele leven. Ik zie mensen knikken als ik het zeg, maar het hing altijd al aan mekaar met dromen die onzin lijken. Waarom bestel ik meer dan honderd (nu al een pak meer dan tweehonderd) keer iets op een Chinese website? Ik koop dromen. Ze liggen er nog in aparte bakjes die zelfs een etiket krijgen. Ik zit er soms op te kijken en denk na over waarom ik dat ene bakje heb gevuld met dat ene componentje in 50-voud een jaar geleden. Ik weet het wel, het kost allemaal niks, maar het ligt hier maar. Ik gebruikte het nooit.

Maar ik snap de clou nu wel, men heeft het me geleerd. Probeer zeven dingen en faal zes keer. Schaam je er niet voor en laat het los. Maar die ene zevende keer is zalig! Daar gaat het om, dat was de clou. Het is niet het resultaat dat telt, maar de inhoud van de originele droom. En toen ik zat was, was de verhouding nul op zeven. Nu één op zeven. Mijn slimme psychologe zei dat het de sleutel was tot mijn geluk. Ik moest mensen verbazen, dat was mijn ding. De reden waarom iemand opstaat en doet wat ie doet. Zij heeft dat dus ontdekt: ik moet dit doen, maar de verhouding aanpassen. Voer één droom echt uit van de zeven die in je hoofd komen en laat de rest liggen. Dat is wat ze zei, en het is wat ik nu enkele jaren doe.

Het leuke is dat je een lange lijst krijgt aan échte dingen. Dingen die je vast kan nemen, zijn geen dromen meer. Je hebt ze verwezenlijkt.

"[Jangeox] did a little experiment in taking a unipolar motor, cutting the trace to the coil taps, and measuring the before and after torque. The results are impressive: as a unipolar motor, the motor has about 380 gcm of torque. In bipolar mode, the same motor has 800 gcm of torque. You can check that video out below."

Het staat op een website die ik niet ken. Ze hebben me niks gevraagd maar ineens kwam er 8000 man kijken wat ie bedoelde. Het is een dom filmpje van een jaar oud dat niemand echt interesseerde. Het was tweehonderd keer bekeken en dan na één dag 8200. De reacties zijn navenant want mensen kopen die kleine motortjes in grote massa's en zien dan dat ze niet sterk zijn. Door met een cuttermes één koperbaan te knippen, wordt ie plots twee en een half keer sterker, en dat was de geniale ingeving een jaar geleden. Ze dient nu tot iets, want plots zijn ze bruikbaar voor veel mensen. Het was maar één voorbeeld.

Foto's nemen van een gebouw was er één. Fantaseren over geocachewaypoints ook. Maar de film bestaat nu en er volgt een nieuwe echte opdracht uit. En de waypoints liggen er nu echt en mensen komen op bezoek en zijn enthousiast. Ik maak ze ook in grotere aantallen voor andere mensen. De dromen kan je vastpakken en opsturen. Ze liggen dan ergens in de duinen binnenkort. Een logic analyzer van 9$, een lens en een camera, een tijdschakelaar die waypoints regelt, nieuwe servo's die zo klein zijn dat ze in een glucosepotje passen en nieuw RAM geheugen dat ik echt ga gebruiken. Misschien komt er niks van. Maar één op zeven is geen slechte verhouding, je moet gewoon aanvaarden dat je zes keer alleen wat hebt gelummeld. De zevende keer is echt, en als je al die zevende keren optelt kom ik aan vier nuchtere jaren vol geluk. Wist ik vroeger maar dat het zo simpel was. De dame schrijft vanalles op als ik dit zeg en even moet ik zelfs uitrekenen hoeveel procent dat is, die één op zeven. Ik weet niet, vijftien of zo? Zo nauw zal 't wel niet steken, zeker?

Weet je dat ik er bijna ben? Ik moest er mee lachen want ik ben verlegen. Hoe kan ik nu 25 minuten volpraten tegen een groep mensen die ik nog niet helemaal ken over wat er op de lever ligt. Dat kan ik nooit hoor, want ik ben verlegen.

Maar 20 minuten is blijkbaar gelukt.

De kracht van de tafel doet het weer.

4 jaar nuchter leven!

Eigenlijk ben ik een beetje laat met het vieren van deze verjaardag. De exacte datum weet ik niet, maar ergens in mei 2010 kwam ik voor de eerste keer aan deze tafel zitten. Helaas lag ik dit jaar rond die tijd op een operatietafel en ik kon ook de maanden erna niet op bezoek komen hier.

We hebben dan ook de gewoonte om elk nuchter jaar te vieren. Omdat bubbels niet echt op z'n plaats zijn aan een AA tafel, vieren we dat met taart en gebak. En hoewel ik gebak voor 15 personen vroeg - meestal blijft het aantal gasten aan de onze tafel beperkt tot een tiental en ik nam dus wat marge - toch bleek het net genoeg vandaag!

Net op de valreep kwam nog iemand binnen toen de vergadering al bezig was, wat het totaal aantal gasten vandaag op 15 bracht. Drie van die vijftien waren er trouwens vorige week voor de eerste keer.

Het feit dat ze meteen terugkomen is een teken dat we onze 'job' goed deden vorige week.

Onzen 'bollenwinkel' draait goed op donderdag ! ;)

Dit had ik trouwens vorige week al gekregen als cadeautje van de groep. Mooi hè!

Online !

Geef toe dat dit een mooi plekje is om ergens een potje te verstoppen dat geluid maakt.


Uiteraard ligt het hier niet echt, anders zou ik te veel verraden. Maar je komt dit plekje tegen op de wandeling in Niel die ik zopas opnieuw zelf even moest doen. Hoewel, 5 km wandelen lukt nog niet, maar met de scooter kom ik ook overal.

Het was ook heel dringend, want twee van de drie geocaches die ik (mee) voor Rondje Vlaanderen had gelegd, waren inmiddels offline. En Niel was de laatste die aan herstelling toe was.

Wat me het meeste is opgevallen, is dat alles eigenlijk best in goede staat was. OK, hier was de batterij plat, maar dat was mijn schuld. In Brecht was er een potje stuk, maar dat was het allereerste dat ik ooit maakte en ik was al niet gerust toen ik het aan een boom vastmaakte. Maar al bij al valt het goed mee. De potjes zijn verkleurd door de zon en de stickers met "dit is een spel" die erop kleven kan je niet meer lezen. Maar wat er in zit, is in goede staat. Ook al zie ik dat sommige dingen kliedernat zijn geworden, de elektronica blijft werken.



En dit hoort er uiteraard ook bij. Voor de eerste keer kon ik de logboekjes nazien, iets wat je als cache-eigenaar eigenlijk moet doen, maar velen laten het achterwege. Ik zag in elk geval dat niemand vals speelde tot nu toe.

Het goede nieuws is dus: alle drie de multicaches zijn weer online !