Het is oudjaar vandaag. Je zou het niet zeggen, maar toch is het zo. Mijn boekhouder heeft ooit beslist - God knows why - dat mijn boekjaar afsluit op 30 september. Waarschijnlijk kwam dat beter uit in zijn planning, maar nu zit ik er mee.
Dat is toch altijd wel spannend. Een normaal mens maakt een planning op, wat hij gaat doen het komende jaar, en blikt ook terug op het afgelopen jaar. En ik doe dat dus vandaag.
Het gekke is dat het ook wel belang heeft. Zo zal het saldo op de bankrekening op het einde van het boekjaar belang hebben als je bijvoorbeeld een financiering zoekt. Liquiditeit heet dat dan. Je zal ook beoordeeld worden op de omzet van dat jaar. Dus vandaag was de laatste dag om extra hard te werken. Helaas is dat niet helemaal gelukt :)
Maar het ziet er naar uit dat ik een redelijk goed rapport heb. Geen primus, maar dat was ik nooit. Bij de goede helft zitten is al goed, en het was ooit anders.
Toch blijft het voor mijzelf moeilijk om te rekenen in stukken van een jaar. Ik maak zelf ook statistiekjes van hoe mijn zaakje draait, en dan reken ik toch altijd met de "echte" jaren. Dus ik vier nog eens oudjaar binnen drie maanden. Zoals normale mensen dat doen.
Maar voor nu: laat de champagne maar vloeien (ahum... de Cola Zero) en we doen er nog zo'n jaartje bij.
vrijdag 30 september 2011
donderdag 29 september 2011
Engels
Ik blog nog eens over bloggen.
Ik heb vandaag een eerste pagina in het Engels geschreven. Ik zet ze niet hier, maar ergens anders. Ik heb daar mijn redenen voor. Ze zijn mysterieus :-)
Maar het is dus niet simpel! Hoe leg je een gevoel uit in een andere taal. Ik kan er moeilijk weg mee, maar ik probeer maar. Klinkt het niet dan botst het. De bluts met de buil. Kijk, hoe zou je zoiets bijvoorbeeld zeggen in het Engels? Als je het door Microsoft laat vertalen wordt het "bluts with bolting". Ik denk dat elke Amerikaan in his smile shoots als hij dat leest. Misschien kennen de blogspecialisten hier wel een antwoord op?
In elk geval, het is niet simpel maar who cares? Ik maak hier ook taalfouten in mijn moedertaal dus wat rare zinsconstructies in een andere taal zullen me wellicht vergeven worden. Ik heb er ook duidelijk bijstaan dat ik maar een Belgske ben. Dan denken ze wellicht: voor een Franstalige typt ie nog redelijk Engels...
Maar ik ben dus benieuwd. Ik kwam er een vriend van mij tegen die zichzelf een eenvoudige jongen noemt. Hij heeft geen hoge opleiding genoten, maar ik heb enorm veel respect voor hem. Hij is een pak jonger dan ik, maar hij is al een hele tijd bezig met een boek te schrijven. Hij heeft een uitgever gevonden en ik denk dat die het nu heeft gelanceerd. Ze waren zo tevreden dat hij meteen een contract kreeg voor nog 2 boeken. En hij schrijft dus in het Engels. Chapeau, man! Hat, man! Ja... nog wat oefenen, 'k weet 't.
Enfin, ik ben benieuwd. De mensen die mijn pagina hebben gelezen hebben ze in elk geval wel begrepen. Het zal dus allemaal wel meevallen.
Ik heb vandaag een eerste pagina in het Engels geschreven. Ik zet ze niet hier, maar ergens anders. Ik heb daar mijn redenen voor. Ze zijn mysterieus :-)
Maar het is dus niet simpel! Hoe leg je een gevoel uit in een andere taal. Ik kan er moeilijk weg mee, maar ik probeer maar. Klinkt het niet dan botst het. De bluts met de buil. Kijk, hoe zou je zoiets bijvoorbeeld zeggen in het Engels? Als je het door Microsoft laat vertalen wordt het "bluts with bolting". Ik denk dat elke Amerikaan in his smile shoots als hij dat leest. Misschien kennen de blogspecialisten hier wel een antwoord op?
In elk geval, het is niet simpel maar who cares? Ik maak hier ook taalfouten in mijn moedertaal dus wat rare zinsconstructies in een andere taal zullen me wellicht vergeven worden. Ik heb er ook duidelijk bijstaan dat ik maar een Belgske ben. Dan denken ze wellicht: voor een Franstalige typt ie nog redelijk Engels...
Maar ik ben dus benieuwd. Ik kwam er een vriend van mij tegen die zichzelf een eenvoudige jongen noemt. Hij heeft geen hoge opleiding genoten, maar ik heb enorm veel respect voor hem. Hij is een pak jonger dan ik, maar hij is al een hele tijd bezig met een boek te schrijven. Hij heeft een uitgever gevonden en ik denk dat die het nu heeft gelanceerd. Ze waren zo tevreden dat hij meteen een contract kreeg voor nog 2 boeken. En hij schrijft dus in het Engels. Chapeau, man! Hat, man! Ja... nog wat oefenen, 'k weet 't.
Enfin, ik ben benieuwd. De mensen die mijn pagina hebben gelezen hebben ze in elk geval wel begrepen. Het zal dus allemaal wel meevallen.
woensdag 28 september 2011
Matje
Jaja, begin al maar te lachen. Ik heb dus een yogamatje gekocht. Gisteren in de late namiddag naar de Decathlon in Antwerpen gereden. Coole wandelGPS gezien, trouwens. Eéntje van Garmin, en ik heb al gehoord van de specialist terzake dat het een goeie is. Maar wees gerust, hij ligt nog in de Decathlon. Nu even geen impulsieve aankopen doen. Dag per dag :-)
Maar het matje dus. In de mail die ik van de vriendinnen van Ingeborg heb gekregen staat dat we een matje nodig hebben in de Mindfulnesslessen 2,3,7 en 8. En de ganse week na de lessen ook, natuurlijk. Want we krijgen veel huiswerk en het matje is dan ook van doen. Ik heb me dus laten gaan, en de luxe versie gekocht van 25€. Tja, ik had de GPS laten liggen hé, dan kon dat er af. Bovendien heb ik ne slechte rug en een matje van een paar millimeter gaat mij geen deugd doen.
Ik had met mijn Mindfulnessvriend afgesproken om eerst een hapje te eten in de Provinciestraat. Je kan daar nooit parkeren en op les één vorige week kwam iedereen vol stress binnen. Meteen al een uitdaging voor Ingeborg. De meute laten kalmeren. Maar gisteren waren we op tijd, allebei met ons matje.
De les begon met een lange oefening die heel vermoeiend was. Vooral om wakker te blijven dan. We moesten drie kwartier op het matje liggen terwijl we een bodyscan deden. Zo heet die oefening, er komt geen electronica aan te pas. Het komt er op neer dat je je ganse lichaam leert aanvoelen tot in elk klein detail. Je doet dus eigenlijk helemaal niks, alleen luisteren, liggen en als het goed is je concentreren.
Maar ik had het heel moeilijk. Ik had een vreselijk stressy dag achter de rug en was nu vooral heel moe. Ik heb echt moeten vechten om niet in slaap te vallen. Het is net de bedoeling van de oefening om je te concentreren en je gedachten niet te laten afleiden. Maar dat gebeurt toch - heel vaak zelfs - en dan is het de kunst om snel weer bij de les te zijn. Maar dat lukte dus niet.
De rest van de les vond ik wel aangenaam en leerrijk. We proberen dingen te ontdekken die we in ons dagelijks leven negeren. Het gaat vaak over waarnemingen, emoties en het effect op ons lichaam. Dat klinkt nogal flou, maar eens je er in mee gaat is het heel gewoon. En dat de andere mensen (dames) in de groep er ook vaak vraagtekens bij hebben, dat vind ik eigenlijk wel tof. Soms komt de vraag in je op: wat kom ik hier in feite doen? Het antwoord is heel eenvoudig. Vraag het je niet af en we zien wat het wordt.
En dan huiswerk. Net dezelfde oefening staat op een CDtje dat we thuis kunnen afspelen. Ik heb dus vanavond 43 minuten op mijn matje gelegen en de dame haar zeg laten doen. En wonder boven wonder, nu lukte het wel. Ik was bijna heel de tijd geconcentreerd en de afdwalingen kon ik op één hand tellen. En dat is heel mooi op 43 minuten.
En had dat nu effect? Neen. Ben ik nu gelukkiger? Neen. Maar is dat belangrijk? Neen.
Het lijkt gek, maar ik vond het best aangenaam. Het is geen opdracht die je moet doen, het is tijd die je voor jezelf neemt om 43 minuten uit de dagdagelijkse sleur te stappen. Ik heb niet gewerkt, geen afwas gedaan (precies of ik doe dat anders wel) en weer geen betalingen. Moet ik toch dringend eens doen. Maar ik heb daar allemaal 43 minuten niet aan gedacht.
En dat doet eens deugd.
Maar het matje dus. In de mail die ik van de vriendinnen van Ingeborg heb gekregen staat dat we een matje nodig hebben in de Mindfulnesslessen 2,3,7 en 8. En de ganse week na de lessen ook, natuurlijk. Want we krijgen veel huiswerk en het matje is dan ook van doen. Ik heb me dus laten gaan, en de luxe versie gekocht van 25€. Tja, ik had de GPS laten liggen hé, dan kon dat er af. Bovendien heb ik ne slechte rug en een matje van een paar millimeter gaat mij geen deugd doen.
Ik had met mijn Mindfulnessvriend afgesproken om eerst een hapje te eten in de Provinciestraat. Je kan daar nooit parkeren en op les één vorige week kwam iedereen vol stress binnen. Meteen al een uitdaging voor Ingeborg. De meute laten kalmeren. Maar gisteren waren we op tijd, allebei met ons matje.
De les begon met een lange oefening die heel vermoeiend was. Vooral om wakker te blijven dan. We moesten drie kwartier op het matje liggen terwijl we een bodyscan deden. Zo heet die oefening, er komt geen electronica aan te pas. Het komt er op neer dat je je ganse lichaam leert aanvoelen tot in elk klein detail. Je doet dus eigenlijk helemaal niks, alleen luisteren, liggen en als het goed is je concentreren.
Maar ik had het heel moeilijk. Ik had een vreselijk stressy dag achter de rug en was nu vooral heel moe. Ik heb echt moeten vechten om niet in slaap te vallen. Het is net de bedoeling van de oefening om je te concentreren en je gedachten niet te laten afleiden. Maar dat gebeurt toch - heel vaak zelfs - en dan is het de kunst om snel weer bij de les te zijn. Maar dat lukte dus niet.
De rest van de les vond ik wel aangenaam en leerrijk. We proberen dingen te ontdekken die we in ons dagelijks leven negeren. Het gaat vaak over waarnemingen, emoties en het effect op ons lichaam. Dat klinkt nogal flou, maar eens je er in mee gaat is het heel gewoon. En dat de andere mensen (dames) in de groep er ook vaak vraagtekens bij hebben, dat vind ik eigenlijk wel tof. Soms komt de vraag in je op: wat kom ik hier in feite doen? Het antwoord is heel eenvoudig. Vraag het je niet af en we zien wat het wordt.
En dan huiswerk. Net dezelfde oefening staat op een CDtje dat we thuis kunnen afspelen. Ik heb dus vanavond 43 minuten op mijn matje gelegen en de dame haar zeg laten doen. En wonder boven wonder, nu lukte het wel. Ik was bijna heel de tijd geconcentreerd en de afdwalingen kon ik op één hand tellen. En dat is heel mooi op 43 minuten.
En had dat nu effect? Neen. Ben ik nu gelukkiger? Neen. Maar is dat belangrijk? Neen.
Het lijkt gek, maar ik vond het best aangenaam. Het is geen opdracht die je moet doen, het is tijd die je voor jezelf neemt om 43 minuten uit de dagdagelijkse sleur te stappen. Ik heb niet gewerkt, geen afwas gedaan (precies of ik doe dat anders wel) en weer geen betalingen. Moet ik toch dringend eens doen. Maar ik heb daar allemaal 43 minuten niet aan gedacht.
En dat doet eens deugd.
dinsdag 27 september 2011
Hernia, hernia, hernia
Geen 3 maal om extra hard te klagen. Maar wel omdat ik er dus drie heb. Een hernia krijg je als de schijven tussen je ruggewervels "uitlopen" en zo tegen je ruggemerg gaan aandrukken. Op die plaatsen ontspringen zenuwen naar je hele lichaam en die kunnen dan gekneld raken en ontsteken.
Dit is een doorsnede van een deel van de wervelkolom. Deze sukkelaar ligt dus op zijn buik. Het lichtblauwe stuk is het ruggemerg en de plaatsen waar "wortel" staat geven aan waar de zenuw vertrekt.
Zo zal bijvoorbeeld deze gekenelde wortel "L5" pijn geven in je scheenbeen en je middelste tenen. Dat is uitstralingspijn, pijn die je dus op een plaats voelt waar niks mis is. Er is een probleem in je rug, en je tenen doen pijn.
Ik ben geopereerd aan één hernia in oktober vorig jaar. Ik lag al een maand in bed want ik kon niet meer stappen (of zitten, zelfs niet kruipen). Pijnstillers werkten niet meer en epidurale inspuitingen ook niet. Ik had er 3 nodig, maar omdat de eerste al na 2 dagen geen effect meer had werd besloten tot operatie.
De onderste hernia werd dus verwijderd. Men heeft een stuk weggesneden van de tussenwervelschijf L5/S1, dat is de rechtse donkergrijze schijf op de tekening. Het resultaat was echt een mirakel. Alle pijn weg onmiddelijk na de operatie. De dag erna kon ik weer gewoon stappen.
Tot in februari was ik volledig verlost van de pijn. Maar toen kwam het terug, nu op andere plaatsen in mijn linkervoet. Nu heb ik dus last van de middelste hernia, zoals die op de tekening. Ik heb 20 sessies bij de kinesiste gehad maar die hielpen niet veel. Ik heb er wel goed geleerd om met mijn rug om te gaan, maar qua pijn was het altijd tijdelijke verlichting.
Nu neem ik enkel nog één pijnstiller (Dafalgan forte) en af en toe een ontstekingsremmer (diclofenac). De zenuw raakt telkens opnieuw ontstoken omdat de hernia er tegen duwt. Maar die ontstekinsremmer verhelpt dat.
Alleen gaat het de laatste weken weer slechter. Ik kan moeilijk gaan en ik ben weer een beetje mankepoot. Misschien komt het gewoon door het feit dat ik wat actiever ben dan vroeger, maar ik ga toch eens langsgaan bij meneer doktoor om te zien of hij niks anders kan voorstellen. Ik wil niet meer onder 't mes, hoor! Maar er zijn nog opties. Andere medicijnen, misschien terug een epidurale infiltratie.
Zo zal bijvoorbeeld deze gekenelde wortel "L5" pijn geven in je scheenbeen en je middelste tenen. Dat is uitstralingspijn, pijn die je dus op een plaats voelt waar niks mis is. Er is een probleem in je rug, en je tenen doen pijn.
Ik ben geopereerd aan één hernia in oktober vorig jaar. Ik lag al een maand in bed want ik kon niet meer stappen (of zitten, zelfs niet kruipen). Pijnstillers werkten niet meer en epidurale inspuitingen ook niet. Ik had er 3 nodig, maar omdat de eerste al na 2 dagen geen effect meer had werd besloten tot operatie.
De onderste hernia werd dus verwijderd. Men heeft een stuk weggesneden van de tussenwervelschijf L5/S1, dat is de rechtse donkergrijze schijf op de tekening. Het resultaat was echt een mirakel. Alle pijn weg onmiddelijk na de operatie. De dag erna kon ik weer gewoon stappen.
Tot in februari was ik volledig verlost van de pijn. Maar toen kwam het terug, nu op andere plaatsen in mijn linkervoet. Nu heb ik dus last van de middelste hernia, zoals die op de tekening. Ik heb 20 sessies bij de kinesiste gehad maar die hielpen niet veel. Ik heb er wel goed geleerd om met mijn rug om te gaan, maar qua pijn was het altijd tijdelijke verlichting.
Nu neem ik enkel nog één pijnstiller (Dafalgan forte) en af en toe een ontstekingsremmer (diclofenac). De zenuw raakt telkens opnieuw ontstoken omdat de hernia er tegen duwt. Maar die ontstekinsremmer verhelpt dat.
Alleen gaat het de laatste weken weer slechter. Ik kan moeilijk gaan en ik ben weer een beetje mankepoot. Misschien komt het gewoon door het feit dat ik wat actiever ben dan vroeger, maar ik ga toch eens langsgaan bij meneer doktoor om te zien of hij niks anders kan voorstellen. Ik wil niet meer onder 't mes, hoor! Maar er zijn nog opties. Andere medicijnen, misschien terug een epidurale infiltratie.
maandag 26 september 2011
Lees dit !
Ja, hier heb je wel op geklikt hè. Ik wist het wel. Maar blijf lezen, ik hou het kort. En vandaag is 't interactief.
Ik heb al over vanalles geblogd, bevalve over bloggen. Ik ben beginnen bloggen nu net 2 maanden geleden, dit is de 61ste pagina. Ik was er al even over aan 't praten met een goeie vriend, en ik dacht al langer om het eens te proberen. Maar je kent dat, het komt er niet van. Bittersweet, jij hebt me overtuigd. Je hebt niks gedaan, hoor. Alleen geblogd. Ik vond je blog zo mooi dat ik dacht, ik wil dat ook proberen. Alleen, zo'n mooi Engels kan ik niet schrijven, dus hier is het in 't Nederlands. En soms in 't Kempisch :-)
En nu doet een heel raar fenomeen zich voor. Ik kom mensen tegen die ik ken, en ik begin een gesprek. Ik vertel iets over mezelf en wat blijkt: hij/zij weet alles al van mij! Blijkbaar hier gelezen. Ik vraag me dus echt af wie hier eigenlijk meeleest. Dit is geen diabetesblog, ik ben wel begonnen toen ik werd opgenomen voor mijn insulinepomp. Daardoor denken sommige vrienden van me dat het enkel daar over gaat, maar dat is dus niet zo.
Ik ben ook ondertussen veranderd van idee. Eerst dacht ik dat ik vooral wou dat mensen het moesten lezen, nu vind ik dat niet meer. Vorige week nog zei ik tegen die vriend: zelfs al leest er nooit iemand mee, ik zou het toch doen. Het is mijn dagboek. Nu pas snap ik waarom mensen in een dagboek schrijven zonder dat iemand meeleest. Het werkt heel bevrijdend, bijna als een therapie...
Maar jullie lezen het dus wel. En veel! Meer dan 1000 pagina's per maand worden aangeklikt. Zo'n 35 per dag. Vorige week was er een dag dat er meer dan 70 keer een pagina werd aangeklikt.
Dus jullie hebben mij benieuwd gemaakt en ik doe een oproep. Laat hier op deze pagina je voornaam achter als commentaar. Je hoeft niks te zeggen, ik zal dan ook niks terugzeggen. Gewoon onderaan bij "reacties" je voornaam, bijnaam of iets waardoor ik je herken typen. Je kan reageren als "anoniem".
Komaan, wie durft? Ik daag je uit :-)
Ik heb al over vanalles geblogd, bevalve over bloggen. Ik ben beginnen bloggen nu net 2 maanden geleden, dit is de 61ste pagina. Ik was er al even over aan 't praten met een goeie vriend, en ik dacht al langer om het eens te proberen. Maar je kent dat, het komt er niet van. Bittersweet, jij hebt me overtuigd. Je hebt niks gedaan, hoor. Alleen geblogd. Ik vond je blog zo mooi dat ik dacht, ik wil dat ook proberen. Alleen, zo'n mooi Engels kan ik niet schrijven, dus hier is het in 't Nederlands. En soms in 't Kempisch :-)
En nu doet een heel raar fenomeen zich voor. Ik kom mensen tegen die ik ken, en ik begin een gesprek. Ik vertel iets over mezelf en wat blijkt: hij/zij weet alles al van mij! Blijkbaar hier gelezen. Ik vraag me dus echt af wie hier eigenlijk meeleest. Dit is geen diabetesblog, ik ben wel begonnen toen ik werd opgenomen voor mijn insulinepomp. Daardoor denken sommige vrienden van me dat het enkel daar over gaat, maar dat is dus niet zo.
Ik ben ook ondertussen veranderd van idee. Eerst dacht ik dat ik vooral wou dat mensen het moesten lezen, nu vind ik dat niet meer. Vorige week nog zei ik tegen die vriend: zelfs al leest er nooit iemand mee, ik zou het toch doen. Het is mijn dagboek. Nu pas snap ik waarom mensen in een dagboek schrijven zonder dat iemand meeleest. Het werkt heel bevrijdend, bijna als een therapie...
Maar jullie lezen het dus wel. En veel! Meer dan 1000 pagina's per maand worden aangeklikt. Zo'n 35 per dag. Vorige week was er een dag dat er meer dan 70 keer een pagina werd aangeklikt.
Dus jullie hebben mij benieuwd gemaakt en ik doe een oproep. Laat hier op deze pagina je voornaam achter als commentaar. Je hoeft niks te zeggen, ik zal dan ook niks terugzeggen. Gewoon onderaan bij "reacties" je voornaam, bijnaam of iets waardoor ik je herken typen. Je kan reageren als "anoniem".
Komaan, wie durft? Ik daag je uit :-)
zondag 25 september 2011
Eletricien
Vandaag ben ik even electricien. Gisteren was ik dat ook. De keuken wordt weldra geplaatst en de nodige stopcontacten en lichtschakelaars dienen voorzien te worden. That's my job.
Electricien had ik nog kunnen worden. Ik ben het zelfs geweest! Officieus hè... toen ik "studeerde". Ik had mijn studie industrieel ingenieur moeten beëindigen na het derde jaar. Niet na 3 jaar, maar na het derde academiejaar in de studierichting. Daar had ik helaas al vijf jaar over gedaan. Maar mijn tweede zittijd in het bisjaar was weer onvoldoende en dus moest ik stoppen. Te veel gefeest !
Om dan toch nog een diplmoma te hebben, ben ik gestart met de richting industriële informatica in avondlessen. Officiëel ben je dan werkzoekend, want overdag doe je dus niets. Ik moest me dan ook af en toe aanmelden bij de VDAB, want ik moest solliciteren of bijscholen. Maar omdat ik al avondles volgde, telde die mee en liet men mij wijselijk met rust.
Want overdag was ik dus electricien. Sssst... niet zeggen hé. Werkloos, remember? Ik renoveerde studentenkamers en alles wat er mee verband hield. Dat ging soms redelijk ver. Ik heb eens een broodjeszaak ingericht, dat was een uitdaging omdat alles er zwaarder is. Niet alleen electrisch gezien maar qua kilo's natuurlijk ook. Daar waren dus mottig veel wettelijke bepalingen die je moest volgen om de installatie te laten goedkeuren. Begrijpelijk wel, als je de veiligheid moet garanderen... Daar heb ik dus voor moeten studeren, want ik heb dat nooit geleerd. Maar het werd goedgekeurd! Ik was er door!
In de gang van mijn studentenkot was er een tijdschakelaar geplaatst die na zo veel seconden het licht uitschakelde. Ne minuterie heet dat volgens mijn toenmalige kotbaas. Maar die begaf het altijd. Ik met mijn grote mond gezegd dat ik dat beter zelf kon maken. Zijn toestel werkte mechanisch, en ik zou dat wel eens electronisch in mekaar steken! Wel, ik heb dat gedaan. Vorig jaar zag ik mijn kotbaas terug, en wat blijkt? Het werkt nog altijd! Bijna 20 jaar later. Ik met mijn grote mond... had gelijk :-)
Maar dat deed ik gewoon heel graag. Mijn drinkebroeder was jarig en ik wou een origineel cadeau geven. Het was onze Hoegaardenperiode. Ik had een flesje Hoegaarden met een glassnijder opengesneden en er een hoop electronica in gestopt. En een batterij. Als je aan de kroonkurk draaide, verschenen de letters "Space Pat" in een mini lichtkrant in het flesje. Hij moest er erg om lachen. Vooral om het feit dat ik zo veel tijd had verspild om het te maken. Ga naar de les in plaats van zo te prutsen! Ach ja... een hobby hè.
En toch ben ik informaticus geworden. Het had net zo goed richting electronica kunnen gaan. Of electricien dus. En vandaag dus ook eventjes weer. Voilà, eerst een ontbijt, een mindfulness oefening en ik ben geconcentreerd om te gaan "elektrieken" !
Electricien had ik nog kunnen worden. Ik ben het zelfs geweest! Officieus hè... toen ik "studeerde". Ik had mijn studie industrieel ingenieur moeten beëindigen na het derde jaar. Niet na 3 jaar, maar na het derde academiejaar in de studierichting. Daar had ik helaas al vijf jaar over gedaan. Maar mijn tweede zittijd in het bisjaar was weer onvoldoende en dus moest ik stoppen. Te veel gefeest !
Om dan toch nog een diplmoma te hebben, ben ik gestart met de richting industriële informatica in avondlessen. Officiëel ben je dan werkzoekend, want overdag doe je dus niets. Ik moest me dan ook af en toe aanmelden bij de VDAB, want ik moest solliciteren of bijscholen. Maar omdat ik al avondles volgde, telde die mee en liet men mij wijselijk met rust.
Want overdag was ik dus electricien. Sssst... niet zeggen hé. Werkloos, remember? Ik renoveerde studentenkamers en alles wat er mee verband hield. Dat ging soms redelijk ver. Ik heb eens een broodjeszaak ingericht, dat was een uitdaging omdat alles er zwaarder is. Niet alleen electrisch gezien maar qua kilo's natuurlijk ook. Daar waren dus mottig veel wettelijke bepalingen die je moest volgen om de installatie te laten goedkeuren. Begrijpelijk wel, als je de veiligheid moet garanderen... Daar heb ik dus voor moeten studeren, want ik heb dat nooit geleerd. Maar het werd goedgekeurd! Ik was er door!
In de gang van mijn studentenkot was er een tijdschakelaar geplaatst die na zo veel seconden het licht uitschakelde. Ne minuterie heet dat volgens mijn toenmalige kotbaas. Maar die begaf het altijd. Ik met mijn grote mond gezegd dat ik dat beter zelf kon maken. Zijn toestel werkte mechanisch, en ik zou dat wel eens electronisch in mekaar steken! Wel, ik heb dat gedaan. Vorig jaar zag ik mijn kotbaas terug, en wat blijkt? Het werkt nog altijd! Bijna 20 jaar later. Ik met mijn grote mond... had gelijk :-)
Maar dat deed ik gewoon heel graag. Mijn drinkebroeder was jarig en ik wou een origineel cadeau geven. Het was onze Hoegaardenperiode. Ik had een flesje Hoegaarden met een glassnijder opengesneden en er een hoop electronica in gestopt. En een batterij. Als je aan de kroonkurk draaide, verschenen de letters "Space Pat" in een mini lichtkrant in het flesje. Hij moest er erg om lachen. Vooral om het feit dat ik zo veel tijd had verspild om het te maken. Ga naar de les in plaats van zo te prutsen! Ach ja... een hobby hè.
En toch ben ik informaticus geworden. Het had net zo goed richting electronica kunnen gaan. Of electricien dus. En vandaag dus ook eventjes weer. Voilà, eerst een ontbijt, een mindfulness oefening en ik ben geconcentreerd om te gaan "elektrieken" !
zaterdag 24 september 2011
Kempenzoon
Ik ben dus een inwijkeling in de stad. Een kempenzoon. Correctie: een noorderkempenzoon! Mijn ventje komt uit de zuiderkempen en we kwamen elkaar tegen in de stad. Voor een buitenstaander zijn we allemaal kempenaars met hetzelfde platte taaltje. Maar hoewel we elkaar al 12 jaar kennen, toch gebeurt het nog vaak dat ik nieuwe woorden of uitdrukkingen bijleer. Vaak zijn ze niet geschikt voor publicatie. Maar vanavond hoorde ik toch weer een paar leuke variantjes van mijn eigen dialect.
Wellicht is het woordje "aardbei" één van de meest verbasterde woorden in de Vlaamse dialecten. De zuikerkempense variant "jerbees" komt wel vaker voor. Maar onze "erbizzem" of het meervoud "erbizzmen", daar moet mijn ventje altijd heel erg om lachen. Zo heet dat nochtans op de veiling in Hoogstraten !
In "Vlaanderen boven" zingt Raymond nog dat een pik een houweel is, maar voor ons is dat altijd een snoepje geweest. In de stad heet dat een "bolleke". Niet het bier, maar dus wel een snoepje. Awel ja, ne pik dus hé ;-)
Vanavond waren we in leuk gezelschap. De gastvrouw kwam ook uit de noorderkempen, en een andere gast uit de zuiderkempen. Toevallig uit het dorp naast het geboortedorp van mijn ventje, en toevallig ook gay. Hij had het leukste woordje van de avond: pietenpap. Je moet het googelen, het is onschuldig :-)
Wellicht is het woordje "aardbei" één van de meest verbasterde woorden in de Vlaamse dialecten. De zuikerkempense variant "jerbees" komt wel vaker voor. Maar onze "erbizzem" of het meervoud "erbizzmen", daar moet mijn ventje altijd heel erg om lachen. Zo heet dat nochtans op de veiling in Hoogstraten !
In "Vlaanderen boven" zingt Raymond nog dat een pik een houweel is, maar voor ons is dat altijd een snoepje geweest. In de stad heet dat een "bolleke". Niet het bier, maar dus wel een snoepje. Awel ja, ne pik dus hé ;-)
Vanavond waren we in leuk gezelschap. De gastvrouw kwam ook uit de noorderkempen, en een andere gast uit de zuiderkempen. Toevallig uit het dorp naast het geboortedorp van mijn ventje, en toevallig ook gay. Hij had het leukste woordje van de avond: pietenpap. Je moet het googelen, het is onschuldig :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)