Het was allemaal weer zoeken. Zoeken naar de juiste muziek. Zou ik iedereen wel een plezier doen die in de zaal zit? Misschien hoeft dat helemaal niet, maar het is toch het streefdoel. Niet dat je altijd voor iedereen goed kan doen, maar ik wil gewoon weten of ik dat nog kan.
En dit keer ging het nog wat verder. Als je elke week DJ bent is het niet moeilijk, dan zit je in een vast stramien en je vergist je nooit. Je vertrouwt je apparatuur want als die vorige week nog werkte, zal dat deze week ook wel zo zijn. Maar nu dus niet. De lichtinstallatie stond in een oud berghok sinds augustus. En alles is nu high-tech, ik ben inmiddels 20 jaar ouder. Dus eerst toch alles één keer opgesteld in mijn kantoor op het appartement. En dat was een mooi gezicht. Een muziekinstallatie en lichtbrug die bedoeld is voor zalen van 100 tot 200 mensen staat hier onnozel stil en ze geeft onnozel veel licht. Maar alles werkte. Ik heb elk kabeltje stuk per stuk weer uitgetrokken en opgeborgen. Geen enkel mag je vergeten, of het feest kan niet doorgaan. Ook dat weet ik van vroeger.
En dan de muziek. Oei oei oei... moeilijk.. Mensen van 8 tot 80 jaar. Letterlijk. Sommigen zelfs jonger, sommigen ouder. Kan je goed doen voor iedereen? Neen, natuurlijk niet. Maar kan je voor elk wat wils draaien? Ja, natuurlijk wel. Daar heb ik wel wat hulp gekregen. Eén gast had zelfs zijn eigen accordeonmuziek bij. Natuurlijk wou ik die even spelen. Mensen vonden het leuk, de dansvloer was altijd in gebruik. Hij kwam me bedanken dat ik zo'n mooie muziek had gedraaid. Ja, niet moeilijk zo !
En dat ene cd'tje dat ik zaterdag om 17u nog was gaan kopen in de Fnac. Zou ik dat kunnen draaien? Ik ben echt niet mee hoor! Dance hitlist 2012.1 van Jim. Wat nu dus écht hot is. Ik had de cd bekeken en ik kende geen enkele titel. Ik kom thuis en laat hem horen aan mijn ventje, en hij kende meer dan de helft! Ik ook trouwens, alleen weet ik dat zo niet meer. Op het gehoor wel, maar uitvoerders, laat staan titels... Dat is allemaal weg. Maar ik heb het cd'tje nodig gehad! Het allereerste nummertje dat een jong meisje kwam vragen was "ai se eu te pego", de huidige mega zomerhit in putteke winter.
En nu een nieuw voornemen! Ik wil dat terug. Eerst heb ik nu al de muziekinstallatie weer opgesteld in mijn kantoor. Ze blijft hier nu staan, het past juist uitgemeten tussen de servers. Zelfs de lichtbalk krijgt een plaatsje want ik wil de sturing aanpassen. Keep the dream alive !
dinsdag 31 januari 2012
maandag 30 januari 2012
Comfort food
80,2. Dat is het kleinste getal dat ik sinds jaren op de weegschaal zag staan. Sinds twaalf jaar, en dat weet ik exact. Want toen ik mijn ventje leerde kennen was mijn gewicht 79kg. Hij heeft er altijd mee gelachen, toen ik in die 12 jaar weer begon te schommelen qua gewicht. Hij zei steevast: zo heb ik je niet gekocht! Ik wil de oude Jan terug :-)
En schommelen deed ik. Eigenlijk altijd al. Ik heb wellicht nooit geleerd wat een juiste portie nu echt betekent. Je moet immers "goed eten", zo hebben we dat geleerd. Maar van alleen goed te eten ga je geen 30 kilo bijkomen. Dat is langer geleden dan die twaalf jaar hoor, maar het was ooit zo.
En mijn grootste valkuil was zeker comfort food. Je voelt je niet zo lekker, het gaat wat minder en je zoekt troost in eten. En dat werkt hé, het werkt zelfs zo goed dat je het blijft herhalen. Je gaat zelfs uitkijken naar de momenten die je voor jezelf hebt uitgekozen waar dat OK is. Ik had vaak mijn dag goed onder controle, maar na het avondeten liep het fout. Toch nog zin in iets, en ik liep naar de nachtwinkel om een zak chips of nootjes te halen. Of zelfs vaak een Magnum, terwijl ik helemaal niet zo'n zoetekauw ben.
En dat gedrag kan je exact kopiëren naar mijn alcoholgebruik. Net dezelfde redenen, dezelfde snelle werking en hetzelfde schuldgevoel nadien. En toch blijf je die gewoonte aanhouden terwijl je goed weet dat het slecht voor je is.
Er is een woord voor. Een woord waar mensen heel bang van zijn. Het heet verslaving. Zowel bij eten als bij alcohol was het zo. Niet allebei in dezelfde mate, maar het is wel in beide gevallen uit de hand gelopen. Je hoeft geen 200kg te wegen om het woord verslaving te gebruiken. Mijn maximum was 110kg maar het gedrag dat ik had was exact dat van een echte verslaafde. Geen enkel mens met een gezond verstand zou een zak chips van 200g gaan kopen in de nachtwinkel, die dan helemaal opeten tot je zo misselijk bent dat je bijna niet meer recht kan en dan opnieuw naar de nachtwinkel loopt om een Magnum. En toch heb ik dat ooit gedaan.
Maar in mijn denkwereld was het verantwoord. Ik had het zo slecht dat ik het verdiende. Ik had zoveel zelfmedelijden dat alles was toegestaan. En dat is ook wat er misliep met alcohol. Het is niet moeilijk te snappen dat de gevolgen daar veel erger kunnen worden. En dat waren ze ook.
De principes zijn niet veranderd, maar de aanpak wel. En die is niet zo moeilijk eigenlijk. Men heeft mij geleerd waarom ik dat zo deed. Men heeft geleerd om de signalen te herkennen wanneer je te ver gaat. En om dan niet dat automatisme in gang te zetten. Er was immers een reden waarom ik me niet zo goed voelde. En als je elke dag troost zoekt, verandert die reden niet. Je bent immers fulltime bezig met jezelf te troosten. Maar aan de bron van je probleem doe je niks, want er komt weer snel een nieuwe dag en je kijkt weer uit naar je moment van beloning in plaats van het probleem aan te pakken.
Op gebied van eten en drinken zijn die truukjes er nog steeds. Ik heb ze geleerd van psychologen. Maar ze kunnen geen kwaad meer. Ik drink overdag meestal water en als ik mezelf wil verwennen, haal ik een Cola Zero. 's Avonds eet ik een potje yoghurt in plaats van een zak chips. Ik kijk er net zo goed naar uit, net zoals vroeger. Alleen kan het allemaal geen kwaad. Het woordje "te" is verdwenen. Ik doe normaal.
Nog één verslaving blijft er nu over. En die wil ik niet aanpakken, want ik vind ze ook niet zo erg. Koffie! Ik kan het niet laten, ik kijk er altijd naar uit. Vandaag zit ik door mijn voorraad ristretto en espresso forte. Van miserie drink ik nu espresso déca. Maar dan wel twee capsules voor één kopje. Gelukkig is de levertijd bij Nespresso maar 24 uur. De redding is nabij :-)
En schommelen deed ik. Eigenlijk altijd al. Ik heb wellicht nooit geleerd wat een juiste portie nu echt betekent. Je moet immers "goed eten", zo hebben we dat geleerd. Maar van alleen goed te eten ga je geen 30 kilo bijkomen. Dat is langer geleden dan die twaalf jaar hoor, maar het was ooit zo.
En mijn grootste valkuil was zeker comfort food. Je voelt je niet zo lekker, het gaat wat minder en je zoekt troost in eten. En dat werkt hé, het werkt zelfs zo goed dat je het blijft herhalen. Je gaat zelfs uitkijken naar de momenten die je voor jezelf hebt uitgekozen waar dat OK is. Ik had vaak mijn dag goed onder controle, maar na het avondeten liep het fout. Toch nog zin in iets, en ik liep naar de nachtwinkel om een zak chips of nootjes te halen. Of zelfs vaak een Magnum, terwijl ik helemaal niet zo'n zoetekauw ben.
En dat gedrag kan je exact kopiëren naar mijn alcoholgebruik. Net dezelfde redenen, dezelfde snelle werking en hetzelfde schuldgevoel nadien. En toch blijf je die gewoonte aanhouden terwijl je goed weet dat het slecht voor je is.
Er is een woord voor. Een woord waar mensen heel bang van zijn. Het heet verslaving. Zowel bij eten als bij alcohol was het zo. Niet allebei in dezelfde mate, maar het is wel in beide gevallen uit de hand gelopen. Je hoeft geen 200kg te wegen om het woord verslaving te gebruiken. Mijn maximum was 110kg maar het gedrag dat ik had was exact dat van een echte verslaafde. Geen enkel mens met een gezond verstand zou een zak chips van 200g gaan kopen in de nachtwinkel, die dan helemaal opeten tot je zo misselijk bent dat je bijna niet meer recht kan en dan opnieuw naar de nachtwinkel loopt om een Magnum. En toch heb ik dat ooit gedaan.
Maar in mijn denkwereld was het verantwoord. Ik had het zo slecht dat ik het verdiende. Ik had zoveel zelfmedelijden dat alles was toegestaan. En dat is ook wat er misliep met alcohol. Het is niet moeilijk te snappen dat de gevolgen daar veel erger kunnen worden. En dat waren ze ook.
De principes zijn niet veranderd, maar de aanpak wel. En die is niet zo moeilijk eigenlijk. Men heeft mij geleerd waarom ik dat zo deed. Men heeft geleerd om de signalen te herkennen wanneer je te ver gaat. En om dan niet dat automatisme in gang te zetten. Er was immers een reden waarom ik me niet zo goed voelde. En als je elke dag troost zoekt, verandert die reden niet. Je bent immers fulltime bezig met jezelf te troosten. Maar aan de bron van je probleem doe je niks, want er komt weer snel een nieuwe dag en je kijkt weer uit naar je moment van beloning in plaats van het probleem aan te pakken.
Op gebied van eten en drinken zijn die truukjes er nog steeds. Ik heb ze geleerd van psychologen. Maar ze kunnen geen kwaad meer. Ik drink overdag meestal water en als ik mezelf wil verwennen, haal ik een Cola Zero. 's Avonds eet ik een potje yoghurt in plaats van een zak chips. Ik kijk er net zo goed naar uit, net zoals vroeger. Alleen kan het allemaal geen kwaad. Het woordje "te" is verdwenen. Ik doe normaal.
Nog één verslaving blijft er nu over. En die wil ik niet aanpakken, want ik vind ze ook niet zo erg. Koffie! Ik kan het niet laten, ik kijk er altijd naar uit. Vandaag zit ik door mijn voorraad ristretto en espresso forte. Van miserie drink ik nu espresso déca. Maar dan wel twee capsules voor één kopje. Gelukkig is de levertijd bij Nespresso maar 24 uur. De redding is nabij :-)
zondag 29 januari 2012
Christof
Vandaag was het dus zover. De de schoonmama wordt 80 en dat gingen we vieren. Ik ging voor de muziek zorgen, dus eindelijk nog eens een avondje DJ Jan.
Alleen, de muziek die de schoonmama graag hoort zit niet in mijn repertoire. Daarom hadden we ook gevraagd of we een aantal van haar cd's konden meenemen. En of ze dan ook duidelijk wou aangeven welke nummers ze leuk vindt. Vooral de cd's van Christof en Lindsay trokken onze aandacht. Maar dus niet om ze zelf af te spelen, maar wel omdat Christof en Lindsay ze zelf op het feestje kwamen zingen. Alleen wist ze dat natuurlijk niet!
Voor het optreden hadden ik en mijn ventje het genoegen om de twee sterren even te ontmoeten. Mijn ventje moest immers het duo aankondigen en dat moest overlegd worden. Het was een ideetje van Lindsay om te zeggen dat Christof er niet kon bij zijn vandaag omdat ie verplichtingen had in Duitsland. Die jongen zijn carrière zit danig in de lift dat iedereen die uitleg wel zou geloven.
En zo gebeurde het. Lindsay zong een paar van haar eigen liedjes, en dan zei ze dat Christof er dan toch bij was. Het spreekt voor zich dat het kot te klein was! Super leuke sfeer, en mega ambiance. Ik was ook de cameraman van dienst en hier is een korte impressie. De lange versie blijft binnen familiekring, dat begrijpen jullie wel hé :-)
Alleen, de muziek die de schoonmama graag hoort zit niet in mijn repertoire. Daarom hadden we ook gevraagd of we een aantal van haar cd's konden meenemen. En of ze dan ook duidelijk wou aangeven welke nummers ze leuk vindt. Vooral de cd's van Christof en Lindsay trokken onze aandacht. Maar dus niet om ze zelf af te spelen, maar wel omdat Christof en Lindsay ze zelf op het feestje kwamen zingen. Alleen wist ze dat natuurlijk niet!
Voor het optreden hadden ik en mijn ventje het genoegen om de twee sterren even te ontmoeten. Mijn ventje moest immers het duo aankondigen en dat moest overlegd worden. Het was een ideetje van Lindsay om te zeggen dat Christof er niet kon bij zijn vandaag omdat ie verplichtingen had in Duitsland. Die jongen zijn carrière zit danig in de lift dat iedereen die uitleg wel zou geloven.
En zo gebeurde het. Lindsay zong een paar van haar eigen liedjes, en dan zei ze dat Christof er dan toch bij was. Het spreekt voor zich dat het kot te klein was! Super leuke sfeer, en mega ambiance. Ik was ook de cameraman van dienst en hier is een korte impressie. De lange versie blijft binnen familiekring, dat begrijpen jullie wel hé :-)
zaterdag 28 januari 2012
Uit de kast
Handig als je zo'n digicorder hebt. Je ziet eens een naam van een programma in de gids verschijnen en denkt hmmm... wat zou dat nu zijn? Dus je neemt ineens de serie op, het is maar één drukje op de knop. "Uit de kast" was zo'n titel die in op Vitaya in de lijst tevoorschijn kwam. Ik was natuurlijk benieuwd en heb het sindsdien opgenomen.
Ik heb nu drie afleveringen gezien en het is telkens erg herkenbaar. Wel, niet helemaal... het gaat ook over homo's die uit de kast komen waarvan niemand het verwacht. Tenminste, dat is wat de drie die ik tot nu toe zag zelf zeiden voor de camera. Toch was er bij mij drie keer mega gaydar-alert. Ja, ook via de televisiekabel werkt mijn radar heel goed. De wonderen der techniek he.
Maar het concept is dus dat ze uit de kast komen op de televisie. Ze vertellen het aan hun vrienden of in hun familie en de camera registreert de reacties. Het moet natuurlijk goeie televisie geven dus meestal kiest men voor een slachtoffer waar het niet voor de hand ligt. Zo was er een hockeyspeler, een hardcore DJ en een zoon van een landbouwer. Over het algemeen valt het daarna altijd reuze mee, enkel in het begin is de schok soms groot.
Zo was het in mijn geval ook. Mijn outing is gebeurd in mijn toenmalige habitat. Ja, op café dus ! Ik had me er al een hele tijd op voorbereid maar het moest er eindelijk uit. Drie cafévrienden van toen waren dus de eersten die het wisten. En ze waren compleet in shock, want niemand had dat van mij verwacht. Uiteraard ging dit nieuws als een lopend vuurtje door de vriendenkring. Het lastigste was wel om het aan mijn beste vriend te vertellen, want daar moest ik dat verhaal nog uitbreiden met een heel lastig detail.
Ik moest hem ook vertellen dat ik sinds de eerste week dat ik hem leerde kennen ook op die andere manier naar hem keek. En ondertussen waren we al jaren beste vrienden. Ik was dan ook erg bang dat ik hem nooit terug zou zien. Het zou immers kunnen overkomen alsof onze vriendschap op drijfzand gebouwd was. Maar dat was natuurlijk niet zo. En gelukkig heeft hij dat ook onmiddellijk gezegd. Het enige dat hem zorgen baarde was of we nu nog vrienden konden blijven. En natuurlijk kon dat, dat spreekt voor zich. Ik had me toch al lang neergelegd bij het feit dat er tussen ons niks kon gebeuren. Dat deed ik al een heel leven zo.
Het werd hem plots duidelijk waarom ik vaak op café even de aandacht scheen te verliezen als we in gesprek waren. Dat was telkens als er mooi volk voorbij kwam, maar dat had ie dus nooit gesnapt. Die avond hebben we daar nog erg om gelachen, dat ie dat eindelijk doorhad. Hij begon te denken dat ik een aandachtsstoornis had, maar ik was dus gewoon geïnteresseerd in mannelijk schoon dat voorbij kwam.
De outing naar mijn familie is een paar weken later gebeurd. Ik had in de vriendenkring duidelijk laten merken dat ik het niet zag zitten. Uiteindelijk heeft mijn broer het thuis verteld, toen ik er zelf niet bij was. Ik weet dus ook niet hoe de reacties waren. In elk geval was iedereen geschrokken, maar wat mij is bijgebleven is dat vooral mijn vader er blijkbaar het minste moeite mee had. Net bij hem had ik misschien een probleempje verwacht maar dat was dus niet zo.
Er is maar één persoon geweest die zei dat ie het al lang had verwacht. Mijn grootvader zei heel nuchter: onze Jan? tuurlijk is ie homo. Al 28 en nog nooit een lief gehad? Da kan ni :-)
Ik heb nu drie afleveringen gezien en het is telkens erg herkenbaar. Wel, niet helemaal... het gaat ook over homo's die uit de kast komen waarvan niemand het verwacht. Tenminste, dat is wat de drie die ik tot nu toe zag zelf zeiden voor de camera. Toch was er bij mij drie keer mega gaydar-alert. Ja, ook via de televisiekabel werkt mijn radar heel goed. De wonderen der techniek he.
Maar het concept is dus dat ze uit de kast komen op de televisie. Ze vertellen het aan hun vrienden of in hun familie en de camera registreert de reacties. Het moet natuurlijk goeie televisie geven dus meestal kiest men voor een slachtoffer waar het niet voor de hand ligt. Zo was er een hockeyspeler, een hardcore DJ en een zoon van een landbouwer. Over het algemeen valt het daarna altijd reuze mee, enkel in het begin is de schok soms groot.
Zo was het in mijn geval ook. Mijn outing is gebeurd in mijn toenmalige habitat. Ja, op café dus ! Ik had me er al een hele tijd op voorbereid maar het moest er eindelijk uit. Drie cafévrienden van toen waren dus de eersten die het wisten. En ze waren compleet in shock, want niemand had dat van mij verwacht. Uiteraard ging dit nieuws als een lopend vuurtje door de vriendenkring. Het lastigste was wel om het aan mijn beste vriend te vertellen, want daar moest ik dat verhaal nog uitbreiden met een heel lastig detail.
Ik moest hem ook vertellen dat ik sinds de eerste week dat ik hem leerde kennen ook op die andere manier naar hem keek. En ondertussen waren we al jaren beste vrienden. Ik was dan ook erg bang dat ik hem nooit terug zou zien. Het zou immers kunnen overkomen alsof onze vriendschap op drijfzand gebouwd was. Maar dat was natuurlijk niet zo. En gelukkig heeft hij dat ook onmiddellijk gezegd. Het enige dat hem zorgen baarde was of we nu nog vrienden konden blijven. En natuurlijk kon dat, dat spreekt voor zich. Ik had me toch al lang neergelegd bij het feit dat er tussen ons niks kon gebeuren. Dat deed ik al een heel leven zo.
Het werd hem plots duidelijk waarom ik vaak op café even de aandacht scheen te verliezen als we in gesprek waren. Dat was telkens als er mooi volk voorbij kwam, maar dat had ie dus nooit gesnapt. Die avond hebben we daar nog erg om gelachen, dat ie dat eindelijk doorhad. Hij begon te denken dat ik een aandachtsstoornis had, maar ik was dus gewoon geïnteresseerd in mannelijk schoon dat voorbij kwam.
De outing naar mijn familie is een paar weken later gebeurd. Ik had in de vriendenkring duidelijk laten merken dat ik het niet zag zitten. Uiteindelijk heeft mijn broer het thuis verteld, toen ik er zelf niet bij was. Ik weet dus ook niet hoe de reacties waren. In elk geval was iedereen geschrokken, maar wat mij is bijgebleven is dat vooral mijn vader er blijkbaar het minste moeite mee had. Net bij hem had ik misschien een probleempje verwacht maar dat was dus niet zo.
Er is maar één persoon geweest die zei dat ie het al lang had verwacht. Mijn grootvader zei heel nuchter: onze Jan? tuurlijk is ie homo. Al 28 en nog nooit een lief gehad? Da kan ni :-)
vrijdag 27 januari 2012
Off the wagon
Het voornemen om Cola Zero te gaan drinken is nu toch al een hele tijd oud. En elke donderdag gaan we op stap om daar over te praten. Dat gebeurt niet in een feesttent maar aan een tafel. En sommige mensen doen dat al meer dan dertig jaar. Dertig jaar lang, elke donderdag mee komen babbelen.
Op zich is daar niks raar aan, want het is een heel gezellig clubje. Er wordt ook heel wat afgelachen. Je zou het kunnen bekijken als een alternatief om in 't weekend een stevige stap in de wereld te zetten. Ik doe dat toch zo, voor mij is het een wekelijks gezellig avondje uit.
Maar we zitten daar natuurlijk niet enkel voor ons plezier. Ook als het moeilijk gaat, wordt erover gepraat. En gisteren was dat ook zo. Er zat een nieuweling aan tafel. Of dat dacht ik toch, maar hij scheen een paar mensen te kennen die al langer langskomen. Het bleek dus een vaste klant te zijn, maar niet meer zo fanatiek. En daar is het foutgelopen. Na 25 jaar heeft hij toch zijn goede voornemen verbroken. En als je iets doet, moet je het goed doen. Dus het was er blijkbaar serieus over.
Het doet mij vooral denken aan de mensen die me nu vaak feliciteren omdat ik het toch maar doe, zo zonder alcohol. Maar ik besef heel erg goed dat het eerste glas maar één armlengte verwijderd is. En dat zal altijd zo zijn, voor de rest van mijn leven. Daarom wil ik ook nooit de belofte doen voor een lange periode. Dat deed ik vroeger wel. Wel honderd keer heb ik het beloofd. En honderd keer heb ik mensen gekwetst als ik de belofte weer verbrak.
Daarom beloof ik nu absoluut niks meer. Ik beloof enkel vandaag dat ik geen alcohol drink. 24 uur lang, dat is een belofte die ik net aankan. En ik beloof het enkel aan mezelf. Ik kijk in de spiegel en zeg: vandaag niet. Morgen zien we wel, maar vandaag niet. En daarom werkt het wel. Ik kan alleen mezelf teleurstellen want ik heb het niemand anders beloofd. En ik kan enkel mezelf teleurstellen met het breken van een kleine belofte, want 24 uur is niet veel. En als ik ze verbreek, is er een hele groep mensen die me niks kwalijk zullen nemen. Ik zal er altijd welkom zijn. Dat is de kracht van de tafel.
Op zich is daar niks raar aan, want het is een heel gezellig clubje. Er wordt ook heel wat afgelachen. Je zou het kunnen bekijken als een alternatief om in 't weekend een stevige stap in de wereld te zetten. Ik doe dat toch zo, voor mij is het een wekelijks gezellig avondje uit.
Maar we zitten daar natuurlijk niet enkel voor ons plezier. Ook als het moeilijk gaat, wordt erover gepraat. En gisteren was dat ook zo. Er zat een nieuweling aan tafel. Of dat dacht ik toch, maar hij scheen een paar mensen te kennen die al langer langskomen. Het bleek dus een vaste klant te zijn, maar niet meer zo fanatiek. En daar is het foutgelopen. Na 25 jaar heeft hij toch zijn goede voornemen verbroken. En als je iets doet, moet je het goed doen. Dus het was er blijkbaar serieus over.
Het doet mij vooral denken aan de mensen die me nu vaak feliciteren omdat ik het toch maar doe, zo zonder alcohol. Maar ik besef heel erg goed dat het eerste glas maar één armlengte verwijderd is. En dat zal altijd zo zijn, voor de rest van mijn leven. Daarom wil ik ook nooit de belofte doen voor een lange periode. Dat deed ik vroeger wel. Wel honderd keer heb ik het beloofd. En honderd keer heb ik mensen gekwetst als ik de belofte weer verbrak.
Daarom beloof ik nu absoluut niks meer. Ik beloof enkel vandaag dat ik geen alcohol drink. 24 uur lang, dat is een belofte die ik net aankan. En ik beloof het enkel aan mezelf. Ik kijk in de spiegel en zeg: vandaag niet. Morgen zien we wel, maar vandaag niet. En daarom werkt het wel. Ik kan alleen mezelf teleurstellen want ik heb het niemand anders beloofd. En ik kan enkel mezelf teleurstellen met het breken van een kleine belofte, want 24 uur is niet veel. En als ik ze verbreek, is er een hele groep mensen die me niks kwalijk zullen nemen. Ik zal er altijd welkom zijn. Dat is de kracht van de tafel.
donderdag 26 januari 2012
Phantom
Nu zondag dichterbij komt is het tijd om alle oude spullen van onder het stof te halen. Nu, oude spullen, dat valt reuze mee hoor. Ik besliste begin 2009 om weer DJ spullen aan te schaffen omdat ik die hobby weer wilde gaan beoefenen. Mijn pancreas en enkele hernia's waren uiteindelijk niet akkoord, maar mits de nodige hulp van wat stoere venten lukt het nu wel om de muziekinstallatie op te stellen.
Het neusje van de zalm vind ik wel de 2 Phantom spots die ik later heb gekocht. "Movingheads" heet dat eigenlijk. Bewegende hoofden dus. En dat doen ze, bewegen! Wat ik hier zo leuk aan vind is dat je ze kan programmeren met een DMX sturing, dat is een toestel met veel knopjes en schuifregelaars. Je kan er zowat alle lichteffecten mee besturen, en het leuke is dat je de effecten ook samen dingen kan laten doen. In mijn geval laat ik de movingheads met de vaste spots dezelfde kleur vormen. En soms doen ze helemaal hun eigen ding, maar elk stapje, elk kleurtje, elke positie die de spot inneemt kan je programmeren.
En laat dat nu net mijn hobby zijn, programmeren! Het spreekt dus voor zich dat het geheugen van de DMX sturing in no time vol zat. Nee, eigenlijk zit het aantal stapjes dat mogelijk is met de paar spots die ik nu heb vol. Je kan er 32 toestellen op aansluiten en ik gebruik er nu nog maar 3 (de 4 vaste spots zijn 1 "toestel"). Misschien tijd voor wat nieuwe speeltjes? Grapje!
Het neusje van de zalm vind ik wel de 2 Phantom spots die ik later heb gekocht. "Movingheads" heet dat eigenlijk. Bewegende hoofden dus. En dat doen ze, bewegen! Wat ik hier zo leuk aan vind is dat je ze kan programmeren met een DMX sturing, dat is een toestel met veel knopjes en schuifregelaars. Je kan er zowat alle lichteffecten mee besturen, en het leuke is dat je de effecten ook samen dingen kan laten doen. In mijn geval laat ik de movingheads met de vaste spots dezelfde kleur vormen. En soms doen ze helemaal hun eigen ding, maar elk stapje, elk kleurtje, elke positie die de spot inneemt kan je programmeren.
En laat dat nu net mijn hobby zijn, programmeren! Het spreekt dus voor zich dat het geheugen van de DMX sturing in no time vol zat. Nee, eigenlijk zit het aantal stapjes dat mogelijk is met de paar spots die ik nu heb vol. Je kan er 32 toestellen op aansluiten en ik gebruik er nu nog maar 3 (de 4 vaste spots zijn 1 "toestel"). Misschien tijd voor wat nieuwe speeltjes? Grapje!
woensdag 25 januari 2012
Niks
Ik ga nu eens niks zeggen vandaag. Ik vind het jammer, maar het is zo. Ik mag niks zeggen. Het is een verrassing. Zondag wordt een speciale dag. Geen barslechte dag hè, dit is niet de blog van gisteren. Ik bedoel nu echt een speciale dag. Ik zal zondag nog eens een keer DJ zijn. En dat gaat zeker deugd doen, want ik doe dat heel graag.
Alleen, ja.. het is speciaal deze keer. In elk geval anders dan anders. Ik heb het in elk geval nog niet meegemaakt wat er zondag staat te gebeuren. Dus wellicht zal het best wel schrikken zijn zondag. Spannend hé? Allee ja, voor mij toch. Want jij weet wellicht van geen kanten waar het over gaat. En da's nu echt zo jammer, maar ik mag het niet zeggen. Dan zou het niet meer speciaal zijn. Misschien is het dan wel barslecht... Neen, zo erg kan het nooit zijn. Dat weet ik zeker.
Dus ja, afwachten wat het geeft hé. Ik ben al op zoek naar gepaste muziek. Het gezelschap is divers, maar gemiddeld is de leeftijd ouder dan ik gewend ben. Maar ze houden wel van een danske en het mogen ook zeker Vlaamse schlagers zijn. Of echte Duitse natuurlijk, dat mag ook. Die heb ik ook wel in huis, dus ik kan alle kanten uit.
Ik ga ook wel wat video- en fotomateriaal meepakken. Speciale dagen verdienen dat, dan kunnen we nog nagenieten. En dan kan ik misschien hier wel een kiekje zetten om te tonen hoe speciaal het wel was. Ja, nu eerst nog afwachten he, want je weet dat nooit. Alles kan tegenvallen, maar dit zit wel snor denk ik.
Voilà, het is gelukt. Vijf alinea's lang heb ik absoluut niks gezegd. Ik wist het wel, dat ik kon zwijgen ;-)
Alleen, ja.. het is speciaal deze keer. In elk geval anders dan anders. Ik heb het in elk geval nog niet meegemaakt wat er zondag staat te gebeuren. Dus wellicht zal het best wel schrikken zijn zondag. Spannend hé? Allee ja, voor mij toch. Want jij weet wellicht van geen kanten waar het over gaat. En da's nu echt zo jammer, maar ik mag het niet zeggen. Dan zou het niet meer speciaal zijn. Misschien is het dan wel barslecht... Neen, zo erg kan het nooit zijn. Dat weet ik zeker.
Dus ja, afwachten wat het geeft hé. Ik ben al op zoek naar gepaste muziek. Het gezelschap is divers, maar gemiddeld is de leeftijd ouder dan ik gewend ben. Maar ze houden wel van een danske en het mogen ook zeker Vlaamse schlagers zijn. Of echte Duitse natuurlijk, dat mag ook. Die heb ik ook wel in huis, dus ik kan alle kanten uit.
Ik ga ook wel wat video- en fotomateriaal meepakken. Speciale dagen verdienen dat, dan kunnen we nog nagenieten. En dan kan ik misschien hier wel een kiekje zetten om te tonen hoe speciaal het wel was. Ja, nu eerst nog afwachten he, want je weet dat nooit. Alles kan tegenvallen, maar dit zit wel snor denk ik.
Voilà, het is gelukt. Vijf alinea's lang heb ik absoluut niks gezegd. Ik wist het wel, dat ik kon zwijgen ;-)
Abonneren op:
Posts (Atom)