Micro stapjes

OK, eerst was het heel fijn dat de motoren en de timing belt zouden voldoen om voldoende kracht en vooral voldoende nauwkeurigheid te geven om een kleine CNC machine te bouwen. Maar als je verder nadenkt, wat ik af en toe wel eens doe, kwam ik toch tot de constatatie dat ik misschien net iets nauwkeuriger moet kunnen werken.

Door het aantal mm te meten dat de band beweegt bij één omwenteling, kan je zien hoe groot één stapje is. Ik kwam uit op 0.3 mm en was daar meteen tevreden mee. Dat is ook prima als je rechthoekige gaten wil uitfrezen of printplaatjes op maat wil zagen. Een gat dat 0.3 mm breder of smaller is, dat zie je toch niet met het blote oog.

Maar als je gaten wil boren op een printplaatje, dan zit er een addertje onder het gras. De gaten zelf zijn maar 0.6 millimeter als ze draadjes van een weerstand moeten vasthouden en 0.8 millimeter voor connectoren of grotere componenten. Als je het boormachientje dan 'slechts' tot op 0.3 millimeter nauwkeurig kan bewegen, zitten de gaten dus niet juist. Je kan je immers een halve draaddikte vergissen. In de praktijk is dat ook zo, nu ik het nog manueel doe. Als ik 16 pinnetjes van een connector manueel moet boren, dan zie je op 't zicht dat die gaatjes niet evenredig verdeeld zijn. Dat is ook de reden waarom ik het automatisch wil kunnen doen.

Daarom was er dus opnieuw twijfel. Zou ik andere motoren moeten kopen? Misschien moet ik de motoren vertragen met een extra tandwiel? Maar dan zou er weer extra speling ontstaan door dat extra tandwiel en dan kom ik misschien zelfs minder nauwkeurig uit. Als ik al tot 0.1 millimeter zou raken, moet het zeker perfect zijn. Daarom heb ik verder gezocht wat ik met de bestaande motor kan doen. De reden waarom ie zo goedkoop is, is net omdat ie weinig stappen heeft. Maar daar kan ik dus echt wel iets aan verhelpen als ik de software aanpas die ik maakte om de motor te laten draaien.

Ik vond dit mooie fotootje online om de simpelste stappenmotor voor te stellen. Om te beginnen wist ik dat het nauwkeuriger kon door tussenstapjes te nemen. Nu gebruik ik het principe full stepping, wat erop neerkomt dat je de twee windingen (de foto toont vier windingen, maar ze zijn per twee verbonden) van de motor in vier stappen onder spanning zet en ompoolt. Op de foto wil dat zeggen dat ik dan de stappen 1,3,5 en 7 doe. De andere vier stappen doe ik niet bij full stepping. Daar is een goede reden voor: op deze manier is de motor het sterkst.

Maar je kan die stappen dus wel doen en een toegeving doen in de sterkte van de motor. Dat is de eerste stap, en dat ga ik dan ook zeker doen. Als je die acht stappen doet, spreekt men over half stepping en voor mijn CNC machine zou ik dan 0.15mm nauwkeurig kunnen werken.

Normaal houdt het verhaal hier op omdat je motor nu eenmaal niet meer stappen heeft. Ik zou een duurdere motor kunnen kopen, maar het hele opzet was natuurlijk dat ik een Chinese versie wil.

Maar er is nog een mogelijkheid, micro stepping. De bedoeling is om de winding niet enkel aan of uit te schakelen, maar ook 'een beetje aan'. Een soort van dimmer op de windingen zeg maar. Zo zou je extra tussenstappen kunnen verzinnen door telkens één van de windingen te 'dimmen' tijdens het ronddraaien van de motor. Als je 8 extra gedimde stappen toevoegt, krijg je in totaal 16 stappen en een nauwkeurigheid van 0.07 millimeter. Dat begint er al op te lijken!

Uiteindelijk had ik een oscilloscoop en een spiegel met zaklamp nodig om dat allemaal uit te testen, maar ik ben nu heel blij met het resultaat. Dat ga ik nog eens in detail in 't Engels opschrijven, maar dit was het resultaat. Ik kan nu 4, 8 of 16 stappen zetten met de goedkope Chinese motor. De nauwkeurigheid is dus 4x beter zoals je ziet in dit filmpje.




In de volledige test ging ik nog verder tot 64 stappen, en ook dat is gelukt. Alleen liggen die niet meer zo lineair naast elkaar, dus praktisch is het wellicht niet bruikbaar. Maar ook niet echt nodig natuurlijk.

Afscheid

Ik leerde je kennen een zomer geleden. Je was een tijdje op bezoek bij mensen die je hulp hadden aangeboden. Die mensen zijn daar trouwens enorm bedreven in, zoals je me later vaak zou vertellen.

Ik kon daar wat aan toevoegen, want ik was ervaringsdeskundige. Jouw verhaal voelde heel herkenbaar en omgekeerd was het ook zo. Omdat ik weet dat dat altijd zo is, nodigde ik je uit op een vergadering op de donderdag.

Het warme onthaal en diezelfde herkenning nu met heel de groep, deden jouw beslissen om vaak langs te komen. Al snel was je zelf een deel van de groep en alles zag er weer heel wat rooskleuriger uit.

Het moment dat je besliste om niet meer te komen, herinner ik me goed. Uiteraard waren we het er niet mee eens, maar het feit alleen dat je de moed had om ons te vertellen dat je het vanaf nu alleen aankon, sierde je. Alles ging toen ook veel beter.

Maar die innerlijke rust die je zocht, kwam er nooit. Af en toe kwam je dat ons toch nog vertellen. Het is jammer dat ik je laatste bezoek gemist heb omdat ik met de gezondheid sukkelde.

Nu je besloten hebt dat je niet meer verder wou, is je innerlijke rust een feit. Iedereen wil roepen dat het anders kon, maar jij bent je eigen baas. Je laat veel verdriet en pijn achter, maar die verbleekt wellicht met die oneindige onrust en pijn die je zelf moest doormaken.

Onze minuut stilte voor diegenen die er niet meer zijn, zal nu een heel andere betekenis krijgen.

Je blijft voor altijd in onze gedachten.

Abnormaal feesten

De spot hoorde ik ook enkele malen deze week. De dame op de radio was het ook opgevallen en meteen kwamen er logische, voor de hand liggende vragen in haar op. Dat was toch zo in haar geest, en wellicht ook bij alle andere luisteraars.

De reclamespot is er één van de AA, en deze week was ie op de radio en de televisie erg aanwezig. Omdat hij blijkbaar ook bij de radiomakers opviel, werd net nu een item gewijd aan de problematiek. Het moet de komende maanden toch wel moeilijk zijn om niets te drinken dat de promille beïnvloedt?

De dame belde gewoon het nummer uit de spot. De man die opnam, is een vrijwillige AA medewerker en de dame stelde meteen de meest logische vraag. Dat klopt niet helemaal, eerst werd die andere, nog meer logische vraag gesteld als je iemand van de AA ontmoet. Die vraag is: hoelang ben je al nuchter? Maar dan kwam toch die vraag die de aanleiding was voor het gesprek. Hoe moeilijk moet dat voor jou toch zijn om nu voor de feestdagen te staan. Het moet toch lastig zijn om niet mee te kunnen vieren? De antwoorden liggen voor de hand en ze zijn niet wereldschokkend. Hij was zeven en een half jaar nuchter en hij kan makkelijk meevieren, nu toch beter dan de eerste jaren.

Het gesprek voelt heel vreemd aan voor mij. Ik weet wel dat het 'normaal' is dat die vragen komen, want ik beantwoordde ze ook al vaak. Maar het is heel raar om in een land te leven waar je jezelf moet verdedigen als je geen alcohol drinkt. Het is vreemd om iemand uit te leggen dat ik nu drie en een half jaar geen alcohol drink. Ik bedoel dat het gesprek vreemd is, niet het antwoord.

Waarom drink jij alcohol? Waarom kan jij jezelf niet ontspannen zonder alcohol? Waarom moet jij bij de feesten alcohol drinken? Waarom hoort het er gewoon bij? Is er echt niks mis mee?

Als ik als nuchtere mens deze vragen stel aan een drinkende mens, dan voelt hij zich aangevallen. Vanuit mijn standpunt ben ik degene die normaal is, en degene die alcohol drinkt niet. Voor mij is het niet meer normaal om alcohol te drinken. Toen ik dat vroeger wel deed, was dat omdat men me ooit aangeleerd heeft dat het zo moet. Voor mij is het abnormaal dat iemand alcohol nodig heeft om zich te ontspannen. Als je nerveus bent, moet je rusten, gaan wandelen of als het te erg is, een kalmeermiddel aan je dokter vragen.

Alleen zijn mijn vragen confronterend en die van jou normaal.

Gelukkig is dat bij mij omgekeerd.

CNC - de eerste onderdelen

Dat ik een CNC freesmachine wil, meende ik ook echt. Dat ik ze uiteraard zelf wil maken (lees: geen nieuwe kan betalen) spreekt ook voor zich. Door andere plannen die ik maak, moet ik zelfs het originele zinnetje een beetje aanpassen. Ik wil ze niet alleen, ik zal ze zelfs echt nodig hebben.

Eerst was het idee daar om in een plastic behuizing mooie gaten te kunnen maken zodanig dat er een LCD display in past. Ik moet dat kunnen instellen, zodat alle types die ik in huis heb ook echt kan inbouwen. Bovendien veranderen Chinezen vaak van idee, en een display die je vandaag bestelt, kan morgen twee millimeter breder zijn.

Nu komt er een tweede deel bij. Ik zal, als alles goed gaat, meer met elektronica bezig zijn in de toekomst (nog meer??). Printplaatjes maken in veelvoud voor een lage prijs hoort daar dan bij. Die kleine exemplaren zagen en boren is nu heel moeilijk handwerk. Dat zou veel beter (en professioneler) kunnen met goede apparatuur.

Meteen is de lat hoger gelegd, want nu moet alles nauwkeuriger en krachtiger. Deze vier items kwamen selectief binnen uit Chinese winkeltjes. Al naargelang wie het zotste deed met zijn prijzen, kreeg een kleine bestelling.

De vertaling ken ik niet, maar ik zal dus een timing belt nodig hebben (dat is die zwarte elastiek met tandjes), de timing pulley is het wieltje waar de zwarte band op past, de ijzeren staaf moet als aandrijfas dienen en de kogellagertjes met bijhorend haakwerkje gaan zorgen dat alles behoorlijk vlotjes draait ;-)

Dan krijg je dus deze constructie die één as zal doen bewegen. De eerste bedoeling was om de opstelling eens uit te testen en te zien wat de nauwkeurigheid is.

In theorie zou ik tot ongeveer 0.3mm nauwkeurig kunnen werken met deze stappenmotor en dat lijkt wel te kloppen. De afstand is nu 60 cm maar dat zal in het toestel dat ik ga bouwen niet meer dan 20 en 30cm zijn voor de X- en Y-as.
De Z-as moet alleen de freesmachine naar beneden brengen, daar twijfel ik nog tussen 2 of 5cm, al naargelang welk gadget best die taak kan vervullen.

Maar de eerste test is erg goed.



In zijaanzicht lijkt het wel alsof de band niet helemaal is opgespannen, maar in de praktijk valt dat reuze mee. Trouwens, hoe meer spanning, hoe meer kracht je motor verliest, alleen om de band te laten draaien. Dat is verloren kracht, dus moet ik die zo klein mogelijk houden. Voor nu zijn we heel tevreden. De volgende stap is de lineaire assen opbouwen.

Dat is een ander paar mouwen...

Een andere kijk

Een fysische geneesheer had ik nog niet bezocht. Omdat de chirurg niet meer wist wat ie met me moest aanvangen - de MRI en botscan toonden geen noemenswaardige problemen - stuurde hij me door naar een collega met een andere specialiteit. Dat was de collega die de hopeloze gevallen behandelt, zo had de chirurg het met een welgemeende zwans benoemd.

Er werd opnieuw een EMG gemaakt maar dit keer niet van de zenuwen in de ledematen, maar wel van de spieren in de rug. Ik ken niks van dat toestel, maar zag samen met de arts een gigantisch verschil tussen de linker en rechterkant van de spierbelasting in de rug. Links leek het wel alsof de golven op de oscilloscoop (zo ziet dat ding er toch uit) te groot waren voor het kleine scherm. Rechts gebeurde er bijna niks in diezelfde beweging. Samen met de bevinding dat ik blijkbaar helemaal scheef sta (waarom zegt niemand me dat ? ;-) ) kon ie aan de slag om een diagnose te zoeken.

Voor dat laatste is het veel te vroeg. Hij redeneerde een mogelijk probleem bij elkaar en ik kon dat zelfs nagenoeg volgen. Er is bij de revalidatie iets fout gelopen op de toestellen en hij denkt door de manier waarop ie de golven op het scherm zag verschijnen en door de logische redenering dat andere wervels 'beveiligd' zijn, dat er een probleem is ontstaan op een de tussenwervelschijf die boven de Dynesys zit.

Of dat zo is, is niet zeker. Het is een hunch zoals een Amerikaanse detective dat elke aflevering heeft. Wat moeten we doen om zeker te zijn? Ik krijg een behoorlijk agressieve (het zijn niet mijn woorden) ontstekingsremmer en moet die exact tien dagen nemen. Daarna moet ik vijf dagen zonder die pil verder en als er dan een duidelijk verschil merkbaar is tussen de tien- en vijfdaagse testperiode, dan klopt de redenering.

Als dat zo is, is het alleen nog maar dat. De ontstekingsremmer kan mijn pijn oplossen, maar niet voorgoed. Hij is immers te sterk, ook met mijn stevige maag, om altijd te nemen. Maar dan zijn er misschien andere opties zoals een infiltratie (een pijnlijke lange spuit) in die tussenwervelschijf. Gelukkig zit de Dynesys lager dan dat, want de wervels binnen de constructie komen niet meer in aanmerking voor inspuitingen. Daarvoor zit het ding gewoon in de weg.

Toch ben ik best blij met een aantal punten uit de lange consultatie. Ik ben blij dat een machine duidelijk aangeeft dat ik geen komedie speel. Dat lijkt banaal, maar het speelt altijd mee in mijn hoofd.

Ik ben ook blij dat hij - hoewel heel voorzichtig - de logica volgt dat de revalidatie een heel pak te zwaar was voor mij. Dat wat mijn ventje altijd al zei, heeft ie nu herhaald (hij zat voor één keer naast me bij deze dokter). Hoewel de redenering door de dokter omgekeerd werd: de toestand van mijn rug was nog niet klaar voor zo'n revalidatie, toch is het een duidelijk signaal. Ik vind persoonlijk dat dat ook de verantwoordelijkheid is van de kinesisten die me hebben begeleid. Ik herinner me er één die zei dat je niet bij de minste pijn moet zeuren, en de tweede die behoorlijk op zijn teen getrapt was toen ik hem telefonisch meldde dat ik de revalidatie stopzette en opnieuw naar de chirurg ging. Ik moest maar wat rusten en het wat kalmer aan doen, maar als er iets scheef zit moest ik toch niet direct naar de chirurg stappen? Ze waren wel meer gewoon dan dat hoor! Ondertussen ligt het drie maanden achter me en wat op enkele dagen moest opgelost zijn, sleept nog steeds aan. Het werd zelfs alleen nog erger. Ik zal meer dan vroeger moeten roepen dat als ik zeg dat het pijn doet, het echt wel zo is. Helaas heb ik zelf met mijn lijf heel veel ervaring, daarbij verbleekt hun vergaarde kennis bij de gemiddelde patiënt in de revalidatiezaal.

Maar ik ben vooral blij dat ik opnieuw het gevoel krijg dat er een oplossing bestaat. Het zal wel van deze dokter moeten komen, want nooit zag ik zo'n analytische benadering die verder gaat dan naar scans kijken en afwijkingen in beeldpunten opsporen. Rugproblemen zijn blijkbaar niet allemaal te vatten in pixels op een scherm, en diegene waar ik nu last van heb, schijnt dus tot die familie te behoren.

Voor de rest blijft alles hetzelfde. We wachten af. Nu wel maar enkele weken, want op 12 december heb ik al een nieuwe afspraak. Ik ben benieuwd wat de tien- en vijfdaagse pillenkuur gaan vertellen.

Een kleine attentie

In een pittoresk stadje ten zuiden van de Chinese provincie Guangdong kan je een klein winkeltje vinden.

Juffrouw Cherry Hu verkoopt er kleine kogellagertjes zoals die op deze foto.

Goede klanten die een grote bestelling plaatsen, krijgen van juffrouw Hu deze kleine attentie die ze zelf heeft gehaakt.
Mijn drie dollar en vijfenzestig cent was eigenlijk al genoeg om het mee op te sturen.
Ze betaalt zelfs de transportkosten er nog eens bovenop voor die prijs :D

Mijn waakhond Dex

Twee keer liep het deze week bijna fout. Ik ben heel goed op mijn hoede als het op mijn diabetes aankomt en ik heb veel cijfers die dat staven. Maar diabetes is er altijd, 24/7. Je kan niet eventjes vakantie nemen omdat het even minder goed uitkomt. Zelfs niet als de reden een andere aandoening is waar je op dat moment meer last mee hebt. En dat was nu twee maal het geval. Eigenlijk drie keer, want de low van vorige week had onrechtstreeks ook te maken met mijn ander mankement.

De rug doet pijn en dat doet ie nu alweer meer dan een jaar. Gelukkig heb ik daar goeie medicijnen voor en ze maken alles draaglijk. Alleen is er een vervelend neveneffect en dat heeft alles te maken met de concentratie die helemaal verdwijnt. Dat speelde me behoorlijk parten na het ontbijt. Hoewel ik meestal alles goed in de gaten hou, liep het nu mis. Mijn waakhond Dex zei na een tijdje dat de suiker te hoog was en dat is vreemd zo vlak na het ontbijt. Ik eet immers altijd hetzelfde soort donkerbruin brood en de drie sneetjes met hartig beleg leken plots mijn bloedsuiker pijlsnel de lucht in te jagen. Dat kan natuurlijk helemaal niet, want ik oefen ondertussen al enkele jaren met dezelfde maaltijd. Toch duurde het nog een hele tijd voor ik doorhad dat ik effectief geen insuline had gegeven voor die drie sneetjes. Uiteraard is het scenario dan wel voorspelbaar. Gelukkig heeft Dex alarmen en gelukkig ben ik zo streng dat die behoorlijk snel kabaal maken. Het resultaat was dan ook een grafiek die na een maaltijd voor de gemiddelde diabeet wellicht nog niet slecht is. Het andere scenario mag ik niet bedenken, want zonder Dex had ik het nooit gevoeld.

En vandaag deed ik er een schep bovenop. Na het ontbijt komen er plots weer alarmen, alleen ben ik blijkbaar met mijn suffe kop de vorige fout al vergeten. Mijn euro valt niet, en een half uur later pas heb ik door dat ik zelfs geen insulinepomp aan mijn lijf heb hangen! Gewoon vergeten bij het aankleden. Dat is dus twee keer dom, want niet alleen vergeet ik te bolussen voor het ontbijt, ik had zelfs niet door dat ik geen pomp droeg. Er zit een alarm op de pomp, en dat was inmiddels afgegaan. Als ik voor een bepaald uur geen bolus geef, verwittigt ie me dat het wat ongewoon is. Helaas hoor je dat niet als de pomp nog in de badkamer ligt. Gelukkig deed Dex ondertussen zo raar dat ik nu wel wist dat het niet aan het brood lag dat trouwens gewoon van dezelfde bakker kwam als altijd.

Dit is allemaal niet erg, want te hoog is niet zo gevaarlijk als te laag. De vorige 'te laag' had trouwens ook met mijn herniaoperatie te maken, want moest ik nu niet van een uitkering leven en dus voldoende budget hebben, had ik toen wel even de sensor die raar begon te doen na twee weken meteen vervangen. Nu had ik ze uitgerekend op 25 dagen, en daarom hield ik er koppig aan vast. Het gevolg was mijn diepste hypo tot nu toe die de dag behoorlijk heeft verpest.

Ik word hier behoorlijk boos om. Niet het feit dat ik die fouten maak, want ze horen erbij als je met diabetes moet leven. Ik word boos van mensen die in mijn plaats beslissen dat dit een luxeproduct is. De ziekteverzekering betaalt niets terug en zelfs privéverzekeringen beschouwen het nog als een gadget dat wel leuk is om te hebben. Wie nu nog durft zeggen dat het overbodige luxe is, verdient een schop op een pijnlijke plaats.

Toch zijn die geluiden er nog heel vaak.

Het zou te duur zijn, want wel 5000€ per jaar kosten. Not!
Het zou niet helpen om je bloedsuiker onder controle te krijgen. Not!
Ze zouden te onbetrouwbaar zijn en zelfs gevaarlijk als je er op rekent. Not!
Zonder intensieve begeleiding zou de patiënt er niet mee weg kunnen. Not!

Toen ik mijn eerste Enlite sensor liet inschieten in het ziekenhuis, was dat ook de eerste die de verpleegster ooit zag. Hoewel nog niet zo lang geleden, was het een andere tijd. Ik kende niemand anders die zo'n ding had, maar ik wist dat dit mijn probleem zou oplossen. Dat deed ie ook, hoewel ie niet betrouwbaar was. Nu zijn we een grote stap verder, want de Dexcom is dat wel. En ik ben al lang niet meer de enige die gemoedsrust heeft kunnen aanschaffen in de vorm van een klein apparaatje. En die anderen zeggen net hetzelfde. Ik heb het nodig en ik kan het voor geen geld meer missen.

Ik hoop dat mensen zonder diabetes die mensen met diabetes goeie raad geven dat ook ooit zullen snappen.