zaterdag 5 september 2015

Geocacheweekend De Weerribben

Naar jaarlijkse gewoonte hebben we nog eens een uitstapje gepland. Het wordt elk jaar wat moeilijker om lange afstanden te wandelen, vandaar de keuze om dit jaar vooral verplaatsingen per boot te doen. En dan liefst een elektrisch bootje, want kajakken is ook niet zo'n goed idee.


Maar zoals je kan zien kon dat zeker de pret niet derven! De keuze is gevallen op het Nationaal Park "De Weerribben" in Overijssel. Dit was ook de eerste keer dat ik mijn nieuw speeltje, de Parrot Bebop drone, eens kon uittesten. En die is met vlag en wimpel geslaagd!



woensdag 19 augustus 2015

Birdhouse Geocache part 1

I'm planning a new geoache and the idea for the final stash is to place an ammobox with a lock. This way I can make sure that not all visitors who find the box, will be able to open it. In fact, if you don't know how to achieve the key, you won't be able to reach the logbook in the box.

Next to the hiding place, a birdhouse will hide the key. It will take some effort to make this failsafe, but that will not be the main issue. The key will be released by some intelligent circuitry that understands your "secret knock". I'm thinking something like: knock x times, wait a bit and then y times. With x and y being some numbers of the last few waypoints.

The main issue is making the motor failsafe, and this is my first effort. I think the result is great, it's strong and fast enough to let the key come out of the birdhouse fast enough (12 seconds down, 17 seconds up, the 'up' speed needs more torque and has a lower pulses per second).

I'm using a bipolar stepper motor with reduction gears. The 24 volts will be supplied by a DC-DC convertor that boosts one or two 18650 batteries (so 3.7V or 7.2V) to 24 volts. I tried one model and it works great. I can easily draw 2A current out of one battery, or 1A out of 2 batteries to make a strong enough 24V power supply that should last for 2 to 4 hours 'motor movement'.

I made this construction with a 10cm shaft holding a spindle that winds up a small chain with a key attached at the end. The shaft can rotate freely due to the two ball bearings. The rigid shaft coupler connects the shaft to the motor. This video shows how it works:

vrijdag 14 augustus 2015

zaterdag 8 augustus 2015

USB Microscoop

Dat er af en toe echte superdeals tussenzitten op AliExpress, dat weet ik al even. Maar deze is echt uitzonderlijk. Een microscoop echt die naam waardig die fantastisch mooi helder beeld geeft. Het leuke is dat de camera een eindje blijft verwijderd van je object en dat maakt het in mijn geval ideaal om te solderen.

De optische specs zijn heel goed, maar de technische niet. Dat is wellicht de reden waarom men hem voor 16 dollar hier van de hand doet. Maar in mijn atelier heb ik nu net geen behoefte aan een hoge resolutie scherm, en dan is die 800x600 pixels meer dan voldoende. De optische vergroting is immers loepzuiver en de ledverlichting kan je in helderheid regelen zodat je beeld meer helderheid krijgt dan wat ik door een echte (enkel optische) microscoop zie.



vrijdag 7 augustus 2015

Ongelukkig nuchter

Het gaat een tijdje terug in mijn herinnering, maar toen ik de woorden ongelukkig nuchter hoorde in een bindtekst van de voorzitter, wist ik meteen wat dat betekende. Het lijkt vanzelfsprekend dat het geen doel op zich is, want wie wil er nu ongelukkig zijn. Toch spreek ik in mijn geval over een periode van zeker één jaar.

Dat heeft veel te maken met het traject dat je doorloopt. Ik ben niet op een maand verslaafd geworden, dus het spreekt voor zich dat ik ook niet meteen nuchter was. Die periode kan ik dus best beschrijven met de woorden ongelukkig nuchter.

Ik zit nu vijf jaar aan de tafel en heb trouwens deze mooie munt als aandenken gekregen van mijn tafelgenoten.

Ik vond dat boekje met die 12 stappen eerst maar niks, eerlijk gezegd. Ik heb het trouwens nog altijd niet gelezen. We hebben elke stap uiteraard al vaak samen gelezen, maar nog nooit nam ik het boekje thuis vast en dacht: nu wil ik eens lezen wat stap 7 echt betekent. Ik zeg nu gewoon een nummer, maar heb uit het blote hoofd (jaja) geen idee wat daar in staat, in stap 7.

Van sommige stappen weet ik het wel, ik wil alleen zeggen dat het nog steeds geen bijbel is waar ik verzen uit kan citeren die meteen een diepe indruk nalaten op mensen die luisteren.

Toch is het nu heel anders. Ik onderschat de waarde van die woorden niet meer, ook al vind ik de vorm nog steeds ouderwets. Maar de inhoud is goud waard. Het verschil was heel groot toen ik de eerste keer het kelderzaaltje verliet. De weken en maanden die volgden na mijn eerste AA meeting zou ik plots van zat naar nuchter gaan en dat was een wereld van verschil. Het ging trouwens verbazend vlot want het eerste glas laten staan gaf me geen problemen. Ik werd snel fitter, gezonder en blijer.

Maar ook toen al gaf ik punten. Ik gaf punten op een schaal van nul tot tien. Het truukje was me aangeleerd door mijn psychologe. Ik moest me bewust worden van mijn gemoedstoestand, en dat deden we in overleg. Ik zou punten geven van nul tot tien. Nul wil zeggen dat ik doodongelukkig en zelfs depressief was, een tien zou het ultieme doel zijn van uiterste voldoening en geluk.

Wat was er nu gebeurd? Ik dronk geen alcohol meer en dat was een grote omwenteling. Ik kon weer normaal functioneren en werd niet snel meer slecht gezind. Mijn gemoed was beter, maar ik vond een zee van tijd waar ik geen weg mee wist. In principe reken ik in grote lijnen dat een dag bestaat uit drie keer acht uur. Je slaapt acht uur (I wish!), je werkt acht uur en dan schieten er acht uur over die je zelf invult.

Alleen, ik wist niet hoe dat moest. Ik had die vrije acht uur (en stukken van de andere schijven van acht) immers altijd overgoten met vodka, en nu was er niks. Ik was nuchter, maar wat was nu écht het verschil? Ik wist zeker dat het de goede keuze was, want mijn score was gestegen van een diepe nul naar een drie of een vier, al naargelang hoe ver het jaar vorderde. Maar meer dan vijf kon ik me nooit geven en ik wist niet waarom.

Ik leerde mensen kennen en nieuwe hobby's vulden de schijf van acht vrije uren. Na een tijd liep de schijf over en ik moest zelfs snoeien in de hobby's. Ik merkte dat die nieuwe mensen over 't algemeen weinig alcohol dronken. Ik ben nooit selectief geweest hoor, ik zag gewoon dat mensen die passioneel bezig zijn met iets geen tijd hebben om op café te gaan. Alleen kom je die mensen nooit tegen als je zelf op café gaat. Daar zitten blijkbaar vooral mensen die ... veel op café gaan.

Maar om van die buis vanaf te geraken, ik had nooit meer dan vijf op tien, moest ik iets anders doen. Dat staat trouwens ook allemaal in die stappen, alleen worden die woorden wazig. Wat wil dat nu zeggen, innerlijke rust vinden of jezelf graag zien? Hoe kan ik nu nederig worden als ik zoiets helemaal niet wil? In elk geval, het kwam dus wel los. Alle vragen kregen wel degelijk een antwoord, ook de moeilijke. Wat is de zin van het leven, waarom ben ik hier eigenlijk? Wat betekenen de dingen die ik doe als ik 's morgens opsta? Waarom zou ik ze doen en waarom zou ik niet gewoon in bed blijven liggen?

De antwoorden kan je moeilijk in simpele woorden vertellen, ze hebben veel met zingeving en zo te maken. Maar in de praktijk kwam het erop neer dat alle normen en waarden werden uitgevaagd en vervangen door anderen. Ik besliste zelf om niet meer mee te doen in de race die me was opgelegd. Hoeveel ik in 't vervolg zou verdienen, telde niet meer mee. Een mooie wagen en een goede job ook niet. Jezelf definiëren met je functie op de arbeidsmarkt dus ook niet meer.

De bon-vivant van vroeger ging nu van het leven genieten, maar dit keer dus écht. En dat doe ik dus niet met drank en een rijkelijk gevulde borden in vijfgangenmenu's. Soberder lukt gewoon veel beter en nergens is er nog enige druk om wat dan ook te bewijzen.

Wat is dus het verschil tussen ongelukkig nuchter en gelukkig nuchter? Wel, voor mij zijn dat alle elf stappen die na die eerste komen.

En ze zijn zeker zo belangrijk.

donderdag 16 juli 2015

Sugar surfing met Dexcom en Medtronic

Al een tijdje werd ie verwacht en enkele weken geleden was de postbode daar met dit pakketje. Dat ik er meteen twee bestelde heeft alles te maken met de hoge transportkosten vanuit de VS, en op deze manier halveerden we die. Het gaat trouwens vlot, want de eerste druk van Sugar Surfing is al uitverkocht.

Die nieuwe aanpak om je bloedsuiker onder controle te houden, hield me al enkele tijd bezig. Nu ik het boek ook effectief gelezen heb (op twee dagen, voor iemand die geen boeken leest, betekent dat toch iets) merk ik dat alles wat ik al die tijd al probeerde eigenlijk hierin beschreven staat.

Als alles perfect loopt, en heel soms is dat ook zo, dan zou een suikerdag er zo kunnen uitzien. Je ziet te weinig detail om echt te zien wat er gebeurt, maar geef toe dat dit een resultaat is dat kan tellen. Meteen moet ik erbij zeggen dat ik voor één keer de beste dag toon, maar elke poging om tot dit resultaat te komen, is een goeie dag.


Het gaat dus enkel om wat moeite doen, het resultaat is van minder belang zolang je maar beslissingen neemt en eruit leert als ze fout waren.

Maar als je dat volhoudt, dan komt het echt wel goed. Ik heb hier nu heel erg duidelijke bewijzen van dankzij nieuwe software die ik schreef om de data uit mijn Dexcom en mijn Medtronic Veo insulinepomp samen te brengen in enkele grafieken. Beide toestellen hebben al heel leuke tools om alles te analyseren, maar nooit wordt die data samen gebruikt. En als ik ze combineer, komt er belangrijke informatie uit.



Deze grafiek toont het gemiddelde ontbijt over een periode van ongeveer één maand. Door de twee gegevensbronnen te combineren, kan ik nu een grafiek maken die over de x-as een relatieve tijd laat zien. Als ik in de Dexcom Studio software een grafiek zou maken van mijn ontbijt over 30 dagen, dan zou dat een redelijk vlakke trend aangeven. Dat komt omdat ik niet op een vast uur ontbijt, daar kan makkelijk enkele uren verschil op zitten.

Wat ik in deze grafiek doe, is de data van de pomp gebruiken om te zien wanneer ik de bolusinsuline geef voor het ontbijt. Dat is het nulpunt voor de bloedglucosegegevens uit de Dexcom. En zo kom ik dus tot een duidelijk beeld van het ontbijt en de beslissingen die ik neem rond die maaltijd. Je merkt meteen op dat er een daling zit naar 85. Dat komt omdat ik daar ook effectief op wacht als ik insuline geef. Pas vanaf het moment dat mijn Dexcom een kleine daling aangeeft, dus nog ver vòòr die 85, begin ik aan het ontbijt. Soms is dat al na een kwartier, soms duurt dat een uur. Bij lagere startwaarden (minder dan 100 mg/dl), doe ik dat niet en wacht ik gewoon een kwartier. Ik heb ervaren dat ik anders een hypo krijg.

De blauwe balkjes die erop volgen zijn correctiebolusjes. Ze zijn in mijn geval typisch 0.3, 0.6 of 0.9 eenheden en de grafiek toont de gemiddelde waarde van die bolusjes gegroepeerd per half uur. Ik doe ze normaal enkel als de stijging na de maaltijd groot is, of als ik de grens van 130 bereikt heb. Niet dat 130 mg/dl mijn streefbereik is, dat is gewoon het moment waar ik wil beslissen. Vandaar dat mijn hoogalarm op mijn Dexcom meestal op 130 staat. Als ik beslis om dan te corrigeren, stijg ik niet verder door dan 150.

Ik ben ervan overtuigd dat deze manier veel beter werkt dan de klassieke manier om je bloedsuiker te regelen. In het ziekenhuis leerden we om een maaltijd in te schatten, dan insuline te geven en bij de volgende maaltijd de fout die we maakten te corrigeren met een correctiebolus, in het beste geval aangegeven door de boluswizard van je pomp. Als je dat patroon zou bekijken, zou je wellicht schrikken van de hoge piek die na een maaltijd volgt. Natuurlijk werd dat aangeleerd toen we deze tools nog niet hadden en toen was het wellicht de beste optie. Maar dat was toen.

Om nu echt te vergelijken met hoe het vroeger was, zou ik data van drie jaar geleden moeten hebben en helaas laat Medtronic dat niet toe. Ik kan slechts tot één jaar terugkijken. Maar ook dan zie ik best wel dat deze werkwijze goed is.

Deze grafiek is bijna een jaar oud. Op dat moment begon ik opnieuw te werken na twee jaar platte rust door de rugproblemen. Ik herinner me de periode, en toen was het moeilijk om me te concentreren op mijn diabetesregeling. Je hebt dan immers andere zorgen aan je hoofd. Ik heb vaak wel een vertraagde bolus gegeven, maar die was soms veel te laat (waardoor ik een hypo kreeg). Dat verklaart ook waarom er eerst nog een daling is. Maar de maaltijdpiek is behoorlijk hoger dan wat ie nu is. En ja, ik weet wel pieken rond 150 prima zijn, maar denk erom dat dit gemiddelden zijn en er dus ook heel wat echte waarden boven de 200 zaten. Die zie ik toch minder graag verschijnen op mijn Dexcom.

De volgende grafiek was eigenlijk de aanleiding om zelf iets te programmeren. Tot nu toe moest ik een dagoverzicht afdrukken vanuit Dexcom Studio én vanuit Carelink van Medtronic. Als je dan wat geluk hebt met je printer, dan kan je die onder elkaar leggen zodat de tijdsas ongeveer overeenkomt en je kan zien hoe laat je een bolus gaf op de ene grafiek, en wat dan het resultaat was op je suiker op de andere grafiek. Dat is natuurlijk te gek voor woorden. Dit overzicht toont alles wat we weten van één dag.



Je krijgt er pijltjes bij die stijgingen aangeven en de grafiek toont ook de echte Dexcom waarden, niet alleen de ronde blauwe punten. Op deze view zie je maximum en minimumwaarden, maar als je inzoomt, verschijnen alle 288 metingen van je Dexcom dag.

De gegevens uit de pomp zijn de maaltijdbolussen en de correcties (de blauwe lijnen) en de hoeveelheid koolhydraten die je hebt ingegeven in je boluswizard (de groene vierkantjes). De rode punten zijn metingen met je glucosemeter, en dus niet de kalibraties van je sensor zoals dat in Dexcom Studio zo is. Ik kan die er nog bijzetten, maar ze interesseren me niet echt (het zijn trouwens dezelfde waarden, alleen minder in aantal).

Een bijkomend voordeel van deze grafiek is dat je kan inzoomen op de x-as (dat kan ook in Dexcom Studio) én op de Y-as (wat daar niet kan). Ik heb eigenlijk de waarden van 200 tot 400 bijna nooit nodig en zo kan ik die gewoon weglaten.

vrijdag 10 juli 2015

FBSS - the sequel

Failed Back Surgery Syndrome heet het beest. Het artikel beschrijft het syndroom goed, maar helemaal past de tekst niet in hoe ik me voel. Toch is dat wat mijn dokter twee jaar geleden al eens had beschreven. Toen zei ie nog dat we daar nog niet waren, maar als het langer slecht zou gaan met de rug, dan heeft men daar dus een syndroom voor uitgevonden.

En dat heb ik nu dus. Niet dat er plots iets veranderd is, integendeel. Het is zelfs net dat feit - dat er dus niks verandert - dat er toe leidde om vanaf nu deze term te gebruiken voor mijn toestand. Toen ik die vorige pagina schreef in 2013, was er trouwens nog een operatie te doen. De tweede operatie bleek uiteindelijk toch echt wel mislukt te zijn, de Dynesys zat niet vast met zes schroeven, maar nog maar met drie. Dat zag ie natuurlijk pas toen ie me voor de derde keer opereerde en meteen de schroeven, bouten en ander Gamma-spul eruit had gehaald en vervangen door 'dikkere vijzen' (het zijn niet mijn woorden).

Nu zitten er buiten de dikke vijzen, stevige metalen staafjes in, het vorige was flexibel. Hij is ook één wervel verder gegaan met de schroeven. Dat alles leidde tot een verbetering ten opzichte van de toestand vóór operatie 3.

Dan zou je denken dat dat een goede zaak is (en dat is ook zo), maar het kwam nooit meer goed. Het syndroom wil zeggen dat we ons erbij neerleggen dat er niks meer aan te verbeteren valt, en dat ik vanaf nu (allee al een tijdje) chronische pijnpatiënt ben.

Het chronisch aspect wordt versterkt door een extra probleem dat nu in de nek begonnen is, en wellicht helemaal dezelfde weg opgaat. Zolang er geen achteruitgang is, wil ik niks meer te maken hebben met chirurgen of welke behandeling dan ook. Goed bedoelde adviezen van de medemens over wonderdokters, warme stenen of bewegingstherapie in zwembaden zijn niet aan mij besteed. Niet omdat ik geen moeite wil doen, ik ben gewoon nuchter genoeg om op een MRI te zien dat zo'n dingen mijn tussenwervelschijven niet zullen doen aangroeien waar ze weg zijn. Warm water helpt niet tegen hernia's en wie anders beweert, heeft wellicht geen hernia (dat zijn ook niet mijn woorden).

Het hoofdstukje 'ermee leven' zegt dat er psychische gevolgen zijn die je niet mag onderschatten, maar dat je wel gewoon best blijft werken. In mijn geval is het omgekeerd: werken lukt nog één derde van de tijd, en dat dank ik aan specifieke klanten (of heet dat nu werkgevers als je zelfstandig programmeur bent?). Ik ben immers als freelance programmeur waardeloos: welk bedrijf wil nu een programmeur in dienst die geen verplaatsing kan doen naar kantoor en die één derde van de uren werkt. Bovendien kan je er niet op rekenen want die werkuren zijn slecht verdeeld. Er zijn goede weken, maar er zijn ook weken waar ik niks kan doen.

Langs de andere kant, de psychologische gevolgen waarvan sprake, voel ik minder aan. Mijn nieuwe manier van leven (die zonder alcohol) gooide de normen en waarden door elkaar. De waarden moest ik in een vorig leven opsommen in een top vijf. De vijf belangrijkste zaken in je leven, die vijf zaken die je nodig hebt om gelukkig te worden. Hoewel velen zeggen: 'als je maar gezond bent' , staat 'gezondheid' slechts op de vierde plaats in mijn top 5.

Dat wil zeggen dat er drie andere dingen meer doorwegen. Alles is relatief :)