Morgen

Kop op, het zal wel beteren. Morgen is een nieuwe dag. Dan kan je er weer 100% voor gaan. Als je er eens een nachtje over slaapt, ziet alles er beter uit.

Ik heb het altijd vreselijk melig gevonden. Toen ik me heel erg slecht voelde waren dat woorden die mensen gebruikten om me op te peppen. Ik heb er nog gehoord, hoor. Morgenstond heeft goud in de mond. Laat wat zon in je leven. Ik had er een hekel aan want wat weten zij er nu van. Hoe weten zij nu hoe ik me voel. Een nachtje slapen verandert daar geen sikkepit aan. En dat was ook zo, want de dag nadien was het niet beter. De nieuwe dag zag er even slecht uit, vaak nog slechter. De raad was goed bedoeld, maar nutteloos. Het werkt niet als je erg ongelukkig bent. Ik werd zelfs kwaad op die onzin.

En toen is het veranderd. Het is niet de goede raad van toen die het heeft gedaan. Als ik er aan terug denk, vind ik het nog altijd te melig. Maar ondertussen is het waar. Als ik wakker word, ziet het er wel beter uit. Dat is zo bijna elke dag. Een nieuwe dag ziet er mooi uit. Er staan meestal wel dingen op de agenda die niet leuk zijn. Maar elke dag kan ik minstens één ding verzinnen dat wel leuk is. Eén ding waar ik 's morgens naar uit kijk. Als dat ene ding er niet is die dag, dan verzin ik iets. Veel moet het niet zijn, maar ik doe iets dat leuk is. Altijd. Elke dag minstens één ding.

Deze week had ik één dag waar er niks op stond. Alleen verplichtingen, geen enkel puntje dat in mijn inventaris zou terechtkomen als positief. Dan heb ik er eentje gemaakt. Helemaal alleen, zelf verzonnen. Kijk, mama, zonder handen... Ik heb een kleine geocache wandeling gemaakt in de stad. Vlakbij liggen schatten verstopt en ik heb er ééntje gevonden. Een andere geprobeerd, zonder succes. Maar daar is iets mis met de schat, ik heb de schattenlegger daarover geïnformeerd. En voilà, de inventaris van die dag had minstens één pluspunt. Hij had er uiteindelijk meer, want je ziet er meer als je goed kijkt. En je zicht is beter als je al een beetje blij bent. En dat ben je al met één pluspunt.

De positieve spiraal heet dat :-)

Google

Google komt langs. Zo ging dat vroeger toch, maar nu is het anders. Ik had vroeger een website die ik nauwgezet in 't oog hield om te kijken wat er zoal bewoog. Dat was belangrijk want het aantal bezoekers en de pagina's die aangeklikt werden waren argumenten om reclame te plaatsen op de site. Zo ver is het net niet gekomen want mijn website was plots minder aantrekkelijk toen de hype rond het Atkinsdieet wat minderde. Anders had er reclame voor Bifiworstjes en Cavalier chocolade op gestaan. Misschien hè, de mensen hadden een vraag in die richting gesteld. En ik moest dus harde cijfers hebben qua bezoek.

Daar heb ik gezien dat geregeld Google op bezoek kwam. Niet alleen Google, ook andere zoekmachines bezochten op regelmatige tijdstippen, elke 2 à 3 dagen, de website. De pagina's werden ingelezen en vanaf dan kon je als potentieel zoekresultaat dienen. Je pagina kwam tevoorschijn als een aantal trefwoorden overeenkwamen met de vraag die iemand in Google had gesteld.

Nu zie ik hetzelfde gebeuren op deze blog, maar het is anders. Google komt nooit meer op bezoek maar de resultaten zijn onmiddellijk beschikbaar. En dat is opvallend, want ik zie het nu ook echt gebeuren. Ik zie nu mensen die niks van deze blog weten en hier via een zoekopdracht terechtkomen. En dat werkt dus direct, ik heb het zelf ook uitgetest. Vanaf de eerste seconde dat een pagina op de blog komt kan je ze Googelen. Typ nu de vorige zin maar eens in in Google, en je komt hier terecht (hoop ik)

ik zal het in jou plaats doen, dit is de zin:

Vanaf de eerste seconde dat een pagina op de blog komt kan je ze Googelen


En nu zie ik dus allerlei gekke zoekwoorden verschijnen. Dit zijn zoekwoorden die mensen deze week intypten in Google, en dan op deze blog terecht kwamen.

amberes appartement
geluidsoverlast buren appartement
blog verbouwing
new beat kleding
diabetescafé lokeren
blanc cassé broodjeszaak
dr phil zegt dat hij nooit drinkt
nootjes zin maar geen nachtwinkel

Vooral "diabetescafé lokeren" vind ik straf. Als je dat Googelt, sta ik als derde resultaat. Dat is niet echt betrouwbaar hé, ik heb er ooit eens iets over geschreven maar heb er voor de rest niks mee. En new beat kleding komt vaak terug, hoewel ik daar nooit iets over schreef. Bizar hè, maar ik vind het wel grappig. En nu wordt het erger, want op deze pagina staat wel new beat kleding.

new beat kleding new beat kleding new beat kleding ...

zou het nu erger worden ? ;-)

Inventaris

De onmiddellijke inventaris heet het. Een opsomming van de dag die net voorbij is. Ik doe het al een tijdje. En ik heb de tip gekregen uit verschillende richtingen. Bij de psycholoog had ik afgesproken dat ik elke avond op een blaadje papier mijn dag ging neerpennen. Het draaide anders uit want ik had nooit een notaboekje op het nachtkastje liggen. Uiteindelijk werd het een magneetbord met een blauwe stift. Die kan je wissen en dat is handig. En je hebt ook een rode stift, maar daar moet je zuinig mee zijn. En de bedoeling was om mijn angst die ik voelde kwijt te raken en opnieuw de slaap te vatten. De dokter gaf daar pilletjes voor, maar dat moest een tijdelijke oplossing zijn.

Maar ik sloeg mega kemels in mijn notities. De dag die ik neerpende las ik voor op de volgende sessie. Nee, ik nam het magneetbord niet mee, dat diende enkel voor trefwoorden. De tekst van enkele dagen schreef ik uit en ik las hem voor. En dan gebeurde er iets heel raars. Ik vertelde een verhaal dat heel zwart was. Ik vertelde wat er mis was gelopen op die dag. Waarom ik me druk had gemaakt en waarom ik dus niet kon slapen. Waarom ik angstig was, dat heb ik nooit geweten. Hij aanhoorde het verhaal en nam de feiten op in zijn hoofd. Hij vertelde exact hetzelfde verhaal opnieuw aan mij. In zijn eigen woorden, en zonder de zwarte filter die ik had gebruikt. Hij vond het een mooi verhaal, met veel positieve punten. Ik had straffe dingen verteld, dingen die ik bereikt had. Alleen zag ik ze niet. Ze waren verduisterd door de lage dunk die ik had van mezelf.

In de cursus mindfulness hebben we een dagmeditatie aangeleerd. Het komt erop neer dat je even je dag overloopt in je hoofd, en de goeie dingen opzoekt. De slechte dingen mag je herkennen maar je moet ze in evenwicht bekijken tot de goede. En de slechte vooral niet overdrijven. Sounds familiar, not?

Vandaag deed ik een inhaalsessie op de maandag. Onze twaalf stappen die we donderdag telkens herhalen komen ook hier aan bod. Alleen was ik er donderdag niet geraakt. Ik had beter mezelf wat minder druk gemaakt, dan was dat misschien niet fout gelopen. In de maandag groep was stap 10 aan de beurt. En nu heet het dus onmiddellijke inventaris. We maken een inventaris op van de dag en geven een pluim voor wat we goed deden. Wat er fout was kan je erkennen en meenemen naar de volgende dag. Het is een wapen tegen sterke stemmingswisselingen en hevige emoties in de dagen die volgen. Emoties die ik vroeger wegspoelde. Maar nu schrijf ik het dus op. Dan ben je het kwijt en dan zit het niet meer in je hoofd. En dan kan je weer slapen. Over een langere tijd is de angst ook verdwenen.

En ik schrijf het dus inderdaad op. Al enkele jaren nu. Maar nu is het anders. Eerst stond ie op papier, losse bladen met woorden en flarden , af en toe, niet elke dag. Nu staat ie online en nu ben je hem aan 't lezen. Hij is niet altijd zo serieus als vandaag. Soms gaat het ook wel eens over schoenen of gadgets. Maar niet elke inventaris is zwaar beladen. Soms is er gewoon een leuk fotootje of een grappig verhaaltje dat ik wil onthouden.

En avant

Het was nodig een paar maanden geleden. Ik moest een duidelijk standpunt innemen en dat was niet makkelijk. Ik moest stoppen met werken om mijn punt te maken. Het had effect en het probleem was tijdelijk van de baan. Maar nu is het dus weer terug. Dit keer heb ik mezelf de schuld gegeven.

Niet van de situatie, want die kan ik niet veranderen. Maar ik had me dus voorgenomen om ook andere uitdagingen op te zoeken en ik ben er mee gestart. Alleen stuit ik weer op de eeuwige ON/OFF knop die hapert. De CV, daar zijn we nog mee bezig. Het moet wat uitgebreider en de nadruk moet anders. Meer nadruk op wat ik kan en minder op wat ik ooit gedaan heb. Het is moeilijk te verwoorden, maar we werken er dinsdag aan verder.

De knop hapert nu minder bij de voornemens op gebied van de andere schijf van 8u, die schijf die gereserveerd is voor ontspanning. Ik heb een afspraak in de tattooshop begin april. Ik heb een poging gedaan om mijn blog online om te zetten in boekvorm maar er liep iets mis. Dat moet opnieuw, maar de poging was er. Lunchen kunnen we ook nog altijd, dat verleer ik blijkbaar niet. Een uitstapje regelen naar Genval is ook gelukt. Wellicht de eerste keer dat ik zoiets boek. En de geocache met het vriendje en de geocachebuddy ligt ook vast, dat zeggen we ook al zo lang. Zou ik het dan toch kunnen? Moet ik geen schop onder mijn **** krijgen om in gang te schieten? Dat is een retorische vraag. Niet op antwoorden a.u.b. ;-)

Schoolbord

Vaak gebeurt het niet meer dat een nieuw technisch snufje mij verbaast. Maar deze keer dus wel. Deze projector is bedoeld om in een klaslokaal als interactief schoolbord te dienen. Je kan ook een computerprogramma gebruiken met een interactief stukje krijt. De projector ziet waar je je stukje krijt vasthoudt en alles wat je op je bord "schrijft" zal geprojecteerd worden. Dat is niet alleen handig omdat je geen bordveger meer nodig hebt, het opent een nieuwe wereld aan mogelijkheden.

Maar waar het mij om te doen was, is het feit dat deze projector op een afstand van 0,5 meter van de muur hangt waar hij op projecteert. Dat is dus de ideale oplossing in de woonkamer van een oud appartement. Je hebt er geen plaats om lelijke kabels in het plafond weg te werken. Een gewone projector hangt al gauw 4 à 5 meter verwijderd van het scherm en je loopt vaak in het licht. Dat is niet leuk voor degene die verblind wordt en voor degene die het nieuws dan niet meer kan volgen. Maar niks daarvan bij dit technisch snufje. Met een grote lens en een bolle spiegel maken ze een perfect recht beeld. En dat vind ik heel straf.

Nu nog de kabels wat wegwerken en een deftig projectiescherm hangen. Dit oude model is te leuk voor de katten. Het koordje om het naar beneden te trekken is dikke fun. En dan ziet Wim De Vilder er ineens wazig uit. Dus een vast scherm waar de huisdieren niet aankunnen is de oplossing. De moorden in Midsomer Murders gaan nu nog echter lijken. Misschien geloof ik ze dan :-)

Dreams

Ik heb er twee opgeschreven deze week. Ik vergeet ze altijd, maar blijkbaar is dat niet ongewoon. Als ik droom over iets, onthoud ik dat nooit tenzij ik wakker word tijdens de droom zelf. Er bestaat een wetenschappelijke verklaring voor en mijn huisdokter heeft ze ooit uitgelegd maar ik ben ze kwijt. Ik heb nogal last gehad van nachtmerries vroeger en daar hoorde die verklaring bij. Maar ze zijn opgehouden, geen nare dromen meer.

Maar als ik wakker word en ik ben me bewust van de droom waaruit ik ontwaak, schrijf ik dat soms op. Alleen enkele woorden, zo maar. Ik wil ze niet vergeten want ik vind het wel boeiend. Ik ga er geen diepzinnige betekenis achter zoeken maar het houdt me wel bezig waarom ik over iets droom.

Eentje was niet zo bizar en ik weet denk ik wel waarom ik erover droom soms. Ik droomde over die kerel waar ik de eerste keer een fietsreis mee maakte. Ik was toen nog jong, slechts 19 jaar en hij was een jaartje jonger. Ik had mijn laatste jaar middelbare school een tweede keer moeten doen omdat ik niet goed had opgelet in de les. Mijn reisgezel was een hele boeiende jongeman. Ik vond dat toen toch. Hij had hele gekke ideeën en een hele aparte kijk op het leven. Ik denk daar vaak aan de laatste tijd omdat ik het gevoel krijg dat zijn ideeën misschien niet zo gek waren. Er was misschien wel "nen hoek af", maar ik denk dat ik nu ook vaak gekke ideeën heb en er nu ook echt iets mee doe. Hij was meer onbezonnen en nam risico's die ik niet aandurfde. Wellicht komt ie daarom soms voor in een droom. De droom zelf was onnozel en stelt niks voor.

Een tweede kribbel op mijn papiertje gaat over mijn glucosesensor. De sensor gaat maar zes dagen mee en dan moet je hem vervangen. Ik denk dat mijn onderbewustzijn moet beslist hebben dat ik spaarzaam moet zijn, want de sensoren zijn erg duur. Diep in mij zit dan toch een zuinige mens verstopt :-)

In mijn droom heb ik zowaar een truuk gevonden om hem opnieuw te gebruiken. Ik kan zelfs een sensor opnieuw inschieten als het systeem gefaald heeft of als hij niet stabiel genoeg is, en ik hem moet verwijderen na één dag. Het is keiharde logica! Ik ga het wel niet in 't echt proberen want ik denk dat ik dan op de spoed terecht kom. Als je de sensor uit je buik haalt zit die vast met een dun teflon buisje. Dan kan die er nooit meer terug in. Maar in mijn droom maak ik een klein gaatje met een naald. Ik prik in mijn buik net alsof het een pakje boter is. Dan stop je voorzichtig het teflon buisje in het gaatje dat je gemaakt hebt. Als bij wonder is het direct terug dicht, en je kan de sensor weer zes dagen gebruiken. Geniaal toch hè!

Do not try this at home :-)

Brosser

Ik ben niet op de vaste afspraak geraakt vanavond. Gelukkig is er geen leraar en moet ik geen straf schrijven. Ik ken de lessen ook al wel een beetje want er zijn maar 12 stappen. Toch vind ik het jammer, want ik heb niet de gewoonte om deze afspraak te missen.

En de reden is te dom om dood te doen. Ik ben vertrokken op het gewone uur. Daar aangekomen was het zoals gewoonlijk niet simpel om een parkeerplaats te vinden. In het centrum van Antwerpen is dat altijd een ramp, maar ik heb de indruk dat het daar altijd heel erg is. En 's avonds zijn er ook de vaste bewoners die in de omliggende wijken de parkeerplaatsen innemen.

Maar ik heb het dus opgegeven na 45 minuten zoeken. Onze afspraak duurt maar 1,5 uur, dus de helft had ik al gemist. Ik was ook behoorlijk slecht gezind ondertussen en ik zou toch geen leuk gezelschap meer zijn. Dan toch maar besloten om een weekje uit te stellen. Een ideaal moment om dezelfde les nog eens op een maandag in te halen. Enkele weken geleden deed ik dat ook één keer en dat viel reuze mee.

En in 't vervolg stuur ik een SMS om te zeggen dat ik er niet geraak. Ik was alleen te slecht gezind om daar aan te denken. Maar no worries, ik ben dus niet van mijn paard gevallen :-)