Ik ben er niet klaar voor. Ik kan de glucosesensor niet missen. Dat is vandaag nogmaals heel duidelijk geworden.
Hij was net dood, de sensor. Hij leeft maar zes dagen hè, dan moet je een nieuwe inschieten. Er is een mechanisme dat zijn werk goed doet, want als je de goede plek vindt op je buik, doet het helemaal geen pijn. Helaas vind ik die plekken soms niet. De naald is 8 mm lang en ze moet onder de huid in de vetlaag terecht komen. Als dat niet lukt is het pijnlijk en zelfs bloederig. Ik moet dus goed mikken, maar dat gaat tegenwoordig goed.
Maar deze was dus op en ik had net een nieuwe ingebracht. Die moet dan twee uur opwarmen en dan pas geeft hij een waarde. Je moet na twee uur in je vinger prikken en je bloedsuiker op de "klassieke" manier checken. Dan weet de sensor hoe hij met die data om moet gaan en dan is ie vertrokken. Dat kalibreren moet je elke 12u herhalen. Zo blijft ie up to date met je schommelingen die er zijn tussen de onderhuidse suikerwaarde in die in je bloed. Die in het bloed is de juiste natuurlijk, de andere is een redelijk goede indicatie.
Maar terug naar mijn probleem van vandaag. Ik plaats een nieuwe sensor en heb dus twee uur wachttijd. Die twee uur zal ik dus geen waarde kunnen aflezen. Ik besluit om die tijd nuttig te besteden en ga shoppen. Tijdens het shoppen voel ik een hypo opkomen. Ik had nochtans goed opgelet en ben het intussen gewoon. Ik heb geen druivesuiker bij, maar dat is niet erg. Op de Meir kan je best iets met suiker kopen. Gelukkig hebben we geen suikertekort in ons land :-)
Ik besluit om even een kleine Delhaize binnen te wandelen en koop wat chocolade en een Cola Zero. Zero ja, want een gewone cola zou toch veel te veel suiker zijn, dan los ik een hypo op maar vervang ik hem door een hyper. Het is puzzelen hoor, die diabetes. Aan de kassa ben ik zenuwachtig en het moet duidelijk zijn. De kassierster vraagt of alles OK is met mij en ik zeg van wel.
Ik kom buiten en ga op een bank zitten. Ik meet mijn suiker met een vingerprik en ik sta op 90. Helemaal geen hypo dus! Ik snap daar dus echt niks van. Het gevoel ken ik goed, ik werd beverig en begon te zweten zonder reden. Toch is het geen hypo maar was ik wellicht gewoon moe van de wandeling en nerveus van het werk. Of nerveus omdat ik geen sensor had? Ik weet het dus echt niet.
Eén ding staat vast. De bedoeling is niet om altijd met die sensoren rond te lopen. Het was bedoeld om me voldoende gemoedsrust te geven zodat ik langzaam kan wennen aan de hypo's zonder dat er een angstaanval bijkomt, zoals dat in het begin was. Dat was trouwens de reden waarom ik ze perse wou.
Ik zal in elk geval de komende maanden, ik denk zeker een half jaar, niet zonder kunnen. Vandaag was in elk geval niet leuk. Als de cassière al aan mij zag dat ik precies niet in orde was, dan vind ik dat heel erg lastig. Dit zat wellicht enkel in mijn hoofd, maar het gevolg was dan toch duidelijk zichtbaar.
maandag 7 mei 2012
zondag 6 mei 2012
STF
Doeme doeme doeme...
Ik had zo graag eens een titel FTF geschreven maar het lukt dus niet. Het gaat om de podiumplaatsen als je een schat zoekt. Een nieuwe geocache die gepubliceerd wordt, zal binnen de kortste keren gevonden worden. Er zijn nu eenmaal heel wat mensen die alle schatten in hun omgeving al gevonden hebben. De enige uitdaging is dan om nieuwe schatten die gelegd worden als eerste te vinden. Dan krijg je dus de eerste, tweede en derde plaats. FTF = First To Find, STF = Second To Find, TTF = Third To Find.
Maar je kan daar dus niet zomaar aan meedoen. Wanneer er een nieuwe schat wordt gepubliceerd moet je dat dus onmiddellijk weten, anders zijn andere mensen je voor. Daar bestaat software voor, die op de website van geocaching op vaste tijdstippen kijkt wat de dichtsbijzijnde cache is. Die heb ik dus draaien sinds vorige week. Als er een nieuwe schat in een straal van 20 km rond mijn thuiscoördinaten tevoorschijn komt, gaat er een sirene af. Dan is het zaak om direct in de auto te stappen en op zoek te gaan.
Dat heb ik dus dit weekend vier keer geprobeerd. Zaterdagmorgen was er al direct alarm. Een nieuwe schat in Schelle. Maar ik dacht, ik hou dat even in 't oog om te zien hoe snel die nu gevonden wordt. Het was één van de eerste keren dat ik de software aan het werk zag. Toen die na de middag om 16u nog steeds niet gevonden was, ben ik er naartoe gereden. Ik vond hem redelijk snel, alleen... ik was dus tweede. STF ! En het stomme was, de eerste had pas om 16u gelogd! Ik had dus heel de dag tijd gehad om hem toch op te pikken.
Dan nog één geprobeerd in Temse, die stond ook al verdacht lang not found. Ik kwam op de parking van de Lidl terecht op een zaterdag namiddag. Niet echt het ideale moment om in de struiken te gaan zoeken. Toch heb ik dat een kwartiertje geprobeerd maar de vele rare blikken die ik kreeg van de bezoekers op de parking deden me onverricht huiswaarts keren. Wellicht daarom is de schat pas 's avonds laat gelogd als eerste vinder. Als je wat tijd hebt om te zoeken lukt het wel.
Dan vanavond, identiek scenario. Ik krijg een alarm net voor het avondeten. Omdat ik natuurlijk niet zomaar het eten van mijn ventje wil binnenschrokken wacht ik rustig af tot na de maaltijd. Als ik op de bewuste plaats aankom in Hove, is hij nog steeds niet gelogd op de website. Ik denk dus dat ik eerst ben, want hij staat maar anderhalf uur online. Ik begin te zoeken en krijg direct gezelschap van een team van drie personen. Uitgedost met Geocaching.com keychain, t-shirt en drie GPS'en. Wij nerds verraden onszelf zo gemakkelijk :)
De meest ervaren cacher heeft 1700+ finds op zijn palmares. Ik begin te vrezen dat ik het nooit haal tegen deze drie die-hards. Toch ben ik degene die als eerste het filmrolletje uit een boomstam oppikt. Natuurlijk is de vreugde groot. Ik ben toch de eerste. Tot blijkt dat er nog iemand anders me voor was. Een dik half uur eerder is de logtijd van de winnaar op het papiertje geschreven. En die is al verdwenen, maar zal thuis pas online ingeven dat ie eerst was. Ik ben dus weer STF. De specialisten TTF. Dat doet toch een beetje deugd.
I love this game :-)
Alleen wil ik wel een blogtitel met FTF :-)
Ik had zo graag eens een titel FTF geschreven maar het lukt dus niet. Het gaat om de podiumplaatsen als je een schat zoekt. Een nieuwe geocache die gepubliceerd wordt, zal binnen de kortste keren gevonden worden. Er zijn nu eenmaal heel wat mensen die alle schatten in hun omgeving al gevonden hebben. De enige uitdaging is dan om nieuwe schatten die gelegd worden als eerste te vinden. Dan krijg je dus de eerste, tweede en derde plaats. FTF = First To Find, STF = Second To Find, TTF = Third To Find.
Maar je kan daar dus niet zomaar aan meedoen. Wanneer er een nieuwe schat wordt gepubliceerd moet je dat dus onmiddellijk weten, anders zijn andere mensen je voor. Daar bestaat software voor, die op de website van geocaching op vaste tijdstippen kijkt wat de dichtsbijzijnde cache is. Die heb ik dus draaien sinds vorige week. Als er een nieuwe schat in een straal van 20 km rond mijn thuiscoördinaten tevoorschijn komt, gaat er een sirene af. Dan is het zaak om direct in de auto te stappen en op zoek te gaan.
Dat heb ik dus dit weekend vier keer geprobeerd. Zaterdagmorgen was er al direct alarm. Een nieuwe schat in Schelle. Maar ik dacht, ik hou dat even in 't oog om te zien hoe snel die nu gevonden wordt. Het was één van de eerste keren dat ik de software aan het werk zag. Toen die na de middag om 16u nog steeds niet gevonden was, ben ik er naartoe gereden. Ik vond hem redelijk snel, alleen... ik was dus tweede. STF ! En het stomme was, de eerste had pas om 16u gelogd! Ik had dus heel de dag tijd gehad om hem toch op te pikken.
Dan nog één geprobeerd in Temse, die stond ook al verdacht lang not found. Ik kwam op de parking van de Lidl terecht op een zaterdag namiddag. Niet echt het ideale moment om in de struiken te gaan zoeken. Toch heb ik dat een kwartiertje geprobeerd maar de vele rare blikken die ik kreeg van de bezoekers op de parking deden me onverricht huiswaarts keren. Wellicht daarom is de schat pas 's avonds laat gelogd als eerste vinder. Als je wat tijd hebt om te zoeken lukt het wel.
Dan vanavond, identiek scenario. Ik krijg een alarm net voor het avondeten. Omdat ik natuurlijk niet zomaar het eten van mijn ventje wil binnenschrokken wacht ik rustig af tot na de maaltijd. Als ik op de bewuste plaats aankom in Hove, is hij nog steeds niet gelogd op de website. Ik denk dus dat ik eerst ben, want hij staat maar anderhalf uur online. Ik begin te zoeken en krijg direct gezelschap van een team van drie personen. Uitgedost met Geocaching.com keychain, t-shirt en drie GPS'en. Wij nerds verraden onszelf zo gemakkelijk :)
De meest ervaren cacher heeft 1700+ finds op zijn palmares. Ik begin te vrezen dat ik het nooit haal tegen deze drie die-hards. Toch ben ik degene die als eerste het filmrolletje uit een boomstam oppikt. Natuurlijk is de vreugde groot. Ik ben toch de eerste. Tot blijkt dat er nog iemand anders me voor was. Een dik half uur eerder is de logtijd van de winnaar op het papiertje geschreven. En die is al verdwenen, maar zal thuis pas online ingeven dat ie eerst was. Ik ben dus weer STF. De specialisten TTF. Dat doet toch een beetje deugd.
I love this game :-)
Alleen wil ik wel een blogtitel met FTF :-)
zaterdag 5 mei 2012
Vork
Tram 7 rijdt naar de Meir. DL120 is de code die ik sms'te naar 4884. Het geeft recht op twee uur reizen en dat ging ik nodig hebben. Enkel de rit heen en terug natuurlijk. De tussentijd ging ik nuttig besteden. De Meir is een ideale plaats om dat te doen, tijd nuttig besteden. Zoals dat vaak gebeurt kom ik tijd te kort. Ik moet me haasten om het smsticket nog te gebruiken binnen de voorgeprogrammeerde tijd. Ik vraag me opnieuw af wanneer de tijd nu echt verstrijkt als je een ticket van twee uur koopt. Als de tijd verstrijkt terwijl je op de tram zit, ben je dan zwartrijder? Of telt het tijdstip van de opstap op de tram? Ik weet het nog steeds niet. Bij de papieren versie was het de opstaptijd. Dat was handig, want die kon je gewoon nazien op het ticketje. De tijd werd afgedrukt bij het ontwaarden van het ticket. Je kon dus zien wanneer je was opgestapt op de terugweg en meteen zou een controleur kunnen zien of je nog binnen de termijn zat. Met de elektronische versie kan dat niet. Je stapt gewoon weer op de tram en er is geen registratie van de tijd. Een humeurige controleur zou je kunnen berispen en beweren dat je tijd was verstreken toen je opstapte. Weet hij veel aan welke halte dat was. Alleen het feit dat ik hier weeral over nadenk bewijst dat ik veel te veel shop. Anders had ik dat probleem nooit. Dan zou ik op een half uurtje Meir wel terug huiswaarts keren. Maar nu is het anders want ik shop nu graag. Kleding verandert met de jaren, en smaak blijkbaar ook. In mijn geval verjongt die.
Toch houdt de vraag me plots niet meer bezig. Ik zit op de tram naast een jongedame die aan dezelfde halte opstapte. Haar plastic en papieren tassen van verschillende kledingzaken verraden dat we op zijn minst één interesse delen. Ze is jonger dan ik maar ik kan niet inschatten hoeveel jaren. Ik ben daar slecht in bij het andere geslacht. Het vraagt enige aandacht en ervaring in het bekijken van de kenmerken die de leeftijd verraden. Die aandacht had ik nooit en daarom ontgaat het me. Ik neem dus een brede vork, zoals dat heet. Tussen de 20 en de 35 jaar oud zal ze zijn. OK, ik ben er dus heel slecht in. Moest het een jonge kerel zijn, ik zat er geen twee jaar naast ;-)
Ze schrikt op van iets. Ik weet niet wat, maar ik merk het aan de beweging die ze maakt met haar arm. Tram 7 heeft geen brede stoeltjes, want het is een oud model. Nog zo'n model waar de 4 smalle deurtjes veel te snel openen en weer sluiten zonder dat ze een piepsignaal geven. Nieuwe modellen doen dat wel en dat is veiliger. Maar in dit model zitten passagiers noodgedwongen tegen elkaar aan. Ik merk dus eerst aan haar dat er iets mis is op de tram. Dan zie ik het en meteen ruik ik het. Een jongeman komt met veel lawaai in de tram gelopen tot voorbij de stoel waar wij zitten. Enkele malen vraagt hij, nee roept hij of iemand zijn jas heeft gezien. De lichaamstaal, de onbeleefde woorden, de kwade blik en de arrogantie verraden dat ie te veel gefeest heeft. De geur verraadt het helemaal.
Hij is net zo snel weer buiten. De deuren sluiten snel en dit keer zijn we daar wel blij mee. Nu is dat net veiliger. Elke passagier is verontwaardigd over de brutaliteit van de jongeman. De jongedame die me aanraakt zeker. Ze zegt dat ook met zoveel woorden. Sociaal onaangepast gedrag heet dat dan. Niemand aanvaardt het en het kan niet door de beugel. Toch kan niemand er iets tegen doen want er werd geen wet overtreden.
De jongeman was 23. Ik heb zijn paspoort niet gezien, maar ik kan er dus hoogstens twee jaar naast zitten. De beoordeling van de kenmerken werkt nog. Hij zou mijn aandacht getrokken hebben in positieve zin. Alleen is het plaatje verpest door het gedrag en de uitstraling.
Het is jammer dat het zo'n invloed heeft. En jammer dat hij het wellicht niet beseft. Misschien heeft hij vele troeven. Karaktertrekken en kwaliteiten die hij nu niet toont. Of waarvan hij niet weet dat ie ze heeft. Misschien is het wel een sympathieke jongeman met veel potentieel. Alleen dat ene probleempje verpest het. Misschien is het enkel vandaag en is ie anders niet zo. Dat kan je niet zien op zijn gezicht. Dat geeft enkel de toestand van vandaag aan, en die is duidelijk niet best.
Wat jammer dat ik het zo herken. Niet de agressie en hopelijk niet de onbeleefde woorden. Maar al de rest was ik ooit ook. Ik zie deze tekens vaak in de stad. Ik herken ze en ze doen me denken aan hoe het niet moet. Maar ook hoe ik het dan blijkbaar toch deed. Ik ben blij met de dag van vandaag. Blij met mijn zakken met nieuwe kleding. Blij dat ik me de vraag stel over het smsticket. Blij dat ik me nu als normale passagier gedraag en me niet meer vreemd voel in gezelschap.
De jongedame is bekomen van de schrik. Ze kijkt me even aan en ik knik. Ze zegt niks meer, maar ik begrijp haar emotie. Ik zeg wel iets. Ik zeg dat ik blij ben dat ik niet meer drink. Ze schrikt eventjes van die zin. Ik denk dat ze mij eventjes probeert in te beelden als iemand die zo zou doen. Ik zie dat ze dat niet kan. Ze weet niet goed hoe ze moet reageren maar zegt dan plots met een opluchting in de stem: "amai ja, dat zal wel!". Ze woont twee straten verder. Ze is 22 jaar en heeft pas een nieuwe vriend. Ze houdt van kleren en wou haar vriend wat imponeren met nieuwe spullen. Er kwam dus wel een gesprek op gang. Zoals normale mensen dat doen. Ik ben blij dat ik daar nu bij hoor.
Nu alleen nog wat oefenen op die vork :-)
Toch houdt de vraag me plots niet meer bezig. Ik zit op de tram naast een jongedame die aan dezelfde halte opstapte. Haar plastic en papieren tassen van verschillende kledingzaken verraden dat we op zijn minst één interesse delen. Ze is jonger dan ik maar ik kan niet inschatten hoeveel jaren. Ik ben daar slecht in bij het andere geslacht. Het vraagt enige aandacht en ervaring in het bekijken van de kenmerken die de leeftijd verraden. Die aandacht had ik nooit en daarom ontgaat het me. Ik neem dus een brede vork, zoals dat heet. Tussen de 20 en de 35 jaar oud zal ze zijn. OK, ik ben er dus heel slecht in. Moest het een jonge kerel zijn, ik zat er geen twee jaar naast ;-)
Ze schrikt op van iets. Ik weet niet wat, maar ik merk het aan de beweging die ze maakt met haar arm. Tram 7 heeft geen brede stoeltjes, want het is een oud model. Nog zo'n model waar de 4 smalle deurtjes veel te snel openen en weer sluiten zonder dat ze een piepsignaal geven. Nieuwe modellen doen dat wel en dat is veiliger. Maar in dit model zitten passagiers noodgedwongen tegen elkaar aan. Ik merk dus eerst aan haar dat er iets mis is op de tram. Dan zie ik het en meteen ruik ik het. Een jongeman komt met veel lawaai in de tram gelopen tot voorbij de stoel waar wij zitten. Enkele malen vraagt hij, nee roept hij of iemand zijn jas heeft gezien. De lichaamstaal, de onbeleefde woorden, de kwade blik en de arrogantie verraden dat ie te veel gefeest heeft. De geur verraadt het helemaal.
Hij is net zo snel weer buiten. De deuren sluiten snel en dit keer zijn we daar wel blij mee. Nu is dat net veiliger. Elke passagier is verontwaardigd over de brutaliteit van de jongeman. De jongedame die me aanraakt zeker. Ze zegt dat ook met zoveel woorden. Sociaal onaangepast gedrag heet dat dan. Niemand aanvaardt het en het kan niet door de beugel. Toch kan niemand er iets tegen doen want er werd geen wet overtreden.
De jongeman was 23. Ik heb zijn paspoort niet gezien, maar ik kan er dus hoogstens twee jaar naast zitten. De beoordeling van de kenmerken werkt nog. Hij zou mijn aandacht getrokken hebben in positieve zin. Alleen is het plaatje verpest door het gedrag en de uitstraling.
Het is jammer dat het zo'n invloed heeft. En jammer dat hij het wellicht niet beseft. Misschien heeft hij vele troeven. Karaktertrekken en kwaliteiten die hij nu niet toont. Of waarvan hij niet weet dat ie ze heeft. Misschien is het wel een sympathieke jongeman met veel potentieel. Alleen dat ene probleempje verpest het. Misschien is het enkel vandaag en is ie anders niet zo. Dat kan je niet zien op zijn gezicht. Dat geeft enkel de toestand van vandaag aan, en die is duidelijk niet best.
Wat jammer dat ik het zo herken. Niet de agressie en hopelijk niet de onbeleefde woorden. Maar al de rest was ik ooit ook. Ik zie deze tekens vaak in de stad. Ik herken ze en ze doen me denken aan hoe het niet moet. Maar ook hoe ik het dan blijkbaar toch deed. Ik ben blij met de dag van vandaag. Blij met mijn zakken met nieuwe kleding. Blij dat ik me de vraag stel over het smsticket. Blij dat ik me nu als normale passagier gedraag en me niet meer vreemd voel in gezelschap.
De jongedame is bekomen van de schrik. Ze kijkt me even aan en ik knik. Ze zegt niks meer, maar ik begrijp haar emotie. Ik zeg wel iets. Ik zeg dat ik blij ben dat ik niet meer drink. Ze schrikt eventjes van die zin. Ik denk dat ze mij eventjes probeert in te beelden als iemand die zo zou doen. Ik zie dat ze dat niet kan. Ze weet niet goed hoe ze moet reageren maar zegt dan plots met een opluchting in de stem: "amai ja, dat zal wel!". Ze woont twee straten verder. Ze is 22 jaar en heeft pas een nieuwe vriend. Ze houdt van kleren en wou haar vriend wat imponeren met nieuwe spullen. Er kwam dus wel een gesprek op gang. Zoals normale mensen dat doen. Ik ben blij dat ik daar nu bij hoor.
Nu alleen nog wat oefenen op die vork :-)
vrijdag 4 mei 2012
Ik kan fietsen !
Ik kon het al langer. Ik heb het geleerd toen ik nog Jantje was. Maar het was gestopt in oktober 2010. Ik werd geopereerd aan een hernia en bleef achter met rugpijn. Er zijn nu nog twee van die beestjes die in de weg zitten en langzaam aan was ik weer begonnen met bewegen. Maar enkel wandelen dus, want fietsen lukte niet. Ik had trouwens net een hometrainer gekocht om weer wat fitter te worden toen de suikertjes me parten speelden. Ik weet het, er zijn kosten aan.
Maar nu, vandaag, anderhalf jaar later had ik beslist om een fietstocht te doen. Het begin-van-de-maand gevoel speelde me parten. Ik had even niks beters te doen op deze vrijdag en dit leek me een leuke uitdaging. Het meest oostelijke punt van mijn statistieken op de geocache website moest er vandaag aan geloven. Hoe kan je dat beter aanpakken dan een fietscache in de provincie Limburg?
En dat is wonderwel gelukt. Vanmorgen geen pijnstillers en ontstekingsremmers genomen. Vaak zijn ze nog nodig want pijn is er altijd wel. Maar dit is al lang draaglijk en ik wil nu echt weten wat de invloed is van een tocht met de mountainbike inclusief rugzak. En nu lukt het dus wel, ik probeerde een half jaar geleden nog eens maar dat liep niet goed af.
Nu dus geen extra pijn gevoeld en in 't vervolg kan ik dan ook de nieuwe hobby met de fiets aanpakken. Mijn geobuddy zal blij zijn. Ik natuurlijk ook.
Ah ja, 14 schatten gevonden, waarvan één hele mooie. En één dagje dichter bij mijn meimaand-cachemaand belofte. Het GoPro cameraatje nu eens getest met de "chest-mount", dat is een klein kluwen van riempjes die je op je borst aanbrengt. Dan ziet de schattenjacht er zo uit:
Maar nu, vandaag, anderhalf jaar later had ik beslist om een fietstocht te doen. Het begin-van-de-maand gevoel speelde me parten. Ik had even niks beters te doen op deze vrijdag en dit leek me een leuke uitdaging. Het meest oostelijke punt van mijn statistieken op de geocache website moest er vandaag aan geloven. Hoe kan je dat beter aanpakken dan een fietscache in de provincie Limburg?
En dat is wonderwel gelukt. Vanmorgen geen pijnstillers en ontstekingsremmers genomen. Vaak zijn ze nog nodig want pijn is er altijd wel. Maar dit is al lang draaglijk en ik wil nu echt weten wat de invloed is van een tocht met de mountainbike inclusief rugzak. En nu lukt het dus wel, ik probeerde een half jaar geleden nog eens maar dat liep niet goed af.
Nu dus geen extra pijn gevoeld en in 't vervolg kan ik dan ook de nieuwe hobby met de fiets aanpakken. Mijn geobuddy zal blij zijn. Ik natuurlijk ook.
Ah ja, 14 schatten gevonden, waarvan één hele mooie. En één dagje dichter bij mijn meimaand-cachemaand belofte. Het GoPro cameraatje nu eens getest met de "chest-mount", dat is een klein kluwen van riempjes die je op je borst aanbrengt. Dan ziet de schattenjacht er zo uit:
Fietscache Zolder
donderdag 3 mei 2012
300064
Ik hou van cijfertitels. Dit is het aantal lijnen dat ik ingetypt heb sinds ik in 1996 begon te werken als programmeur. Het is eigenlijk meer, want dit is het aantal lijnen van dat ene computerprogramma voor drukkerijen dat ik heb geschreven. Ik schreef ook 9 andere programma's maar die zijn veel kleiner. Die laten we even buiten beschouwing.
Reken je even mee? 300000 lijnen. Als er 40 lijnen op een pagina staan heb ik ongeveer 25 boeken geschreven. Als je het zo bekijkt, is dat al een hele carrière, niet?
Toch is het de vraag hoeveel boeken, pagina's of lijnen er nog bijkomen. Een tijdje geleden was het al twee voor twaalf, en intussen is het nog later. Hoe het verder gaat is dus een vraag waar het antwoord uitblijft. Zoals het er nu uitziet zal het wellicht niet meer mijn hoofdbezigheid kunnen zijn de komende jaren.
En dan maak ik me plots de bedenking dat ik helemaal niet kan typen! Mijn eerste werkgever vond dat al zo grappig. Het kan toch niet zijn dat iemand die werk zoekt als computerprogrammeur met twee vingers typt? Hij moest er erg om lachen, maar het heeft zijn beoordeling van wat ik voor hem presteerde niet vertroebeld. Hij was erg tevreden over het werk dat ik toen had geleverd. Wellicht was dat ook wel minder toen ik besliste om daar weg te gaan, maar dat is niet ongewoon.
Toch is dat net het stuk dat nu ontbreekt. Waardering voor iets wat je doet. Soms is iets goed en soms is het wat minder, dat is bij iedereen zo. Maar als ook iets dat goed is niet meer gewaardeerd wordt, moet je andere manieren vinden om gewaardeerd te worden.
Wordt wellicht vervolgd.
Reken je even mee? 300000 lijnen. Als er 40 lijnen op een pagina staan heb ik ongeveer 25 boeken geschreven. Als je het zo bekijkt, is dat al een hele carrière, niet?
Toch is het de vraag hoeveel boeken, pagina's of lijnen er nog bijkomen. Een tijdje geleden was het al twee voor twaalf, en intussen is het nog later. Hoe het verder gaat is dus een vraag waar het antwoord uitblijft. Zoals het er nu uitziet zal het wellicht niet meer mijn hoofdbezigheid kunnen zijn de komende jaren.
En dan maak ik me plots de bedenking dat ik helemaal niet kan typen! Mijn eerste werkgever vond dat al zo grappig. Het kan toch niet zijn dat iemand die werk zoekt als computerprogrammeur met twee vingers typt? Hij moest er erg om lachen, maar het heeft zijn beoordeling van wat ik voor hem presteerde niet vertroebeld. Hij was erg tevreden over het werk dat ik toen had geleverd. Wellicht was dat ook wel minder toen ik besliste om daar weg te gaan, maar dat is niet ongewoon.
Toch is dat net het stuk dat nu ontbreekt. Waardering voor iets wat je doet. Soms is iets goed en soms is het wat minder, dat is bij iedereen zo. Maar als ook iets dat goed is niet meer gewaardeerd wordt, moet je andere manieren vinden om gewaardeerd te worden.
Wordt wellicht vervolgd.
woensdag 2 mei 2012
Vreemde gewoonte
Het kwam nogmaals ter sprake in gezelschap. En als ik erover praat kijkt men me aan alsof ik van Mars kom.
Ik heb eigenaardige eetgewoonten. Als ik erover praat, het maakt al niet uit met wie, zal men steevast verklaren dat ik gek ben. Dat was vroeger zo, toen ik het Atkinsdieet volgde, en dat is nu nog zo, nu ik mijn eigen manier heb gezocht en gevonden om mijn diabetes en gewicht onder controle te houden.
Het basisprincipe is eenvoudig. Als ik de richtlijnen van de diëtiste lees, doe ik het omgekeerde. Ik vind dan ook dat de richtlijnen die ik als diabeet krijg van een normale diëtiste ongezond. Ze heeft me immers al letterlijk gezegd dat ik veel te weinig koolhydraten eet. Ik zou minstens twee keer zoveel koolhydraten moeten eten dan wat ik nu eet. Ik zou dan voor de maaltijden twee keer zo veel insuline moeten inspuiten dan wat ik nu doe. Dat wil zeggen dat de kans op te hoge of te lage bloedsuikers hoger is dan wat ik nu doe. Mijn endocrinoloog geeft me trouwens gelijk in deze redenering.
Maar dan kom je op het tweede punt. Ik eet dus weinig koolhydraten en veel vetten. Daar is een hele simpele reden voor. Ik vind dat lekker. Ik heb een hekel aan boterhammen maar ben zot op kipcurry. Als ik een boterham met kipcurry eet, zal het dus meer kipcurry zijn dan brood. En uiteraard steigert de diëtiste als ze dat hoort. Het gezelschap aan tafel deed ook raar hoor, toen ik het zei.
Toch is dat niet ongezond. Ook daar heb ik de wetenschap en mijn endocrinoloog aan mijn zijde. Alle slaatjes die je koopt op basis van mayonaise zijn niet ongezond. Ik heb het dan over de samenstelling van de vetten. Dat komt omdat mayonaise op zich niet ongezond is, weer op basis van de vetten. Een pot echte mayonaise, dus geen lightversie of dressing bevat geen suikers en weinig verzadigde vetten. Zo zal gewone mayonaise slechts 5% verzadigde vetten bevatten van het 70 à 80% totale vetgehalte. Dat wil dus zeggen dat mayonaise je cholesterol niet beïnvloedt. Het is natuurlijk niet goed voor de lijn, maar dat is een ander verhaal.
Toch is het blijkbaar moeilijk te aanvaarden voor een diëtiste. Ik heb in het ziekenhuis al enkele diëtistes gehad, er is blijkbaar veel verloop. Telkens stoot ik op een enorme onwetendheid als ik dit vertel. Dat een potje kipcurry of krabsla maar 3 à 4 % verzadigd vet bevat geloven ze gewoon niet. Ze weten het ook niet, want in de cursus staat wellicht dat het niet goed is en daar blijft het bij. Toch volstaat het om even een willekeurig potje vast te pakken in de supermarkt om te zien dat ik gelijk heb.
De eerste diëtiste die ik in het ziekenhuis bezocht had nog nooit gehoord van het Atkinsdieet. Ze raadde het ten stelligste af, terwijl ze niet wist waar het over ging. Enkele maanden later bezocht ik haar weer en ze kende me nog. Omdat ze wist dat ik toch mijn opvatting niet zou veranderen (waarom zou ik als ik gelijk heb?) had ze wat opzoekwerk gedaan. Ze zei dat ze een duidelijke website had gevonden over het dieet. Dat zal wel zijn, want het was mijn eigen website. Nu zie ik haar soms nog terug. Ze moet er nog steeds om lachen.
Als je dit leest zou je denken dat ik moddervet moet zijn. Nu wil het toeval dat ik met mijn 78 kilo nog nooit zo mager was sinds mijn pubertijd. Ergens moet dus een addertje onder het gras zitten zeker? Neen hoor, het is enkel een kwestie van hoeveelheid. Als ik de raad van de diëtiste moet volgen, zou ik vijf boterhammen met kippewit moeten eten als ontbijt. Nu zijn het er drie met kipcurry of krabsla. Daar zit qua energetische waarde geen verschil op. En slaatjes met veel vet stillen de honger beter dan meer boterhammen.
Het is simpel als pompwater. Waarom wil niemand het dan geloven? Ik was nooit zo slank als nu en mijn cholesterol is nog maar 160 mg/dl. Bij mijn diagnose was het 195 en vóór mijn Atkinsdieet was het 240. Ergens moet ik dus gelijk hebben. Mijn dokter is alvast akkoord, want het zal hem worst wezen wat ik eet. Zolang de cijfertjes maar goed zijn.
Ik heb eigenaardige eetgewoonten. Als ik erover praat, het maakt al niet uit met wie, zal men steevast verklaren dat ik gek ben. Dat was vroeger zo, toen ik het Atkinsdieet volgde, en dat is nu nog zo, nu ik mijn eigen manier heb gezocht en gevonden om mijn diabetes en gewicht onder controle te houden.
Het basisprincipe is eenvoudig. Als ik de richtlijnen van de diëtiste lees, doe ik het omgekeerde. Ik vind dan ook dat de richtlijnen die ik als diabeet krijg van een normale diëtiste ongezond. Ze heeft me immers al letterlijk gezegd dat ik veel te weinig koolhydraten eet. Ik zou minstens twee keer zoveel koolhydraten moeten eten dan wat ik nu eet. Ik zou dan voor de maaltijden twee keer zo veel insuline moeten inspuiten dan wat ik nu doe. Dat wil zeggen dat de kans op te hoge of te lage bloedsuikers hoger is dan wat ik nu doe. Mijn endocrinoloog geeft me trouwens gelijk in deze redenering.
Maar dan kom je op het tweede punt. Ik eet dus weinig koolhydraten en veel vetten. Daar is een hele simpele reden voor. Ik vind dat lekker. Ik heb een hekel aan boterhammen maar ben zot op kipcurry. Als ik een boterham met kipcurry eet, zal het dus meer kipcurry zijn dan brood. En uiteraard steigert de diëtiste als ze dat hoort. Het gezelschap aan tafel deed ook raar hoor, toen ik het zei.
Toch is dat niet ongezond. Ook daar heb ik de wetenschap en mijn endocrinoloog aan mijn zijde. Alle slaatjes die je koopt op basis van mayonaise zijn niet ongezond. Ik heb het dan over de samenstelling van de vetten. Dat komt omdat mayonaise op zich niet ongezond is, weer op basis van de vetten. Een pot echte mayonaise, dus geen lightversie of dressing bevat geen suikers en weinig verzadigde vetten. Zo zal gewone mayonaise slechts 5% verzadigde vetten bevatten van het 70 à 80% totale vetgehalte. Dat wil dus zeggen dat mayonaise je cholesterol niet beïnvloedt. Het is natuurlijk niet goed voor de lijn, maar dat is een ander verhaal.
Toch is het blijkbaar moeilijk te aanvaarden voor een diëtiste. Ik heb in het ziekenhuis al enkele diëtistes gehad, er is blijkbaar veel verloop. Telkens stoot ik op een enorme onwetendheid als ik dit vertel. Dat een potje kipcurry of krabsla maar 3 à 4 % verzadigd vet bevat geloven ze gewoon niet. Ze weten het ook niet, want in de cursus staat wellicht dat het niet goed is en daar blijft het bij. Toch volstaat het om even een willekeurig potje vast te pakken in de supermarkt om te zien dat ik gelijk heb.
De eerste diëtiste die ik in het ziekenhuis bezocht had nog nooit gehoord van het Atkinsdieet. Ze raadde het ten stelligste af, terwijl ze niet wist waar het over ging. Enkele maanden later bezocht ik haar weer en ze kende me nog. Omdat ze wist dat ik toch mijn opvatting niet zou veranderen (waarom zou ik als ik gelijk heb?) had ze wat opzoekwerk gedaan. Ze zei dat ze een duidelijke website had gevonden over het dieet. Dat zal wel zijn, want het was mijn eigen website. Nu zie ik haar soms nog terug. Ze moet er nog steeds om lachen.
Als je dit leest zou je denken dat ik moddervet moet zijn. Nu wil het toeval dat ik met mijn 78 kilo nog nooit zo mager was sinds mijn pubertijd. Ergens moet dus een addertje onder het gras zitten zeker? Neen hoor, het is enkel een kwestie van hoeveelheid. Als ik de raad van de diëtiste moet volgen, zou ik vijf boterhammen met kippewit moeten eten als ontbijt. Nu zijn het er drie met kipcurry of krabsla. Daar zit qua energetische waarde geen verschil op. En slaatjes met veel vet stillen de honger beter dan meer boterhammen.
Het is simpel als pompwater. Waarom wil niemand het dan geloven? Ik was nooit zo slank als nu en mijn cholesterol is nog maar 160 mg/dl. Bij mijn diagnose was het 195 en vóór mijn Atkinsdieet was het 240. Ergens moet ik dus gelijk hebben. Mijn dokter is alvast akkoord, want het zal hem worst wezen wat ik eet. Zolang de cijfertjes maar goed zijn.
dinsdag 1 mei 2012
Oude Kale
Het gaat niet over mij, nee. Zo heet de rivier en de vallei waar we vandaag een schitterende geocache wandeling hebben gemaakt. Het was een hele opgave, want het was een combinatie van een multicache (meerdere tussenpunten voor één schat), 6 single caches (telkens één schat waar je de plaats van kent, je moet alleen heel goed zoeken), één mystery cache (die moet je thuis op voorhand oplossen) en een bonuscache. Die kan je vinden als je alle anderen tot een goed einde bracht.
Dan was het nog niet gedaan, want toevallig lagen er op het parcours ook nog eens 2 schatten van andere mensen. Die kwam je toevallig tegen. We waren opnieuw op pad met drie diabeetjes. Nu was de dame in de groep voorzien van echte wandelschoenen. Dat die ook waterdicht moesten zijn zie je hier.
De prikstok die ik bijhad deed nu ook dienst als cameraverlengstuk. Zo sta ik nu zelf ook mee op de foto's :-)
Helaas hebben we de bonusschat niet gevonden. Dat was mijn stomme schuld, ik had de opgave niet goed gelezen. Maar wel 10 stuks op het palmares vandaag. En mijn voornemen om in mei elke dag minstens één schat te vinden is alvast goed begonnen.
En ook 11 km gewandeld op bijna 7 uur. Gemiddeld is dat niet veel natuurlijk, maar het terrein kon tellen...
Dan was het nog niet gedaan, want toevallig lagen er op het parcours ook nog eens 2 schatten van andere mensen. Die kwam je toevallig tegen. We waren opnieuw op pad met drie diabeetjes. Nu was de dame in de groep voorzien van echte wandelschoenen. Dat die ook waterdicht moesten zijn zie je hier.
De prikstok die ik bijhad deed nu ook dienst als cameraverlengstuk. Zo sta ik nu zelf ook mee op de foto's :-)
Helaas hebben we de bonusschat niet gevonden. Dat was mijn stomme schuld, ik had de opgave niet goed gelezen. Maar wel 10 stuks op het palmares vandaag. En mijn voornemen om in mei elke dag minstens één schat te vinden is alvast goed begonnen.
En ook 11 km gewandeld op bijna 7 uur. Gemiddeld is dat niet veel natuurlijk, maar het terrein kon tellen...
Geocache Lovendegem
Abonneren op:
Posts (Atom)