Antwerpen vs. Aalst

Of hoe het twee maanden geleden was en hoe het nu is. Een groot verschil op alle vlakken, maar dat speelt nu niet mee op deze pagina. Wat het met mijn bloedsuiker doet, dat baart me zorgen. Ik weet immers dat het vaste ritme van maaltijden en de vaste structuur die ik had in de maaltijden nu zoek is. Op zich is dat niet slecht. Verandering van spijs doet eten.

Maar wat doet het met de bloedsuiker en zal mijn HbA1c gestegen zijn binnen enkele weken als ik nog eens langs het ziekenhuis ga. Het worden jaaronderzoeken deze keer, met extraatjes... scanners en zo. Maar de A1c blijft altijd spannend. Het zegt hoe goed je geregeld bent, en in principe dus ook hoe goed je je best doet. Dat is relatief, ik weet het. Mensen doen soms heel erg hun best en hebben toch geen goed resultaat. Het blijft diabetes, dat is geen exacte wetenschap. Insuline is een hormoon en hormonen doen soms raar ;-)

Maar ik ben blij met alle gadgets die aan mijn lijf hangen. Ze geven me gemoedsrust en... grafiekjes !



Dit is een dag van enkele maanden geleden toen ik nog thuis werkte in mijn kantoor in Antwerpen. De bedoeling is om de lijn binnen het groene vak te kleuren. Dat lukt me meestal omdat ik bruine boterhammen eet met veel beleg. En 's avonds afgewogen porties van dingen die ik goed kan inschatten. En dat zie je dus:

Dit is een maandag in Aalst. Maandag overnacht ik in een hotel en eet ik in een restaurantje. 's Middags is er vaak een lunch in Aalst city als ik mijn boterhammen vergat te smeren. Ik vergeet veel ;-)

Je zou dus denken dat het behoorlijk slechter is. Ik moet meteen zeggen dat ik de grenzen zelf streng heb gezet, strenger dan wat de dokter voorstelde. Maar je ziet duidelijk dat het veel meer schommelt. Toch nam ik een gemiddelde van de laatste 2 maanden, en dat komt uit op een bloedsuiker van 99 mg/dl. Dat is heel erg goed. Sterker nog, het is exact even goed als mijn meting in het ziekhuis van enkele maanden geleden. Toen had ik ook een 2 maandelijks gemiddelde van 97 tot 101 (er zijn 2 methoden).

Het blijft dus afwachten, maar het ziet er dus zeker niet naar uit dat ik mijn bloedsuiker minder onder controle heb. Hij schommelt meer, maar op 't eerste gezicht is ie gemiddeld gelijk gebleven. We wachten af tot 30 augustus. Dan komt het verdict ;-)

Alaska

Misschien moest ik wachten tot er een hittegolf kwam vooraleer ik hem echt wou installeren. Er blijft dat probleem van de aan/uit knop die wat hapert. Als ik iets moet doen, is er een duidelijke reden nodig om in gang te schieten. Maar deze keer keer dus niet. Voor de installatie werd er al een gaatje geboord door een meneer die dat goed kon.

De airco is mee verhuisd. Dat is het voordeel als je kant-en-klare toestellen koopt die je zelf kan plaatsen zonder dat er een vakman aan te pas komt. Mijn kantoor in Hoboken had dat nodig, een goede airco. Ik had een firma laten langskomen die een echt professioneel model had geplaatst. De prijs was navenant, maar het zijn onkosten op de firma, je kent dat wel. Helaas was de nieuwe buurman niet akkoord. Hoewel ik ervan overtuigd was dat ik gelijk had, kwam er een advokaat aan te pas om het geschil te beslechten. In mijn nadeel dus, wel te verstaan.

Mijn buitenunit hing bevestigd aan mijn buitengevel van mijn kantoor. Maar genoeg keer het woordje mijn gebruiken in één zin heeft de wet niet veranderd. En die was onduidelijk. Ik had gelijk want het was mijn buitengevel. Hij had gelijk want de buitenunit hing enkele centimeters boven zijn grondgebied. Helaas kon ik er niet tegenop en had geen keuze dan de dure unit af te breken.

En daar zat ik dan in een kantoor dat door servers oververhit werd. Mijn oplossing was niet elegant, wel efficiënt. Ze heette Alaska. Het is een merk van airco toestellen die je zelf kan plaatsen. Ik was net bekomen van de factuur van het andere model, en veel meer kon er niet af. Maar Alaska is belachelijk goedkoop. Voor de prijs van één toestel zoals dat was geplaatst kon ik 12 Alaska's kopen.

Ik heb er "maar" drie gekocht. Eéntje had ik eigenlijk al, dat was zo'n draagbare met wielen. Maar de twee anderen zijn echte units zoals die dure, maar dan een prijskaartje zoals in de Aldi folders. Twee heb ik er geïnstalleerd. Maar het probleem van de buitenunit was niet opgelost natuurlijk, deze toestellen hebben ook zo'n buitenunit die wat lawaai maakt. Ik plaatste ze binnen, één in de keuken en één in een achterkamertje dat ik niet gebruikte. Omdat die kamers dan veel te heet werden, moest de hete lucht weggeblazen worden uit de keuken en de achterkamer. Dat deed ik met twee zware buisventilatoren van industriëel kaliber. De ene kwam dus uit in de tuin van mijn lieve buurman. Die had nu meer lawaai dan vroeger, maar ik deed wettelijk niks fout meer. Ik bleef met de technische installatie binnen mijn grondgebied. Lawaaihinder was er wel, maar die was binnen de wettelijke normen. Dat was trouwens al zo met de originele unit, daar kon hij niks op aanmerken.

En nu staat dus één van de drie modellen in mijn nieuw kantoor. Hij staat nog, voorlopig op een stoel. Hem ophangen aan de muur doen we nog even niet. Maar het is dus terug lekker koel binnen.

Rijles

Welk model het nu precies was weet ik niet meer. Het merk was zeker Renault en ik dacht altijd aan een Renault 25. Zo zit het in mijn geheugen, maar het klopt niet. Ik herinner me ook de periode, en dan kan het helemaal dat model niet zijn. Ik was 15 of 16 jaar en het model moet dus een generatie ouder zijn dan wat ik dacht.

Ik weet wel dat ie in onze tuin stond. Ik weet ook nog dat die heel groot was. Zowel de tuin als de Renault. We hadden een lange dreef die aansloot op onze tuin. Ik denk dat je vanaf de poort tot aan het einde van die dreef makkelijk 250 à 300m kon afleggen. Toen ik veel jonger was, werd die afstand overbrugd met de fiets of met de go-cart. Maar op die leeftijd deden we dat dus met een auto.

We hadden hem gekregen van een nonkel. Hij had een nieuwe wagen gekocht en de oude stond nu bij ons. We mochten er alles mee uitspoken wat we wilden. Natuurlijk werd dat niet met zoveel woorden gezegd, maar we deden het wel. Elke woensdag namiddag gingen we eerst even naar het tankstation om een jerrycan te vullen met benzine. Die stond dan garant voor een namiddag absolute fun. Samen met mijn broer en neef hebben we in de dreef leren rijden met die auto. Dat was de eerste bedoeling, maar voor ons was het natuurlijk vooral speelgoed.

Dat je ook in de vijfde versnelling kan starten met een auto, dat heb ik daar geleerd. Dat het wellicht heel slecht is voor die auto ook. Maar hij was bijna klaar voor de sloop, dus we mochten proberen. Eén keertje is er echt iets fout gelopen op het einde aan de dreef. We hadden er sinds we veel jonger waren een kamp gebouwd. Op die leeftijd was er niks van over gebleven, enkel de hoogteverschillen verraadden nog dat we als kind hier een fulltime bezigheid moeten gehad hebben om dat allemaal uit te graven.

Maar dat is hem fataal geworden. Ik bestuurde de wagen niet op dat moment, maar er is een cruciaal onderdeel geraakt in één van die putten. Ik herinner me een luide klap en een ongerust gevoel. Niet dat ik bezorgd was over de veiligheid van de bestuurder, want op die leeftijd speelt dat nog niet erg mee. Maar wel dat ons avontuur nu misschien voorbij was.

Kort daarna was het ook zo. Het is niet duidelijk gebleken dat dat de oorzaak was, maar ik kon wel raden dat het mee de ondergang van ons speeltje heeft bespoedigd. Maar het was nu zo. De speeltijd was voorbij. Hij wou niet meer starten.

De auto is daarna vakkundig ontmanteld. Het was een full-option en voor die tijd wou dat zeggen dat je veel elektrische motoren kon recuperen. Aan de motoren van de twee automatische ruiten heb ik een hefboommechanisme bevestigd. Eéntje werd gemonteerd aan de deur van mijn kamer. De andere aan het raam. De ruitenwisser van de koplamp bediende de hefboom om het raam in het slot te vergrendelen. De gordijnen werden via een kabelsysteem verbonden aan de motor van de grote ruitenwisser. Tenslotte bestuurde de automatische deurvergrendeling van de auto een grote verroeste grendel die mijn deur op slot deed.

Al die dingen werden bestuurd met een schakelkast naast mijn bed. Een jaar later werd dat verder geautomatiseerd met spraakbesturing op de ZX Spectrum. Software die ik toen schreef kon onderscheid maken tussen tien spraakcommando's. Het werkte goed, maar de herkenning was niet 100% waterdicht. Soms ging de deur open als ik vroeg om de gordijnen te sluiten. Maar het is het principe dat telt. Dat principe was: amusement.

Tiens, combineren van hobby's heeft er precies altijd een beetje in gezeten bij mij :-)

De derde schijf

Het was een mooi principe, die 3 maal 8. Alleen is de situatie nu anders. Eerst had ik de derde schijf, die met de ontspanning overbelast. Nu heb ik de tweede schijf, die waar je hoort te werken, overbelast.

Dat komt niet omdat het werk te moeilijk is of omdat de stress zo hoog is dat ik me niet meer kan ontspannen. Ik zou zelfs durven zeggen dat het tegendeel waar is. Het enige stressmoment in Aalst voel ik als de koffie op is. Voor de rest is het zalig om dit werk in deze omgeving te mogen doen.

Kon ik nu maar met mijn helicopter gaan werken. Of kon ik nu maar aan de slag in de afdeling in Antwerpen. Maar dat is dus niet zo, de afstand is erg lastig om te overbruggen. Ik heb geen hekel aan autorijden, in tegendeel. Alleen neemt het veel tijd weg uit mijn derde schijf.

Ik heb oplossingen hoor. Elke maandag het hotelletje in Aalst. Af en toe met opzet je boterhammen vergeten als je in het ochtendbulletin van Frank hoorde dat het zonnetje zal schijnen tegen lunchtijd. Dan kan je op de grote markt gaan lunchen, en dat hoort bij de derde schijf. Niets zo ontspannend als mensen kijken tijdens de middagpauze met een croque Hawaï in de zon. Alleen nog leren van die koolhydraten juist te tellen. Een zeven granen croque Hawaï bestaat helaas niet.

Maar het evenwicht is omgeslagen. De tweede schijf eet stukjes van de derde op. Al enkele maanden bezocht ik de schuttersclub niet meer. Het examen moest ik binnen het jaar doen en dat is nu te laat. Ik hoop echt dat ik het alsnog kan doen als de opdracht in Aalst erop zit. Gelukkig heeft mijn begeleider al begrip getoond voor mijn situatie. Nu de club nog, en misschien wel de wet. Misschien is het een wettelijke termijn, dat weet ik niet.

Dat ik minder vaak online ben is ook lastig. Een stuk van my life part II speelt zich daar af, en het is niet leuk om ook daar toegevingen te moeten doen. En de blog hier loopt ook niet meer zo vlot als vroeger. Of ik ooit een tweede boek haal, dat valt af te wachten.

En er was nog een probleem, maar dat schijnt vanzelf te verdwijnen. De eerste schijf haperde ook sinds ik ging werken in Aalst. Elke ochtend tussen 5 en 6 werd ik wakker, en vaak geraakte ik niet meer terug in slaap. Blijkbaar kwestie van het even gewoon te worden, want deze week was het beter.

Dit alles om te zeggen: als je me ziet en je vindt dat ik er moe uit zie, dan is dat zo. Dat wil niet zeggen dat ik een probleem heb. Het wil niet zeggen dat ik zit te piekeren en het wil niet zeggen dat ik niet gelukkig ben.

In tegendeel :-)

Het begin is er

Het moest dus voorzichtig. Door niet te zeggen wat iemand anders moet doen, maar door te zeggen wat ik heb gedaan zonder dat ik iets moest. Dat ik stopte met vechten en begon te praten in de plaats. En dat dat veel makkelijker was dan vechten tegen een vijand die te sterk is.

Mijn verhaaltje mooi genoeg vinden om het zelf eens te proberen. Dat was stap twaalf. En die lukte tot nu toe niet.

Ik had hier nog gezegd dat ik hoopte dat het deze keer anders was.

En dat was dus!

Welkom aan de tafel. We hopen je vaker terug te zien.

Bril

Instructies! Niet alleen hoe we onze handen moeten wassen, dat duurt blijkbaar 40 tot 60 seconden als je bij de Vlaamse Milieumaatschappij het toilet bezoekt. Het zijn ook 13 stappen. Maar ook het toiletgebruik dienen wij heren in 't oog te houden. Ik denk dat een dame deze nota schreef :-)

Na het plasje, de bril terug naar omlaag. Dat lijkt ons een normale vraag!

Wel voor mij dus niet. Maar serieus hè, ik snap het echt niet. Ik heb deze discussie al met enkele dames gehad en niemand kan mij een duidelijk antwoord geven dat onderbouwd is met feitenmateriaal. Ik kom altijd over als de onbeleefderik die de bril omhoog laat staan. Tot nu toe kon niemand me uitleggen waarom dat nu net een probleem is.

Het vertrekt vanuit de veronderstelling dat een toilet een normale stand heeft. Ik heb het dan over de bril en het deksel. Je zou om hygiënische redenen kunnen vooropstellen dat het deksel steeds gesloten moet zijn als je het toilet verlaat. Maar dat is niet zo. De dames bedoelen steevast dat de normale toestand van een toilet de toestand is die klaar is voor gebruik. En daar wringt dus het schoentje.

Wij mannen hebben een ander idee over hoe een toilet in rust er uit moet zien. Het is de toestand die voor ons klaar voor gebruik betekent. En die is dus anders dan bij de dames. We gaan er nu even vanuit dat de gemiddelde man geen gastro-intestinale klachten heeft en dus frequenter het toilet gebruikt voor de kleine boodschap dan voor de grote. Wat maakt ons dan zo onbeleefd als we het toilet achterlaten in wat voor ons de normale situatie is?

Ik heb al begrepen dat dames het niet aangenaam vinden als ze plots gaan zitten zonder te kijken of het toilet - voor hun gevoel - klaar voor gebruik is. Het voelt koud en onaangenaam, dat begrijp ik. Maar is dat dan niet de taak van de dame in kwestie? En niet van haar mannelijke voorganger? Hij deed zijn best om het toilet netjes achter te laten. In zijn normale toestand.

We hebben geluk. Op ons appartement zijn er twee toiletten. Elke heer heeft zijn eigen toilet. Er wonen geen dames. Ik heb het net even gecheckt. Ze staan allebei in de - voor ons gevoel - normale toestand. En toch zijn wij heel beleefde jongens ;-)

Blogboek

Een eerste versie van mijn blog in een boek. Voorlopig nog alleen in een PDF bestand, maar dit moet het ongeveer worden. Alleen de cover wil ik anders, maar dat schijnt niet goed te lukken. De foto moet kleiner want de kwaliteit is niet goed genoeg voor een afdruk. We puzzelen nog wat...

klik hier