Het had gekund hoor. Ik had nu in een klooster kunnen wonen. Pater zou ik niet geworden zijn, maar het klooster kwam ooit ter sprake.
Enkele jaren geleden kwam er een heel gek idee in mijn hoofd. Dat gebeurt vaker, zo'n gek idee in mijn hoofd. Maar dit specifiek idee was best wel heel gek. We waren op zoek naar een nieuwe woonst. Ik weet niet meer in welk stadium dat was want we waren eigenlijk altijd wel op zoek. Eerst had ik zelf een huis en mijn ventje een appartement. Dan wou ik mijn huis verkopen en iets anders kopen. Toen was er al sprake van iets samen te kopen, maar het is niet gebeurd. Ik kocht dan alleen een appartement dat ik als kantoor ging gebruiken en bleef wonen bij mijn ventje.
Het moet in die periode geweest zijn dat het idee plots daar was. Als we nu eens in een klooster gingen wonen? Er is vast veel plaats, kamers genoeg en zeker een grote keuken. Wellicht wat renovatie nodig, maar dat schrikt ons niet af. Het was zelfs plots heel concreet en tegelijk een beetje maf. Want in dit klooster was er extreem veel plaats: er waren meer dan 20 kamers. En er was een grote keuken: een industrieel ingerichte keuken. Het klooster stond in Deurne als ik me niet vergis. En het stond te koop aan een veel te lage prijs. Wellicht omdat er enorm veel kosten aan waren.
Ik ben er ooit langsgereden. Moest ik nu in de buurt zijn of was ik te nieuwsgierig, dat weet ik niet meer. Het zag er oud uit, maar best doenbaar. Ik denk dat mijn ventje het idee wellicht heeft afgeschoten omdat ie het te idioot vond. Maar een tijdje heb ik er echt over nagedacht. Als ik de middelen had gehad en de mogelijkheid om het echt te renoveren en bewonen, ik zou geen minuut twijfelen.
Het idee dat je te veel ruimte hebt heeft me altijd geboeid. Ik had het al toen ik student was. Ik ruilde mijn studentenkamer in tegen drie kamers boven het café waar ik werkte. Het was goedkoper, want op de eerste verdieping boven een café wou niemand wonen. Ik had er geen last van, want als het café open was zat ik toch altijd daar. Het was zelfs ooit omgekeerd. De barman van het café kwam ooit vragen of ik mijn muziek wou zachter zetten omdat men in het café hun muziek niet hoorde. In mijn "woonkamer" stond de muziekinstallatie die ik als DJ gebruikte. Op een feestje met enkele vrienden hebben we die eens geprobeerd. En ze werkte.
Het huis dat ik later kocht had ook te veel ruimte. De gelijkvloerse verdieping was te groot. Vroeger was het een pralinewinkel en ik gebruikte enkel de etalage als kantoor. Dat was een ruimte van een goeie 20m². De winkel zelf was 65m² en ik deed er niks mee. Alleen het gevoel van ruimte te hebben zonder dat het echt nodig is, dat is zalig.
Overschot om te dromen wat je er ooit mee kan doen...
zaterdag 30 juni 2012
vrijdag 29 juni 2012
Dresscode
Het motto was me ingefluisterd. Je krijgt maar één kans om een eerste indruk te maken. Wat dat praktisch betekende, daar had ik natuurlijk weer een eigen mening over. Wat moet die eerste indruk dan zijn? Zou je niet best jezelf tonen zoals je er gewoonlijk uitziet? Wel op je best natuurlijk, maar toch niet abnormaal chique? Want chique ben ik gewoonlijk nooit.
Het moest op zijn minst een hemd met lange mouwen zijn. Mijn ventje beaamde dat. Probleem is dat ik me dan ongewoon ongemakkelijk voel en snel begin te zweten. Dat ziet er volgens mij minder elegant uit dan een hemd met korte mouwen en een voorhoofd zonder zweetdruppels. Er is een tweede, eerder praktisch probleem. De afspraak werd maandag telefonisch gemaakt en dinsdag namiddag was het al zover. En een deftig hemd met lange mouwen bezit ik gewoon niet. Wel van die kleurrijke dingen die roepen dat het vakantie is. Maar die indruk maak je best helemaal niet bij je eerste kennismaking. Strategisch gezien zou ik er best uitzien alsof ik kom werken.
Het was altijd al zo. Bij mijn eerste echte job als programmeur zat ik tussen andere nerds. We hadden niet de gewoonte om ons op te kleden. We hadden natuurlijk gewoon de kleding niet om het te doen. Maar het werd ons niet kwalijk genomen. Later was het tegendeel zelfs waar. We waren altijd met z'n drieën op de klantendag. De twee anderen moesten deftig in het pak, of iets wat er dicht bij aanleunde. Ik kreeg de instructie van me niet te scheren en me zo casual mogelijk te kleden. Gelukkig was dat een sterke kant van mij. Een programmeur die er zo uitziet komt geloofwaardiger over, werd gezegd.
Dinsdagmiddag was het intussen. Twee uur voor het gesprek sprak ik eventjes af met een vriend in de binnenstad. Hij werkt hier en ik wou mijn laptop terug opeisen. Een programmeur die op gesprek komt moet zijn laptop toch bijhebben. Ik kom mijn vriend tegen en het eerste wat ie zegt is niet: hallo. Maar wel: ga je zo op gesprek? Moet je geen hemd met lange mouwen aan? En een das? Ze zullen je tattoo zien! Maar ik schaam me niet voor mijn tattoo en ik zeg nog dat een das er idioot uitziet. Dan pas zie ik dat mijn vriend zijn werkkledij aanheeft. Hemd en das dus. Oeps... Ik praat er overheen door te zeggen dat ik wel zal uitleggen waarom ik de tattoo heb. Die uitvlucht dat het medisch is, weet je wel.
Twee uur later en honderd kilometer verder. Het blijkt niet nodig, die lange mouwen. De persoon die me ondervraagt is slim. Hij gaat in op elk technisch detail tot ik niet meer kan antwoorden. Maar ik denk dat het niet lukt, want ik praat ook veel. Hij is volgens mij ook programmeur, of hij is het geweest. Hij draagt korte mouwen en de collega's die ik in de verte zag, zien er ook niet uit alsof ze mij een verzekering willen verkopen.
De tattoo heeft ie zeker meteen gezien toen ik een glas water aannam. Ik heb niet moeten uitleggen dat ik diabetes heb. Dat deed mijn maatje met de sensor wel. Heel de tijd zit ie te piepen en ik zeg nog dat het geen gsm is. Dat het een insulinepomp is en dat ik nerveus ben. Daarom stijgt de suiker en piept de pomp. Ik zet de trilfunctie aan en we kunnen verder. Meteen is ook het ijs gebroken.
Volgens mij ging het gesprek goed. Volgens de anderen ook denk ik, want volgende week mag ik beginnen :-)
Het moest op zijn minst een hemd met lange mouwen zijn. Mijn ventje beaamde dat. Probleem is dat ik me dan ongewoon ongemakkelijk voel en snel begin te zweten. Dat ziet er volgens mij minder elegant uit dan een hemd met korte mouwen en een voorhoofd zonder zweetdruppels. Er is een tweede, eerder praktisch probleem. De afspraak werd maandag telefonisch gemaakt en dinsdag namiddag was het al zover. En een deftig hemd met lange mouwen bezit ik gewoon niet. Wel van die kleurrijke dingen die roepen dat het vakantie is. Maar die indruk maak je best helemaal niet bij je eerste kennismaking. Strategisch gezien zou ik er best uitzien alsof ik kom werken.
Het was altijd al zo. Bij mijn eerste echte job als programmeur zat ik tussen andere nerds. We hadden niet de gewoonte om ons op te kleden. We hadden natuurlijk gewoon de kleding niet om het te doen. Maar het werd ons niet kwalijk genomen. Later was het tegendeel zelfs waar. We waren altijd met z'n drieën op de klantendag. De twee anderen moesten deftig in het pak, of iets wat er dicht bij aanleunde. Ik kreeg de instructie van me niet te scheren en me zo casual mogelijk te kleden. Gelukkig was dat een sterke kant van mij. Een programmeur die er zo uitziet komt geloofwaardiger over, werd gezegd.
Dinsdagmiddag was het intussen. Twee uur voor het gesprek sprak ik eventjes af met een vriend in de binnenstad. Hij werkt hier en ik wou mijn laptop terug opeisen. Een programmeur die op gesprek komt moet zijn laptop toch bijhebben. Ik kom mijn vriend tegen en het eerste wat ie zegt is niet: hallo. Maar wel: ga je zo op gesprek? Moet je geen hemd met lange mouwen aan? En een das? Ze zullen je tattoo zien! Maar ik schaam me niet voor mijn tattoo en ik zeg nog dat een das er idioot uitziet. Dan pas zie ik dat mijn vriend zijn werkkledij aanheeft. Hemd en das dus. Oeps... Ik praat er overheen door te zeggen dat ik wel zal uitleggen waarom ik de tattoo heb. Die uitvlucht dat het medisch is, weet je wel.
Twee uur later en honderd kilometer verder. Het blijkt niet nodig, die lange mouwen. De persoon die me ondervraagt is slim. Hij gaat in op elk technisch detail tot ik niet meer kan antwoorden. Maar ik denk dat het niet lukt, want ik praat ook veel. Hij is volgens mij ook programmeur, of hij is het geweest. Hij draagt korte mouwen en de collega's die ik in de verte zag, zien er ook niet uit alsof ze mij een verzekering willen verkopen.
De tattoo heeft ie zeker meteen gezien toen ik een glas water aannam. Ik heb niet moeten uitleggen dat ik diabetes heb. Dat deed mijn maatje met de sensor wel. Heel de tijd zit ie te piepen en ik zeg nog dat het geen gsm is. Dat het een insulinepomp is en dat ik nerveus ben. Daarom stijgt de suiker en piept de pomp. Ik zet de trilfunctie aan en we kunnen verder. Meteen is ook het ijs gebroken.
Volgens mij ging het gesprek goed. Volgens de anderen ook denk ik, want volgende week mag ik beginnen :-)
donderdag 28 juni 2012
Eindelijk taart
Dat ik eindelijk de taart bij had was afgesproken. Mijn verjaardag was al lang geleden, maar er waren nog anderen die kaarsjes uitbliezen de laatste weken. Dus deze week was mijn inhaalweek. Natuurlijk liep het opnieuw bijna fout. Want bij de bakker had ik niets besteld en toen ik het zonder bestelling wou proberen was ie zelfs al dicht. Ik had er weer goede redenen voor maar deze keer was het echt. Het goede nieuws van deze week gooide de planning die ik toch een beetje had danig in de war.
Er zijn steile bergen te beklimmen. Mijn berg van de laatste tijd was een heuveltje in vergelijking met wat anderen moeten doormaken. We praten er enkel over om beurt. Maar nu werd ik gefeliciteerd in iemands monoloog en dan komt het gesprek natuurlijk wel op gang.
Er is trouwens een hele goede reden voor. Ik heb altijd gezegd dat ik sinds ik de kamer binnenkwam de meeste problemen kon aanpakken zonder uit te schuiven, behalve eentje. En net dat eentje is dan toch gelukt deze week. Ik ben er heel blij mee en de groep deelde die vreugde. Wellicht omdat ik er al twee jaar op hamerde dat dit probleem spiegelglad zou zijn is de tafel even blij als ik dat ik bijna moeiteloos rechtop bleef staan. Ik heb behoorlijk leren schaatsen de laatste twee jaar!
Bedankt tafel, jullie doen wonderen!
Er zijn steile bergen te beklimmen. Mijn berg van de laatste tijd was een heuveltje in vergelijking met wat anderen moeten doormaken. We praten er enkel over om beurt. Maar nu werd ik gefeliciteerd in iemands monoloog en dan komt het gesprek natuurlijk wel op gang.
Er is trouwens een hele goede reden voor. Ik heb altijd gezegd dat ik sinds ik de kamer binnenkwam de meeste problemen kon aanpakken zonder uit te schuiven, behalve eentje. En net dat eentje is dan toch gelukt deze week. Ik ben er heel blij mee en de groep deelde die vreugde. Wellicht omdat ik er al twee jaar op hamerde dat dit probleem spiegelglad zou zijn is de tafel even blij als ik dat ik bijna moeiteloos rechtop bleef staan. Ik heb behoorlijk leren schaatsen de laatste twee jaar!
Bedankt tafel, jullie doen wonderen!
woensdag 27 juni 2012
Diabetesforum
Ik zocht antwoorden voor mijn chronische ziekte. Dan typ je dat in in Google, zo doet de onlinegeneratie dat. Mijn endocrinoloog had me net gezegd dat ik in aanmerking kwam voor een insulinepomp. Google zei eigenlijk maar één ding in vele aparte zoekresultaten: diabetesforum.be
Dat ik me vandaag net één jaar geleden daar registreerde heb ik me niet beklaagd. De overgang naar de pomp ging heel vlot en dat had ik mede te danken aan de vele mensen die me op het forum hebben geholpen. Toen ik in het ziekenhuis terecht kwam om de pomp op te starten, wist ik eigenlijk alles al. Niet de details van hoe de pomp werkt, maar de rest wel. En daar schrokken de mensen van.
Dat ik daarna ook de echte mensen ontmoette die achter die gekke nicknames zaten, dat was meegenomen. Meer dan dat, want enkelen zijn nu hele goede vrienden geworden. De afspraken in de diabetescafé's en lunchkes zijn er allemaal op gevolgd. Ik heb geleerd hoe je dat deftig moet doen, zo lunchen. Dat het niet een boterham in je mond stoppen is en dan weer naar huis rijden. Je moet er je tijd voor nemen ;-)
En van een Hollandse madam met een gekke loginnaam leerde ik bloggen. Daarom lees je dit hier. Ik leerde ook dat het geen Hollandse was en snapte pas maanden later waar die loginnaam vandaan kwam.
Wie zegt er dat de onlinegeneratie asociaal is? Ik heb nog nooit zo veel afspraken gehad sinds ik op het forum zit :-)
Dat ik me vandaag net één jaar geleden daar registreerde heb ik me niet beklaagd. De overgang naar de pomp ging heel vlot en dat had ik mede te danken aan de vele mensen die me op het forum hebben geholpen. Toen ik in het ziekenhuis terecht kwam om de pomp op te starten, wist ik eigenlijk alles al. Niet de details van hoe de pomp werkt, maar de rest wel. En daar schrokken de mensen van.
Dat ik daarna ook de echte mensen ontmoette die achter die gekke nicknames zaten, dat was meegenomen. Meer dan dat, want enkelen zijn nu hele goede vrienden geworden. De afspraken in de diabetescafé's en lunchkes zijn er allemaal op gevolgd. Ik heb geleerd hoe je dat deftig moet doen, zo lunchen. Dat het niet een boterham in je mond stoppen is en dan weer naar huis rijden. Je moet er je tijd voor nemen ;-)
En van een Hollandse madam met een gekke loginnaam leerde ik bloggen. Daarom lees je dit hier. Ik leerde ook dat het geen Hollandse was en snapte pas maanden later waar die loginnaam vandaan kwam.
Wie zegt er dat de onlinegeneratie asociaal is? Ik heb nog nooit zo veel afspraken gehad sinds ik op het forum zit :-)
dinsdag 26 juni 2012
Geen nieuws, goed nieuws !
Ik heb het leesteken veranderd. Vorige week stond er nog een vraagteken en dat mag dus weg. Details horen hier niet thuis, maar het spreekt voor zich dat ik heel blij ben. Een tijdelijke nieuwe uitdaging was het plan en dat plan is gelukt.
Waarom ik me vragen stelde is niet duidelijk. Er zijn enkele misverstanden binnengeslopen in communicatie tussen mensen. Maar dat is weggewerkt. Vandaag een gesprek gehad en volgende week kan ik beginnen.
Me happy !
Waarom ik me vragen stelde is niet duidelijk. Er zijn enkele misverstanden binnengeslopen in communicatie tussen mensen. Maar dat is weggewerkt. Vandaag een gesprek gehad en volgende week kan ik beginnen.
Me happy !
maandag 25 juni 2012
How's that working for you?
Ik ben grote fan van dr Phil. Het is Amerikaans en vaak een beetje klef. Wellicht te conservatief en voor ons vaak minder toegankelijk omdat we de actualiteit anders beleven dan in Amerika. Maar hij is een geweldige psycholoog en dat zinnetje komt heel vaak terug. Het blijft ook hangen omdat het zo vaak van toepassing is.
Als je in een meningsverschil je gelijk wilt halen ten koste van alles, kan je heel hard om je heen slaan. Je kan iedereen en alles de schuld geven van wat er fout loopt. Dat is een strategie die niet deftig is, maar als je nu echt voor jezelf ervan overtuigd bent dat je gelijk hebt, moet je doorzetten.
Tot je op een punt komt dat je eigen strategie jezelf onderuit haalt. Niet iedereen is ermee gediend om de schuld te krijgen van dingen die fout lopen. Zeker als je mensen nodig hebt die gemotiveerd moeten zijn voor je eigen bestwil is je strategie misschien niet de beste. Als je dat toch blijft doorzetten terwijl je de afgrond nadert zou ik denken dat je even nadenkt over het plan. Wat is je strategie waard om te bekomen wat je wilt, terwijl al jaren blijkt dat het effect het omgekeerde is van wat je wilt bereiken.
Een schuldgevoel aanpraten is geen motivator voor mij. Boze berichten vol frustratie ook niet. Ook nu het al vele minuten na twaalf is dringt het niet door.
How's that working for you?
Als je in een meningsverschil je gelijk wilt halen ten koste van alles, kan je heel hard om je heen slaan. Je kan iedereen en alles de schuld geven van wat er fout loopt. Dat is een strategie die niet deftig is, maar als je nu echt voor jezelf ervan overtuigd bent dat je gelijk hebt, moet je doorzetten.
Tot je op een punt komt dat je eigen strategie jezelf onderuit haalt. Niet iedereen is ermee gediend om de schuld te krijgen van dingen die fout lopen. Zeker als je mensen nodig hebt die gemotiveerd moeten zijn voor je eigen bestwil is je strategie misschien niet de beste. Als je dat toch blijft doorzetten terwijl je de afgrond nadert zou ik denken dat je even nadenkt over het plan. Wat is je strategie waard om te bekomen wat je wilt, terwijl al jaren blijkt dat het effect het omgekeerde is van wat je wilt bereiken.
Een schuldgevoel aanpraten is geen motivator voor mij. Boze berichten vol frustratie ook niet. Ook nu het al vele minuten na twaalf is dringt het niet door.
How's that working for you?
zondag 24 juni 2012
Filmpje !
Ik beloof dat dus al zo lang dat het belachelijk wordt om te zeggen dat ik er mee bezig ben. Christof kwam zingen en ik was DJ slash cameraman. Maar het resultaat daarvan is alleen nog maar te zien in een klein filmpje van een paar minuten dat ik toen snel heb ineen gebokst. Nu moest het echte werk nog gebeuren.
Er is een technische reden waarom het niet kon. Ik gebruikte twee camera's, één op een statief en de andere in de hand. Het statiefmodelletje heeft zijn werk gedaan, want de ganse avond werd gefilmd vanuit één camerastandpunt. En toen was de batterij plat. En dan had ik dus een technisch probleem. Eerder een sloddervosprobleem. Ik ben de lader van de camera kwijt. De aansluiting is USB, maar verschillende andere USB laders heb ik geprobeerd zonder succes. Ook een USB poort aan een PC deed niks.
Vandaag zag ik enkele genodigden terug dus de druk op de ketel was eventjes verhoogd. Ofwel vergeet ik de camera en maak alleen een filmpje van het eerste model, ofwel zoek ik een oplossing. Het tweede is per ongeluk gelukt. Ik hang de camera aan een USB poort van de iMac en plots laadt ie wel op. Het is trouwens die iMac waar ik de filmpjes op monteer, en ik wou enkel kijken of de plug paste.
Maar nu maak ik het me weer erg moeilijk. De twee camera's verschillen erg in kwaliteit. Daarom kocht ik ook de nieuwe, want twee modellen tegelijk heeft een normaal mens niet nodig. Maar het wil zeggen dat dat dus erg duidelijk is in het einderesultaat. Het beeld verschilt, maar zeker het geluid. Daarom moet nu het geluid van één camera op het beeld van de tweede gemonteerd worden. Dat wil zeggen lipsync check met het blote oog! Als iemand een speech doet moet het beeld en de klank kloppen of ik word gek.
Dat is trouwens iets wat me opvalt sinds ik zelf filmpjes monteer. Op het journaal veegt men daar z'n voeten aan! Bijna elke dag zie ik fouten in beeld/klank synchronisatie bij gemonteerde beelden. Heel vaak zie je in een item in het journaal iemand spreken in close-up, en dan klopt de klank. Die close-up wordt afgewisseld met een beeld van op een afstand. Maar omdat er geen budget is om met 2 camera's naar een nieuwsitem ter plaatse te lopen, lost men dat op door later in de toespraak van die persoon een groot beeld te nemen vanop afstand. En dan zie je hem allerlei dingen zeggen met zijn lippen die je helemaal niet hoort. Ik erger me er dood aan.
Nog zo eentje is het luistershot. Nu ik weet dat het achteraf wordt opgenomen vind ik het ergerlijk. Een interviewer stelt enkele vragen en de persoon antwoordt. Af en toe zie je het beeld van de interviewer die knikt. Dat wordt dus achteraf opgenomen, want er staat maar één camera. Dat wil dus zeggen dat de interviewer tien minuutjes moet staan knikken met zijn microfoon in de hand zonder dat er iemand voor hem staat. Ik wil dat graag eens in het echt zien. Ik denk dat ik me een kriek lach.
Dit alles om te zeggen: het komt er echt aan deze keer! Het filmpje dus hè :-)
Er is een technische reden waarom het niet kon. Ik gebruikte twee camera's, één op een statief en de andere in de hand. Het statiefmodelletje heeft zijn werk gedaan, want de ganse avond werd gefilmd vanuit één camerastandpunt. En toen was de batterij plat. En dan had ik dus een technisch probleem. Eerder een sloddervosprobleem. Ik ben de lader van de camera kwijt. De aansluiting is USB, maar verschillende andere USB laders heb ik geprobeerd zonder succes. Ook een USB poort aan een PC deed niks.
Vandaag zag ik enkele genodigden terug dus de druk op de ketel was eventjes verhoogd. Ofwel vergeet ik de camera en maak alleen een filmpje van het eerste model, ofwel zoek ik een oplossing. Het tweede is per ongeluk gelukt. Ik hang de camera aan een USB poort van de iMac en plots laadt ie wel op. Het is trouwens die iMac waar ik de filmpjes op monteer, en ik wou enkel kijken of de plug paste.
Maar nu maak ik het me weer erg moeilijk. De twee camera's verschillen erg in kwaliteit. Daarom kocht ik ook de nieuwe, want twee modellen tegelijk heeft een normaal mens niet nodig. Maar het wil zeggen dat dat dus erg duidelijk is in het einderesultaat. Het beeld verschilt, maar zeker het geluid. Daarom moet nu het geluid van één camera op het beeld van de tweede gemonteerd worden. Dat wil zeggen lipsync check met het blote oog! Als iemand een speech doet moet het beeld en de klank kloppen of ik word gek.
Dat is trouwens iets wat me opvalt sinds ik zelf filmpjes monteer. Op het journaal veegt men daar z'n voeten aan! Bijna elke dag zie ik fouten in beeld/klank synchronisatie bij gemonteerde beelden. Heel vaak zie je in een item in het journaal iemand spreken in close-up, en dan klopt de klank. Die close-up wordt afgewisseld met een beeld van op een afstand. Maar omdat er geen budget is om met 2 camera's naar een nieuwsitem ter plaatse te lopen, lost men dat op door later in de toespraak van die persoon een groot beeld te nemen vanop afstand. En dan zie je hem allerlei dingen zeggen met zijn lippen die je helemaal niet hoort. Ik erger me er dood aan.
Nog zo eentje is het luistershot. Nu ik weet dat het achteraf wordt opgenomen vind ik het ergerlijk. Een interviewer stelt enkele vragen en de persoon antwoordt. Af en toe zie je het beeld van de interviewer die knikt. Dat wordt dus achteraf opgenomen, want er staat maar één camera. Dat wil dus zeggen dat de interviewer tien minuutjes moet staan knikken met zijn microfoon in de hand zonder dat er iemand voor hem staat. Ik wil dat graag eens in het echt zien. Ik denk dat ik me een kriek lach.
Dit alles om te zeggen: het komt er echt aan deze keer! Het filmpje dus hè :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)