Huisman

Het is een deel van de nieuwe todo-lijst die zal worden opgesteld als ik de taak als huisman meer en meer aux sérieux wens te nemen. Om even duidelijk te zijn: ik wil dat ook. Wellicht zullen mensen die me goed kennen er weinig van geloven, maar diegenen die me al heel lang kennen weten dat ik in een vorig leven veel vreugde kon halen uit culinaire activiteiten.

Dat wil niet zeggen dat ik er ook talent voor heb, hoewel ik zelf vind dat dat behoorlijk meevalt. Alleen ja, het is natuurlijk allemaal zo lang geleden dat ik niet meer weet hoe dat precies in zijn werk ging. Eén ding herinner is me alvast heel erg goed: ik heb een hekel aan recepten omdat het lijkt op opdrachten die je moét doen. Iets moeten doen ligt moeilijk voor mij, dat is één van de karakterfouten waar ik aan moet werken in onze twaalf stappen.


Een ander punt in die stappen is: de rem is kapot. Van iets een beetje doen lukt niet, het is alles of niks. Dat wil ook zeggen dat in dit geval, toen mij gevraagd werd om enkele porties puree te maken als onderdeel van de nieuwe todo-lijst, het ook geen half werk kon zijn.





De zeven kilo aardappelen die in huis waren moesten eraan, het resultaat is deze 22 porties puree netjes in doosjes van 2 porties (500g) per avondmaal.

Eén doosje stond vanavond op het menu, dus de moeite om portie 21 en 22 in een doosje te doen heb ik me bespaard. Maar het resultaat is dus tien doosjes die nu in de diepvries gaan.

Wie zegt dat een kapotte rem een probleem hoeft te zijn? ;)

Lego Technic

Ik moet zeggen dat ik dit echt niet had verwacht. We spraken al vaker over hoe we in onze jeugdjaren blijkbaar gelijkaardige bezigheden hadden, zoals elke jongen dat wellicht heeft. In mijn geval kwamen er veel treintjes aan te pas, hier en daar wat Playmobil maar toch ook vooral Lego.

Ik heb heel fijne herinneringen aan die dingen omdat het voor mij spannend was om dingen zelf in elkaar te steken en er telkens weer wat van op te steken. Eén ding vond ik echt fascinerend, maar erg veel had de Sint me er nooit van gebracht: Lego Technic legde eerder de focus op mechanische dingen dan op bouwsteentjes voor huisjes met een groen grasperk met omheiningetjes of ramen en deuren op maat. Het was echte techniek met tandwielen en zelfs echte elektrische motoren.

Groot was dan ook mijn verbazing toen mijn ventje dit weekend de zolder van het ouderlijke huis even had opgezocht om na te kijken wat er nog te vinden was. Buiten enorme grote dozen met allemaal onderdelen van Lego Technic, zat er deze helemaal uitgewerkte sportwagen gewoon zo in elkaar gemonteerd volgens het bijhorende plan.

Geef toe, dit ding van bijna een halve meter lang is echt een pareltje!



Enkele elektrische motoren en batterijhouders zaten ook in de doos, maar dat is verouderd. De C batterijen worden de laatste jaren niet meer gebruikt, maar met wat elektronica ertussen ben ik erin geslaagd om dit ding te laten draaien met de originele motor op de spanning die de oude batterijen dertig jaar geleden ook moeten geleverd hebben. Ik moest nog wel vooraan wat improviseren met tandwielen om een dubbele vertraging van het kleine motortje in te stellen.

Maar het resultaat is verbluffend! Niet alleen rijdt ie zoals dat vroeger was, zelfs de vier cilinders bewegen mee zoals dat toen de bedoeling was!



Meteen dacht ik aan automatiseren met een Arduino om hem vanzelf te laten rijden zodat ie obstakels ontwijkt. Of ik kan een servo voorzien op de stuurinrichting en een hoogfrequent zendertje zodat ie op afstand kan bediend worden.

Maar laat ons het nu maar houden bij : het werkt nog perfect :)

PCB sunday irriteert !

Het wil echt niet meer lukken. Ik zou nu net zoals enkele weken geleden een boel printplaatjes kunnen posten die mislukt zijn, maar dat ga ik je besparen. Het wordt ook redelijk eentoning.

Er zijn twee principiële problemen, en die wil ik allebei aanpakken. Ze staan ook zeker niet los van elkaar.

Het eerste punt is gewoon dat ik te weinig geduld heb. Ik leer elke keer wel weer iets bij tijdens het proces, maar de volgende keer ben ik weer te snel en maak dezelfde fout. En er kan enorm veel fout lopen, zeker als je - zoals dat nu het plan is - zelf ook fotogevoelige printen wil maken.

Probleem één zit in de lengte van de procedure. Dit is hoe ik het nu doe:

1. ik ontwerp de print in FreePCB, een gratis CAD programma voor prinplaten
2. omdat die software niet kan afdrukken, moet ik printscreens nemen van het ontwerp en alles verkleinen tot de verhoudingen kloppen. Ik moet dus enkele keren afdrukken en zien of een chip echt past op het afgedrukte ontwerp (in SMD is dat niet simpel met baantjes die 0.8 mm uit elkaar liggen)
3. ik druk alles 2x af op een transparant
4. ik lijm beide transparanten op elkaar (fijn werk met vergrootglas)
5. ik zaag lege koperen printplaatjes op maat
6. met een spray met fotogevoelige lak maak ik de printjes zelf fotogevoelig (in een donkere kamer)
7. de printjes moeten 30 minuten drogen in een oven op 70° (alles moet helemaal donker zijn, ik moest ook het lichtje van de oven verwijderen)
8. ik plaats de twee transparanten op de print (alles nog steeds in 't donker) en ik belicht de print twee minuten in mijn UV lichtbak 
9. in een NaOH oplossing (wc ontstopper verdund met water) ontwikkel in de print (ik gebruik nu vaak professionele ontwikkelaar, dat is herbruikbaar. Ontstopper werkt niet meer na een uur)
10. in een oplossing van Fe3Cl (geel bijtend zuur), verdund met water en aangelengd met zoutzuur ets ik de print 
11. de resterende fotolak verwijder ik met aceton

Het eerste probleem is dus dat elk van de elf stappen kan mislopen, en je weet dat niet meteen. Je ziet het pas later in het proces dat er drie stappen terug iets misliep. Dat is behoorlijk frustrerend, als het gebeurt na stap 9 moet je ook je printplaat weggooien. De stappen daarvoor kunnen hersteld worden, meestal herbegin ik dan in stap 6 of als het tegenzit soms vroeger.

Stappen 6 en 7 kan je omzeilen door fotogevoelige printplaten te kopen, maar die zijn voor mijn toepassingen te duur. Als ik voor mezelf een 'robuust' ontwerp wil maken, doe ik het wel, maar de plannen zijn nu vaak geocachewaypoints en ik reken er gewoon op dat je die in veelvoud moet maken wegens vandalenstreken of gewoon diefstal.

Een tijd geleden vond ik goedkope fotogevoelige printplaatjes, maar die heb ik niet meer in gebruik. Het resultaat was slechter dan mijn eigen sprayplaatjes en vaak mislukten ze zelfs volledig.


Maar er is een tweede probleem dat alles nog veel lastiger maakt. Alle stappen gebeuren namelijk in verschillende ruimtes omdat sommige dingen gevaarlijk zijn en sommige dingen geen licht verdragen.

• 1 tot 4: bureau
• 5: werkplaats
• 6 en 7: kelder
• 8 en 9: donkere kamer (zo'n echte met een rode lamp ;) )
• 10: kelder
• 11: keuken

Daar komt bij dat ik als voorbereiding voor stap 10 (etsen) eerst naar de kelder moet om mijn zuur in een bak met warm water te plaatsen. Het zuur moet 30-40 graden zijn en dat lukt enkel door het au bain marie op te warmen. Eerst een half uur, dan nog eens warm water verversen.

Dat is dus gewoon allemaal te veel van het goede. Daarom heb ik beslist, in samenspraak met mijn medebewoners (de katten waren ook akkoord) dat het gedeelte in de kelder weg moet. Dat wil zeggen dat de gevaarlijke dingen nu in de werkkamer zullen gebeuren en dat vraagt grondige aanpassingen.

De bak met bijtend zuur moet in een afgesloten kast komen, en er moet een extra wasbak komen. Ik moet de prinptlaatjes kunnen afspoelen, maar als ik dat in de 'goede' wastafel doe, zal die na een tijd geel uitslaan. Ik spreek uit ervaring uit mijn tienerjaren.

En dit is de oplossing. Mijn ventje irriteert zich mateloos aan dit ding dat nog in onze badkamer staat. Net zoals hij, dacht ik als kind dat zo'n bidet een voetbad was om je voeten in te wassen. Wellicht vonden onze mama's toen geen woorden om de lichaamsdelen te beschrijven die proper werden in dit wasbakje. 

In elk geval, als ik dit heb uitgebroken en opnieuw heb aangesloten in de werkkamer, zullen er in de toekomst printplaatjes proper worden in dit bakje :)

Rondje Vlaanderen: een tandje bij

Ik neem nog meer hooi op mijn vork voor Rondje Vlaanderen. Dat is de uitdaging die in geocacheland volgend jaar op het programma staat. Niet één die ik ga kunnen aangaan, want een cache zoeken in elke Vlaamse gemeente zit er gezien mijn gezondheid zeker niet in. Zelfs als die op en top in orde was, is de opdracht nagenoeg onmogelijk op één jaar tijd, hoewel er wellicht verschillende collega's daar veel sneller in gaan slagen.

Maar ik neem dus meer hooi op mijn vork om een klein stukje van de uitdaging mee samen te stellen. We waren nu op het punt gekomen dat bijna elke Vlaamse gemeente één persoon had die een schat ging verstoppen op zijn grondgebied. In mijn geval was dat niet Antwerpen, maar Zwijndrecht omdat mijn thuisstad meteen bezet was door een collega.

Omdat alles bijna volzet was, maar net niet helemaal, werd beslist om de resterende gemeenten vrij te geven zodat het principe één persoon, één gemeente nu niet meer van tel is. Ik heb de gemeente Niel nu gekozen omdat ze redelijk dichtbij ligt, en omdat er in de provincie Antwerpen nog maar vijf lege vakjes waren.

Toen ik dacht dat Zwijndrecht al klein was (niet qua oppervlakte, maar qua mogelijkheden om een schat te verstoppen) valt me op dat Niel nog een heel pak kleiner is.

Maar ik ken de buurt aan de Schelde daar een beetje van vorige schattenjachten.

Ik hoop dus dat daar enkele lege plekjes te vinden zijn die iets met een kleine batterij wel kunnen verdragen.

Het curriculum

Ontwaken gebeurt anders. Het eerste idee dat in je hoofd komt, bepaalt de dag.

Ik ontwaak en ik moet naar school. De lessen zijn geen probleem, want als je 10 bent is het curriculum niet van die aard om bang van te zijn. Toch ben ik bang. Ik ben bang omdat ik weet dat er middagpauze is. Ze duurt een uur en tien minuten en ze is een hel. Dat komt omdat ik niet voetbal al mijn vriendjes wel. Een uur en tien minuten per dag voel ik mij hopeloos alleen. Na vijf minuten is hun brooddoos leeg en het resterende uur en vijf minuten ben ik alleen. Ik hoor nu vaak mensen lachen met het feit dat kinderen 'overbegeleid' worden in de lagere school. Een kind van 10 moet je laten spelen, dat kan toch niet depressief zijn? Ik durf dat idee gerust betwisten.

Ik ontwaak en ik moet naar school. De lessen zijn geen probleem, want als je 15 bent heb je hopelijk de juiste keuze curriculumgewijs wel gemaakt. Maar ik ben bang. De school is anders maar de middagpauze even lang. Er zijn nog twee pauzes en die zijn even erg. Ik heb twee bully's die me pesten elke minuut van de dag. Vooral de minuten buiten de klas zijn een hel. En er zijn er heel veel, zo'n minuten buiten de klas.

Ik ontwaak te laat en moet veel doen. Klanten hebben gebeld en gemaild. Ze zijn boos. Vanalles is dringend, maar dat is al jaren zo. Goed is het nooit, da's ook al jaren zo. Iets doen of niets doen maakt weinig verschil. Blij worden ze niet meer, want de berg is veel te groot en ik heb alleen een fiets. Ik neem een medicijn om de pijn te verzachten. Het zit niet in een pillendoosje maar in een glas. En nee, het is geen bruistablet.

Ik ontwaak vandaag en moet veel doen. Dat komt omdat ik te weinig tijd heb. Hoewel ik al veertien maanden thuis zit, heb ik te weinig tijd om alles te doen wat ik wil doen. Ik moet niks doen, begrijp me niet verkeerd. Ik wil iets doen. Ik maak te veel plannen om te kunnen uitvoeren dus sommige dingen blijven liggen. Ik neem een medicijn om de pijn te verzachten. Het zit wel in een pillendoosje en de pijn is maar lichamelijk. Niet alles is leuk vandaag, maar dat is nooit zo. Maar de leuke dingen halen het altijd. Ze doen dat al enkele jaren.

Ik vind het zo jammer dat de volgorde van de sprekers gisteren fout was. Ze is willekeurig en dat speelt me nu parten. Ik had namelijk gezegd dat volgens een wetenschappelijke studie die gisteren in het nieuws was, blijkt dat 50% van je geluk genetisch bepaald is. 10% hangt af van je materiële welstand en de overige 40% vul je zelf in. Dat idee werd opgepikt door de nieuweling die zei dat ze wellicht in die 50% vast hangt.

Ik had zo graag verteld wat hierboven staat. Ik had zo graag gezegd dat gelukkig zijn gewoon leerstof is die je kunt aanleren. Je moet alleen het juist curriculum opzoeken en dan komt het vanzelf. Maar eerst en vooral stoppen met moeite doen. Stop de wervelwind in je hoofd en zit stil. Zit stil en luister naar anderen, naar dingen, naar dieren of gewoon naar niets.

Ik hoop dat ze het meent. Ik hoop dat ze echt terugkomt, want het duurde bij mij ook een jaar voor het lukte. Er is dus nog tijd genoeg. Zelfs al heb je die 50% slechte genen, de 40% die je zelf bestuurt kan wonderen doen. Stoppen met drinken wil niet zeggen gelukkig worden, hoor ik aan tafel. Het wordt meteen beaamd door anderen. Het maakt je leven op z'n minst gemakkelijker. Stoppen met drinken lost niet alles op. Het maakt je niet vanzelf gelukkig, hoor ik nog.

Maar het kán dus wel.

Dynesys: opnieuw revalideren

De consultatie bij de fysische geneesheer nam vandaag een beetje een vreemde wending.

De afgelopen dagen had ik opnieuw heel erg veel last van rugpijn. Nu was het ook eerder 'pijn in de constructie' zoals ik dat nu meestal beschrijf en niet zozeer spierpijn door verkramping als gevolg van die eerste pijn.

Het is zo dat de timing hier belangrijk was. De pijn is erger geworden toen ik voor de tweede maal tien dagen die nieuwe ontstekingsremmer nam en dan weer enkele dagen stopte met die pillen. Dat was het sein om aan te nemen dat de pillen de eerste tien dagen dus gewerkt hebben, want toen was het inderdaad beter. Of laten we zeggen minder slecht.

Daarom is er nu een nieuw plan. Ik begin opnieuw met die ontstekingsremmer, maar omdat ik hem nooit langer dan tien dagen mag nemen vanwege de aanslag op de maag, moet ik daarna tien dagen een ander type pillen nemen. Dezelfde werking, maar minder potent en vooral: minder agressief voor de ingewanden. Op die manier is er dus vanaf nu constant een ontstekingsremmer in mijn lijf.

Dat lost natuurlijk het probleem niet op, maar de hoop is nu dat ik bekwaam genoeg zal zijn om opnieuw langzaam de revalidatie opnieuw op te starten. Dit keer met één en dezelfde kinesist, niet meer in de groep zoals dat vorige keer het geval was. Toen maakte het niks uit wie er voor de klas stond, ze deden toch allemaal hetzelfde. Wij deden dat trouwens ook.

Nu zal het dezelfde persoon moeten zijn die me dan extra in 't oog kan houden omdat ik geen ongelukken meer wil. Het probleem dat ik nu heb is trouwens na de revalidatie ontstaan, maar dat mag ik niet hardop zeggen (het was anders ook gebeurd weet je, maar het was toch zo..)

We zullen zien wat het geeft. Ik vind het vreemd dat ik al mankend en vol pijnstillers en ontstekingsremmers naar de revalidatie zal gaan, maar het zij zo. Andere opties zijn er nu eenmaal niet.

Dus, zoals de veertien vorige maanden: on verra ;)

Vuurwerk Antwerpen 2014

We hebben deze keer eens thuis oudjaar gevierd. Voordeel is dat ik voor de eerste keer ook het vuurwerk echt kon zien. De jaren daarvoor was het te druk of was mijn zicht beperkt door andere dingen ;-)






Vanop de tiende verdieping hebben we daar uiteraard mooie beelden van gemaakt. Ik heb geprobeerd de video en foto's te blenden ;-)

Happy new year !